Imam Malik : 21
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ أُغْمِيَ عَلَيْهِ فَذَهَبَ عَقْلُهُ فَلَمْ يَقْضِ الصَّلَاةَقَالَ مَالِك وَذَلِكَ فِيمَا نَرَى وَاللَّهُ أَعْلَمُ أَنَّ الْوَقْتَ قَدْ ذَهَبَ فَأَمَّا مَنْ أَفَاقَ فِي الْوَقْتِ فَإِنَّهُ يُصَلِّي
[नाफी’] इत्यस्मात् मलिकात् मम कृते कथितं यत् [अब्दुल्लाह बिन् उमर] अचेतनः अभवत्, स्मृतिः च नष्टा, सः च स्वस्य प्रार्थनां न कृतवान् मलिकः अवदत्; 'अस्माकं मते अल्लाहः अधिकं जानाति, अतः यदा समयः व्यतीतः, यथा समयस्य विषये अवगतस्य व्यक्तिस्य विषये, सः प्रार्थनां कर्तुं अर्हति'।
Imam Malik : 22
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَفَلَ مِنْ خَيْبَرَ أَسْرَى حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ آخِرِ اللَّيْلِ عَرَّسَ وَقَالَ لِبِلَالٍ اكْلَأْ لَنَا الصُّبْحَ وَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَصْحَابُهُ وَكَلَأَ بِلَالٌ مَا قُدِّرَ لَهُ ثُمَّ اسْتَنَدَ إِلَى رَاحِلَتِهِ وَهُوَ مُقَابِلُ الْفَجْرِ فَغَلَبَتْهُ عَيْنَاهُ فَلَمْ يَسْتَيْقِظْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَا بِلَالٌ وَلَا أَحَدٌ مِنْ الرَّكْبِ حَتَّى ضَرَبَتْهُمْ الشَّمْسُ فَفَزِعَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ بِلَالٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخَذَ بِنَفْسِي الَّذِي أَخَذَ بِنَفْسِكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اقْتَادُوا فَبَعَثُوا رَوَاحِلَهُمْ وَاقْتَادُوا شَيْئًا ثُمَّ أَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلَالًا فَأَقَامَ الصَّلَاةَ فَصَلَّى بِهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الصُّبْحَ ثُمَّ قَالَ حِينَ قَضَى الصَّلَاةَ مَنْ نَسِيَ الصَّلَاةَ فَلْيُصَلِّهَا إِذَا ذَكَرَهَا فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى يَقُولُ فِي كِتَابِهِ{ أَقِمْ الصَّلَاةَ لِذِكْرِي }
मम कृते कथितं यत् मलिकतः याह्या [इब्न शिहाबतः] [सैद बिन् मुसैयब] तः यदा रसुलुल्लाह शल्लाहु अलैहि वस्ल्लमः खैबरं जित्वा, सः रात्रौ अन्त्यपर्यन्तं गतः ततः विश्रामं कर्तुं स्थगितवान्, ततः बिलाल इत्यस्मै अवदत् 'अस्मान् जागृतुं प्रदोषसमये पश्यन्तु', ततः रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लमः तस्य सहचराः च सुप्तवन्तः, बिलालः तु दृढः भूत्वा पश्यन् आसीत्, यदा प्रदोषः समीपं गच्छति स्म तदा सः स्वस्य वाहनस्य उपरि अवलम्बितवान्, अन्ते च सः निद्रां गतः। रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम, बिलाल इत्यादयः सहचराः यावत् सूर्यः तान् न जागृतवान् तावत् न जागरितवन्तः, रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम आश्चर्यचकितः अभवत्, बिलालः च तम् अवदत् 'हे अल्लाहस्य दूत, मम अपि किमपि घटितम् यथा भवतः अपि अभवत्,' तदा रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लमः अवदत् - 'भवतः पर्वतानाम् नेतृत्वं कुरु', अतः ते उत्थाय किञ्चित्कालं यावत् स्वपर्वतानां मार्गदर्शनं कृतवन्तः, ततः रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम बिलाल इत्यस्मै इकमाहं वक्तुं अवदत्, रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लाम इत्यनेन सह प्रातःकाले नमाजः प्रार्थना कृता तेषां प्रार्थना समाप्ते सः अवदत् यत् 'यः प्रार्थनां विस्मरति ततः स्मरणसमये प्रार्थयति।' यतः अल्लाह तआला स्वपुस्तके वदति- 'मम स्मरणार्थं प्रार्थनां स्थापयन्तु।' '' '' .
