Imam Malik (الامام مالك) - 1594 حديث
حديث
Imam Malik : 421
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ دَاوُدَ بْنِ الْحُصَيْنِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قَالَمَنْ فَاتَهُ حِزْبُهُ مِنْ اللَّيْلِ فَقَرَأَهُ حِينَ تَزُولُ الشَّمْسُ إِلَى صَلَاةِ الظُّهْرِ فَإِنَّهُ لَمْ يَفُتْهُ أَوْ كَأَنَّهُ أَدْرَكَهُ
يحييٰ مون سان، مالڪ کان، داؤد بن الحسين کان، الاعرج کان، عبدالرحمان بن عبدالقاري کان، ته عمر بن خطاب چيو ته: جيڪو رات جو الله جو ذڪر وڃائي ٿو، پوءِ سج لهڻ کان پوءِ ظهر جي نماز تائين ان کي پڙهي ٿو، ته ان جي رات ضايع نه ٿيندي، يا اهو ائين آهي جيئن ان کي ملي ويو.
حديث
Imam Malik : 422
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ أَنَّهُ قَالَ كُنْتُ أَنَا وَمُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ جَالِسَيْنِ فَدَعَا مُحَمَّدٌ رَجُلًا فَقَالَ أَخْبِرْنِي بِالَّذِي سَمِعْتَ مِنْ أَبِيكَ فَقَالَ الرَّجُلُ أَخْبَرَنِي أَبِي أَنَّهُ أَتَى زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَقَالَ لَهُكَيْفَ تَرَى فِي قِرَاءَةِ الْقُرْآنِ فِي سَبْعٍ فَقَالَ زَيْدٌ حَسَنٌ وَلَأَنْ أَقْرَأَهُ فِي نِصْفٍ أَوْ عَشْرٍ أَحَبُّ إِلَيَّ وَسَلْنِي لِمَ ذَاكَ قَالَ فَإِنِّي أَسْأَلُكَ قَالَ زَيْدٌ لِكَيْ أَتَدَبَّرَهُ وَأَقِفَ عَلَيْهِ
مون کي مالڪ کان [يحيى بن سعيد] کان روايت آهي ته هن چيو ته؛ 'مان ۽ محمد بن يحيى بن حبان ويٺا هئاسين. پوءِ محمد هڪ ماڻهو کي سڏ ڪيو ۽ چيو؛ 'مون کي ٻڌاءِ ته تو پنهنجي پيءُ کان ڇا ٻڌو آهي'. [ماڻهو] پوءِ چيو؛ '[منهنجي پيءُ] مون کي ٻڌايو؛ ته هو هڪ ڀيرو [زيد بن ثابت] وٽ آيو ۽ ان کي چيو، 'ستن ڏينهن ۾ قرآن پڙهڻ بابت توهان جو ڇا خيال آهي؟' زيد جواب ڏنو، 'ٺيڪ آهي، پر مان ان کي اڌ مهيني يا ڏهه ڏينهن ۾ مات ڪرڻ کي ترجيح ڏيان ٿو. مون کان پڇو ته اهو ڇو آهي'. منهنجي پيءُ چيو؛ 'مون توهان کان پڇيو؟' زيد چيو؛ 'ته جيئن مان سبق سکي سگهان ۽ ان کي سمجهي سگهان'.
