Imam Ahmad (الامام احمد) - 26363 Hadith
Hadith
Imam Ahmad : 1
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ يَعْنِي ابْنَ أَبِي خَالِدٍ عَنْ قَيْسٍ قَالَ قَامَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَقْرَءُونَ هَذِهِ الْآيَةَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ } وَإِنَّا سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ إِذَا رَأَوْا الْمُنْكَرَ فَلَمْ يُنْكِرُوهُ أَوْشَكَ أَنْ يَعُمَّهُمْ اللَّهُ بِعِقَابِهِ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Нумайр] гуфт: Моро [Исмоил] аз [Қаис] хабар дод, гуфт; [Абубакр] бархост ва Худоро ситоиш кард ва покиза кард ва гуфт: Эй мардум, шумо ин оятро мехонед: «Эй касоне, ки имон овардаед, битарсед. Агар ҳидоят ёфта бошед, ҳеҷ гумроҳшуда ба шумо зиёне нарасонад». Сураи Моида ояти 105. Ва дар њаќиќат, аз Расули Худо (с) шунидаем, ки мефармуд: «Дар њаќиќат, агар мардум бадиеро бубинанд ва онро инкор накунанд, Худо ќариб, ки њамаашонро азоб кунад».
Hadith
Imam Ahmad : 2
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ حَدَّثَنَا مِسْعَرٌ وَسُفْيَانُ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ الْمُغِيرَةِ الثَّقَفِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ رَبِيعَةَ الْوَالِبِيِّ عَنْ أَسْمَاءَ بْنِ الْحَكَمِ الْفَزَارِيِّ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ كُنْتُ إِذَا سَمِعْتُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدِيثًا نَفَعَنِي اللَّهُ بِمَا شَاءَ مِنْهُ وَإِذَا حَدَّثَنِي عَنْهُ غَيْرِي اسْتَحْلَفْتُهُ فَإِذَا حَلَفَ لِي صَدَّقْتُهُ وَإِنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حَدَّثَنِي وَصَدَقَ أَبُو بَكْرٍ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَا مِنْ رَجُلٍ يُذْنِبُ ذَنْبًا فَيَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ قَالَ مِسْعَرٌ وَيُصَلِّي وَقَالَ سُفْيَانُ ثُمَّ يُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ فَيَسْتَغْفِرُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ إِلَّا غَفَرَ لَهُ
Ба мо [Вокиъ] гуфт; Ба мо [Мисъар] ва [Суфён] аз [Усмон ибни Муғира Атс-Сақафӣ] аз [Алӣ ибни Рабиъаи Волибӣ] аз [Асмоъбин ал Ҳакам Ал-Фазорӣ] аз [Алӣ] гуфт; Агар аз Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам ҳадис шунавам, Худованд ба ман аз он чизе, ки бихоҳад, фоида мебахшад. Ва агар каси дигаре ба ман бигӯяд, аз ӯ хоҳиш мекунам, ки қасам хӯрад ва агар бар ман қасам хӯрдааст, тасдиқ мекунам. Дарҳақиқат, Абубакр (р) ба ман нақл кард ва дуруст аст, ки [Абубакр] аз паёмбар (с) шунидааст, ки мефармуд: Марде нест, ки гуноҳе кунад ва сипас таҳорат кунад ва таҳораташро пок кунад, - гуфт Мисъор; - Пас намоз хонд ва Суфён гуфт: Ду ракаат намоз хонд ва аз Худо омурзиш хост, магар ин ки Худованд гунохашро мебахшад.
Hadith
Imam Ahmad : 3
حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدٍ أَبُو سَعِيدٍ يَعْنِي الْعَنْقَزِيَّ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ قَالَ اشْتَرَى أَبُو بَكْرٍ مِنْ عَازِبٍ سَرْجًا بِثَلَاثَةَ عَشَرَ دِرْهَمًا قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ لِعَازِبٍ مُرْ الْبَرَاءَ فَلْيَحْمِلْهُ إِلَى مَنْزِلِي فَقَالَ لَا حَتَّى تُحَدِّثَنَا كَيْفَ صَنَعْتَ حِينَ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنْتَ مَعَهُ قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خَرَجْنَا فَأَدْلَجْنَا فَأَحْثَثْنَا يَوْمَنَا وَلَيْلَتَنَا حَتَّى أَظْهَرْنَا وَقَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ فَضَرَبْتُ بِبَصَرِي هَلْ أَرَى ظِلًّا نَأْوِي إِلَيْهِ فَإِذَا أَنَا بِصَخْرَةٍ فَأَهْوَيْتُ إِلَيْهَا فَإِذَا بَقِيَّةُ ظِلِّهَا فَسَوَّيْتُهُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفَرَشْتُ لَهُ فَرْوَةً وَقُلْتُ اضْطَجِعْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَاضْطَجَعَ ثُمَّ خَرَجْتُ أَنْظُرُ هَلْ أَرَى أَحَدًا مِنْ الطَّلَبِ فَإِذَا أَنَا بِرَاعِي غَنَمٍ فَقُلْتُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلَامُ فَقَالَ لِرَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ فَسَمَّاهُ فَعَرَفْتُهُ فَقُلْتُ هَلْ فِي غَنَمِكَ مِنْ لَبَنٍ قَالَ نَعَمْ قَالَ قُلْتُ هَلْ أَنْتَ حَالِبٌ لِي قَالَ نَعَمْ قَالَ فَأَمَرْتُهُ فَاعْتَقَلَ شَاةً مِنْهَا ثُمَّ أَمَرْتُهُ فَنَفَضَ ضَرْعَهَا مِنْ الْغُبَارِ ثُمَّ أَمَرْتُهُ فَنَفَضَ كَفَّيْهِ مِنْ الْغُبَارِ وَمَعِي إِدَاوَةٌ عَلَى فَمِهَا خِرْقَةٌ فَحَلَبَ لِي كُثْبَةً مِنْ اللَّبَنِ فَصَبَبْتُ يَعْنِي الْمَاءَ عَلَى الْقَدَحِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ ثُمَّ أَتَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَوَافَيْتُهُ وَقَدْ اسْتَيْقَظَ فَقُلْتُ اشْرَبْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قُلْتُ هَلْ أَنَى الرَّحِيلُ قَالَ فَارْتَحَلْنَا وَالْقَوْمُ يَطْلُبُونَا فَلَمْ يُدْرِكْنَا أَحَدٌ مِنْهُمْ إِلَّا سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكِ بْنِ جُعْشُمٍ عَلَى فَرَسٍ لَهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الطَّلَبُ قَدْ لَحِقَنَا فَقَالَ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا حَتَّى إِذَا دَنَا مِنَّا فَكَانَ بَيْنَنَا وَبَيْنَهُ قَدْرُ رُمْحٍ أَوْ رُمْحَيْنِ أَوْ ثَلَاثَةٍ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ هَذَا الطَّلَبُ قَدْ لَحِقَنَا وَبَكَيْتُ قَالَ لِمَ تَبْكِي قَالَ قُلْتُ أَمَا وَاللَّهِ مَا عَلَى نَفْسِي أَبْكِي وَلَكِنْ أَبْكِي عَلَيْكَ قَالَ فَدَعَا عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنَاهُ بِمَا شِئْتَ فَسَاخَتْ قَوَائِمُ فَرَسِهِ إِلَى بَطْنِهَا فِي أَرْضٍ صَلْدٍ وَوَثَبَ عَنْهَا وَقَالَ يَا مُحَمَّدُ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ هَذَا عَمَلُكَ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُنْجِيَنِي مِمَّا أَنَا فِيهِ فَوَاللَّهِ لَأُعَمِّيَنَّ عَلَى مَنْ وَرَائِي مِنْ الطَّلَبِ وَهَذِهِ كِنَانَتِي