Imam Malik : 23
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ أَنَّهُ قَالَعَرَّسَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيْلَةً بِطَرِيقِ مَكَّةَ وَوَكَّلَ بِلَالًا أَنْ يُوقِظَهُمْ لِلصَّلَاةِ فَرَقَدَ بِلَالٌ وَرَقَدُوا حَتَّى اسْتَيْقَظُوا وَقَدْ طَلَعَتْ عَلَيْهِمْ الشَّمْسُ فَاسْتَيْقَظَ الْقَوْمُ وَقَدْ فَزِعُوا فَأَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَرْكَبُوا حَتَّى يَخْرُجُوا مِنْ ذَلِكَ الْوَادِي وَقَالَ إِنَّ هَذَا وَادٍ بِهِ شَيْطَانٌ فَرَكِبُوا حَتَّى خَرَجُوا مِنْ ذَلِكَ الْوَادِي ثُمَّ أَمَرَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَنْزِلُوا وَأَنْ يَتَوَضَّئُوا وَأَمَرَ بِلَالًا أَنْ يُنَادِيَ بِالصَّلَاةِ أَوْ يُقِيمَ فَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالنَّاسِ ثُمَّ انْصَرَفَ إِلَيْهِمْ وَقَدْ رَأَى مِنْ فَزَعِهِمْ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ اللَّهَ قَبَضَ أَرْوَاحَنَا وَلَوْ شَاءَ لَرَدَّهَا إِلَيْنَا فِي حِينٍ غَيْرِ هَذَا فَإِذَا رَقَدَ أَحَدُكُمْ عَنْ الصَّلَاةِ أَوْ نَسِيَهَا ثُمَّ فَزِعَ إِلَيْهَا فَلْيُصَلِّهَا كَمَا كَانَ يُصَلِّيهَا فِي وَقْتِهَا ثُمَّ الْتَفَتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى أَبِي بَكْرٍ فَقَالَ إِنَّ الشَّيْطَانَ أَتَى بِلَالًا وَهُوَ قَائِمٌ يُصَلِّي فَأَضْجَعَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُهَدِّئُهُ كَمَا يُهَدَّأُ الصَّبِيُّ حَتَّى نَامَ ثُمَّ دَعَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلَالًا فَأَخْبَرَ بِلَالٌ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَ الَّذِي أَخْبَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ أَشْهَدُ أَنَّكَ رَسُولُ اللَّهِ
[जैद बिन् असलम] इत्यस्मात् मलिकतः मां कथितवान् आसीत् सः अवदत्; 'एकदा रात्रौ नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः मक्कानगरस्य एकस्मिन् मार्गे विश्रामं कर्तुं स्थगितवान्, बिलालं नमाजसमये तान् जागृतुं नियुक्तवान्, ततः बिलालः निद्रां गतः ते अपि सूर्योदयपर्यन्तं निद्रां गतः। ते आघातेन जागरितवन्तः, ततः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः तान् अवदत् यत् ते स्ववाहनानि उपत्यकायाः बहिः निष्कासयन्तु। ततः - रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम - अवदत् : 'ननु, अस्याः उपत्यकायाः मध्ये एकः शैतानः अस्ति,' ततः ते यावत् तत् स्थानं न त्यक्तवन्तः तावत् यावत् गतवन्तः, ततः सः तान् वजूदार्थं स्थगितुं आज्ञापितवान् तथा च बिलालं नमाजस्य आह्वानं वा इकमाहं वा कर्तुं अवदत्, ततः अल्लाहस्य दूतः जनानां सह प्रार्थनां कृतवान्, तदनन्तरं सः भयेन तान् पश्यन् परिवृत्तः, ततः अवदत्: 'हे जनाः, अल्लाहः अस्माकं गृहीतवान् आत्मानः, यदि इच्छति तर्हि अस्मात् समये अन्यस्मिन् समये अवश्यमेव अस्माकं प्राणान् गृह्णीयात्, यदि युष्मेषु