حديث
Imam Malik : 423
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدٍ الْقَارِيِّ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ يَقُولُسَمِعْتُ هِشَامَ بْنَ حَكِيمِ بْنِ حِزَامٍ يَقْرَأُ سُورَةَ الْفُرْقَانِ عَلَى غَيْرِ مَا أَقْرَؤُهَا وَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَقْرَأَنِيهَا فَكِدْتُ أَنْ أَعْجَلَ عَلَيْهِ ثُمَّ أَمْهَلْتُهُ حَتَّى انْصَرَفَ ثُمَّ لَبَّبْتُهُ بِرِدَائِهِ فَجِئْتُ بِهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنِّي سَمِعْتُ هَذَا يَقْرَأُ سُورَةَ الْفُرْقَانِ عَلَى غَيْرِ مَا أَقْرَأْتَنِيهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسِلْهُ ثُمَّ قَالَ اقْرَأْ يَا هِشَامُ فَقَرَأَ الْقِرَاءَةَ الَّتِي سَمِعْتُهُ يَقْرَأُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَكَذَا أُنْزِلَتْ ثُمَّ قَالَ لِي اقْرَأْ فَقَرَأْتُهَا فَقَالَ هَكَذَا أُنْزِلَتْ إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ أُنْزِلَ عَلَى سَبْعَةِ أَحْرُفٍ فَاقْرَءُوا مَا تَيَسَّرَ مِنْهُ
يحييٰ مون کي مالڪ کان [ابن شهاب] کان [عروه بن الزبير] کان [عبدالرحمان بن عبدالقاري] تائين ٻڌايو آهي ته مون [عمر بن خطاب] کي چوندي ٻڌو آهي ته: 'مون حسام بن حڪيم بن حزام کي سورة الفرقان ان کان مختلف طريقي سان پڙهندي ٻڌو جيڪو مان عام طور تي پڙهندو هوس، جيتوڻيڪ رسول الله صلي الله عليه وسلم مون کي پڙهائيندا هئا. تنهن ڪري مان کيس ڊاهڻ لاءِ جلدي ۾ هئس، پر مون ان کي ان وقت تائين ڇڏي ڏنو جيستائين هو ختم نه ڪري. مون سندس پگڙي لاهي ۽ ان کي رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ وٺي ويو. مون ان کي چيو ته، 'يا رسول الله صلي الله عليه وسلم، مون هن شخص کي سورة الفرقان اهڙي طرح نه پڙهندي ٻڌو جيئن توهان مون کي پڙهندا آهيو!' رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: 'هن کي مون وٽ آڻيو!' پوءِ هن چيو ته: 'اي هشام پڙهو'. هشام ان کي اهڙي طرح پڙهيو جيئن مون ٻڌو هو. رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو؛ 'هي خط هن طرح نازل ٿيو،' پوءِ هن مون کي چيو؛ 'ان کي پڙهو'. مون ان کي پڙهيو، پوءِ هن چيو؛ 'هن طرح، هي خط نازل ٿيو. بيشڪ، قرآن ستن ٻولين ۾ نازل ٿيو - ڪيئن پڙهجي -، جيڪو توهان لاءِ آسان هجي اهو پڙهو'.
حديث
Imam Malik : 424
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّمَا مَثَلُ صَاحِبِ الْقُرْآنِ كَمَثَلِ صَاحِبِ الْإِبِلِ الْمُعَقَّلَةِ إِنْ عَاهَدَ عَلَيْهَا أَمْسَكَهَا وَإِنْ أَطْلَقَهَا ذَهَبَتْ
مون کي مالڪ کان، نافع کان، عبدالله بن عمر کان، ٻڌايو ويو آهي ته رسول الله ﷺ فرمايو: 'هميشه قرآن پڙهڻ واري شخص جو مثال هڪ اُٺ جي مالڪ وانگر آهي جيڪو رسي سان مضبوطيءَ سان ٻڌل هجي. جيڪڏهن هو ان کي ٻڌي ته ان کي پڪڙي سگهي ٿو. جيڪڏهن هو ڇڏي ڏئي ته اُٺ هليو ويندو.'
