Imam Ahmad (الامام احمد) - 26363 Hadith
Hadith
Imam Ahmad : 81
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمُ بْنُ كُلَيْبٍ قَالَ قَالَ أَبِي فَحَدَّثَنَا بِهِ ابْنُ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ وَمَا أَعْجَبَكَ مِنْ ذَلِكَ كَانَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِذَا دَعَا الْأَشْيَاخَ مِنْ أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَعَانِي مَعَهُمْ فَقَالَ لَا تَتَكَلَّمْ حَتَّى يَتَكَلَّمُوا قَالَ فَدَعَانَا ذَاتَ يَوْمٍ أَوْ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ مَا قَدْ عَلِمْتُمْ فَالْتَمِسُوهَا فِي الْعَشْرِ الْأَوَاخِرِ وِتْرًا فَفِي أَيِّ الْوِتْرِ تَرَوْنَهَا
Ба мо гуфт [Аффон] ба мо [Абдулвоҳид ибни Зиёд] гуфт: Ба мо [Ошим ибни Кулайб] гуфт; [падарам] гуфт; бо ин ҳадис [Ибни Аббос] ба мо ривоят кардааст, гуфт; Чизе, ки шуморо дар ҳақиқат ба ҳайрат меорад, ин аст, ки [Умар] ҳангоме ки бузургон аз ёрони Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва салламро даъват кард, маро низ бо онҳо даъват кард ва гуфт; «То нагӯянд, сухан нагӯй». Хамин тавр рузе ё шаб моро даъват карда гуфт; «Дарҳақиқат, Расули Худо (с) дар бораи Лайлатул Қадар фармудаанд, ки шумо медонед, пас дар шабҳои даҳ рӯзи охир ва гоҳе, ки шуморо тоқ меҳисобед, ҷосусӣ кунед».
Hadith
Imam Ahmad : 82
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ عَاصِمَ بْنَ عَمْرٍو الْبَجَلِيَّ يُحَدِّثُ عَنْ رَجُلٍ مِنْ الْقَوْمِ الَّذِينَ سَأَلُوا عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ فَقَالُوا لَهُ إِنَّمَا أَتَيْنَاكَ نَسْأَلُكَ عَنْ ثَلَاثٍ عَنْ صَلَاةِ الرَّجُلِ فِي بَيْتِهِ تَطَوُّعًا وَعَنْ الْغُسْلِ مِنْ الْجَنَابَةِ وَعَنْ الرَّجُلِ مَا يَصْلُحُ لَهُ مِنْ امْرَأَتِهِ إِذَا كَانَتْ حَائِضًا فَقَالَ أَسُحَّارٌ أَنْتُمْ لَقَدْ سَأَلْتُمُونِي عَنْ شَيْءٍ مَا سَأَلَنِي عَنْهُ أَحَدٌ مُنْذُ سَأَلْتُ عَنْهُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ صَلَاةُ الرَّجُلِ فِي بَيْتِهِ تَطَوُّعًا نُورٌ فَمَنْ شَاءَ نَوَّرَ بَيْتَهُ وَقَالَ فِي الْغُسْلِ مِنْ الْجَنَابَةِ يَغْسِلُ فَرْجَهُ ثُمَّ يَتَوَضَّأُ ثُمَّ يُفِيضُ عَلَى رَأْسِهِ ثَلَاثًا وَقَالَ فِي الْحَائِضِ لَهُ مَا فَوْقَ الْإِزَارِ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] ба мо [Сюъба] гуфт ӯ гуфт; Шунидам, ки [Ошим ибни Амру ал-Баҷолӣ] аз [марде] қиссаеро нақл мекард, ки аз миёни гурӯҳе аз мардум пурсиданд, ки [Умар ибни Ал-Хастоб]; «Мо назди ту омадаем, то аз се чиз аз ту бипурсем; дар бораи намози суннати мард дар хона, дар бораи ғусл аз ҷунуб ва чӣ ҷоиз будани мард аз зани ҳайз». Умар ҷавоб дод; «Оё шумо ҷодугарон ҳастед, аз ман чизе пурсидед, ки аз Паёмбари Худо (с) пурсидам, ки ҳеҷ кас напурсидааст? Дака у гуфт; «Намози суннати мард дар хонааш сабук аст, пас ҳар кӣ бихоҳад, хонааш равшан бошад». Ва дар бораи ғусл кардан аз ҷунуб баён кард; «Узви таносулро бишӯй ва таҳорат кун ва сипас се бор бар сарат об бирез» ва дар бораи ҳамсараш, ки ҳайз дошт, баён кард; «Ба ҷуз фарҷӣ он чӣ дар рӯи матоъ аст, барои ӯст».