कश्चन प्रार्थनातः निद्रां गच्छति वा विस्मरति वा ततः स्मरणं करोति तर्हि यथा सः स्वसमये कृतवान् तथा कुरु' इति। रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः अबू बकरं प्रति मुखं कृत्वा अवदत् - 'ननु पिशाचः बिलालस्य समीपम् आगत्य सः स्थित्वा प्रार्थनां कुर्वन् तं निद्रां कृतवान्, तथापि सः तं प्रलोभयति स्म यथा माता स्वशिशुं यावत् सः निद्रां न गच्छति तावत् प्रलोभयति', ततः सः बिलालं आहूय रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्मै अवदत् यथा सः अबुल बकरं, ततः अबुलं प्रति निवेदितवान् बकर उवाच; 'अहं साक्ष्यं ददामि यत् त्वं अल्लाहस्य दूतः असि'।
Imam Malik : 24
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ شِدَّةَ الْحَرِّ مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ فَإِذَا اشْتَدَّ الْحَرُّ فَأَبْرِدُوا عَنْ الصَّلَاةِ وَقَالَ اشْتَكَتْ النَّارُ إِلَى رَبِّهَا فَقَالَتْ يَا رَبِّ أَكَلَ بَعْضِي بَعْضًا فَأَذِنَ لَهَا بِنَفَسَيْنِ فِي كُلِّ عَامٍ نَفَسٍ فِي الشِّتَاءِ وَنَفَسٍ فِي الصَّيْفِ
याह्या मम मलिकतः [जैद बिन असलम] इत्यस्मात् ['अथो` बिन् यासर] इत्यस्मात् उक्तवान्, रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् - 'ननु तीव्रतापः जहन्नामस्य फूत्कारात् आगच्छति, अतः यदि तापः तीव्रः भवति तर्हि प्रार्थनां यावत् छाया न भवति तावत् स्थगयन्तु' इति। स च अवदत्- 'नरकं स्वस्य रब्बं प्रति शिकायत, वदति च; 'हे मम रब्ब, मम केचन अन्ये खादन्ति' तर्हि -अल्लाह 'अज्जा वजल्ला- प्रतिवर्षं द्वौ श्वासौ, एकः श्वासः शिशिरे, अन्यः श्वासः ग्रीष्मकाले च अनुमन्यते'।
Imam Malik : 25
و حَدَّثَنَا مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ مَوْلَى الْأَسْوَدِ بْنِ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ وَعَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ ثَوْبَانَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا اشْتَدَّ الْحَرُّ فَأَبْرِدُوا عَنْ الصَّلَاةِ فَإِنَّ شِدَّةَ الْحَرِّ مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ وَذَكَرَ أَنَّ النَّارَ اشْتَكَتْ إِلَى رَبِّهَا فَأَذِنَ لَهَا فِي كُلِّ عَامٍ بِنَفَسَيْنِ نَفَسٍ فِي الشِّتَاءِ وَنَفَسٍ فِي الصَّيْفِ
मलिकः मां [अब्दुल्लाह बिन् यजीद] इत्यस्मात् अल अस्वाद बिन् सुफियान् इत्यस्य पूर्वदासात्, [अबू सलामाह बिन् अब्दुर्रहमान] इत्यस्मात्, [मुहम्मद बिन् अब्दुर्रहमान बिन् त्सौबन्] इत्यस्मात् [अबु हुरैरा] इत्यस्मात् च कथितवान् यत् रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यनेन उक्तं यत् 'यदि तापः तीव्रः भवति तर्हि यावत् छाया न भवति तावत् प्रार्थनायाः प्रतीक्षां कुर्वन्तु, यतः... जहन्नामस्य प्रहारात् तीव्रः तापः आगच्छति' इति सः अवदत्, 'तत् नरकं स्वस्य रब्बं प्रति शिकायत, ततः अल्लाहः प्रतिवर्षं द्वयोः श्वासयोः, एकः श्वासः शिशिरे, एकः निःश्वासः ग्रीष्मकाले च अनुमन्यते' इति।
Imam Malik : 26
