Imam Ahmad (الامام احمد) - 26363 Hadith
Hadith
Imam Ahmad : 161
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ عُمَرَ حَمَلَ عَلَى فَرَسٍ فِي سَبِيلِ اللَّهِ فَرَآهَا أَوْ بَعْضَ نِتَاجِهَا يُبَاعُ فَأَرَادَ شِرَاءَهُ فَسَأَلَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْهُ فَقَالَ اتْرُكْهَا تُوَافِكَ أَوْ تَلْقَهَا جَمِيعًا وَقَالَ مَرَّتَيْنِ فَنَهَاهُ وَقَالَ لَا تَشْتَرِهِ وَلَا تَعُدْ فِي صَدَقَتِكَ
Ба мо [Суфён] аз [Зайд ибни Аслам] аз [падараш] ривоят шудааст, ки Умар (р) асперо дар роҳи Худо ба кор бурд, сипас онро дид ва ё баъзе аз натиҷаи онро дид ва хост онро бихарад, сипас аз Паёмбар (с) дар ин бора пурсид, вале Паёмбар (с) фармуд: Аспро бигузор, ду бор аз ӯ бихоҳад ва ҳамаашро ба ӯ бидиҳад ва ӯ барои ту басанда аст. Гуфт: «Онро нахаред ва садақаатонро бозпас нагиред».
Hadith
Imam Ahmad : 162
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَاصِمِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَامِرِ بْنِ رَبِيعَةَ يُحَدِّثُ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ وَقَالَ سُفْيَانُ مَرَّةً عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تَابِعُوا بَيْنَ الْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ فَإِنَّ مُتَابَعَةً بَيْنَهُمَا يَنْفِيَانِ الْفَقْرَ وَالذُّنُوبَ كَمَا يَنْفِي الْكِيرُ خَبَثَ الْحَدِيدِ
Ба мо [Суфён] аз [Ошим ибни Убайдуллоњ] аз [Абдуллоњ ибни Омир ибни Рабиъа] достони [Умар] ривоят кардааст, ки паёмбар бар он такя кардааст ва Суфён дар мавриди дигар гуфт; Аз Паёмбари Худо (с) фармудаанд: «Ҳаҷ ва умраро ҳамроҳӣ кунед, зеро пайравӣ аз ҳар ду фақру гуноҳро аз байн мебарад, чунон ки оҳангар чиркро аз оҳан дур мекунад».
Hadith
Imam Ahmad : 163
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ يَحْيَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَقَّاصٍ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّمَا الْأَعْمَالُ بِالنِّيَّةِ وَلِكُلِّ امْرِئٍ مَا نَوَى فَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ وَمَنْ كَانَتْ هِجْرَتُهُ لِدُنْيَا يُصِيبُهَا أَوْ امْرَأَةٍ يَنْكِحُهَا فَهِجْرَتُهُ إِلَى مَا هَاجَرَ إِلَيْهِ
Ба мо [Суфён] аз [Яҳё] аз [Муҳаммад ибни Иброҳим Ат Таймӣ] аз [Алқама ибни Ваққош] гуфт: Ман шунидам, ки (Умар) мегуфт; Шунидам, ки Расули Худо (с) фармудаанд: «Амал танҳо ба ният вобаста аст ва ҳар кас ба он чӣ ният кардааст, ба даст меояд, ҳар кас ба сӯи Аллоҳу Расулаш ҳиҷрат кунад, пас ҳиҷрати ӯ ба сӯи Аллоҳу Расулаш аст ва ҳар ки ҳиҷрати худро барои дунё кардан ё барои зане ҳиҷрат кунад, пас ба он чизе, ки дар ҳиҷраташ ба шавҳар мебарояд, ба шавҳар мебарояд».
Hadith
Imam Ahmad : 164
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ عَنْ أَبِي وَائِلٍ قَالَ قَالَ الصُّبَيُّ بْنُ مَعْبَدٍ كُنْتُ رَجُلًا نَصْرَانِيًّا فَأَسْلَمْتُ فَأَهْلَلْتُ بِالْحَجِّ وَالْعُمْرَةِ فَسَمِعَنِي زَيْدُ بْنُ صُوحَانَ وَسَلْمَانُ بْنُ رَبِيعَةَ وَأَنَا أُهِلُّ بِهِمَا فَقَالَا لَهَذَا أَضَلُّ مِنْ بَعِيرِ أَهْلِهِ فَكَأَنَّمَا حُمِلَ عَلَيَّ بِكَلِمَتِهِمَا جَبَلٌ فَقَدِمْتُ عَلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخْبَرْتُهُ فَأَقْبَلَ عَلَيْهِمَا فَلَامَهُمَا وَأَقْبَلَ عَلَيَّ فَقَالَ هُدِيتَ لِسُنَّةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هُدِيتَ لِسُنَّةِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عَبْدَةُ قَالَ أَبُو وَائِلٍ كَثِيرًا مَا ذَهَبْتُ أَنَا وَمَسْرُوقٌ إِلَى الصُّبَيِّ نَسْأَلُهُ عَنْهُ
Ба мо [Суфён] аз [Абда ибни Абу Лубоба] аз [Абу Воил] гуфт; [Шубай ибни Маъбад] гуфт; Ман насронӣ будам, сипас исломро қабул кардам, сипас қасди адои ҳаҷ ва умра кардам, пас Зайд ибни Шуҳон ва Салмон ибни Рабиъа маро шуниданд, вақте ки қасди ҳаҷ ва умра доштам, ҳарду гуфтанд; «Ин шахс аз шутури хонаводааш фосиқтар аст». Пас гӯё аз ин сухани он ду кӯҳ бардошта будам, пас назди Умар омадам ва ба ӯ нақл кардам, пас [Умар] назди он ду омад ва онҳоро сарзаниш кард ва ба наздам омад ва гуфт; «Дар бораи суннати паёмбар ҳидоят ёфтӣ, дар бораи суннати паёмбарат ҳидоят ёфтӣ». Абда гуфт: Абувоил гуфт: «Ману Масруқ зуд-зуд ба назди Шубай омада, дар ин бора мепурсем».