حديث
Imam Malik : 425
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ الْحَارِثَ بْنَ هِشَامٍ سَأَلَ رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ يَأْتِيكَ الْوَحْيُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحْيَانًا يَأْتِينِي فِي مِثْلِ صَلْصَلَةِ الْجَرَسِ وَهُوَ أَشَدُّهُ عَلَيَّ فَيَفْصِمُ عَنِّي وَقَدْ وَعَيْتُ مَا قَالَ وَأَحْيَانًا يَتَمَثَّلُ لِي الْمَلَكُ رَجُلًا فَيُكَلِّمُنِي فَأَعِي مَا يَقُولُ قَالَتْ عَائِشَةُ وَلَقَدْ رَأَيْتُهُ يَنْزِلُ عَلَيْهِ فِي الْيَوْمِ الشَّدِيدِ الْبَرْدِ فَيَفْصِمُ عَنْهُ وَإِنَّ جَبِينَهُ لَيَتَفَصَّدُ عَرَقًا
مونکي مالڪ کان هشام بن عروه پنهنجي پيءُ کان، هو پنهنجي پيءُ کان، هو پنهنجي گهر واري عائشه کان، هو پنهنجي پيءُ کان، هو پنهنجي گهر واري عائشه کان، ته حارث بن هشام هڪ ڀيري رسول الله صلي الله عليه وسلم کان پڇيو: 'توهان تي وحي ڪيئن نازل ٿيندي آهي؟' رسول الله صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو: 'ڪڏهن ڪڏهن مون تي وحي گهنٽي جي آواز وانگر نازل ٿيندي آهي، ۽ اهو مون لاءِ سڀ کان ڏکيو هوندو آهي. ڪڏهن ڪڏهن مان فرشتي جي ڳالهه ياد ڪريان ٿو. ڪڏهن ڪڏهن فرشتو ڪنهن شخص وانگر هوندو آهي ۽ مون تي وحي پهچائيندو آهي، پوءِ مان ان جي ڳالهه تي ڌيان ڏيان ٿو.' عائشه چيو: 'مون هڪ ڀيرو تمام ٿڌي ڏينهن تي هن تي وحي نازل ٿيندي ڏٺو، پر هن کي ٿڌ محسوس نه ٿي. حقيقت ۾، سندس پيشاني مان پسينو وهي رهيو هو.'
حديث
Imam Malik : 426
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَأُنْزِلَتْ عَبَسَ وَتَوَلَّى فِي عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُمِّ مَكْتُومٍ جَاءَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَ يَقُولُ يَا مُحَمَّدُ اسْتَدْنِينِي وَعِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلٌ مِنْ عُظَمَاءِ الْمُشْرِكِينَ فَجَعَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعْرِضُ عَنْهُ وَيُقْبِلُ عَلَى الْآخَرِ وَيَقُولُ يَا أَبَا فُلَانٍ هَلْ تَرَى بِمَا أَقُولُ بَأْسًا فَيَقُولُ لَا وَالدِّمَاءِ مَا أَرَى بِمَا تَقُولُ بَأْسًا فَأُنْزِلَتْ عَبَسَ وَتَوَلَّى أَنْ جَاءَهُ الْأَعْمَى
مون کي مالڪ کان، هشام بن عروه کان، سندس پيءُ کان، روايت آهي ته هن چيو ته: 'عباس و توله جو خط عبدالله بن امّي مڪتوم جي حوالي سان نازل ٿيو. هو رسول الله صلي الله عليه وسلم سان ملڻ آيو ۽ چيائين ته: 'اي محمد صلي الله عليه وسلم، مون کي منهنجي دين جي باري ۾ سيکاريو'. ان دوران، سندس ويجهو ڪيترائي قريش آفيسر هئا. تنهن ڪري رسول الله صلي الله عليه وسلم ان تي ڌيان نه ڏنو، ۽ ڪنهن ٻئي ڏانهن به رخ ڪيو. هن پڇيو، 'اي ابو فلاڻي، جيڪو مون هاڻي چيو آهي ان بابت توهان جو ڇا خيال آهي'. ان شخص جواب ڏنو، 'نه، خون جي خاطر، اهو ٺيڪ آهي'. تنهنڪري هيٺ لهي اچو؛ 'هن -محمد صلي الله عليه وسلم- منهن ڦيرايو ۽ منهن موڙيو، ڇاڪاڻ ته هڪ انڌو ماڻهو وٽس آيو هو-' -قسط العباس؛ 1-2-.