فَخُذْ مِنْهَا سَهْمًا فَإِنَّكَ سَتَمُرُّ بِإِبِلِي وَغَنَمِي فِي مَوْضِعِ كَذَا وَكَذَا فَخُذْ مِنْهَا حَاجَتَكَ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا حَاجَةَ لِي فِيهَا قَالَ وَدَعَا لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُطْلِقَ فَرَجَعَ إِلَى أَصْحَابِهِ وَمَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ حَتَّى قَدِمْنَا الْمَدِينَةَ فَتَلَقَّاهُ النَّاسُ فَخَرَجُوا فِي الطَّرِيقِ وَعَلَى الْأَجَاجِيرِ فَاشْتَدَّ الْخَدَمُ وَالصِّبْيَانُ فِي الطَّرِيقِ يَقُولُونَ اللَّهُ أَكْبَرُ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَاءَ مُحَمَّدٌ قَالَ وَتَنَازَعَ الْقَوْمُ أَيُّهُمْ يَنْزِلُ عَلَيْهِ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْزِلُ اللَّيْلَةَ عَلَى بَنِي النَّجَّارِ أَخْوَالِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ لِأُكْرِمَهُمْ بِذَلِكَ فَلَمَّا أَصْبَحَ غَدَا حَيْثُ أُمِرَ قَالَ الْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ أَوَّلُ مَنْ كَانَ قَدِمَ عَلَيْنَا مِنْ الْمُهَاجِرِينَ مُصْعَبُ بْنُ عُمَيْرٍ أَخُو بَنِي عَبْدِ الدَّارِ ثُمَّ قَدِمَ عَلَيْنَا ابْنُ أُمِّ مَكْتُومٍ الْأَعْمَى أَخُو بَنِي فِهْرٍ ثُمَّ قَدِمَ عَلَيْنَا عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فِي عِشْرِينَ رَاكِبًا فَقُلْنَا مَا فَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ هُوَ عَلَى أَثَرِي ثُمَّ قَدِمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ مَعَهُ قَالَ الْبَرَاءُ وَلَمْ يَقْدَمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى حَفِظْتُ سُوَرًا مِنْ الْمُفَصَّلِ قَالَ إِسْرَائِيلُ وَكَانَ الْبَرَاءُ مِنْ الْأَنْصَارِ مِنْ بَنِي حَارِثَةَ
Ба мо [Амру ибни Муҳаммад Абусаъид, яъне Ал-Анқозӣ] гуфт; Ба мо [Исроил] аз [Абу Исҳоқ] аз [Ал Барраъ ибни Азиб] хабар дод, гуфт: Абубакр (р) аз Азиб ба ивази сездањ дирњам як зин харид, гуфт ал-Барра; Пас Абубакр (р) ба Азиб гуфт; "Ба Ал Барро бигӯед, ки ӯро ба хонаи ман барад". Азиб ҷавоб дод; «Не, магар ин ки аз он коре, ки Расулуллоҳ (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) бо ту берун омад, ба мо нақл накунӣ». мегуяд; пас [Абубакр] гуфт; «Шабона сайру гашт баромадем ва шабу рӯзе, ки мо гузаштем, роҳро суръат медодем, вақте ки нисфирӯзӣ расидем ва офтоб рост дар боло буд, ман ба атрофамон назар андохтам, то бубинам, ки барои мо ягон паноҳгоҳ ҳаст ё на, пас аз лаҳзае санги калоне дидам ва ба он наздик шудам ва маълум шуд, ки дар он ҷо як чуқурии хурде ҳаст, ки дар он сояҳо паҳн шуда буд. Расули Худо (с) пас гуфтам: «Эй Расули Худо (с) бихобед, пас хобид, пас берун баромадам, то бубинам, ки касе менигарад, ногаҳон дидам, ки бузбонеро дидам, пурсидам; — Ту аз они кй хастй, чавон? ӯ ҷавоб дод; Аз они марде аз Қурайш аст, пас номашро гуфт ва ман ӯро шинохтам, боз пурсидам; — Бузи шумо шир медихад? — чавоб дод у; «ҳа» боз пурсидам ман; — Бароям шир мечушед? — чавоб дод у; Бале, фармудам, ки як бузашро бигирад ва шири буз ва кафи дастонашро аз чанг пок созад ва як герибаи чармине овардам, ки дар дањонаш матое дошт, пас барои ман каме шир чўшид ва ба гиреба об рехтам, то поёнаш гарм нашавад, пас назди Расули Худо (с) омадам. маълум шуд, ки аз хоб бедор шудааст, гуфтам; «Эй Расули Худо (с) бинӯш!» Он ҳазрат (с) нӯшид, то маро сабук ҳис кард, сипас гуфтам. — Оё вақти рафтани мо расидааст? Пас мо ба роҳ баромадем, дар ҳоле ки мардум ҷустуҷӯ мекарданд ва ҳеҷ кас моро наёфт, ҷуз Сурақа ибни Молик ибни Ҷусюм савори асп», гуфтам. «Эй Расули Худо (с), касе, ки моро шикор мекунад, ба мо мерасад», Паёмбар (с) дар ҷавоб фармуд: «Ғамгин нашав, Худо бо мост», то вақте ки Сурака ба мо наздик буд, тақрибан ба масофаи як найза ё ду найза ё се найза гуфтам. Эй Расули Худо (с) касе, ки моро шикор мекунад, ба мо мерасад ва ман дар он вақт гиря мекардам, Паёмбар (с) пурсид: Чаро гиря мекунӣ? ҷавоб додам; Савганд ба Худо, ки ман аз ғами худам гиря намекунам, балки барои ғами ту гиря мекунам, пас Паёмбари Худо (с) фармуд: «Суракаро ба ихтиёри Ту вогузорем», сипас пойҳои то шиками Сурака (р) ба замини сахт ҷаҳида, аз аспи сахт афтид ва гуфт: «Эй Муҳаммад, ман аллакай медонистам, ки ин кори ту аст, пас аз Худо бихоҳ то маро аз он чӣ ба ман омада бошад, ниҳон кунад, савганд ба Худо хабари туро барои онон, ки туро меҷӯянд, ки дар паси ман ҳастанд, ниҳон мемонам ва инак тирчаи чармии ман аст, аз тирҳоям бигир, дар ҳақиқат ту аз шутуру бузҳои ман дар ин ва дар ин ҷо мегузарӣ, пас аз онҳо барои ниёзҳои худ бигир». Абубакр (р) суханашро давом дод, сипас Расули Худо (с) љавоб дод; «Ба ман лозим нест» пас Расули Худо (с) барояш дуъо кард, то сураъат - аз офате, ки ба сари ӯ расида буд, раҳо ёфт ва ба назди дӯстонаш баргашт, Расули Худо (с) бо ман сафарашро идома дод, вақте ки ба Мадина расидем, мардум моро истиқбол гирифтанд ва ба боми хонаҳо баромаданд. Ғуломон ва кӯдакон зуд берун омада, гуфтанд; «Аллоҳ бузург аст, Расули Худо (с) омад, Муҳаммад омад». Мардум баҳс мекарданд, ки кадоме аз онҳо ҳақ дорад, ки хонаи ӯро бар ӯ ишғол кунад, пас Расули Худо (с) фармуд: Имшаб дар хонаи Бани Наҷар-амаки Абдулмутолиб мемонам, то онҳоро гиромӣ бахшам. Барра ибни Азиб гуфт: Аввалин муњољир, ки назди мо омад, Мушъаб ибни Умайр, бародари Банї Абдуддор, сипас Ибни Умми Мактум, ки нобино буд, бародари Бани Фињрї буд, пас Умар ибни Хатсаб бо бист нафар савор шуд, пурсидем; «Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам чи кор мекарданд? ӯ ҷавоб дод; «Аз паси ман буд», пас Расули Худо (с) бо Абубакр (р) омаданд, Барро» гуфт; «Пайғамбар соллаллоҳу алайҳи васаллам Мадинага келмас эдилар, магар бу вақтда мен «Ал-Муфашал»дан бир неча ҳарфларни ёд олмайман». Исроил гуфт; «Барро» дӯсти Ансор аз Бани Ҳориса буд».