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا اشْتَدَّ الْحَرُّ فَأَبْرِدُوا عَنْ الصَّلَاةِ فَإِنَّ شِدَّةَ الْحَرِّ مِنْ فَيْحِ جَهَنَّمَ
आख्यायिका व्याख्यायते; तथा च मम कृते मलिकात् [अबु अज् जिनाद] इत्यस्मात् [अल अ'राजात्] [अबु हुरैराह] तः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् 'यदा तापः तीव्रः भवति तदा नमाजस्य समयं यावत् शीतलं न भवति तावत् स्थगयन्तु, यतः उष्णतायाः कठोरता जहन्नामस्य फूत्कारात् आगच्छति' इति।
Imam Malik : 27
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ أَكَلَ مِنْ هَذِهِ الشَّجَرَةِ فَلَا يَقْرُبْ مَسَاجِدَنَا يُؤْذِينَا بِرِيحِ الثُّومِ
मम कृते कथितं यत् मलिकतः याह्या [इब्न शिहाब] इत्यस्मात् [सैद बिन् मुसैयब] रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यनेन उक्तं यत् 'यः कोऽपि एतत् वृक्षं -प्याजं- खादति, सः अस्माकं मस्जिदस्य समीपं न गच्छतु, यतः तस्य गन्धः अस्मान् बाधितुं शक्नोति' इति।
Imam Malik : 28
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمُجَبَّرِأَنَّهُ كَانَ يَرَى سَالِمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ إِذَا رَأَى الْإِنْسَانَ يُغَطِّي فَاهُ وَهُوَ يُصَلِّي جَبَذَ الثَّوْبَ عَنْ فِيهِ جَبْذًا شَدِيدًا حَتَّى يَنْزِعَهُ عَنْ فِيهِ
मलिकः [अब्दुर्रहमान बिन् अल मुजब्बर] इत्यस्मात् मां अवदत्, यत् सः [सलीम बिन् अब्दुल्लाह] दृष्टवान्, यदा सः एकं व्यक्तिं दृष्टवान् यः प्रार्थनां कुर्वन् मुखं आच्छादयति स्म, तदा सः स्वस्य शर्टं एतावत् कठिनतया आकर्षितवान् यत् तस्य मुखात् पतितः' इति।
Imam Malik : 29
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّهُ قَالَ لِعَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ وَهُوَ جَدُّ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى الْمَازِنِيِّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَهَلْ تَسْتَطِيعُ أَنْ تُرِيَنِي كَيْفَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ نَعَمْ فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَأَفْرَغَ عَلَى يَدِهِ فَغَسَلَ يَدَيْهِ مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ تَمَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثَلَاثًا ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثًا ثُمَّ غَسَلَ يَدَيْهِ مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثُمَّ مَسَحَ رَأْسَهُ بِيَدَيْهِ فَأَقْبَلَ بِهِمَا وَأَدْبَرَ بَدَأَ بِمُقَدَّمِ رَأْسِهِ ثُمَّ ذَهَبَ بِهِمَا إِلَى قَفَاهُ ثُمَّ رَدَّهُمَا حَتَّى رَجَعَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي بَدَأَ مِنْهُ ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَيْهِ
याह्या मम कृते मलिकतः [अम्र इब्न याह्या अल मज़िनी] [तस्य पितुः] इत्यस्मात् कथितवान्, सः अब्दुल्लाह जैद इब्न असिम इत्यस्मै अवदत्, यः अल्लाहस्य दूतस्य (स.अ.व तथा अल्लाहस्य वरदानं तस्य उपरि) आचमनं कृतवान्?' अब्दुल्ला इब्न जैद इब्न असिमः अवदत् - 'आम्'। अतः सः आचमार्थं जलं याचयित्वा हस्तेषु पातयित्वा द्विवारं प्रक्षालितवान् । ततः मुखं प्रक्षाल्य त्रिवारं इस्तिन्सरं कृतवान्। ततः त्रिवारं मुखं प्रक्षालितवान्, ततः द्विवारं कोणपर्यन्तं बाहून् प्रक्षालितवान् । ततः सः हस्तद्वयेन शिरः मार्जितवान्, अग्रे पश्चात्, सः शिरः अग्रभागात् आरब्धवान् ततः कण्ठस्य पृष्ठभागं यावत् गत्वा यत्र आरब्धवान् तत्र प्रत्यागतवान् ततः सः पादौ प्रक्षालितवान्।
Imam Malik : 30
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَلْيَجْعَلْ فِي أَنْفِهِ مَاءً ثُمَّ لِيَنْثِرْ وَمَنْ اسْتَجْمَرَ فَلْيُوتِرْ
मम कृते मलिकात् अबु अज् जिनादतः [अल अ'राजात्] [अबु हुरैराह] तः, रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् यदा युष्माकं कश्चन वजूदं करोति तदा सः नासिकायां जलं स्थापयित्वा ततः इस्तिन्त्सरं कुर्यात्। यश्च पाषाणैः प्रार्थयेत् विषमसंख्ययाऽस्तु' इति।
Imam Malik : 31
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلَانِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ فَلْيَسْتَنْثِرْ وَمَنْ اسْتَجْمَرَ فَلْيُوتِرْ
मम कृते मलिकतः [इब्नु शिहाबतः] [अबू इदरीश अल खौलानी] इत्यस्मात् [अबू हुरैराह] इत्यस्मात्, अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) उक्तवान् यत् - 'यः वजूदं करोति सः इस्टिजमारं कुर्यात्, यः इस्टिजमारं करोति सः विषमसङ्ख्यायाः सह करोतु' इति।
Imam Malik : 32
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ طَحْلَاءَ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِيَتَوَضَّأُ بِالْمَاءِ لِمَا تَحْتَ إِزَارِهِ
मम कृते मलिकात् [याह्या बिन् मुहम्मद बिन् थहला`] इत्यस्मात् [उस्मान बिन् अब्दुर्रहमान] इत्यस्मात् कथितं यत् [तस्य पिता] तस्मै अवदत् यत् सः श्रुतवान् यत् [उमर बिन् अल खट्टाबः] इस्तिन्जा` कृते प्रयुक्तेन जलेन आचमनं करोति।
Imam Malik : 33
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا اسْتَيْقَظَ أَحَدُكُمْ مِنْ نَوْمِهِ فَلْيَغْسِلْ يَدَهُ قَبْلَ أَنْ يُدْخِلَهَا فِي وَضُوئِهِ فَإِنَّ أَحَدَكُمْ لَا يَدْرِي أَيْنَ بَاتَتْ يَدُهُ
मम कृते याह्या इत्यनेन मलिकतः अबू अज् जिनादतः [अल अ'राजात्] [अबु हुरैराह] इत्यस्मात् उक्तं, अल्लाहस्य दूतः सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् 'यदा युष्माकं कश्चन निद्राद् जागर्ति तदा वज़ूजजले स्थापयितुं पूर्वं हस्तौ प्रक्षाल्यताम्, यतः युष्मेषु कश्चन न जानाति यत् तस्य हस्ताः कुत्र रात्रौ व्यतीताः' इति।
Imam Malik : 34
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قَالَإِذَا نَامَ أَحَدُكُمْ مُضْطَجِعًا فَلْيَتَوَضَّأْ
[जैद बिन् असलम] इत्यस्मात् मलिकात् मम कृते कथितम् आसीत्, [उमर बिन् अल खट्टाबः] अवदत्; 'यदि भवद्भिः कश्चित् पृष्ठे शयानः स्वपिति तर्हि आचमनं कुर्यात्' इति ।