Hadith
Imam Ahmad : 165
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو عَنْ طَاوُسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ ذُكِرَ لِعُمَرَ أَنَّ سَمُرَةَ وَقَالَ مَرَّةً بَلَغَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ سَمُرَةَ بَاعَ خَمْرًا قَالَ قَاتَلَ اللَّهُ سَمُرَةَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَعَنَ اللَّهُ الْيَهُودَ حُرِّمَتْ عَلَيْهِمْ الشُّحُومُ فَجَمَلُوهَا فَبَاعُوهَا
Ба мо [Суфён] аз [Амр] аз [Савус] аз [Ибни Аббос] ба [Умар] гуфта шудааст, ки Самура (р) дар мавриди дигар гуфт; - Ба Умар расид, ки Самура хамир мефурўшад, пас Умар гуфт; «Аллоҳ Самураро ҳалок кунад, дарҳақиқат, Расули Худо (с) фармуданд: «Худованд яҳудҳоро лаънат кард, зеро Худованд ба онҳо равғани чарбуро ҳаром кардааст, сипас онро ба равған табдил доданд ва фурӯхтанд».
Hadith
Imam Ahmad : 166
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو وَمَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسِ بْنِ الْحَدَثَانِ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَتْ أَمْوَالُ بَنِي النَّضِيرِ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَى رَسُولِهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا لَمْ يُوجِفْ الْمُسْلِمُونَ عَلَيْهِ بِخَيْلٍ وَلَا رِكَابٍ فَكَانَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالِصَةً وَكَانَ يُنْفِقُ عَلَى أَهْلِهِ مِنْهَا نَفَقَةَ سَنَةٍ وَقَالَ مَرَّةً قُوتَ سَنَةٍ وَمَا بَقِيَ جَعَلَهُ فِي الْكُرَاعِ وَالسِّلَاحِ عُدَّةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
Ба мо [Суфён] аз [Амр] ва [Маъмар] аз [Аз Зуҳрӣ] аз [Молик ибни Аус ибни Ҳадасон] аз [Умар ибни Хатсаб] гуфт; «Моли Бани Надлир, ки Худованд моли Фойро барои Расули Худо (с) гардонид ва онро мусулмонон бо аспу шутур фатҳ накарданд, сипас ба моли поки Расули Худо (с) табдил ёфт, ки як сол ба хонаводааш рӯзӣ дод», - омадааст дар мавриде дигар. «Барои як сол эҳтиёҷоти аввалия ва боқимондааш аспу аслиҳа мехарид ва барои омодагӣ ба ҷиҳод дар роҳи Худо машғул буд».
Hadith
Imam Ahmad : 167
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرٍو عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَوْسٍ قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ لِعَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَطَلْحَةَ وَالزُّبَيْرِ وَسَعْدٍ نَشَدْتُكُمْ بِاللَّهِ الَّذِي تَقُومُ السَّمَاءُ وَالْأَرْضُ بِهِ أَعَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّا لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ قَالُوا اللَّهُمَّ نَعَمْ
Ба мо [Суфён] аз [Амр] аз [Зуҳрӣ] аз [Молик ибни Авс] гуфт; Ман шунидам, ки [Умар] ба [Абдурраҳмон ибни Авф], [Талҳа], [Зубайр] ва [Саъд] мегуфт; «Савганд ба номи Худое, ки осмонҳову заминро барпо кардааст, оё медонӣ, ки Расули Худо (с) фармуд: «Дарҳақиқат, мо мерос нестем ва моле, ки мо гузоштаем, садақа мешавад». Онҳо ҷавоб доданд; «Савганд ба Худо, ин рост аст».
Hadith
Imam Ahmad : 168
حَدَّثَنَا سَفْيَانُ عَنْ ابْنِ أَبِي يَزِيدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْوَلَدُ لِلْفِرَاشِ
Ба мо [Суфён] аз [Ибни Абу Язид] аз [падараш] аз [Умар ибни Хатсаб] ривоят шудааст, ки Паёмбар (с) фармуданд: «Кӯдакон аз они касест, ки бистари шавҳар дорад».