حديث
Imam Malik : 427
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسِيرُ فِي بَعْضِ أَسْفَارِهِ وَعُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِيَسِيرُ مَعَهُ لَيْلًا فَسَأَلَهُ عُمَرُ عَنْ شَيْءٍ فَلَمْ يُجِبْهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ ثُمَّ سَأَلَهُ فَلَمْ يُجِبْهُ فَقَالَ عُمَرُ ثَكِلَتْكَ أُمُّكَ عُمَرُ نَزَرْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ كُلُّ ذَلِكَ لَا يُجِيبُكَ قَالَ عُمَرُ فَحَرَّكْتُ بَعِيرِي حَتَّى إِذَا كُنْتُ أَمَامَ النَّاسِ وَخَشِيتُ أَنْ يُنْزَلَ فِيَّ قُرْآنٌ فَمَا نَشِبْتُ أَنْ سَمِعْتُ صَارِخًا يَصْرُخُ بِي قَالَ فَقُلْتُ لَقَدْ خَشِيتُ أَنْ يَكُونَ نَزَلَ فِيَّ قُرْآنٌ قَالَ فَجِئْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَقَالَ لَقَدْ أُنْزِلَتْ عَلَيَّ هَذِهِ اللَّيْلَةَ سُورَةٌ لَهِيَ أَحَبُّ إِلَيَّ مِمَّا طَلَعَتْ عَلَيْهِ الشَّمْسُ ثُمَّ قَرَأَ إِنَّا فَتَحْنَا لَكَ فَتْحًا مُبِينًا
مون کي مالڪ کان [زيد بن اسلم] کان [پنهنجي پيءُ] تائين ٻڌايو هو؛ ته رسول الله صلي الله عليه وسلم پنهنجي هڪ سفر تي هئا، ۽ [عمر بن خطاب] ان رات ساڻس گڏ هئا. عمر کانئس ڪنهن شيءِ بابت پڇيو، پر هن ڪو جواب نه ڏنو. هن ٻيهر پڇيو، پر هن اڃا تائين ڪو جواب نه ڏنو. هن ٻيهر پڇيو، پر هن اڃا تائين ڪو جواب نه ڏنو. عمر چيو؛ 'اوهان تي افسوس هجي، اي عمر! توهان رسول الله صلي الله عليه وسلم کي ٽي ڀيرا مجبور ڪيو آهي، پر انهن سڀني جو جواب نه ڏنو.' 'عمر چيو؛ 'مون پنهنجي اونٽ کي هلايو، جيستائين جڏهن مان ماڻهن جي سامهون هوس، مون کي پريشان ٿيڻ لڳو ته ڇا قرآن مون تي نازل ٿيندو. ۽ ٿوري دير کان پوءِ، مون ماڻهن کي مون تي رڙيون ڪندي ٻڌو.' 'عمر چيو؛ 'مون چيو؛ 'مون کي پريشان ٿيڻو آهي ته جيڪڏهن ڪا آيت مون تي نازل ٿئي'. 'عمر ٻيهر چيو، 'پوءِ مان رسول الله صلي الله عليه وسلم وٽ ويس ۽ کيس سلام ڪيو. هن چيو؛' 'گذريل رات مون وٽ هڪ خط آيو، جيڪو مون کي اڀرندڙ سج کان به وڌيڪ پسند آيو'. پوءِ هن پڙهيو؛ "انّا فتحنا لَكَ فتح مُبِينَا - بيشڪ، اسان توهان کي هڪ واضح فتح ڏني آهي." -قسط الفتح؛ 1-.