Hadith
Imam Ahmad : 83
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ رَأَيْتُ سَعْدَ بْنَ أَبِي وَقَّاصٍ يَمْسَحُ عَلَى خُفَّيْهِ بِالْعِرَاقِ حِينَ يَتَوَضَّأُ فَأَنْكَرْتُ ذَلِكَ عَلَيْهِ قَالَ فَلَمَّا اجْتَمَعْنَا عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ لِي سَلْ أَبَاكَ عَمَّا أَنْكَرْتَ عَلَيَّ مِنْ مَسْحِ الْخُفَّيْنِ قَالَ فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ إِذَا حَدَّثَكَ سَعْدٌ بِشَيْءٍ فَلَا تَرُدَّ عَلَيْهِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ
Ба мо [Қутайба ибни Саид] ба мо [Ибни Лаҳия] аз [Абуан Надлар] аз [Абу Салама] аз [Ибни Умар] нақл кардааст, ки гуфт; Ман дидам, ки [Саъд ибни Аби Ваққос] дар Ироқ ҳангоми таҳорат ду хуфашро масҳ мекард, пас онро инкор кардам ва чун дар канори [Умар ибни Ал-Хассаб] ҷамъ шудем, гуфт: «Аз падари худ бипурс, ки дар бораи масҳ кардани хуф ба ман дурӯғ мегӯӣ». Ман дар ин бора ба ӯ гуфтам ва ӯ ҷавоб дод; «Агар Саъд ба ту чизе бигӯяд, инкор накун, зеро Расули Худо (с) ду хуфашро масҳ кард».
Hadith
Imam Ahmad : 84
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَأَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ سَأَلَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ نَعَمْ إِذَا حَدَّثَكَ سَعْدٌ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَيْئًا فَلَا تَسْأَلْ عَنْهُ غَيْرَهُ
Ба мо [Ҳорун ибни Маъруф] гуфт; Ба мо [Ибни Ваҳоб] аз Амру ибни Ҳорис] аз [Абуан Надлар] аз [Абу Салама ибни Абдурраҳмон] аз [Абдуллоҳ ибни Умар] аз [Саъд ибни Аби Ваққос] аз [Саъд ибни Аби Ваққос] аз Расули Худо (с) ривоят шудааст, ки ӯ аз Абдуллоҳ ибни Ҳомир (р) пурсиданд: ҷавоб дод; «Бале, агар Саъд аз Расули Худо (с) ба ту чизе бигӯяд, аз касе дар ин бора напурс».
Hadith
Imam Ahmad : 85
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا هَمَّامُ بْنُ يَحْيَى قَالَ حَدَّثَنَا قَتَادَةُ عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ الْغَطَفَانِيِّ عَنْ مَعْدَانَ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ الْيَعْمَرِيِّ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَامَ عَلَى الْمِنْبَرِ يَوْمَ الْجُمُعَةِ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ ذَكَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَذَكَرَ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رُؤْيَا لَا أُرَاهَا إِلَّا لِحُضُورِ أَجَلِي رَأَيْتُ كَأَنَّ دِيكًا نَقَرَنِي نَقْرَتَيْنِ قَالَ وَذَكَرَ لِي أَنَّهُ دِيكٌ أَحْمَرُ فَقَصَصْتُهَا عَلَى أَسْمَاءَ بِنْتِ عُمَيْسٍ امْرَأَةِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا فَقَالَتْ يَقْتُلُكَ رَجُلٌ مِنْ الْعَجَمِ قَالَ وَإِنَّ النَّاسَ يَأْمُرُونَنِي أَنْ أَسْتَخْلِفَ وَإِنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُنْ لِيُضَيِّعَ دِينَهُ وَخِلَافَتَهُ الَّتِي بَعَثَ بِهَا نَبِيَّهُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَإِنْ يَعْجَلْ بِي أَمْرٌ فَإِنَّ الشُّورَى فِي هَؤُلَاءِ السِّتَّةِ الَّذِينَ مَاتَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ عَنْهُمْ رَاضٍ فَمَنْ بَايَعْتُمْ مِنْهُمْ فَاسْمَعُوا لَهُ وَأَطِيعُوا وَإِنِّي أَعْلَمُ أَنَّ أُنَاسًا سَيَطْعَنُونَ فِي هَذَا الْأَمْرِ أَنَا قَاتَلْتُهُمْ بِيَدِي هَذِهِ عَلَى الْإِسْلَامِ أُولَئِكَ أَعْدَاءُ اللَّهِ الْكُفَّارُ الضُّلَّالُ وَايْمُ اللَّهِ مَا أَتْرُكُ فِيمَا عَهِدَ إِلَيَّ رَبِّي فَاسْتَخْلَفَنِي شَيْئًا أَهَمَّ إِلَيَّ مِنْ الْكَلَالَةِ وَايْمُ اللَّهِ مَا أَغْلَظَ لِي نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي شَيْءٍ مُنْذُ صَحِبْتُهُ أَشَدَّ مَا أَغْلَظَ لِي فِي شَأْنِ الْكَلَالَةِ حَتَّى طَعَنَ بِإِصْبَعِهِ فِي صَدْرِي وَقَالَ تَكْفِيكَ آيَةُ الصَّيْفِ الَّتِي نَزَلَتْ فِي آخِرِ سُورَةِ النِّسَاءِ وَإِنِّي إِنْ أَعِشْ فَسَأَقْضِي فِيهَا بِقَضَاءٍ يَعْلَمُهُ مَنْ يَقْرَأُ وَمَنْ لَا يَقْرَأُ وَإِنِّي أُشْهِدُ اللَّهَ عَلَى أُمَرَاءِ الْأَمْصَارِ إِنِّي إِنَّمَا بَعَثْتُهُمْ لِيُعَلِّمُوا النَّاسَ دِينَهُمْ وَيُبَيِّنُوا لَهُمْ سُنَّةَ نَبِيِّهِمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيَرْفَعُوا إِلَيَّ مَا عُمِّيَ عَلَيْهِمْ ثُمَّ إِنَّكُمْ أَيُّهَا النَّاسُ تَأْكُلُونَ مِنْ شَجَرَتَيْنِ لَا أُرَاهُمَا إِلَّا خَبِيثَتَيْنِ هَذَا الثُّومُ وَالْبَصَلُ وَايْمُ اللَّهِ لَقَدْ كُنْتُ أَرَى نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجِدُ رِيحَهُمَا مِنْ الرَّجُلِ فَيَأْمُرُ بِهِ فَيُؤْخَذُ بِيَدِهِ فَيُخْرَجُ بِهِ مِنْ الْمَسْجِدِ حَتَّى يُؤْتَى بِهِ الْبَقِيعَ فَمَنْ أَكَلَهُمَا لَا بُدَّ فَلْيُمِتْهُمَا طَبْخًا قَالَ فَخَطَبَ النَّاسَ يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَأُصِيبَ يَوْمَ الْأَرْبِعَاءِ
Ба мо гуфт [Аффон] ба мо [Ҳаммом ибни Яҳё] гуфт: Ба мо [Қатода] аз [Солим ибни Абулҷаъд ал Ғатафанӣ] аз [Модан ибни Абуталҳаи Яъмарӣ] ривоят шудааст, ки [Умар ибни Хатсаб] рӯзи ҷумъа бар минбар истода, сипас Аллоҳро ҳамду сано хонд ва сипас Расули Худо (с)-ро зикр кард ва Абубакр (с) фармуд: «Ман хоб дидам ва гумон кардам, ки ин нишонаи фаро расидани маргам аст, хоб дидам, ки гӯё хурӯс маро ду бор гак зад». Маъдан гуфт; Умар (р) гуфт, ки мурғ сурх аст, пас ба Асмо бинти Умайс, ҳамсари Абубакр (р) гуфтам. 'Марди бегона/гайр аз араб туро мекушад'. Умар гуфт; «Дарҳақиқат, мардум ба ман гуфтанд, ки халифа таъин кунам ва дарҳақиқат, Аллоҳ дини ва хилофати худро зоеъ намедиҳад, ки паёмбарашро (с) фиристодааст ва агар марг бар ман расад, ин кор дар Шуро - машварат - аз миёни шаш нафаре, ки ҳангоме ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) даргузашт, ки ту бо онҳо мурд. байъат кунед. Ва итоъат кунед ва ман медонам, ки мардуме ҳастанд, ки дар ин кор халалдор хоҳанд кард ва ман он касе ҳастам, ки бо дасти худ бо онҳо дар асоси Ислом меҷангам, онҳо душмани Худо ва кофирон ва гумроҳон ҳастанд, савганд ба Худо, ман он чиро, ки Парвардигорам ба ман ваъда кардааст, тарк намекунам ва он гоҳ ба ҷои ман чизи муҳимтар аз Калолаъро намегузорам ва падари Худо (с) намемирад. Аз он замоне, ки ман бо ӯ будам, ҳеҷ гоҳ дар бораи чизе бар ман таъйид накардааст, дар масъалаи калоъ нисбат ба ман сахттар буд, то ангушташро ба синаам зад ва гуфт: «Барои ту оят дар бораи шайф, ки дар охири сураи Нисо аст, бас аст, агар зинда бошам, онон, ки бо имтиҳон бихонанд, қарор хоҳам дод. Аллоҳ бар сарварони кишвар, ки ман онҳоро фиристодам, то мардумро аз корҳои динии худ биомӯзанд ва суннати Паёмбари Худо (с)-ро баён кунанд ва аз чизҳое, ки намедонистанд, ба ман шикоят карданд, пас шумо, эй мардум, шумо ду дарахтеро хӯрдед, ки ман надидаам, магар ин ки онҳо нафратовар буданд, яъне Худоиллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам. Ва ҳангоме ки бӯи ин дуро аз марде бӯй кард, ба ӯ фармуд, ки дар ҳоле, ки дасташро дошта буд, аз масҷид берун шавад ва дар бақӣ гузорад, пас ҳар кас, ки ҳардуро бихӯрад, то бӯе набошад, бипазад». Маъдан гуфт; Умар (р) рӯзи ҷумъа дар назди мардум мавъиза кард ва рӯзи чаҳоршанбе кушта шуд.