Hadith
Imam Ahmad : 4
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ قَالَ قَالَ إِسْرَائِيلُ قَالَ أَبُو إِسْحَاقَ عَنْ زَيْدِ بْنِ يُثَيْعٍ عَنْ أَبِي بَكْرٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعَثَهُ بِبَرَاءَةٌ لِأَهْلِ مَكَّةَ لَا يَحُجُّ بَعْدَ الْعَامِ مُشْرِكٌ وَلَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ عُرْيَانٌ وَلَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا نَفْسٌ مُسْلِمَةٌ مَنْ كَانَ بَيْنَهُ وَبَيْنَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُدَّةٌ فَأَجَلُهُ إِلَى مُدَّتِهِ وَاللَّهُ بَرِيءٌ مِنْ الْمُشْرِكِينَ وَرَسُولُهُ قَالَ فَسَارَ بِهَا ثَلَاثًا ثُمَّ قَالَ لِعَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ تَعَالَى عَنْهُ الْحَقْهُ فَرُدَّ عَلَيَّ أَبَا بَكْرٍ وَبَلِّغْهَا أَنْتَ قَالَ فَفَعَلَ قَالَ فَلَمَّا قَدِمَ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ بَكَى قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ حَدَثَ فِيَّ شَيْءٌ قَالَ مَا حَدَثَ فِيكَ إِلَّا خَيْرٌ وَلَكِنْ أُمِرْتُ أَنْ لَا يُبَلِّغَهُ إِلَّا أَنَا أَوْ رَجُلٌ مِنِّي
Ба мо [Вокиъ] гуфт; гуфт: [Исроил]; гуфт [Абу Исҳоқ]; аз [Зайд ибни Ютсой] аз [Абубакр], ки Паёмбар (с) ӯро бо баёни истиқлол аз аҳли Макка фиристод; «То пас аз ин сол ҳеҷ мушрик ба ҳаҷ набарояд, ҳеҷ кас тавоф накунад ва ба ҷаннат дохил нашавад, магар мусалмон, ҳар кас, ки миёни худ ва Расули Худо (с) паймоне дошта бошад, ҳадд то охири паймон аст ва Худову паёмбараш аз мушрикон пок бошанд». Язид гуфт; бинобар ин у бо се кас рафт. Сипас ба Алӣ гуфт; «Аз паи ӯ биё ва Абубакрро назди ман баргардон ва сухани худро бирасон». чунин кард, гуфт у; Чун Абубакр (р) назди Паёмбар (с) омад, гиря кард ва пурсид; «Эй Расули Худо, оё ба ман чизе шудааст? ӯ ҷавоб дод; «Ба ту чизе ҷуз хайре нашудааст, вале ба ман амр шудаам, ки ин корро ҷуз ман ё яке аз ман баён накунам».
Hadith
Imam Ahmad : 5
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُمَيْرٍ عَنْ سُلَيْمِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ أَوْسَطَ قَالَ خَطَبَنَا أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَقَامِي هَذَا عَامَ الْأَوَّلِ وَبَكَى أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ سَلُوا اللَّهَ الْمُعَافَاةَ أَوْ قَالَ الْعَافِيَةَ فَلَمْ يُؤْتَ أَحَدٌ قَطُّ بَعْدَ الْيَقِينِ أَفْضَلَ مِنْ الْعَافِيَةِ أَوْ الْمُعَافَاةِ عَلَيْكُمْ بِالصِّدْقِ فَإِنَّهُ مَعَ الْبِرِّ وَهُمَا فِي الْجَنَّةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّهُ مَعَ الْفُجُورِ وَهُمَا فِي النَّارِ وَلَا تَحَاسَدُوا وَلَا تَبَاغَضُوا وَلَا تَقَاطَعُوا وَلَا تَدَابَرُوا وَكُونُوا إِخْوَانًا كَمَا أَمَرَكُمْ اللَّهُ تَعَالَى
Ба мо [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] гуфт: Ба мо [Суъба] аз [Язид ибни Хумайр] аз [Сулайм ибни Омир] аз [Авсат] ривоят карда гуфт; [Абубакр] ба мо мавъиза кард ва гуфт; Расули Худо (с) дар соли аввал дар ҷои ман истода буданд. Пас Абубакр гиря кард ва гуфт: Аз Худои Муъофот - омурзиш бихоҳ - ё "Ал-Аъфия" - эминӣ мегӯяд, зеро пас аз имон ба ҳеҷ кас бузургтар аз Аъфия ё Ал-муъфот дода нашудааст, ростқавл бош, зеро ростқавлӣ бо некӣ аст ва ҳарду дар биҳиштанд ва аз дурӯғ дурӣ ҷӯед, зеро дурӯғ бо якдигар бо ҳам нест. душманӣ кунед ва риштаҳои дӯстиро набуред ва аз якдигар рӯй нагардонед, балки бародар бошед, чунон ки Аллоҳ Таъоло фармудааст».
Hadith
Imam Ahmad : 6
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ وَأَبُو عَامِرٍ قَالَا حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ يَعْنِي ابْنَ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ أَبِيهِ رِفَاعَةَ بْنِ رَافِعٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ عَلَى مِنْبَرِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ فَبَكَى أَبُو بَكْرٍ حِينَ ذَكَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ سُرِّيَ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ فِي هَذَا الْقَيْظِ عَامَ الْأَوَّلِ سَلُوا اللَّهَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ وَالْيَقِينَ فِي الْآخِرَةِ وَالْأُولَى
Ба мо гуфта шудааст, ки [Абдурраҳмон ибни Маҳдӣ] ва [Абу Омир] ҳарду гуфтанд; Ба мо [Зухайр, яъне Ибни Мухаммад] аз [Абдуллох, яъне Ибни Мухаммад ибни Окил] аз [Муъоз ибни Рифоъ ибни Рофиъ Ал Ансори] аз падараш, яъне [Рифоъ ибни Рофиъ] гуфт; Шунидам, ки (Абубакри Сиддиќ) аз минбари Расули Худо (с) мавъиза мекард ва сипас мефармуд; «Ман шунидам, ки Расули Худо (с) мегуфтанд ва Абубакр (р) чун номи Расули Худо (с)-ро ба забон овард, гиря кард ва аз гиряҳояш хомӯш шуд ва гуфт; «Ман аз Расули Худо (с) шунидам, ки дар як рўзи гарм ва гарм дар соли аввал мефармуд: «Аз Худо омурзиш, амният ва эътимод ба охирату дунёро талаб кунед».
Hadith
Imam Ahmad : 7
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ يَعْنِي ابْنَ سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ أَبِي عَتِيقٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ السِّوَاكُ مَطْهَرَةٌ لِلْفَمِ مَرْضَاةٌ لِلرَّبِّ
Ба мо [Абу Комил] гуфт, гуфт; Ба мо [Ҳаммад, яъне Ибни Салама] аз [Ибни Абу Атиқ] аз [падараш] аз [Абубакр] ривоят шудааст, ки Паёмбар (с) фармуданд: "Мисвок даҳон поккунанда аст ва аз Худо розӣ аст".
Hadith
Imam Ahmad : 8
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلَاتِي قَالَ قُلْ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا وَلَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ و قَالَ يُونُسُ كَبِيرًا حَدَّثَنَاه حَسَنٌ الْأَشْيَبُ عَنْ ابْنِ لَهِيعَةَ قَالَ قَالَ كَبِيرًا
Ба мо [Ҳосим ибни Қосим] гуфт: Ба мо [Ал-Лайтс] гуфт; Ба ман [Язид ибни Абуҳабиб] аз [Абулхайр] аз [Абдуллоҳ ибни Амру] аз [Абу Бакари Шиддиқ] гуфт, ки ба Расули Худо (с) гуфт; «Дуоеро, ки дар намозам бо он намоз мегузорам, ба ман биёмӯз», гуфт: «Бихон, Аллохумма Иннии Жаламту Нафсий Зулман Катсийро, Валаа Ягфирудз Зунууба Илло Анта, Фағфирлии Мағфиротан Мин Индика Варҳамнии Иннака Анталҳийро ман хато кардам. Ва гуноҳони маро касе намебахшад, магар Ту гуноҳҳои маро ба омурзиши худат биёмурз ва бар ман раҳм кун, ки ту омурзанда ва меҳрубонтарин ҳастӣ». [Юнус] гуфт; «кабириа -биг-», онро [Ҳасани Аси йаб] аз [Ибни Лаҳия] ба мо ривоят кардааст, гуфт; гуфт: кабириаа -калон-'.