حديث
Imam Malik : 428
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيِّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ يَخْرُجُ فِيكُمْ قَوْمٌ تَحْقِرُونَ صَلَاتَكُمْ مَعَ صَلَاتِهِمْ وَصِيَامَكُمْ مَعَ صِيَامِهِمْ وَأَعْمَالَكُمْ مَعَ أَعْمَالِهِمْ يَقْرَءُونَ الْقُرْآنَ وَلَا يُجَاوِزُ حَنَاجِرَهُمْ يَمْرُقُونَ مِنْ الدِّينِ مُرُوقَ السَّهْمِ مِنْ الرَّمِيَّةِ تَنْظُرُ فِي النَّصْلِ فَلَا تَرَى شَيْئًا وَتَنْظُرُ فِي الْقِدْحِ فَلَا تَرَى شَيْئًا وَتَنْظُرُ فِي الرِّيشِ فَلَا تَرَى شَيْئًا وَتَتَمَارَى فِي الْفُوقِو حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك أَنَّهُ بَلَغَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ مَكَثَ عَلَى سُورَةِ الْبَقَرَةِ ثَمَانِيَ سِنِينَ يَتَعَلَّمُهَا
مون کي مالڪ کان يحييٰ بن سعيد کان، محمد بن ابراهيم بن الحارث تيمي کان، ابو سلمه بن عبدالرحمان کان، ابو سعيد کان، هن چيو ته: مون رسول الله ﷺ کي چوندي ٻڌو آهي ته: 'توهان مان هڪ قوم نڪرندي، توهان جي نماز انهن جي نماز جي مقابلي ۾ ڪجهه به ناهي. ۽ توهان جو روزو انهن جي روزي جي مقابلي ۾ آهي. توهان جا عمل انهن جي عملن جي مقابلي ۾ آهن. اهي قرآن پڙهن ٿا، پر اهو انهن جي ڳلي کان ٻاهر نه ٿو نڪري. اهي هن دين مان ائين نڪرندا آهن جيئن تير ڪمان مان نڪرندو آهي. توهان تير جي نوڪ کي ڏسندا آهيو پر توهان ان کي نه ٿا ڏسندا. توهان ڪمان کي ڏسندا آهيو پر توهان ان کي نه ٿا ڏسندا. توهان تير جي نوڪ کي ڏسندا آهيو ۽ توهان ان کي نه ٿا ڏسي سگهو. توهان تير جي نوڪ ۾ هڪ ٻئي جو انڪار ڪندا آهيو.' مون کي مالڪ کان روايت ڪئي وئي آهي ته عبدالله بن عمر اٺ سالن تائين سورة البقره پڙهندو رهيو.
حديث
Imam Malik : 429
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ مَوْلَى الْأَسْوَدِ بْنِ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَقَرَأَ لَهُمْ إِذَا السَّمَاءُ انْشَقَّتْ فَسَجَدَ فِيهَا فَلَمَّا انْصَرَفَ أَخْبَرَهُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَجَدَ فِيهَا
يحييٰ مون کي مالڪ کان، عبدالله بن يزيد کان، جيڪو الاسود بن سفيان جو اڳوڻو غلام هو، ۽ [ابو سلمه بن عبدالرحمان کان]، ٻڌايو ته [ابو هريره] انهن کي 'ادزاس سماعون سياقت - جڏهن آسمان ڦاٽندا - ' -قسط الانسيقاق؛ 1- پڙهيو، پوءِ انهن ان جي ڪري سجدو ڪيو. جڏهن هو فارغ ٿيو، ته انهن کي ٻڌايو ته رسول الله صلي الله عليه وسلم ان جي ڪري سجدو ڪيو.
حديث
Imam Malik : 430
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ مَوْلَى ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ مِصْرَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَرَأَ سُورَةَ الْحَجِّ فَسَجَدَ فِيهَا سَجْدَتَيْنِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ هَذِهِ السُّورَةَ فُضِّلَتْ بِسَجْدَتَيْنِ
مون کي ابن عمر جي اڳوڻي غلام مالڪ کان روايت آهي ته مصر جي هڪ شخص کيس ٻڌايو ته عمر بن خطاب سورت الحج پڙهي، پوءِ ان لاءِ ٻه ڀيرا سجدو ڪيو. پوءِ هن چيو ته: 'هي سورت ٻن سجدن سان ممتاز آهي.'
حديث
Imam Malik : 431
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ أَنَّهُ قَالَ رَأَيْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَيَسْجُدُ فِي سُورَةِ الْحَجِّ سَجْدَتَيْنِ
مون کي مالڪ کان، عبدالله بن دينار کان روايت آهي ته هن چيو ته: مون [عبدالله بن عمر] کي سورت الحج جي تلاوت ڪندي سجدو ڪندي ڏٺو ۽ ٻه سجدا ڪيا.