Hadith
Imam Ahmad : 169
حَدَّثَنَا ابْنُ إِدْرِيسَ أَنْبَأَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ عَنِ ابْنِ أَبِي عَمَّارٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بَابَيْهِ عَنْ يَعْلَى بْنِ أُمَيَّةَ قَالَ سَأَلْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ قُلْتُ { لَيْسَ عَلَيْكُمْ جُنَاحٌ أَنْ تَقْصُرُوا مِنْ الصَّلَاةِ إِنْ خِفْتُمْ أَنْ يَفْتِنَكُمْ الَّذِينَ كَفَرُوا } وَقَدْ أَمَّنَ اللَّهُ النَّاسَ فَقَالَ لِي عُمَرُ عَجِبْتُ مِمَّا عَجِبْتَ مِنْهُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ صَدَقَةٌ تَصَدَّقَ اللَّهُ بِهَا عَلَيْكُمْ فَاقْبَلُوا صَدَقَتَهُ
Ба мо хабар дод [Ибни Идрис] ба мо [Ибни Ҷурайҷ] аз [Ибни Аби Аммар] аз [Абдуллоҳ ибни Бобайҳ] аз [Яъла ибни Умайя] гуфт; Аз Умар ибни Хатсаб пурсидам, ки каломи Худоро хондам: «Ва чун дар рӯи замин сафар кунед, агар аз ҳамлаи кофирон метарсанд, барои хондани намозатон ҳеҷ далеле нест. Албатта, кофирон душманони шумо ҳастанд». -ҚС Ан Нисооят 101-. Оё Худо мардумро дар амон надодааст? [Умар] ба ман гуфт; «Ман ҳам мисли шумо ҳайрон шудам ва аз Расули Худо (с) дар ин бора пурсидам, пас он ҳазрат (с) фармуд: «Ин садақа аз ҷониби Худо барои шумост, пас садақаашро қабул кунед».
Hadith
Imam Ahmad : 170
حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَهُوَ بِعَرَفَةَ قَالَ أَبُو مُعَاوِيَةَ وَحَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ خَيْثَمَةَ عَنْ قَيْسِ بْنِ مَرْوَانَ أَنَّهُ أَتَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ جِئْتُ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ الْكُوفَةِ وَتَرَكْتُ بِهَا رَجُلًا يُمْلِي الْمَصَاحِفَ عَنْ ظَهْرِ قَلْبِهِ فَغَضِبَ وَانْتَفَخَ حَتَّى كَادَ يَمْلَأُ مَا بَيْنَ شُعْبَتَيْ الرَّحْلِ فَقَالَ وَمَنْ هُوَ وَيْحَكَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍ فَمَا زَالَ يُطْفَأُ وَيُسَرَّى عَنْهُ الْغَضَبُ حَتَّى عَادَ إِلَى حَالِهِ الَّتِي كَانَ عَلَيْهَا ثُمَّ قَالَ وَيْحَكَ وَاللَّهِ مَا أَعْلَمُهُ بَقِيَ مِنْ النَّاسِ أَحَدٌ هُوَ أَحَقُّ بِذَلِكَ مِنْهُ وَسَأُحَدِّثُكَ عَنْ ذَلِكَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَزَالُ يَسْمُرُ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ اللَّيْلَةَ كَذَاكَ فِي الْأَمْرِ مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ وَإِنَّهُ سَمَرَ عِنْدَهُ ذَاتَ لَيْلَةٍ وَأَنَا مَعَهُ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَخَرَجْنَا مَعَهُ فَإِذَا رَجُلٌ قَائِمٌ يُصَلِّي فِي الْمَسْجِدِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَمِعُ قِرَاءَتَهُ فَلَمَّا كِدْنَا أَنْ نَعْرِفَهُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَقْرَأَ الْقُرْآنَ رَطْبًا كَمَا أُنْزِلَ فَلْيَقْرَأْهُ عَلَى قِرَاءَةِ ابْنِ أُمِّ عَبْدٍ قَالَ ثُمَّ جَلَسَ الرَّجُلُ يَدْعُو فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَهُ سَلْ تُعْطَهْ سَلْ تُعْطَهْ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قُلْتُ وَاللَّهِ لَأَغْدُوَنَّ إِلَيْهِ فَلَأُبَشِّرَنَّهُ قَالَ فَغَدَوْتُ إِلَيْهِ لِأُبَشِّرَهُ فَوَجَدْتُ أَبَا بَكْرٍ قَدْ سَبَقَنِي إِلَيْهِ فَبَشَّرَهُ وَلَا وَاللَّهِ مَا سَبَقْتُهُ إِلَى خَيْرٍ قَطُّ إِلَّا وَسَبَقَنِي إِلَيْهِ