Hadith
Imam Ahmad : 9
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّ فَاطِمَةَ وَالْعَبَّاسَ أَتَيَا أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَلْتَمِسَانِ مِيرَاثَهُمَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُمَا حِينَئِذٍ يَطْلُبَانِ أَرْضَهُ مِنْ فَدَكَ وَسَهْمَهُ مِنْ خَيْبَرَ فَقَالَ لَهُمْ أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ إِنَّمَا يَأْكُلُ آلُ مُحَمَّدٍ فِي هَذَا الْمَالِ وَإِنِّي وَاللَّهِ لَا أَدَعُ أَمْرًا رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَصْنَعُهُ فِيهِ إِلَّا صَنَعْتُهُ
Ба мо [Абдурраззоқ] гуфт; Ба мо [Маъмар] аз [Аз Зуњрї] аз [Урва] аз [Оиша] ривоят шудааст, ки Фотима ва Аббос (р) назди Абубакр омаданд ва њарду аз мероси худ аз Расули Худо (с) талаб карданд, ваќте ки њар ду дар љанги Фадак замини ўро талаб карданд ва баъд аз Њабар ба назди Абубакр (р) гуфтанд. Дар њаќиќат, аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: «Мо мерос нестем, моле, ки мо мегузорем, садаќа мешавад, хонадони Муњаммад (с) аз ин сарват танњо мехуранд». Пас савганд ба Худо, чизеро, ки Расули Худо (с)-ро дидам, тарк намекунам, магар он ки онро ҳатман иҷро кунам».
Hadith
Imam Ahmad : 10
حَدَّثَنَا أَبُو عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْمُقْرِئُ قَالَ حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ قَالَ سَمِعْتُ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ الْحَارِثِ يَقُولُ إِنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَلَى هَذَا الْمِنْبَرِ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي هَذَا الْيَوْمِ مِنْ عَامِ الْأَوَّلِ ثُمَّ اسْتَعْبَرَ أَبُو بَكْرٍ وَبَكَى ثُمَّ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَمْ تُؤْتَوْا شَيْئًا بَعْدَ كَلِمَةِ الْإِخْلَاصِ مِثْلَ الْعَافِيَةِ فَاسْأَلُوا اللَّهَ الْعَافِيَةَ
Ба мо [Абу Абдураҳмони Муқрӣ] гуфт: Ба мо [Ҳайва ибни Сурайҳ] гуфт; Шунидам, ки (Абдулмалик ибни Ҳорис) мегуфт: Ба дурустї, [Абу Њурайра] гуфт; Шунидам, ки [Абубакри Сиддиќ] дар ин минбар мефармуд; Ман шунидам, ки Расули Худо (с) дар ин рўзи соли аввал мефармуд, пас Абубакр (р) чунон аз панд гум шуд, ки гиря кард ва гуфт: Аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: «Ба ту чизе, ки дар мартабаи болотар аст, пас аз як ҷумлаи самимӣ ба мисли «Афия» - эминӣ дода намешавад, пас аз Худои таоло «Афия»-ро бихоҳ».
Hadith
Imam Ahmad : 11
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ قَالَ أَخْبَرَنَا ثَابِتٌ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ حَدَّثَهُ قَالَ قُلْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ فِي الْغَارِ وَقَالَ مَرَّةً وَنَحْنُ فِي الْغَارِ لَوْ أَنَّ أَحَدَهُمْ نَظَرَ إِلَى قَدَمَيْهِ لَأَبْصَرَنَا تَحْتَ قَدَمَيْهِ قَالَ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ مَا ظَنُّكَ بِاثْنَيْنِ اللَّهُ ثَالِثُهُمَا
Ба мо [Аффон] гуфт; Ба мо [Ҳаммом] гуфта, гуфт; [Собит] аз [Анас] ба мо хабар дод, ки [Абу Бакар] ба ӯ хабар додааст, - гуфт Абубакр. Ба Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам гуфтам, ки ҳангоме ки дар ғор буданд, - дар ривояти дигар фармудааст; Ва мо дар ғор будем, - ва агар яке аз онҳо ду пои ӯро медид, моро аз зери пои ӯ медиданд, пас гуфт: «Эй Абубакр, дар бораи ду нафар чӣ гумон мекунӣ, оё Аллоҳ саввуми ду нафар нест».
Hadith
Imam Ahmad : 12
حَدَّثَنَا رَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ سُبَيْعٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الدَّجَّالَ يَخْرُجُ مِنْ أَرْضٍ بِالْمَشْرِقِ يُقَالُ لَهَا خُرَاسَانُ يَتَّبِعُهُ أَقْوَامٌ كَأَنَّ وُجُوهَهُمْ الْمَجَانُّ الْمُطْرَقَةُ
Ба мо [Равх] гуфт; Ба мо [Ибни Абўи Аруба] аз [Абу Тайя] аз [Ал Муғира ибни Субайъ]] аз [Амру ибни Ҳурайс] аз [Абу Бакар Аш Шиддиқ] нақл кардааст, гуфт: «Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам ба мо гуфтанд, ки Дачжол аз шарки замин, ки Хуросон ном дорад, берун меояд ва мардумони зиёде аз у пайрави мекунанд, мисле, ки чеҳраашон мисли сипарҳои болғадор аст».
Hadith
Imam Ahmad : 13
حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ قَالَ حَدَّثَنَا صَدَقَةُ بْنُ مُوسَى صَاحِبُ الدَّقِيقِ عَنْ فَرْقَدٍ عَنْ مُرَّةَ بْنِ شَرَاحِيلَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ بَخِيلٌ وَلَا خَبٌّ وَلَا خَائِنٌ وَلَا سَيِّئُ الْمَلَكَةِ وَأَوَّلُ مَنْ يَقْرَعُ بَابَ الْجَنَّةِ الْمَمْلُوكُونَ إِذَا أَحْسَنُوا فِيمَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَفِيمَا بَيْنَهُمْ وَبَيْنَ مَوَالِيهِمْ
Ба мо [Абӯсаид] аз ғуломи собиқи Банӣ Ҳошим хабар дод, гуфт: Ба мо [Шадақа ибни Мӯсо] дӯсти Дақиқ, аз [Фарқад] аз [Мурра ибни Сироҳил] аз [Абу Бакар аш Шиддиқ] гуфт, гуфт: Расули Худо (с) фармуданд: Ба ҷаннат дохил намешаванд онон, ки бадкору фиребгар, тарсончак ва бадрафторӣ мекунанд ва мардуме, ки аввал дари ҷаннатро мекӯбанд, бандаҳое хоҳанд буд, ки дар он чи миёни онҳост ва Худои азза ва ҷалла миёни онҳост.