حديث
Imam Malik : 432
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ الْأَعْرَجِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَرَأَ بِالنَّجْمِ إِذَا هَوَى فَسَجَدَ فِيهَا ثُمَّ قَامَ فَقَرَأَ بِسُورَةٍ أُخْرَى
مون کي مالڪ کان، ابن شهاب کان، ۽ اعرج کان روايت آهي ته عمر بن خطاب پنهنجي نماز ۾ سورة نجم ”اذه حوا“ پڙهي، پوءِ ان لاءِ سجدو ڪيو، پوءِ ٻيهر اٿيو ۽ ٻي سورة پڙهي.
حديث
Imam Malik : 433
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِقَرَأَ سَجْدَةً وَهُوَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَنَزَلَ فَسَجَدَ وَسَجَدَ النَّاسُ مَعَهُ ثُمَّ قَرَأَهَا يَوْمَ الْجُمُعَةِ الْأُخْرَى فَتَهَيَّأَ النَّاسُ لِلسُّجُودِ فَقَالَ عَلَى رِسْلِكُمْ إِنَّ اللَّهَ لَمْ يَكْتُبْهَا عَلَيْنَا إِلَّا أَنْ نَشَاءَ فَلَمْ يَسْجُدْ وَمَنَعَهُمْ أَنْ يَسْجُدُواقَالَ مَالِك لَيْسَ الْعَمَلُ عَلَى أَنْ يَنْزِلَ الْإِمَامُ إِذَا قَرَأَ السَّجْدَةَ عَلَى الْمِنْبَرِ فَيَسْجُدَ
مالڪ مون کي [هشام بن عروه] کان [پنهنجي پيءُ] کان ٻڌايو ته [عمر بن خطاب] هڪ ڀيري جمعي جي نماز دوران منبر تي ويٺي قالين جي هڪ آيت پڙهي. پوءِ پاڻ هيٺ لهي آيا ۽ سجدو ڪيو، ايتري قدر جو ماڻهو به سجدو ڪرڻ لڳا. پوءِ هن ان کي ايندڙ جمعي جي نماز ۾ ٻيهر پڙهيو، جيستائين ماڻهو سجدو ڪرڻ جي تياري ڪري رهيا هئا، پر عمر چيو: 'پرسڪون رهو، بيشڪ الله اسان سڀني تي اهو واجب نٿو ڪري، جيستائين اسان نه چاهيون'. پوءِ عمر سجدو نه ڪيو ۽ ماڻهن کي سجدو ڪرڻ کان منع ڪيو. مالڪ چيو: 'امام کي سجدي لاءِ مصلي تي آيت پڙهڻ وقت منبر تان هيٺ لهڻ جي ضرورت ناهي'.
حديث
Imam Malik : 434
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي صَعْصَعَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّأَنَّهُ سَمِعَ رَجُلًا يَقْرَأُ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ يُرَدِّدُهَا فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ ذَلِكَ لَهُ وَكَأَنَّ الرَّجُلَ يَتَقَالُّهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّهَا لَتَعْدِلُ ثُلُثَ الْقُرْآنِ
مون کي يحييٰ ٻڌايو آهي، مالڪ کان، عبدالرحمان بن عبدالله بن ابو شَشَعَه کان، سندس پيءُ کان، ابو سعيد الخدري کان، ته هن ڪنهن کي 'قل هوالله احد' -قس الاخلاش؛ 1- پڙهندي ٻڌو، ۽ ان کي ڪيترائي ڀيرا ورجايو. جڏهن صبح ٿي، ته هو رسول الله ﷺ سان ملڻ لاءِ ڊوڙيو ۽ ان کي ان جي خبر ڏني. ۽ اهو ائين هو جيئن ان شخص پڙهڻ کي گهٽ سمجهيو. رسول الله ﷺ اهو به چيو: 'ان ذات جو قسم جنهن جي هٿ ۾ منهنجي جان آهي، اهو واقعي قرآن جي ٽئين حصي جي برابر آهي'.