Imam Malik : 35
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَأَنَّ تَفْسِيرَ هَذِهِ الْآيَةِ{ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قُمْتُمْ إِلَى الصَّلَاةِ فَاغْسِلُوا وُجُوهَكُمْ وَأَيْدِيَكُمْ إِلَى الْمَرَافِقِ وَامْسَحُوا بِرُءُوسِكُمْ وَأَرْجُلَكُمْ إِلَى الْكَعْبَيْنِ }أَنَّ ذَلِكَ إِذَا قُمْتُمْ مِنْ الْمَضَاجِعِ يَعْنِي النَّوْمَ
मलिकः [जैद बिन् असलम] इत्यस्मात् श्लोकस्य व्याख्यां विषये मां अवदत् यत् - 'हे यूयं विश्वासिनः यदा प्रार्थनां कर्तुम् इच्छन्ति तदा कोणपर्यन्तं मुखं हस्तौ च प्रक्षाल्य, गुल्फपर्यन्तं शिरः पादौ च मार्जयन्तु' इति यत् भवतः निद्रायाः जागरणसमये भवति।
Imam Malik : 36
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ ابْنَ عُمَرَكَانَ يَنَامُ جَالِسًا ثُمَّ يُصَلِّي وَلَا يَتَوَضَّأُ
कथाकारः व्याख्यातवान्; [नफी'] इत्यस्मात् मलिकात् मम कृते कथितं यत् [इब्न उमरः] एकदा उत्थाय उपविश्य सुप्तवान्, ततः सः प्रार्थनां कृतवान्, आचमनं च न कृतवान्।
Imam Malik : 37
حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ صَفْوَانَ بْنِ سُلَيْمٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ سَلَمَةَ مِنْ آلِ بَنِي الْأَزْرَقِ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ أَبِي بُرْدَةَ وَهُوَ مِنْ بَنِي عَبْدِ الدَّارِ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُجَاءَ رَجُلٌ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا نَرْكَبُ الْبَحْرَ وَنَحْمِلُ مَعَنَا الْقَلِيلَ مِنْ الْمَاءِ فَإِنْ تَوَضَّأْنَا بِهِ عَطِشْنَا أَفَنَتَوَضَّأُ بِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُوَ الطَّهُورُ مَاؤُهُ الْحِلُّ مَيْتَتُهُ
आख्यायिका व्याख्यायते; मलिकतः [शफवान बिन् सुलैम] इत्यस्मात् [सैद बिन् सलामाह] इत्यस्मात् बनी अल अरजाक् इत्यस्य मध्ये, बनी अब्दुद दार इत्यस्य मध्ये [अल मुघिरा बिन् अबू बुर्दाह] इत्यस्मात्, यत् सः [अबु हुरैरा] इत्यस्य वचनं श्रुतवान् कश्चन रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य समीपम् आगत्य अवदत्; 'हे अल्लाहस्य दूत, वयं समुद्रे नौकायानं कृतवन्तः, केवलं किञ्चित् जलं वहन्तः।' यदि तेन सह आचमं कुर्मः तर्हि वयं तृष्णां प्राप्नुमः, किं तेन सह आचमनं कर्तुं शक्नुमः?' नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् समुद्रजलं पवित्रम् अस्ति, तस्य शवः हलालः अस्ति।
Imam Malik : 38
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ حُمَيْدَةَ بِنْتِ عُبَيْدِ بْنِ رِفَاعَةَ عَنْ خَالَتِهَا كَبْشَةَ بِنْتِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ وَكَانَتْ تَحْتَ ابْنِ أَبِي قَتَادَةَ الْأَنْصَارِيِّ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهَاأَنَّ أَبَا قَتَادَةَ دَخَلَ عَلَيْهَا فَسَكَبَتْ لَهُ وَضُوءًا فَجَاءَتْ هِرَّةٌ لِتَشْرَبَ مِنْهُ فَأَصْغَى لَهَا الْإِنَاءَ حَتَّى شَرِبَتْ قَالَتْ كَبْشَةُ فَرَآنِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ فَقَالَ أَتَعْجَبِينَ يَا ابْنَةَ أَخِي قَالَتْ فَقُلْتُ نَعَمْ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّهَا لَيْسَتْ بِنَجَسٍ إِنَّمَا هِيَ مِنْ الطَّوَّافِينَ عَلَيْكُمْ أَوْ الطَّوَّافَاتِ