Hadith
Imam Ahmad : 14
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ عَبْد اللَّهِ وَسَمِعْتُهُ مِنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ عَنِ الْوَلِيدِ بْنِ جُمَيْعٍ عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ قَالَ لَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرْسَلَتْ فَاطِمَةُ إِلَى أَبِي بَكْرٍ أَنْتَ وَرِثْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمْ أَهْلُهُ قَالَ فَقَالَ لَا بَلْ أَهْلُهُ قَالَتْ فَأَيْنَ سَهْمُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ إِذَا أَطْعَمَ نَبِيًّا طُعْمَةً ثُمَّ قَبَضَهُ جَعَلَهُ لِلَّذِي يَقُومُ مِنْ بَعْدِهِ فَرَأَيْتُ أَنْ أَرُدَّهُ عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَقَالَتْ فَأَنْتَ وَمَا سَمِعْتَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَعْلَمُ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Муҳаммад ибни Абусайба] гуфт. Абдулло гуфт; Ва ман онро аз Абдуллоҳ ибни Абусайба шунидаам, гуфт: Ба мо [Муҳаммад ибни Фудлайл] аз [Ал Валид ибни Ҷумай] аз [Абу Атсуфайл] гуфт; Вақте ки Паёмбар (с) даргузашт, Фотима ба Абубакр нома навишт, ки дар он; «Оё шумо ё хонаводаатон меросбари Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ҳастед? Ӯ ҷавоб дод; Фотима гуфт: «Ман мерос нагирифтаам, балки хонаводааш мерос гирифтаанд». -Пас, саҳмияҳои Расули Худо (с) куҷоянд? Пас [Абубакр] гуфт; «Дарҳақиқат, аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд; «Дарҳақиқат, Аллоҳ бир пайғамбарга таом берса, кейин вафот этса, Аллоҳ таоло ундан кейингиларга насиб қилур», деган бўлса, мен мусулмонларга қайтаришни ният қиламан». баъд Фотима гуфт; «Пас он чиро, ки аз Расули Худо (с) шунидаед, беҳтар медонед».
Hadith
Imam Ahmad : 15
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ إِسْحَاقَ الطَّالَقَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ الْمَازِنِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو نَعَامَةَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو هُنَيْدَةَ الْبَرَاءُ بْنُ نَوْفَلٍ عَنْ وَالَانَ الْعَدَوِيِّ عَنْ حُذَيْفَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَصْبَحَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ فَصَلَّى الْغَدَاةَ ثُمَّ جَلَسَ حَتَّى إِذَا كَانَ مِنْ الضُّحَى ضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ جَلَسَ مَكَانَهُ حَتَّى صَلَّى الْأُولَى وَالْعَصْرَ وَالْمَغْرِبَ كُلُّ ذَلِكَ لَا يَتَكَلَّمُ حَتَّى صَلَّى الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ ثُمَّ قَامَ إِلَى أَهْلِهِ فَقَالَ النَّاسُ لِأَبِي بَكْرٍ أَلَا تَسْأَلُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَأْنُهُ صَنَعَ الْيَوْمَ شَيْئًا لَمْ يَصْنَعْهُ قَطُّ قَالَ فَسَأَلَهُ فَقَالَ نَعَمْ عُرِضَ عَلَيَّ مَا هُوَ كَائِنٌ مِنْ أَمْرِ الدُّنْيَا وَأَمْرِ الْآخِرَةِ فَجُمِعَ الْأَوَّلُونَ وَالْآخِرُونَ بِصَعِيدٍ وَاحِدٍ فَفَظِعَ النَّاسُ بِذَلِكَ حَتَّى انْطَلَقُوا إِلَى آدَمَ عَلَيْهِ السَّلَام وَالْعَرَقُ يَكَادُ يُلْجِمُهُمْ فَقَالُوا يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ وَأَنْتَ اصْطَفَاكَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ قَالَ لَقَدْ لَقِيتُ مِثْلَ الَّذِي لَقِيتُمْ انْطَلِقُوا إِلَى أَبِيكُمْ بَعْدَ أَبِيكُمْ إِلَى نُوحٍ { إِنَّ اللَّهَ اصْطَفَى آدَمَ وَنُوحًا وَآلَ إِبْرَاهِيمَ وَآلَ عِمْرَانَ عَلَى الْعَالَمِينَ } قَالَ فَيَنْطَلِقُونَ إِلَى نُوحٍ عَلَيْهِ السَّلَام فَيَقُولُونَ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ فَأَنْتَ اصْطَفَاكَ اللَّهُ وَاسْتَجَابَ لَكَ فِي دُعَائِكَ وَلَمْ يَدَعْ عَلَى الْأَرْضِ مِنْ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا فَيَقُولُ لَيْسَ ذَاكُمْ عِنْدِي انْطَلِقُوا إِلَى إِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ اتَّخَذَهُ خَلِيلًا فَيَنْطَلِقُونَ إِلَى إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ لَيْسَ ذَاكُمْ عِنْدِي وَلَكِنْ انْطَلِقُوا إِلَى مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ كَلَّمَهُ تَكْلِيمًا فَيَقُولُ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام لَيْسَ ذَاكُمْ عِنْدِي وَلَكِنْ انْطَلِقُوا إِلَى عِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ فَإِنَّهُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَيُحْيِي الْمَوْتَى فَيَقُولُ عِيسَى لَيْسَ ذَاكُمْ عِنْدِي وَلَكِنْ انْطَلِقُوا إِلَى سَيِّدِ وَلَدِ آدَمَ فَإِنَّهُ أَوَّلُ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الْأَرْضُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ انْطَلِقُوا إِلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَشْفَعَ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ عَزَّ وَجَلَّ قَالَ فَيَنْطَلِقُ فَيَأْتِي جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام رَبَّهُ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ائْذَنْ لَهُ وَبَشِّرْهُ بِالْجَنَّةِ قَالَ فَيَنْطَلِقُ بِهِ جِبْرِيلُ فَيَخِرُّ سَاجِدًا قَدْرَ جُمُعَةٍ وَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ارْفَعْ رَأْسَكَ يَا مُحَمَّدُ وَقُلْ يُسْمَعْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ قَالَ فَيَرْفَعُ رَأْسَهُ فَإِذَا نَظَرَ إِلَى رَبِّهِ عَزَّ وَجَلَّ خَرَّ سَاجِدًا قَدْرَ جُمُعَةٍ أُخْرَى فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ يُسْمَعْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ قَالَ فَيَذْهَبُ لِيَقَعَ سَاجِدًا فَيَأْخُذُ جِبْرِيلُ عَلَيْهِ السَّلَام بِضَبْعَيْهِ فَيَفْتَحُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ عَلَيْهِ مِنْ الدُّعَاءِ شَيْئًا لَمْ يَفْتَحْهُ عَلَى بَشَرٍ قَطُّ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ خَلَقْتَنِي سَيِّدَ وَلَدِ آدَمَ وَلَا فَخْرَ وَأَوَّلَ مَنْ تَنْشَقُّ عَنْهُ الْأَرْضُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَلَا فَخْرَ حَتَّى إِنَّهُ لَيَرِدُ عَلَيَّ الْحَوْضَ أَكْثَرُ مِمَّا بَيْنَ صَنْعَاءَ وَأَيْلَةَ ثُمَّ يُقَالُ ادْعُوا الصِّدِّيقِينَ فَيَشْفَعُونَ ثُمَّ يُقَالُ ادْعُوا الْأَنْبِيَاءَ قَالَ فَيَجِيءُ النَّبِيُّ وَمَعَهُ الْعِصَابَةُ وَالنَّبِيُّ وَمَعَهُ الْخَمْسَةُ وَالسِّتَّةُ وَالنَّبِيُّ وَلَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ ثُمَّ يُقَالُ ادْعُوا الشُّهَدَاءَ فَيَشْفَعُونَ لِمَنْ أَرَادُوا وَقَالَ فَإِذَا فَعَلَتْ الشُّهَدَاءُ ذَلِكَ قَالَ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَنَا أَرْحَمُ الرَّاحِمِينَ أَدْخِلُوا جَنَّتِي مَنْ كَانَ لَا يُشْرِكُ بِي شَيْئًا قَالَ فَيَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ قَالَ ثُمَّ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ انْظُرُوا فِي النَّارِ هَلْ تَلْقَوْنَ مِنْ أَحَدٍ عَمِلَ خَيْرًا قَطُّ قَالَ فَيَجِدُونَ فِي النَّارِ رَجُلًا فَيَقُولُ لَهُ هَلْ عَمِلْتَ خَيْرًا قَطُّ فَيَقُولُ لَا غَيْرَ أَنِّي كُنْتُ أُسَامِحُ النَّاسَ فِي الْبَيْعِ وَالشِّرَاءِ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ أَسْمِحُوا لِعَبْدِي كَإِسْمَاحِهِ إِلَى عَبِيدِي ثُمَّ يُخْرِجُونَ مِنْ النَّارِ رَجُلًا فَيَقُولُ لَهُ هَلْ عَمِلْتَ خَيْرًا قَطُّ فَيَقُولُ لَا غَيْرَ أَنِّي قَدْ أَمَرْتُ وَلَدِي إِذَا مِتُّ فَأَحْرِقُونِي بِالنَّارِ ثُمَّ اطْحَنُونِي حَتَّى إِذَا كُنْتُ مِثْلَ الْكُحْلِ فَاذْهَبُوا بِي إِلَى الْبَحْرِ فَاذْرُونِي فِي الرِّيحِ فَوَاللَّهِ لَا يَقْدِرُ عَلَيَّ رَبُّ الْعَالَمِينَ أَبَدًا فَقَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ لِمَ فَعَلْتَ ذَلِكَ قَالَ مِنْ مَخَافَتِكَ قَالَ فَيَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ انْظُرْ إِلَى مُلْكِ أَعْظَمِ مَلِكٍ فَإِنَّ لَكَ مِثْلَهُ وَعَشَرَةَ أَمْثَالِهِ قَالَ فَيَقُولُ لِمَ تَسْخَرُ بِي وَأَنْتَ الْمَلِكُ قَالَ وَذَاكَ الَّذِي ضَحِكْتُ مِنْهُ مِنْ الضُّحَى
Ба мо [Иброҳим ибни Исҳоқ Ат Талақонӣ] гуфт: Ба ман гуфт: Ба ман [Абу Наъома] гуфт; Ба ман [Абу Ҳунайда Ал Барраъ ибни Науфал] аз [Валон ал-Адавӣ] аз [Худзайфа] аз [Абу Бакар Аш Шиддиқ] гуфт; «Расулуллох саллаллоху алайхи васаллам як субх намози бомдодро хонданд. Сипас нишаст, то чун ваќти зуњо фаро расид, Расули Худо (с) хандид, сипас дар љои худ нишаст, то намози нисфирўзї ва аср ва шомро бихонад, то намози шом дар охири шаб сухан нагуфт, сипас ба хонааш ба назди ањли худ рафт, пас мардум ба Абубакр (р) гуфтанд; «Чаро аз Расули Худо (с) намепурсед, ки имрӯз чӣ кор кардааст, ҳол он ки қаблан ин корро накарда буд? гуфт; Пас аз ӯ пурсид, пас ҷавоб дод: Оре, ба ман нишон доданд, ки дар дунё ва охират чӣ мешавад, пас онон, ки пеш аз ин буданд ва омадагон дар як ҷо ҷамъ шуданд, пас мардум аз ин тарсиданд ва ба назди Одам омаданд, дар ҳоле ки арақи қариб бар сарашон пӯшид; «Эй Одам, ту падари башар ҳастӣ ва Худои азза ва ҷалла туро баргузидааст, пас аз Парвардигорат бихоҳ, ки барои мо шафоъат кунад». «Ман низ бо он чизе, ки ту дучори он ҳастӣ, рӯбарӯям, пас аз падарат, яъне Нӯҳ назди падарат бирав!» Албатта, Худо Одам, Нуҳ ва хонадони Иброҳим ва хонадони Имронро бар тамоми мардум баргузидааст. Ва назди Нӯҳ омаданд ва гуфтанд; «Моро дар назди Парвардигорат шафоъат деҳ, зеро Худо туро баргузидааст ва дуъоятро иҷобат кардааст ва ҳеҷ хонае аз кофирон дар рӯи замин боқӣ нагузоштааст». Он гоҳ Нӯҳ гуфт; «Ман барои ту шафоъат карда наметавонам, пас назди Иброҳим бирав, зеро Худо ӯро маҳбуби ӯ кардааст». Сипас назди Иброҳим рафтанд ва Иброҳим гуфт: «Ман туро шафоъат карда наметавонам, назди Мӯсо бирав, зеро Худо боре бо ӯ сухан гуфт». Мӯсо ҷавоб дод; «Он чизе, ки металабӣ, ман надорам, пас назди Исо ибни Марям бирав, ки ӯ метавонад нобиноён ва беморонро шифо диҳад ва мурдагонро зинда кунад». Он гоҳ Исо ҷавоб дод; Он чизе, ки ту талаби ман надорам, аммо назди хоҷаат писари Одам бирав, зеро дар рӯзи қиёмат аввалин қабри ӯ кушода мешавад, назди Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам бирав, ҳатман дар назди Парвардигорат шафоат мекунад». Гуфт; Пас рафт, пас Ҷабраил (ъ) ба Парвардигораш рӯбарӯ шуд, сипас Худованд гуфт: «Ӯро шафоат деҳ ва ӯро ба биҳишт башорат деҳ». мегуяд; Пас Чабраил (с) бо муждарасон рафт ва Мухаммад як чумъа рукуъ кард ва сачда кард ва Худованд фармуд: Саратро баланд кун, эй Мухаммад, бигу, ки ба ту шунида мешавад ва шафоат кун, ба ту рухсати шафоат дода шудааст. мегуяд; Пас, сарашро бардошт ва чун ба сўи Парвардигораш нигарист, то љумъаи дигар саљда кард ва Худованд боз гуфт: «Саратро баланд кун ва бигў, ки шунавої хоњад шуд, шафоат кун, шафоат раво аст». мегуяд; ба саҷда рафт ва Ҷабраил (а) ҳарду дасташро гирифт ва дуъое кушод, ки пеш аз ин ба ҳеҷ инсоне накушода буд ва гуфт; «Эй Парвардигори ман, маро парвардигори писари Одам офаридӣ ва ҳеҷ такаббур нест ва маро нахустин касе сохтӣ, ки дар рӯзи қиёмат қабри ӯро боз кунанд ва ҳеҷ такаббурӣ нест, то он қадар мардумеро, ки дар миёни Шона ва Айла аст, ба кӯли ман биёрӣ». «Шиддиқиёнро бихонед, то шафоъат кунанд», гуфта шуд; «Набсро занг занед ман'. Гуфт; Пас паёмбар (с) бо гурӯҳе аз пайравонаш омад ва паёмбаре бо панҷ ё шаш нафар ва паёмбаре буд, ки пайрави надорад, пас гуфта шуд; «Шаҳидонро бихонед, то барои касоне, ки мехоҳанд, шафоат кунанд». ва Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) идома доданд; Пас ваќте шањидон ин корро карданд, Паёмбар (с) фармуд: Худованд фармуд: «Ман мењрубонтарини мењрубонам, ба бињишти ман дохил шавед касоне, ки бо ман чизеро шарик насозанд». гуфт; баъд ба бихишт даромаданд. Гуфт: Пас Худованд фармуд: Ба дӯзах назар кун, оё касеро меёбӣ, ки кори хайре кардааст? 'Мегӯяд; Пас марде ёфтанд ва Худованд аз ӯ пурсид: Оё ягон бор кори хайре кардаӣ? — ҷавоб дод он мард; «Не, магар ин ки дар гузашта кори мардумро дар хариду фурӯш осон кардаам». Пас Худованд фармуд: «Барои бандаи ман осон кун, чунон ки барои бандагони дигарам осон кардааст». Он гоҳ марде аз дӯзах берун оварданд ва Худо аз ӯ пурсид; — Оё шумо ягон бор кори хайре кардаед? — чавоб дод у; «На, магар ин ки ба писарам нагӯям, ки агар бимирам, маро дар оташ бисӯзонед ва маро мисли орд кӯфта, онро ба баҳр бибаред ва дар ҳаво пароканда кунед, пас савганд ба Худои якто, ки Парвардигори ҷаҳониён аст, маро дигар баргардонида наметавонад». Сипас Худованд гуфт: Чаро ин корро карди? — чавоб дод у; 'аз тарси Ту'. Паёмбар (с) дар идома гуфт: Пас Худованд фармуд: «Малакути азимтарин мулкро бингар, пас ба дурустї ки он барои шумо монанди он аст, њатто дањ баробар бештар». Паёмбар (с) идома дод: банда гуфт; «Чаро ту маро таҳқир мекунӣ, вақте ки подшоҳ бошӣ?» Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуданд: "Ин ҳамон чизест, ки маро дар гузашта хандид".