حديث
Imam Malik : 435
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ حُنَيْنٍ مَوْلَى آلِ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّهُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُأَقْبَلْتُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعَ رَجُلًا يَقْرَأُ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَجَبَتْ فَسَأَلْتُهُ مَاذَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ الْجَنَّةُفَقَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ فَأَرَدْتُ أَنْ أَذْهَبَ إِلَيْهِ فَأُبَشِّرَهُ ثُمَّ فَرِقْتُ أَنْ يَفُوتَنِي الْغَدَاءُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَآثَرْتُ الْغَدَاءَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ ذَهَبْتُ إِلَى الرَّجُلِ فَوَجَدْتُهُ قَدْ ذَهَبَ
مون کي مالڪ کان [عبيدالله بن عبدالرحمان] کان [عبيد بن حنين] جيڪو زيد بن خطاب جي خاندان جو اڳوڻو غلام هو، ٻڌايو هو ته؛ مون [ابو هريره] کي چوندي ٻڌو هو ته؛ 'جڏهن مان رسول الله ﷺ سان گڏ هوس، مون ڪنهن کي 'قل هوالله احد' پڙهندي ٻڌو. رسول الله ﷺ پوءِ چيو؛ 'اهو واجب آهي'. پوءِ مون پڇيو، 'يا رسول الله ﷺ، ڇا؟' رسول الله ﷺ جواب ڏنو؛ 'جنت ۾ وڃو'. ابو هريره چيو؛ 'پوءِ مان ان شخص سان ملڻ ۽ هي خوشخبري ٻڌائڻ چاهيان ٿو. پر مان رسول الله ﷺ سان گڏ ماني کائڻ جو موقعو وڃائڻ نه چاهيندو هوس، تنهن ڪري مون آخرڪار رسول الله ﷺ سان گڏ ماني کائڻ کي ترجيح ڏني. ان کان پوءِ مان خوش نصيب ماڻهو سان ملڻ ويس، پر اهو معلوم ٿيو ته هو هليو ويو هو'.
حديث
Imam Malik : 436
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُأَنَّ قُلْ هُوَ اللَّهُ أَحَدٌ تَعْدِلُ ثُلُثَ الْقُرْآنِ وَأَنَّ تَبَارَكَ الَّذِي بِيَدِهِ الْمُلْكُ تُجَادِلُ عَنْ صَاحِبِهَا
مون کي مالڪ کان، ابن شعيب کان، حميد بن عبدالرحمان بن عوف کان روايت ڪئي وئي آهي ته هن کيس ٻڌايو ته قل هو الله احد قرآن جي ٽئين حصي جي برابر آهي، ۽ تبارڪ اللّٰه بِياضيل مُلڪو ان شخص لاءِ دليل آهي جيڪو ان کي پڙهي ٿو.
حديث
Imam Malik : 437
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ سُمَيٍّ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ كَانَتْ لَهُ عَدْلَ عَشْرِ رِقَابٍ وَكُتِبَتْ لَهُ مِائَةُ حَسَنَةٍ وَمُحِيَتْ عَنْهُ مِائَةُ سَيِّئَةٍ وَكَانَتْ لَهُ حِرْزًا مِنْ الشَّيْطَانِ يَوْمَهُ ذَلِكَ حَتَّى يُمْسِيَ وَلَمْ يَأْتِ أَحَدٌ بِأَفْضَلَ مِمَّا جَاءَ بِهِ إِلَّا أَحَدٌ عَمِلَ أَكْثَرَ مِنْ ذَلِكَ
يحييٰ مون کي مالڪ کان، سميه کان، ابوبڪر جي اڳوڻي غلام کان، ابو صالح السمان کان، ابو هريره کان، ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو ته: جيڪو ماڻهو ڏينهن ۾ هڪ سو ڀيرا چوي ٿو: 'لا اله الا الله، اڪيلي، بي شريڪ ۽ ساراهه ان لاءِ آهي، هر شيءِ تي قادر آهي'، اهو هڪ سو غلام آزاد ڪرڻ جي برابر آهي، ان لاءِ هڪ سو نيڪيون لکيون وينديون آهن، ان کان هڪ سو گناهه معاف ڪيا ويندا آهن ۽ ان ڏينهن شام تائين شيطان کان محفوظ رکيو ويندو آهي. ڪو به ان کان بهتر ڪجهه نٿو آڻي سواءِ ان جي جيڪو ان کان وڌيڪ عمل ڪري.'