Hadith
Imam Ahmad : 86
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ مَوْلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ خَرَجْتُ أَنَا وَالزُّبَيْرُ والْمِقْدَادُ بْنُ الْأَسْوَدِ إِلَى أَمْوَالِنَا بِخَيْبَرَ نَتَعَاهَدُهَا فَلَمَّا قَدِمْنَاهَا تَفَرَّقْنَا فِي أَمْوَالِنَا قَالَ فَعُدِيَ عَلَيَّ تَحْتَ اللَّيْلِ وَأَنَا نَائِمٌ عَلَى فِرَاشِي فَفُدِعَتْ يَدَايَ مِنْ مِرْفَقِي فَلَمَّا أَصْبَحْتُ اسْتُصْرِخَ عَلَيَّ صَاحِبَايَ فَأَتَيَانِي فَسَأَلَانِي عَمَّنْ صَنَعَ هَذَا بِكَ قُلْتُ لَا أَدْرِي قَالَ فَأَصْلَحَا مِنْ يَدَيَّ ثُمَّ قَدِمُوا بِي عَلَى عُمَرَ فَقَالَ هَذَا عَمَلُ يَهُودَ ثُمَّ قَامَ فِي النَّاسِ خَطِيبًا فَقَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ عَامَلَ يَهُودَ خَيْبَرَ عَلَى أَنَّا نُخْرِجُهُمْ إِذَا شِئْنَا وَقَدْ عَدَوْا عَلَى عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَفَدَعُوا يَدَيْهِ كَمَا بَلَغَكُمْ مَعَ عَدْوَتِهِمْ عَلَى الْأَنْصَارِ قَبْلَهُ لَا نَشُكُّ أَنَّهُمْ أَصْحَابُهُمْ لَيْسَ لَنَا هُنَاكَ عَدُوٌّ غَيْرَهُمْ فَمَنْ كَانَ لَهُ مَالٌ بِخَيْبَرَ فَلْيَلْحَقْ بِهِ فَإِنِّي مُخْرِجٌ يَهُودَ فَأَخْرَجَهُمْ
Ба мо хабар дод [Яъқуб] ба мо [падарам] аз [Ибни Исҳоқ] гуфт: Ба ман [Нофиъ ғуломи собиқ Абдуллоҳ ибни Умар] аз [Абдуллоҳ ибни Умар] гуфт, гуфт: Ҳамроҳи Зубайр ва Миқдод ибни Асвад рафтам, то ганҷҳои моро дар Хайбар бубинанд, то онҳоро тафтиш кунанд, чун ба он ҷо расидем, ба сарзаминҳои худ тақсим шудем, нисфи шаб ҳангоми хобам бар бистарам ҳамла карданд, дастам аз оринҷ хам шуд, вақте ки субҳ ду дӯстам маро дод заданд, назди ман омаданд ва пурсиданд; 'Кӣ бо ту ин корро кардааст'. ҷавоб додам; 'Намедонам'. У давом дод; Пас Зубайр ва Микдод дасти маро ислох карданд ва маро назди Умар оварданд ва (Умар) гуфтанд; «Ин корро яҳудиён карданд». Он гоҳ ӯ бархоста, дар пеши мардум мавъиза кард; «Эй мардум, дарҳақиқат, Расули Худо (с) яҳудиёни Хайбарро ба кор гирифт, бо паймоне, ки агар бихоҳем, онҳоро берун кардем ва ба Абдуллоҳ ибни Умар зулм карданд ва ба Абдуллоҳ ибни Умар дасташро баргардонданд, чунон ки пеш аз ин ба шумо омада буд ва инчунин душманӣ бо қавми Ансор, мо ҳеҷ шакке надорем, ки онҳо ба ҷуз дӯстони онҳо нестанд. Моле, ки дар Хайбар дорад, бояд бигирад, зеро яҳудиёнро берун мекунам». Сипас Умар (р) онњоро пеш кард.