Hadith
Imam Ahmad : 16
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ يَعْنِي ابْنَ مُعَاوِيَةَ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنَا قَيْسٌ قَالَ قَامَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَحَمِدَ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ وَأَثْنَى عَلَيْهِ فَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَقْرَءُونَ هَذِهِ الْآيَةَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ } إِلَى آخِرِ الْآيَةِ وَإِنَّكُمْ تَضَعُونَهَا عَلَى غَيْرِ مَوْضِعِهَا وَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ إِذَا رَأَوْا الْمُنْكَرَ وَلَا يُغَيِّرُوهُ أَوْشَكَ اللَّهُ أَنْ يَعُمَّهُمْ بِعِقَابِهِ قَالَ وَسَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّ الْكَذِبَ مُجَانِبٌ لِلْإِيمَانِ
Ба мо [Ҳосим ибни Қосим] гуфт: Ба мо [Зухайр, яъне Ибни Муъовия] гуфт; Ба мо [Исмоил ибни Абу Холид] гуфт, ки гуфт; Ба мо [Қайс] гуфт, гуфт; [Абубакр] бархост ва Худоро ситоиш кард ва покиза кард ва гуфт: «Эй мардум, дар ҳақиқат ин оятро мехонед: «Эй касоне, ки имон овардаед, бар ҳар яки худ масъулед, ба шумо ҳатто заррае, ки гумроҳ мешавад, зиёне намерасонад -то охири оят- ва шумо онро аз ҷои худ мегузоред, аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: «Агар мардум онро дигаргун накунанд». то Худо азобро бар ҳамаи онҳо паҳн кунад». Ӯ мегӯяд; Ва аз Абубакр (р) шунидам, ки мегуфт; «Эй мардум, аз дурӯғ дурӣ ҷӯед, зеро дурӯғ шуморо аз имон дур мекунад».
Hadith
Imam Ahmad : 17
حَدَّثَنَا هَاشِمٌ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ أَخْبَرَنِي يَزِيدُ بْنُ خُمَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَ بْنَ عَامِرٍ رَجُلًا مِنْ حِمْيَرَ يُحَدِّثُ عَنْ أَوْسَطَ بْنِ إِسْمَاعِيلَ بْنِ أَوْسَطَ الْبَجَلِيِّ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ أَنَّهُ سَمِعَهُ حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْأَوَّلِ مَقَامِي هَذَا ثُمَّ بَكَى ثُمَّ قَالَ عَلَيْكُمْ بِالصِّدْقِ فَإِنَّهُ مَعَ الْبِرِّ وَهُمَا فِي الْجَنَّةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّهُ مَعَ الْفُجُورِ وَهُمَا فِي النَّارِ وَسَلُوا اللَّهَ الْمُعَافَاةَ فَإِنَّهُ لَمْ يُؤْتَ رَجُلٌ بَعْدَ الْيَقِينِ شَيْئًا خَيْرًا مِنْ الْمُعَافَاةِ ثُمَّ قَالَ لَا تَقَاطَعُوا وَلَا تَدَابَرُوا وَلَا تَبَاغَضُوا وَلَا تَحَاسَدُوا وَكُونُوا عِبَادَ اللَّهِ إِخْوَانًا
Ба мо [Ҳосим] гуфт; Ва ба мо [шуъбаро] гуфт; маро [Язид ибни Хумайр] хабар дод, гуфт; Шунидам, ки [Сулайм ибни Омир] марде аз Ҳимёр аз [Аусат ибни Исмоил ибни Авсат ал-Баҷолӣ] қиссаеро нақл мекард, ки аз [Абу Бакар] қиссаеро нақл карда буд, ки ҳангоми вафоти Расули Худо (с) шунидам, гуфт: Расули Худо (с) соли аввал дар ҷои ман истод ва сипас гиря кард ва гуфт: Ростӣ кунед, зеро ҳалол бо некӣ меравад ва ҳар ду дар биҳишт ҳастанд ва аз дурӯғ дурӣ ҷӯед, зеро онҳо бо гуноҳанд ва ҳарду дар дӯзах ҳастанд ва аз Худо наҷот бихоҳед, зеро ба ҳеҷ кас пас аз он ки имон овард, чизе дода намешавад, ки беҳтар аз наҷот аст. Сипас идома дод: «Робитаро бо якдигар набуред, аз якдигар дурӣ ҷӯед, аз якдигар бадбинӣ намоед ва ба якдигар ҳасад набаред, балки бандагони Худо бошед, ки бародаранд».
Hadith
Imam Ahmad : 18
حَدَّثَنَا عَفَّانُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ دَاوُدَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْأَوْدِيِّ عَنْ حُمَيْدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبُو بَكْرٍ فِي طَائِفَةٍ مِنْ الْمَدِينَةِ قَالَ فَجَاءَ فَكَشَفَ عَنْ وَجْهِهِ فَقَبَّلَهُ وَقَالَ فِدَاكَ أَبِي وَأُمِّي مَا أَطْيَبَكَ حَيًّا وَمَيِّتًا مَاتَ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَانْطَلَقَ أَبُو بَكْرٍ وَعُمَرُ يَتَقَاوَدَانِ حَتَّى أَتَوْهُمْ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ وَلَمْ يَتْرُكْ شَيْئًا أُنْزِلَ فِي الْأَنْصَارِ وَلَا ذَكَرَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ شَأْنِهِمْ إِلَّا وَذَكَرَهُ وَقَالَ وَلَقَدْ عَلِمْتُمْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَوْ سَلَكَ النَّاسُ وَادِيًا وَسَلَكَتْ الْأَنْصَارُ وَادِيًا سَلَكْتُ وَادِيَ الْأَنْصَارِ وَلَقَدْ عَلِمْتَ يَا سَعْدُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ وَأَنْتَ قَاعِدٌ قُرَيْشٌ وُلَاةُ هَذَا الْأَمْرِ فَبَرُّ النَّاسِ تَبَعٌ لِبَرِّهِمْ وَفَاجِرُهُمْ تَبَعٌ لِفَاجِرِهِمْ قَالَ فَقَالَ لَهُ سَعْدٌ صَدَقْتَ نَحْنُ الْوُزَرَاءُ وَأَنْتُمْ الْأُمَرَاءُ
Ба мо [Аффон] гуфт; Ба мо [Абу Авона] аз [Довуд ибни Абдуллоњи Ауди] аз [Њумайд ибни Абдурањмон] гуфт: Ҳангоме ки Расули Худо (с) даргузашт, (Абубакр) дар канори Мадина буд, Ҳумайд ибни Абдураҳмон гуфт: пас омад ва матои руяшро кушода кушод ва уро бусида гуфт; «Ман розиам, ки падар ва модарамро фидияи ту бипазирам, чӣ гуна зебост зиндагӣ ва марги ту, Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам вафот кард ва савганд ба Парвардигори соҳиби Каъба». баъд ҳадисро зикр кард. Ӯ мегӯяд; Пас, Абубакр ва Умар (р) ба суи ансоре рафтанд, ки бо якдигар дар бораи рохбарият бахсу мунозира мекарданд, пас бо онхо - ансорихо вохурданд, пас Абубакр (р) сухан гуфт ва чизеро, ки бар ансориён нозил шуда буд, тарк накарданд ва чизеро, ки Расули Худо (с) дар бораи онон зикр кард, магар он ки хамаи онхоро зикр накунад ва гуфт. «Дарҳақиқат, шумо аллакай медонед, ки Расули Худо (с) фармудаанд: «Агар одамон аз як водӣ мегузаранд ва ансорҳо аз водии дигар мегузаранд, ман аз водии Ансор мегузарам». Ва ту эй Саъд, аллакай медонӣ, ки Паёмбари Худо (с) дар ҳоле, ки ту нишаста будӣ - ҳеҷ коре накардаӣ, фармуд: Қурайш бар ӯҳдаи ин кор аст, пас мардуми солеҳи мардум ба некӯкорон - Қурайш пайравӣ мекунанд ва нофармонашон аз мардуми нофармони худ пайравӣ мекунанд. мегуяд; Он гоҳ [Саъд] Абубакр (р) ҷавоб дод; «Дуруст мегӯед, мо вазирем, дар ҳоле ки шумо пешвоед».