حديث
Imam Malik : 438
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ سُمَيٍّ مَوْلَى أَبِي بَكْرٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ السَّمَّانِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ فِي يَوْمٍ مِائَةَ مَرَّةٍ حُطَّتْ عَنْهُ خَطَايَاهُ وَإِنْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ
مالڪ مون کي ابو بڪر جي اڳوڻي غلام [سميه] [ابو صالح السمان] کان، ابو هريره کان روايت ڪئي ته رسول الله صلي الله عليه وسلم فرمايو: جيڪو به ڏينهن ۾ سو ڀيرا "سُبْحَانَ اللهِ وَبِحَمْدِهِ" چوي ٿو، ان جا سڀ گناهه معاف ڪيا ويندا، جيتوڻيڪ اهي سمنڊ جي جھاگ جيترا هجن.
حديث
Imam Malik : 439
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي عُبَيْدٍ مَوْلَى سُلَيْمَانَ بْنِ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ قَالَمَنْ سَبَّحَ دُبُرَ كُلِّ صَلَاةٍ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَكَبَّرَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَحَمِدَ ثَلَاثًا وَثَلَاثِينَ وَخَتَمَ الْمِائَةَ بِلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ غُفِرَتْ ذُنُوبُهُ وَلَوْ كَانَتْ مِثْلَ زَبَدِ الْبَحْرِ
مون کي مالڪ ٻڌايو هو، جيڪو هر نماز کان پوءِ ٽيٽيهه ڀيرا تسبيح پڙهي ٿو، ٽيٽيهه ڀيرا تڪبير پڙهي ٿو، ٽيٽيهه ڀيرا تحميد پڙهي ٿو، ۽ ان کي هڪ سو تائين پورو ڪري ٿو، 'لا اِلاه اِلا الله وحده لا سيريڪله، لهُل مُلڪ و لهُل حمدو و هو على ڪُل سيئي' قدير' - الله کان سواءِ ڪو به معبود ناهي، قادر مطلق، سندس ڪو به شريڪ ناهي ۽ سندس لاءِ تعريف آهي. بادشاهي ۽ تعريف سندس لاءِ آهي. قادر مطلق سڀ ڪجهه طئي ڪري ٿو- '، پوءِ ان جا سڀئي گناهه معاف ڪيا ويندا جيتوڻيڪ اهي سمنڊ جي جھاگ جيترا هجن.'
حديث
Imam Malik : 440
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عُمَارَةَ بْنِ صَيَّادٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُ فِي الْبَاقِيَاتِ الصَّالِحَاتِ إِنَّهَا قَوْلُ الْعَبْدِ اللَّهُ أَكْبَرُ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ وَلَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَلَا حَوْلَ وَلَا قُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ
مون کي مالڪ کان [عماره بن شياد] کان [سعيد بن مسيب] تائين ٻڌايو ويو آهي ته هن کيس الباقيات الشبير بابت چوندي ٻڌو آهي، جيڪو هڪ ٻانهي جي لفظن مان مراد آهي، 'الله اڪبر و سبحان الله و الحمد لله و لا اله الا الله و لا حول و لا قوة الا بالله - الله وڏو آهي، الله پاڪ آهي، سڀ تعريفون الله لاءِ آهن، الله کان سواءِ ڪو به معبود ناهي. الله کان سواءِ ڪا به طاقت ۽ طاقت ناهي.''