Hadith
Imam Ahmad : 87
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى وَحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ يَحْيَى عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَيْنَا هُوَ يَخْطُبُ يَوْمَ الْجُمُعَةِ إِذْ جَاءَ رَجُلٌ فَقَالَ عُمَرُ لِمَ تَحْتَبِسُونَ عَنْ الصَّلَاةِ فَقَالَ الرَّجُلُ مَا هُوَ إِلَّا أَنْ سَمِعْتُ النِّدَاءَ فَتَوَضَّأْتُ فَقَالَ أَيْضًا أَوَلَمْ تَسْمَعُوا أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِذَا رَاحَ أَحَدُكُمْ إِلَى الْجُمُعَةِ فَلْيَغْتَسِلْ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Ҳасан ибни Мӯсо] ва [ҳусайн ибни Муҳаммад] ҳарду гуфтанд; Ба мо [Шайбон] аз [Яҳё] аз [Абу Салама] аз [Абу Ҳурайра] ривоят шудааст, ки ҳангоме ки Умар ибни Хатсаб рӯзи ҷумъа мавъиза мекард, ногаҳон марде омад, Умар (р) пурсид: — Чаро намозро ба таъхир мегузоред? он гоҳ он мард ҷавоб дод; 'Ҳеҷ чиз ҷуз азон шунидам, дарҳол таҳорат мекунам. (Умар) боз пурсид; «Оё нашунидаед, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) фармудаанд: «Вақте ба намози ҷумъа меравӣ, пас душ бигир».
Hadith
Imam Ahmad : 88
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ قَالَ حَدَّثَنَا عَاصِمٌ الْأَحْوَلُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ قَالَ جَاءَنَا كِتَابُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَنَحْنُ بِأَذْرَبِيجَانَ يَا عُتْبَةَ بْنَ فَرْقَدٍ وَإِيَّاكُمْ وَالتَّنَعُّمَ وَزِيَّ أَهْلِ الشِّرْكِ وَلَبُوسَ الْحَرِيرِ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَانَا عَنْ لَبُوسِ الْحَرِيرِ وَقَالَ إِلَّا هَكَذَا وَرَفَعَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِصْبَعَيْهِ
Ба мо [Ҳасан ибни Мӯсо] гуфт: Ба мо [Зухайр] гуфт; [Ошимул Аҳвол] аз [Абу Усмон] ба мо нақл карда гуфт: номае аз [Умар] ба мо омад ва мо дар он вакт дар Озарбойчон будем, ки дар он гуфта мешуд; «Эй Утба ибни Фарқад, кайф накун ва зевари мушриконро бипӯш ва либоси абрешим бипӯш, зеро Расули Худо (с) моро аз пӯшидани абрешим манъ кард, сипас фармуд: «Магар ин аст».
Hadith
Imam Ahmad : 89
حَدَّثَنَا حَسَنٌ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَسْوَدِ أَنَّهُ سَمِعَ مُحَمَّدَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ ابْنِ لَبِيبَةَ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي سِنَانٍ الدُّؤَلِيِّ أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَعِنْدَهُ نَفَرٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ الْأَوَّلِينَ فَأَرْسَلَ عُمَرُ إِلَى سَفَطٍ أُتِيَ بِهِ مِنْ قَلْعَةٍ مِنْ الْعِرَاقِ فَكَانَ فِيهِ خَاتَمٌ فَأَخَذَهُ بَعْضُ بَنِيهِ فَأَدْخَلَهُ فِي فِيهِ فَانْتَزَعَهُ عُمَرُ مِنْهُ ثُمَّ بَكَى عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ لَهُ مَنْ عِنْدَهُ لِمَ تَبْكِي وَقَدْ فَتَحَ اللَّهُ لَكَ وَأَظْهَرَكَ عَلَى عَدُوِّكَ وَأَقَرَّ عَيْنَكَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تُفْتَحُ الدُّنْيَا عَلَى أَحَدٍ إِلَّا أَلْقَى اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَيْنَهُمْ الْعَدَاوَةَ وَالْبَغْضَاءَ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ وَأَنَا أُشْفِقُ مِنْ ذَلِكَ
Ба мо [Ҳасан] гуфт; Ба мо [Ибни Лаҳиъа] ба мо [Абу Асвад] нақл кард, ки [Муҳаммад ибни Абдурраҳмон ибни Лабиба] аз [Абу Синони Довлӣ] қиссаеро шунидааст, ки барои дидани [Умар ибни Ал-Хасаб] омад ва дар паҳлӯяш пешиниёни муҳоҷирин буданд, сипас Умар (р) як сабадеро барои ӯ овард, ки дар он Ибни Лабиба буд. писарон ангуштаринро гирифта дар дахонаш монданд, пас Умар онро аз дахонаш гирифт ва Умар гиря кард, одамони дар пахлуяш буда пурсиданд; «Чаро гиря мекунӣ, магар Аллоҳ бар шумо пирӯз нашуд ва шуморо бар душманонатон бурд ва ҷаҳонбиниатонро ором нагардонид? Умар ҷавоб дод; «Дарҳақиқат, мен Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг: «Қиёмат куни Аллоҳ таоло уларнинг ўрталарига кина ва кина келтирмагунча, дунё рўидаги бандага очилмайди», деганларини эшитганман». ва ман аз ин метарсам'.