Hadith
Imam Ahmad : 19
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْعَطَّافُ بْنُ خَالِدٍ قَالَ حَدَّثَنِي رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ عَنْ طَلْحَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ سَمِعْتُ أَبِي يَذْكُرُ أَنَّ أَبَاهُ سَمِعَ أَبَا بَكْرٍ وَهُوَ يَقُولُ قُلْتُ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا رَسُولَ اللَّهِ الْعَمَلُ عَلَى مَا فُرِغَ مِنْهُ أَوْ عَلَى أَمْرٍ مُؤْتَنَفٍ قَالَ بَلْ عَلَى أَمْرٍ قَدْ فُرِغَ مِنْهُ قَالَ قُلْتُ فَفِيمَ الْعَمَلُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ كُلٌّ مُيَسَّرٌ لِمَا خُلِقَ لَهُ
Ба мо [Алӣ ибни Айёсӣ] гуфт; Ба мо [Ал-Ассаф ибни Холид] гуфт: Ба ман [марде] аз ањли Башруњ, ки аз [Талња ибни Абдуллоњ ибни Абдуррўњмон ибни Абубакр аш-Шиддиќ] гуфт, гуфт: Ман шунидам, ки [падарам] зикр кардааст, ки [падараш] шунид, ки [Абубакр] гуфт; Аз Расули Худо (с) пурсидам; «Эй Расули Худо, амалҳо бар чизҳои собит аст ё аз рӯи чизҳои нав? Гуфт: «Аммо бар асоси чизҳое, ки муайян шудааст». гуфт: ман пурсидам; «Пас, ин амал барои чӣ аст, эй Расули Худо? Гуфт: «Барои ҳар як инсон ба мувофиқи ҳадафе, ки барои он офарида шудааст, анҷом додани корҳои нек осон аст».
Hadith
Imam Ahmad : 20
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ مِنْ أَهْلِ الْفِقْهِ أَنَّهُ سَمِعَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يُحَدِّثُ أَنَّ رِجَالًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِنُوا عَلَيْهِ حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ يُوَسْوِسُ قَالَ عُثْمَانُ وَكُنْتُ مِنْهُمْ فَبَيْنَا أَنَا جَالِسٌ فِي ظِلِّ أُطُمٍ مِنْ الْآطَامِ مَرَّ عَلَيَّ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَسَلَّمَ عَلَيَّ فَلَمْ أَشْعُرْ أَنَّهُ مَرَّ وَلَا سَلَّمَ فَانْطَلَقَ عُمَرُ حَتَّى دَخَلَ عَلَى أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ مَا يُعْجِبُكَ أَنِّي مَرَرْتُ عَلَى عُثْمَانَ فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيَّ السَّلَامَ وَأَقْبَلَ هُوَ وَأَبُو بَكْرٍ فِي وِلَايَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حَتَّى سَلَّمَا عَلَيَّ جَمِيعًا ثُمَّ قَالَ أَبُو بَكْرٍ جَاءَنِي أَخُوكَ عُمَرُ فَذَكَرَ أَنَّهُ مَرَّ عَلَيْكَ فَسَلَّمَ فَلَمْ تَرُدَّ عَلَيْهِ السَّلَامَ فَمَا الَّذِي حَمَلَكَ عَلَى ذَلِكَ قَالَ قُلْتُ مَا فَعَلْتُ فَقَالَ عُمَرُ بَلَى وَاللَّهِ لَقَدْ فَعَلْتَ وَلَكِنَّهَا عُبِّيَّتُكُمْ يَا بَنِي أُمَيَّةَ قَالَ قُلْتُ وَاللَّهِ مَا شَعَرْتُ أَنَّكَ مَرَرْتَ وَلَا سَلَّمْتَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ صَدَقَ عُثْمَانُ وَقَدْ شَغَلَكَ عَنْ ذَلِكَ أَمْرٌ فَقُلْتُ أَجَلْ قَالَ مَا هُوَ فَقَالَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ تَوَفَّى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ أَنْ نَسْأَلَهُ عَنْ نَجَاةِ هَذَا الْأَمْرِ قَالَ أَبُو بَكْرٍ قَدْ سَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ قَالَ فَقُمْتُ إِلَيْهِ فَقُلْتُ لَهُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَنْتَ أَحَقُّ بِهَا قَالَ أَبُو بَكْرٍ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا نَجَاةُ هَذَا الْأَمْرِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ قَبِلَ مِنِّي الْكَلِمَةَ الَّتِي عَرَضْتُ عَلَى عَمِّي فَرَدَّهَا عَلَيَّ فَهِيَ لَهُ نَجَاةٌ
Ба мо [Абул Яман] гуфт; [Суайб] аз [Зуҳрӣ] ба мо хабар додааст, гуфт: ба ман [марде аз фикх аз ансор] хабар дод, ки [Усмон ибни Аффон] достонеро шунидааст. Усмон (р) гуфт, ки чанд асҳоби Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам буданд, ки ҳангоме ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам даргузашт, ғамгин буданд, ки тақрибан нисфи онҳо хавотир шуданд, гуфт Усмон; Ва ман аз онњо будам, ки дар сояи яке аз деворњо нишаста будам, ки Умар (р) аз пеши ман гузашт ва ба ман салом гуфт, вале ман њис накардам, ки ў аз он љояш мегузашт ва салом гуфт, пас аз дунё гузашт, то бо Абубакр (р) дидор кард, сипас ба ў гуфт; «Чизе ҳаст, ки туро ба ҳайрат меорад, дар воқеъ ман аз пеши Усмон гузаштам ва салом додам, вале ба саломи ман ҷавоб надод». Пас дар замони подшоҳии Абубакр (р) Умар ва Абубакр (р) омаданд ва ҳарду ба ман салом доданд, пас Абубакр гуфт; Бародарат Умар назди ман омад ва гуфт, ки аз пеши ту гузашт ва салом гуфт, аммо ту ба ӯ посух надодӣ, пас чӣ сабаб шуд, ки ин корро кардӣ? гуфт: «Ман ҷавоб додам; 'Ман ин корро накардаам'. Пас Умар гуфт; Бале, савганд ба Худо, ки ин корро кардаӣ, аммо ин ба сабаби такаббурии ту буд, эй Бани Умайя. Гуфт: «Ман ҷавоб додам; Абубакр (р) гуфт: Савганд ба Худо, ман њељ гоњ њис накардам, ки ту аз он љо гузаштаї ва салом медињї. Усмон (р) дуруст гуфт, ки ту ба коре аз ӯ банд будӣ, гуфтам. Ҳа, - пурсид Умар; — Ин чӣ кор аст? пас Усмон гуфт; Абубакр гуфт: «Худованд паёмбарашро (с) пеш аз он ки дар бораи бехатарии ин кор аз ӯ бипурсем, вафот кард. Гуфт: «Дар бораи ин кор аз ӯ пурсидам». Пас назди ӯ бархестам ва ба ӯ гуфтам: савганд ба падар ва модарам ту бар ӯ ҳаққе бештар ҳастӣ, [Абубакр] гуфт. Ман пурсидам; Эй Расули Худо, ин чӣ гуна амн аст? Сипас Расули Худо (с) фармуданд: «Ҳар кӣ аз ман ҳукме бигирад, ки як бор ба амакам ҳадя кардаам ва онро ба ман баргардонад, ин ҳукм барои ӯ наҷот аст».