कथाकारः व्याख्यातवान्; मम मालिकतः [इशाक बिन् अब्दुल्लाह बिन अबू तलहह] इत्यस्मात् [हुमैदा बिन्त् उबैद बिन रिफाअह] इत्यस्मात् स्वस्य मातुलस्य - [कबस्याह बिन्त् काअब बिन मलिक इत्यस्मात् कथितवान् अस्ति] - तथा च सा अबू कतादाह अल अन्सारी इत्यस्य परिचर्यायां आसीत्, सा तस्मै सूचितवती यत् [अबू कतादाहः] तस्याः समीपं गतः, कबस्याहः तस्याः कृते वजूदजलं पातितवान्, अचानकं बिडालः आगतः तथा च तस्याः आचमजलात् पिबति स्म, अतः सः पात्रं समीपं आनयत् येन बिडालः तस्मात् पिबति स्म । कब्स्यः उक्तवान्; तदा सा मां पश्यन्तं दृष्ट्वा अवदत्; 'किं त्वं मम भ्रातुः कन्या आश्चर्यचकितः असि ?' सा अवदत्; तदा अहं 'आम्' इति प्रत्युवाच। अबू कतादाहः व्याख्यातवान्, यत् अल्लाहस्य दूतः शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः अवदत्- 'बिडालाः अशुद्धाः न सन्ति, यतः ते पशवः सन्ति ये अस्माकं परितः सन्ति'।
Imam Malik : 39
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ حَاطِبٍأَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ خَرَجَ فِي رَكْبٍ فِيهِمْ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ حَتَّى وَرَدُوا حَوْضًا فَقَالَ عَمْرُو بْنُ الْعَاصِ لِصَاحِبِ الْحَوْضِ يَا صَاحِبَ الْحَوْضِ هَلْ تَرِدُ حَوْضَكَ السِّبَاعُ فَقَالَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ يَا صَاحِبَ الْحَوْضِ لَا تُخْبِرْنَا فَإِنَّا نَرِدُ عَلَى السِّبَاعِ وَتَرِدُ عَلَيْنَا
कथाकारः व्याख्यातवान्;सः मलिकस्य अधिकारेण, याह्या बिन् सैदस्य अधिकारेण, मुहम्मद बिन् इब्राहिम बिन् अल हरिथ् अट् तैमी इत्यस्य अधिकारेण, याह्या बिन् अब्दुर्रहमान बिन् हथिबस्य अधिकारेण, उमर बिन् अल खथाबस्य अधिकारेण, अवदत्।] एकदा एकेन समूहेन सह बहिः गतः यस्मिन् 'अम्र बिन् अल अशः आसीत्, यदा ते एकस्मिन् तडागे आगतवन्तः, 'अम्रु बिन् अल अशः तडागस्य स्वामिनं अवदत् 'तडागपाल, तव तडागात् कश्चित् वन्यः पशुः पिबति वा?' ततः उमर बिन् अल खथाबः व्यत्यस्तवान्; 'तडागपाल, मा नो सूचय, वयं वन्यजन्तुभिः पीतं जलं पिबामः, वन्यजन्तुः अपि पिबन्तं जलं पिबामः' इति।
Imam Malik : 40
و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ كَانَ يَقُولُإِنْ كَانَ الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ فِي زَمَانِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيَتَوَضَّئُونَ جَمِيعًا
कथाकारः व्याख्यातवान्; [नफी'] इत्यस्मात् मलिकात् मां अवदत्; तत् [अब्दुल्लाह बिन् उमर] उक्तवान्; 'अल्लाहस्य दूतस्य शल्लल्लाहु 'अलैहि वस्लामस्य समये पुरुषाः महिलाः च एकत्र आचमम् अकरोत्'।