Hadith
Imam Ahmad : 90
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي نَافِعٌ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَيْفَ يَصْنَعُ أَحَدُنَا إِذَا هُوَ أَجْنَبَ ثُمَّ أَرَادَ أَنْ يَنَامَ قَبْلَ أَنْ يَغْتَسِلَ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِ ثُمَّ لِيَنَمْ
Ба мо [Яъқуб] нақл кард [падарам] аз [Ибни Исҳоқ] ба ман [Нофиъ] аз [Абдуллоҳи ибни Умар] аз [падараш] гуфт; Аз Расули Худо (с) пурсидам, ки касе, ки ҷунуб аст ва пеш аз ғусл кардан мехоҳад, чӣ кор кунад? Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дар чавоб фармуданд: «Чун тахорат барои намоз тахорат гирифта баъд хоб кунад».
Hadith
Imam Ahmad : 91
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ حَدَّثَنِي الزُّهْرِيُّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَ سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ لَمَّا تُوُفِّيَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أُبَيٍّ دُعِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلصَّلَاةِ عَلَيْهِ فَقَامَ إِلَيْهِ فَلَمَّا وَقَفَ عَلَيْهِ يُرِيدُ الصَّلَاةَ تَحَوَّلْتُ حَتَّى قُمْتُ فِي صَدْرِهِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعَلَى عَدُوِّ اللَّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أُبَيٍّ الْقَائِلِ يَوْمَ كَذَا كَذَا وَكَذَا يُعَدِّدُ أَيَّامَهُ قَالَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَبَسَّمُ حَتَّى إِذَا أَكْثَرْتُ عَلَيْهِ قَالَ أَخِّرْ عَنِّي يَا عُمَرُ إِنِّي خُيِّرْتُ فَاخْتَرْتُ وَقَدْ قِيلَ { اسْتَغْفِرْ لَهُمْ أَوْ لَا تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ إِنْ تَسْتَغْفِرْ لَهُمْ سَبْعِينَ مَرَّةً فَلَنْ يَغْفِرَ اللَّهُ لَهُمْ } لَوْ أَعْلَمُ أَنِّي إِنْ زِدْتُ عَلَى السَّبْعِينَ غُفِرَ لَهُ لَزِدْتُ قَالَ ثُمَّ صَلَّى عَلَيْهِ وَمَشَى مَعَهُ فَقَامَ عَلَى قَبْرِهِ حَتَّى فُرِغَ مِنْهُ قَالَ فَعَجَبٌ لِي وَجَرَاءَتِي عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَوَاللَّهِ مَا كَانَ إِلَّا يَسِيرًا حَتَّى نَزَلَتْ هَاتَانِ الْآيَتَانِ { وَلَا تُصَلِّ عَلَى أَحَدٍ مِنْهُمْ مَاتَ أَبَدًا وَلَا تَقُمْ عَلَى قَبْرِهِ إِنَّهُمْ كَفَرُوا بِاللَّهِ وَرَسُولِهِ وَمَاتُوا وَهُمْ فَاسِقُونَ } فَمَا صَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَهُ عَلَى مُنَافِقٍ وَلَا قَامَ عَلَى قَبْرِهِ حَتَّى قَبَضَهُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ
Ба мо [Яъқуб] гуфт ба мо [падарам] аз [Ибни Исҳоқ] ба ман [Аз Зуҳри] аз [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Утба ибни Масъуд] аз [Абдуллоҳ ибни Аббос] нақл кард, гуфт: Шунидам, ки [Умар ибни Хаттоб] мефармуд; Ваќте Абдуллоњ ибни Убай даргузашт, Расули Худо (с) барои намоз хондан нидо карданд, пас он њазрат (с) шитофт, чун дар пешаш истода, барояш дуъо кард, ман ўро боздоштам ва дар рў ба рўяш истодам ва гуфтам; Ё Расулаллоҳ, Абдуллоҳ ибни Убай душмани Худост, ки дар ин рӯз ва ин рӯз гуфт, номи рӯзро гуфт, пас Умар (р) идома дод. Аммо Расули Худо (с) табассум кард, то замоне, ки суханамро такрор кардам, фармуд: дур шав аз ман, эй Умар, дар ҳақиқат ба ман ихтиёр дода шуда буд, ки ихтиёр кардам ва фармудаанд: Хоҳ барои онҳо омурзиш бихоҳӣ ё омурзиш нахоҳӣ - як аст. Ҳафтод бор барояшон омурзиш бихоҳӣ, Худованд ҳаргиз намебахшад». Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Аллоҳга қасамки, Аллоҳга қасамки, бу икки оят нозил бўлганидан кейин: «Тавба» сураси, 80-оят, 84-оятларидан бирон кишига ибодат қилманглар, намозга турмадилар ва у зотни қасам қилдилар Пас аз он Расулуллоҳ (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) дигар ба мунафиқ намоз нагузошт ва бар сари қабрашон наистод.