Ба мо хабар дод [Абу Муъовия] ба мо [Ал-Аъмосӣ] аз [Иброҳим] аз [Алқама] гуфт; (Абу Муъовия) гуфт: Марде ба дидани [Умар] омад, ки дар Арафат буд. Ва ба мо [Ал-Аъмосӣ] аз [Хайсома] аз [Қайс ибни Марвон] хабар дод, ки барои дидани [Умар] омад ва гуфт; «Эй Амиру-л-мӯъминин, аз Куфа омадам ва дар он ҷо мардееро гузоштам, ки Мусҳафро ба ёд меовард». — Вой бар ҳоли шумо, кист? Ӯ – Қайс – ҷавоб дод; Абдуллоҳ ибн Масъуд. Баъд хашму газабаш ногахон фуру рафт ва худро хушбахт хис кард, ки кор ба холати муътадил баргашт, баъд гуфт; «Вой бар ту, савганд ба Худо, ман касеро намедонам, ки дар миёни саҳобагон, ки дар ин кор ҳақтар аз ӯ бошад, дар ин бора ба шумо мегӯям, ки Расули Худо (с) шабҳо дар паҳлӯи Абубакр (р) дар аҳволи кори худ гуфтугӯ мекард ва дар як шаб дар паҳлӯи мусалмонон меистод. Расули Худо (с) берун омад ва мо бо ӯ берун шудем, ногаҳон марде дар масҷид намоз мехонд, пас Расули Худо (с) бархост ва ба қироат гӯш дод ва ҳангоме ки мо онро қариб медонистем, Расули Худо (с) фармуданд: «Ҳар кас, ки Қуръонро хонданро дӯст дорад, ҳамон тавр, ки Қуръонро бо нарм хондам, ҳамон тавр, ки ман хонда будам. 'Абд'. Умар суханашро давом дод; Сипас он мард нишаст ва намоз гузошт ва Расули Худо (с) ба ӯ гуфт; "Пурсед ҳатман дода мешавад, пурсед ҳатман дода мешавад". Умар гуфт; гуфтам; Савганд ба Худо, ҳатман субҳи барвақт ба наздаш меоям ва ӯро мужда медиҳам. Пас субҳи барвақт назди ӯ рафтам, то ба ӯ мужда бидиҳам, вале дидам, ки Абубакр (р) пеш аз ман назди ӯ рафта ва ба ӯ мужда расонидааст, ки савганд ба Худо, ман ҳеҷ гоҳ бо ӯ барои хайр рақобат намекунам, магар он ки ҳатман аз ман пештар бошад».
Hadith
Imam Ahmad : 171
حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَابِسِ بْنِ رَبِيعَةَ قَالَ رَأَيْتُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يُقَبِّلُ الْحَجَرَ وَيَقُولُ إِنِّي لَأُقَبِّلُكَ وَأَعْلَمُ أَنَّكَ حَجَرٌ وَلَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُكَ لَمْ أُقَبِّلْكَ
Ба мо [Абу Муъовия] гуфт; Ба мо [Аъмосӣ] аз [Иброҳим] аз [Абис ибни Рабиъа] гуфт: Дидам, ки [Умар] Санги Сиёхро мебӯсад ва мегуфт; «Дарвоқеъ, ман туро бусида будам ва медонам, ки ту танҳо як санг ҳастӣ, агар Расули Худо (с)-ро намебӯсидам, туро намебӯсидам».
Hadith
Imam Ahmad : 172
حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ عُمَيْرٍ عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ قَالَ خَطَبَ عُمَرُ النَّاسَ بِالْجَابِيَةِ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَامَ فِي مِثْلِ مَقَامِي هَذَا فَقَالَ أَحْسِنُوا إِلَى أَصْحَابِي ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ الَّذِينَ يَلُونَهُمْ ثُمَّ يَجِيءُ قَوْمٌ يَحْلِفُ أَحَدُهُمْ عَلَى الْيَمِينِ قَبْلَ أَنْ يُسْتَحْلَفَ عَلَيْهَا وَيَشْهَدُ عَلَى الشَّهَادَةِ قَبْلَ أَنْ يُسْتَشْهَدَ فَمَنْ أَحَبَّ مِنْكُمْ أَنْ يَنَالَ بُحْبُوحَةَ الْجَنَّةِ فَلْيَلْزَمْ الْجَمَاعَةَ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ مَعَ الْوَاحِدِ وَهُوَ مِنْ الِاثْنَيْنِ أَبْعَدُ وَلَا يَخْلُوَنَّ رَجُلٌ بِامْرَأَةٍ فَإِنَّ ثَالِثَهُمَا الشَّيْطَانُ وَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ تَسُرُّهُ حَسَنَتُهُ وَتَسُوءُهُ سَيِّئَتُهُ فَهُوَ مُؤْمِنٌ
Ба мо [Ҷарир] аз [Абдулмалик ибни Умайр] аз [Ҷобир ибни Самура] гуфт; [Умар] дар назди мардум дар Ҷобия - деҳаи Димишқ - ва гуфт; Дарҳақиқат, Расули Худо (с) дар ҷойе монанди он ҷое ки ман ҳастам, истоданд ва сипас фармуд: «Эй ёрони маро ба некӣ ситоиш кунед, пас онон, ки пас аз онҳо меоянд ва онон, ки пас аз онҳо меоянд, пас мардуме меоянд, ки яке аз онҳо пеш аз он ки қасам хӯрад, савганд мехӯрад ва пеш аз он ки шаҳодат диҳад, шаҳодат диҳад. Ҳар кас аз шумо бихоҳад, ки бӯи биҳиштро ба даст орад, бояд ба ҷамоат бимонад, зеро шайтон бо касонест, ки танҳо ҳастанд ва бо ду нафар дур мемонад ва нагузорад, ки яке аз шумо бо зане, ки мӯҳрам нест, танҳо бошад, зеро дар ҳақиқат шахси сеюм шайтон аст, ҳар кас, ки некии ӯро шод ва хатоҳояш ғамгин месозад, мӯъмин аст».
Hadith
Imam Ahmad : 173
حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْمُرُ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ اللَّيْلَةَ كَذَلِكَ فِي الْأَمْرِ مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ وَأَنَا مَعَهُ
Ба мо хабар дод [Абу Муъовия] ба мо [Аъмаси] аз [Иброҳим] аз [Алқама] аз [Умар] гуфт, гуфт: «Паёмбари Худо (с) тамоми шаб бо Абубакр (р) дар бораи кори мусалмонон машварат кард ва ман бо ӯ будам».
Hadith
Imam Ahmad : 174
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ قَالَ قَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مَا سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ شَيْءٍ أَكْثَرَ مِمَّا سَأَلْتُهُ عَنْ الْكَلَالَةِ حَتَّى طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ تَكْفِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ الَّتِي فِي آخِرِ سُورَةِ النِّسَاءِ
Ба мо [Исмоил] аз [Саъид ибни Абӯаруба] аз [Қатода] аз [Солим ибни Абулҷаъд] аз [Маъдан ибни Абуталҳа] гуфт; [Умар] гуфт; «Ман ҳеҷ гоҳ аз Расули Худо (с) дар бораи чизе бештар чизе напурсидаам, магар он ки дар бораи Калъа пурсидам, пас ангушти худро ба синаам зад ва гуфт: «Ин барои ту дар ояти «Шоиф» дар охири сураи Нисо басанда аст».
Hadith
Imam Ahmad : 175
حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا شُعْبَةُ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمَيِّتُ يُعَذَّبُ فِي قَبْرِهِ بِالنِّيَاحَةِ عَلَيْهِ
Ба мо [Яҳё] гуфт [Сюъба] ба мо [Қатода] аз [Саъид ибни Мусайиб] аз [Ибни Умар] аз [Умар] аз Паёмбар (с) ривоят кардааст, гуфт: «Мурда дар гӯраш дар натиҷаи ниёҳон ба ӯ шиканҷа мешавад».
Hadith
Imam Ahmad : 176
حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ مَوْلَى أَسْمَاءَ قَالَ أَرْسَلَتْنِي أَسْمَاءُ إِلَى ابْنِ عُمَرَ أَنَّهُ بَلَغَهَا أَنَّكَ تُحَرِّمُ أَشْيَاءَ ثَلَاثَةً الْعَلَمَ فِي الثَّوْبِ وَمِيثَرَةَ الْأُرْجُوَانِ وَصَوْمَ رَجَبٍ كُلِّهِ فَقَالَ أَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ صَوْمِ رَجَبٍ فَكَيْفَ بِمَنْ يَصُومُ الْأَبَدَ وَأَمَّا مَا ذَكَرْتَ مِنْ الْعَلَمِ فِي الثَّوْبِ فَإِنِّي سَمِعْتُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ لَبِسَ الْحَرِيرَ فِي الدُّنْيَا لَمْ يَلْبَسْهُ فِي الْآخِرَةِ
Ба мо [Яҳё] аз [Абдулмалик] гуфт ба мо [Абдуллоҳи банда Асмоъ] гуфт; Асмо (р) маро ба назди [Ибни Умар] фиристод, то бирасонам, ки ба ӯ расид, ки се чизро ҳаром кардаӣ; тасвирҳо дар либос, зинҳо аз абрешими сурх ва рӯзадорӣ дар тамоми моҳи Раҷаб. Пас Ибни Умар гуфт; «Аммо он чиро, ки дар бораи рӯзадории Раҷаб зикр кардед, пас мардуме, ки ҳамеша рӯза мегиранд ва он чиро, ки дар бораи суратҳо дар либос зикр кардаед, пас шунидам, ки Умар (р) мегуфт; Шунидам, ки Паёмбар (с) фармуданд: «Ҳар кӣ дар дунё абрешим мепӯшад, дар охират онро намепӯшад».