Hadith
Imam Ahmad : 92
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ كَمَا حَدَّثَنِي عَنْهُ نَافِعٌ مَوْلَاهُ قَالَ كَانَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ إِذَا لَمْ يَكُنْ لِلرَّجُلِ إِلَّا ثَوْبٌ وَاحِدٌ فَلْيَأْتَزِرْ بِهِ ثُمَّ لِيُصَلِّ فَإِنِّي سَمِعْتُ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقُولُ ذَلِكَ وَيَقُولُ لَا تَلْتَحِفُوا بِالثَّوْبِ إِذَا كَانَ وَحْدَهُ كَمَا تَفْعَلُ الْيَهُودُ قَالَ نَافِعٌ وَلَوْ قُلْتُ لَكُمْ إِنَّهُ أَسْنَدَ ذَلِكَ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَرَجَوْتُ أَنْ لَا أَكُونَ كَذَبْتُ
Ба мо хабар дод [Яъқуб] ба мо [падарам] аз [Ибни Исҳоқ] гуфт: Нафъ (бандаи собиқи Нофиъ Абдуллоҳро) аз [Абдуллоҳ] ба ман хабар дод, Нофиъ гуфт; Абдуллоҳ ибни Умар гуфт: Агар марде ҷуз як либосе надошта бошад, бояд либосро мисли сарон бипӯшад ва баъд намоз бихонад, зеро ман боре шунидам, ки [Умар ибни Хатсаб] чунин мефармояд ва гуфт: «Агар ту танҳо як ҷома дошта бошӣ, ба мисли яҳудиён либос мапӯш». Нофиъ гуфт; «Агар ба ту гуфтам, ки Абдуллоҳ ибни Умар ба Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам таваккул кардааст, пас умедворам, ки дурӯғ намегӯям».
Hadith
Imam Ahmad : 93
حَدَّثَنَا مُؤَمَّلٌ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ قَالَ حَدَّثَنَا زِيَادُ بْنُ مِخْرَاقٍ عَنْ شَهْرٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ سَمِعَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ مَاتَ يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ قِيلَ لَهُ ادْخُلْ الْجَنَّةَ مِنْ أَيِّ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةِ شِئْتَ
Ба мо хабар дод [Муъаммал] ба мо гуфт [Ҳаммад] гуфт; Ба мо [Зиёд ибни Миҳроқ] аз [Шаҳр] аз [Уқба ибни Омир] гуфт: Ба ман (Умар) гуфт, ки аз Расули Худо (с) шунидаам, ки мефармуд: «Ҳар кас дар ҳоле бимирад, ки ба Худо ва рӯзи қиёмат имон оварда бошад, ба ӯ гуфта мешавад; «Аз ҳашт даре, ки хоҳӣ, ба биҳишт дохил шав. ''
Hadith
Imam Ahmad : 94
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَ أَخْبَرَنَا جَعْفَرٌ يَعْنِي الْأَحْمَرَ عَنْ مُطَرِّفٍ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ حَذَفَ رَجُلٌ ابْنًا لَهُ بِسَيْفٍ فَقَتَلَهُ فَرُفِعَ إِلَى عُمَرَ فَقَالَ لَوْلَا أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يُقَادُ الْوَالِدُ مِنْ وَلَدِهِ لَقَتَلْتُكَ قَبْلَ أَنْ تَبْرَحَ
Ба мо [Асвад ибни Омир] гуфт; ба мо [Љаъфар, яъне Ал-Ањмар] аз [Мутарриф] аз [Алњакам] аз [Муљоњид] ривоят кардааст; Марде писарашро бо шамшер кушт ва ин кор ба ҳазрати Умар расонида шуд. Агар ман нашунидам, ки Паёмбар (с) фармудаанд: «Падар барои куштани фарзандаш муҷозот намешавад. «Албатта туро пеш аз шаб карданат мекушам».
Hadith
Imam Ahmad : 95
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ قَالَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ سُلَيْمَانَ الْأَعْمَشِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ عَنْ عَابِسِ بْنِ رَبِيعَةَ قَالَ رَأَيْتُ عُمَرَ نَظَرَ إِلَى الْحَجَرِ فَقَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُقَبِّلُكَ مَا قَبَّلْتُكَ ثُمَّ قَبَّلَهُ
Ба мо [Асвад ибни Омир] гуфт; Ба мо [Зухайр] аз [Сулаймони Аъмосй] гуфт, ки ба мо [Иброҳим] аз [Абис ибни Рабиъа] аз ӯ хабар дод; Дидам, ки [Умар] ба Санги Сиёҳ менигарист ва мегуфт; Савганд ба Худо, агар Расули Худо (с)-ро надида будам, ки туро бӯса мекард, намебӯсидам, пас он ҳазрат (с) ӯро бӯсид.