Hadith
Imam Ahmad : 177
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ وَأَنَا سَأَلْتُهُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ قَالَ كُنَّا مَعَ عُمَرَ بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ فَتَرَاءَيْنَا الْهِلَالَ وَكُنْتُ حَدِيدَ الْبَصَرِ فَرَأَيْتُهُ فَجَعَلْتُ أَقُولُ لِعُمَرَ أَمَا تَرَاهُ قَالَ سَأَرَاهُ وَأَنَا مُسْتَلْقٍ عَلَى فِرَاشِي ثُمَّ أَخَذَ يُحَدِّثُنَا عَنْ أَهْلِ بَدْرٍ قَالَ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيُرِينَا مَصَارِعَهُمْ بِالْأَمْسِ يَقُولُ هَذَا مَصْرَعُ فُلَانٍ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى وَهَذَا مَصْرَعُ فُلَانٍ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ تَعَالَى قَالَ فَجَعَلُوا يُصْرَعُونَ عَلَيْهَا قَالَ قُلْتُ وَالَّذِي بَعَثَكَ بِالْحَقِّ مَا أَخْطَئُوا تِيكَ كَانُوا يُصْرَعُونَ عَلَيْهَا ثُمَّ أَمَرَ بِهِمْ فَطُرِحُوا فِي بِئْرٍ فَانْطَلَقَ إِلَيْهِمْ فَقَالَ يَا فُلَانُ يَا فُلَانُ هَلْ وَجَدْتُمْ مَا وَعَدَكُمْ اللَّهُ حَقًّا فَإِنِّي وَجَدْتُ مَا وَعَدَنِي اللَّهُ حَقًّا قَالَ عُمَرُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُكَلِّمُ قَوْمًا قَدْ جَيَّفُوا قَالَ مَا أَنْتُمْ بِأَسْمَعَ لِمَا أَقُولُ مِنْهُمْ وَلَكِنْ لَا يَسْتَطِيعُونَ أَنْ يُجِيبُوا
Ба мо [Яҳё ибни Саид] хабар дод ва ман аз ӯ пурсидам, ба мо гуфт [Сулаймон ибни Муғира] ба мо [собит] аз [Анас] нақл кард, гуфт; Мо ва [Умар] миёни Макка ва Мадина будем, ки ҳарду моҳи нав – моҳи ҳилолро дидем ва диди ман тезтар буд, то моҳи навро бубинам ва ба Умар гуфтам; — Оё шумо онро дидан намехоҳед? Ӯ ҷавоб дод; Ва ҳангоме ки бар бистарам мехонам, ӯро мебинам, пас ба мо дар бораи коршиноси Бадр нақл кард, гуфт: Ҳазрати Умар (р) гуфт: "Ин буд, ки Расули Худо (с) ҷойеро, ки дирӯз - пеш аз ҷанг кушта шуданд, ба мо нишон дод, ки онҳо - кофиронро, ки кушта шуданд, пас фармуданд: "Ин ҷои фалони фардо аст, Худо бихоҳад, ва ин ҷои фалони фардо аст, иншоаллоҳ". «Баъд дар он ҷо кушта шуданд, пурсидам; «Савганд ба зоте, ки туро ба дини дуруст фиристод, дар ин кор ситаме надоштанд, дар он ҷо кушта шуданд, сипас амр шуд, ки ҷасади онҳоро ба чоҳ партоянд, сипас ба сӯи онҳо - ҷасади кофирон - равон шуд ва пурсид: «Эй фалону фалон он чиро, ки Худо ваъда дода буд, дуруст нест? Пас он чиро, ки Худо ба ман ваъда кардааст, ҳақ аст». Умар гуфт; «Эй Расули Худо, оё бо мардуме сухан мегӯӣ, дар ҳоле ки онҳо ҷасад шудаанд? Гуфт: «Ту нашунидаӣ, ки онҳо гуфтамро иҷро карданд, вале ҷавоб дода натавонистанд».
Hadith
Imam Ahmad : 178
حَدَّثَنَا يَحْيَى حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ الْمُعَلِّمُ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ شُعَيْبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ قَالَ فَلَمَّا رَجَعَ عَمْرٌو جَاءَ بَنُو مَعْمَرِ بْنِ حَبِيبٍ يُخَاصِمُونَهُ فِي وَلَاءِ أُخْتِهِمْ إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ أَقْضِي بَيْنَكُمْ بِمَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَا أَحْرَزَ الْوَلَدُ أَوْ الْوَالِدُ فَهُوَ لِعَصَبَتِهِ مَنْ كَانَ فَقَضَى لَنَا بِهِ
Ба мо гуфт (Яҳё) Ба мо гуфт (Ҳусайн ал-Муаллим) Ба мо [Амру ибни Суайб] аз [падараш] аз [бобояш] гуфт; Чун Амр ба хона омад, фарзандони Маъмар ибни Ҳабиб дар бораи валоъ – насаб ва варитҳои хоҳарашон ба Умар ибни Хатсаб баҳс карданд. «Дар миёни шумо корҳоро бар асоси он чизе ки аз Паёмбари Худо (с) шунидаам, қарор медиҳам, ки фармуданд: «Он чи фарзанд ё падараш азони ӯ аст, ҳар кӣ бошад». Пас барои мо бо ӯ қарор дод».
Hadith
Imam Ahmad : 179
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ غِيَاثٍ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ وَحُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحِمْيَرِيِّ قَالَا لَقِينَا عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ فَذَكَرْنَا الْقَدَرَ وَمَا يَقُولُونَ فِيهِ فَقَالَ إِذَا رَجَعْتُمْ إِلَيْهِمْ فَقُولُوا إِنَّ ابْنَ عُمَرَ مِنْكُمْ بَرِيءٌ وَأَنْتُمْ مِنْهُ بُرَآءُ ثَلَاثَ مِرَارٍ ثُمَّ قَالَ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُمْ بَيْنَا هُمْ جُلُوسٌ أَوْ قُعُودٌ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَهُ رَجُلٌ يَمْشِي حَسَنُ الْوَجْهِ حَسَنُ الشَّعْرِ عَلَيْهِ ثِيَابُ بَيَاضٍ فَنَظَرَ الْقَوْمُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ مَا نَعْرِفُ هَذَا وَمَا هَذَا بِصَاحِبِ سَفَرٍ ثُمَّ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ آتِيكَ قَالَ نَعَمْ فَجَاءَ فَوَضَعَ رُكْبَتَيْهِ عِنْدَ رُكْبَتَيْهِ وَيَدَيْهِ عَلَى فَخِذَيْهِ فَقَالَ مَا الْإِسْلَامُ قَالَ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللَّهِ وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤْتِي الزَّكَاةَ وَتَصُومُ رَمَضَانَ وَتَحُجُّ الْبَيْتَ قَالَ فَمَا الْإِيمَانُ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَالْجَنَّةِ وَالنَّارِ وَالْبَعْثِ بَعْدَ الْمَوْتِ وَالْقَدَرِ كُلِّهِ قَالَ فَمَا الْإِحْسَانُ قَالَ أَنْ تَعْمَلَ لِلَّهِ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ لَمْ تَكُنْ تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ قَالَ فَمَتَى السَّاعَةُ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ قَالَ فَمَا أَشْرَاطُهَا قَالَ إِذَا الْعُرَاةُ الْحُفَاةُ الْعَالَةُ رِعَاءُ الشَّاءِ تَطَاوَلُوا فِي الْبُنْيَانِ وَوَلَدَتْ الْإِمَاءُ رَبَّاتِهِنَّ قَالَ ثُمَّ قَالَ عَلَيَّ الرَّجُلَ فَطَلَبُوهُ فَلَمْ يَرَوْا شَيْئًا فَمَكَثَ يَوْمَيْنِ أَوْ ثَلَاثَةً ثُمَّ قَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ أَتَدْرِي مَنْ السَّائِلُ عَنْ كَذَا وَكَذَا قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ ذَاكَ جِبْرِيلُ جَاءَكُمْ يُعَلِّمُكُمْ دِينَكُمْ قَالَ وَسَأَلَهُ رَجُلٌ مِنْ جُهَيْنَةَ أَوْ مُزَيْنَةَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِيمَا نَعْمَلُ أَفِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا أَوْ مَضَى أَوْ فِي شَيْءٍ يُسْتَأْنَفُ الْآنَ قَالَ فِي شَيْءٍ قَدْ خَلَا أَوْ مَضَى فَقَالَ رَجُلٌ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ يَا رَسُولَ اللَّهِ فِيمَا نَعْمَلُ قَالَ أَهْلُ الْجَنَّةِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَأَهْلُ النَّارِ يُيَسَّرُونَ لِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ قَالَ يَحْيَى قَالَ هُوَ هَكَذَا يَعْنِي كَمَا قَرَأْتَ عَلَيَّ
Аҳмад ибни Ҳамбал гуфт; Ба [Яҳё ибни Саид] аз [Усмон ибни Ғиётс] хондам, ки ба ман [Абдуллоҳ ибни Бурайда] аз [Яҳё ибни Яъмар] гуфта шуд ва [Ҳумайд ибни Абдурраҳмони Ҳимёрӣ] ҳарду гуфтанд; Мо [Абдуллоњ ибни Умар]-ро вохўрдем, сипас дар бораи ќадр ва он чи дар бораи ќадр гуфтанд, гуфтем, пас ў љавоб дод. «Агар назди онҳо бозгардед, ба онҳо бигӯ; «Он, ки Ибни Умар худро аз ту ҷудо кард ва ту се бор аз ӯ ҷудо шудӣ». Сипас гуфт: «Ба (Умар ибни Хатсаб) гуфтам, ки ҳангоме ки дар паҳлӯи Паёмбар (с) нишаста буданд, ногаҳон марде пиёда ба наздаш омад, ки чеҳраи зебо дошт ва мӯйҳои зебое дошт ва ҳама ба якдигар нигоҳ мекарданд. Бидонед, ки ӯ мусофир аст, пас гуфт: «Эй Расули Худо, ман назди ту меоям». Паёмбар (с) ҷавоб дод: - Гувоҳӣ деҳ, ки ҳеҷ маъбуде барҳақ ҷуз Аллоҳ нест ва Муҳаммад паёмбари Худост ва ту намоз мегузорӣ, закот медиҳӣ, дар моҳи Рамазон рӯза медорӣ ва ҳаҷро адо мекунӣ. «Имон чист?» Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Аллоҳга, Унинг фаришталарига, жаннатга, дўзахга, ўлимдан кейин қиёматга ва барча тақдирга иймон келтиринг», дедилар. Ӯ пурсид; "Эҳсон чист?" Паёмбар (с) дар ҷавоб фармуданд: «Барои Худо корҳои нек кун, ки гӯё Худоро мебинӣ ва агар ӯро намебинӣ, Ӯ туро мебинад». Ӯ пурсид; «Ва апокалипсис кай рӯй медиҳад? Паёмбар (с) фармуд: Шахсе, ки пурсида мешавад, бештар аз саволкунанда намедонад. Ӯ пурсид; «Пас, нишонаҳо чист?» Паёмбар (с) дар посух фармуд: «Чун мардуме, ки либосу пойафзол надоранд ва фақирон барои сохтани биноҳо рақобат мекунанд ва канизон хоҷагони худро таваллуд мекунанд». Умар гуфт; Сипас гуфт: «Он мардро ба ман рӯбарӯ кун». Пас уро чустучу карданд, вале уро хеч надиданд, пас аз ду-се руз гуфт: Эй Ибни Хастоб, ту медонӣ, ки аз ин ва ин чиз пурсид? Умар ҷавоб дод; «Аллоҳ ва Расулаш донотаранд». Паёмбар (с) фармуд: «Ҷабраил (а) буд, ки назди ту омад, то аз корҳои динатон ба шумо биомӯзад». Умар гуфт; Ва марде аз Ҷуҳайна ё Музайна аз ӯ пурсид, ки гуфт; «Эй Расули Худо, мо чӣ кор мекунем, оё он чизест, ки аллакай тамом шудааст ё гузаштааст ё ҳоло чизи нав аст? Паёмбар ҷавоб дод; «Чизе, ки гузашта буд, - аллакай- аст», - мегӯяд марде ё баъзе одамон; -Эй Расули Худо, пас чаро мо садақа мекунем? Пас Паёмбар (с) посух дод: «Барои аҳли биҳишт анҷом додани амалҳои аҳли биҳишт осонтар мешавад ва барои аҳли дӯзах низ иҷрои амали аҳли дӯзах осонтар мешавад». Яҳё гуфт; 'Ҳамин тавр шумо онро ба ман хондед'.
Hadith
Imam Ahmad : 180
حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ كُهَيْلٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا الْحَكَمِ قَالَ سَأَلْتُ ابْنَ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ وَالدُّبَّاءِ فَقَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ نَبِيذِ الْجَرِّ وَالدُّبَّاءِ وَقَالَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يُحَرِّمَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ تَعَالَى وَرَسُولُهُ فَلْيُحَرِّمْ النَّبِيذَ قَالَ وَسَأَلْتُ ابْنَ الزُّبَيْرِ فَقَالَ نَهَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الدُّبَّاءِ وَالْجَرِّ قَالَ وَسَأَلْتُ ابْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَحَدَّثَ عَنْ عُمَرَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ الدُّبَّاءِ وَالْمُزَفَّتِ قَالَ وَحَدَّثَنِي أَخِي عَنْ أَبِي سَعِيدٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْ الْجَرِّ وَالدُّبَّاءِ وَالْمُزَفَّتِ وَالْبُسْرِ وَالتَّمْرِ
Ба мо [Яҳё] аз [Шуъба] хабар дод ба ман [Салама ибни Куҳайл] гуфт: Шунидам, ки [Абул Ҳакам] мегуфт; Аз (Ибни Аббос) дар бораи шароб дар Ҷарр - кӯзае аз гил ва ва Дуббаъ - кӯза аз пӯсти каду - пурсидам. Пас ӯ ҷавоб дод; Расули Худо (с) шаробро дар «Ҷарр» ва «ад-дуббаъ» ҳаром кард ва фармуд: «Ҳар кӣ бихоҳад он чиро, ки Худо ва Расулаш ҳаром кардааст, ҳаром кунад, майи шаробро ҳаром бигардон». [Абул Ҳакам] гуфт; Ва аз [Ибни Зубайр] пурсидам, посух дод. Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам Жарр ва аддуббоъни ҳаром қилганлар. [Абул Ҳакам] гуфт; Ва аз Ибни Умар (р) пурсидам, пас ӯ ба Умар гуфт, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) Ҷарр ва Музаффатро – кӯзаҳои бо қатрон ранг кардашударо ҳаром кардаанд. [Абул Ҳакам] гуфт; ва ба ман [бародарам] аз [Абусаъид] гуфта буд, ки Расули Худо (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) аз Ҷарр, ад Дуббоъ ва Музаффат ва инчунин хурмои хом ва хурмои пухтаро, ки барои тайёр кардани шароби хурмо пешбинӣ шудааст, ҳаром кардааст».