Hadith
Imam Ahmad : 96
حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ قَالَ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنَا السَّائِبُ بْنُ يَزِيدَ ابْنُ أُخْتِ نَمِرٍ أَنَّ حُوَيْطِبَ بْنَ عَبْدِ الْعُزَّى أَخْبَرَهُ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ السَّعْدِىِّ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ قَدِمَ عَلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فِي خِلَافَتِهِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ أَلَمْ أُحَدَّثْ أَنَّكَ تَلِي مِنْ أَعْمَالِ النَّاسِ أَعْمَالًا فَإِذَا أُعْطِيتَ الْعُمَالَةَ كَرِهْتَهَا قَالَ فَقُلْتُ بَلَى فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَمَا تُرِيدُ إِلَى ذَلِكَ قَالَ قُلْتُ إِنَّ لِي أَفْرَاسًا وَأَعْبُدًا وَأَنَا بِخَيْرٍ وَأُرِيدُ أَنْ تَكُونَ عُمَالَتِي صَدَقَةً عَلَى الْمُسْلِمِينَ فَقَالَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَا تَفْعَلْ فَإِنِّي قَدْ كُنْتُ أَرَدْتُ الَّذِي أَرَدْتَ فَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُعْطِينِي الْعَطَاءَ فَأَقُولُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي حَتَّى أَعْطَانِي مَرَّةً مَالًا فَقُلْتُ أَعْطِهِ أَفْقَرَ إِلَيْهِ مِنِّي قَالَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُذْهُ فَتَمَوَّلْهُ وَتَصَدَّقْ بِهِ فَمَا جَاءَكَ مِنْ هَذَا الْمَالِ وَأَنْتَ غَيْرُ مُشْرِفٍ وَلَا سَائِلٍ فَخُذْهُ وَمَا لَا فَلَا تُتْبِعْهُ نَفْسَكَ
Ба мо [Абул Яман] гуфт; [Суайб] аз [Зуҳрӣ] ба мо хабар додааст, гуфт: Ба мо [Ас Соиб ибни Язид] писари хоҳари Номир хабар дод, ки [Ҳувайтиб ибни Абдулуззо] ба ӯ хабар дод, ки [Абдуллоҳ ибни Саъдӣ] ба ӯ хабар дод, ки дар замони хилофаташ назди Умар ибни Хаттоб омадааст, Умар ба ӯ гуфт; — Дар бораи як чиз ба ман нагуфтаанд, ки шумо кори одамонро ба ухда мегиред, пас вакте ки ба шумо маош медиханд, ба шумо маъкул нест? Абдуллоҳ ибни Саъдӣ гуфт: чунин ҷавоб додам; — Дуруст, — гуфт Умар; 'Шумо аз он чӣ мехоҳед?' Ӯ ҷавоб дод; чунин ҷавоб додам; «Дарҳақиқат, ман чанд аспу ғулом дорам ва аҳволи хуб дорам ва мехоҳам, ки музди ман ба мусалмонон садақа дода шавад». [Умар] гуфт; «Ин корро накунед, зеро дар хакикат ман хам ончунон, ки шумо мехостед, мехостам, вале Паёмбар (с) ба ман тухфа кард ва гуфтам; Онро ба касе бидеҳ, ки аз ман фақиртар бошад, то рӯзе ба ман мол дод ва гуфтам; «Онро ба касе бидеҳ, ки аз ман фақиртар бошад», Паёмбари Худо (с) маро сарзаниш карда фармуданд: «Бигир ва онро рушд кун, - сармоягузорӣ кун, пас ба он сармоягузорӣ кун». Ҳар чӣ аз ин мол ба ту расад ва интизор набудӣ ва талаб накардӣ, бигир ва агар чунин набошад, онро аз они худат макун».
Hadith
Imam Ahmad : 97
حَدَّثَنَا سَكَنُ بْنُ نَافِعٍ الْبَاهِلِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا صَالِحٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ حَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ دَرَّاجٍ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ سَبَّحَ بَعْدَ الْعَصْرِ رَكْعَتَيْنِ فِي طَرِيقِ مَكَّةَ فَرَآهُ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَتَغَيَّظَ عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ أَمَا وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمْتَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهَى عَنْهَا
Ба мо [Сакан ибни Нофиъ ал-Бахилӣ] гуфт: Чун ба мо [Солеҳ] аз [Зуҳрӣ] гуфт; Ба ман [Рабиъа ибни Дарраҷ] гуфт, ки [Алӣ ибни Абутолиб] пас аз аср дар роҳ ба сӯи Макка ду ракъат намози суннат хонд, Умар (р) инро дид ва аз ӯ хашм гирифт ва гуфт; «Савганд ба Худо, оё намедонистӣ, ки Расули Худо (с) онро ҳаром кардааст.
Hadith
Imam Ahmad : 98
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنَا الْعَلَاءُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْقُوبَ عَنْ رَجُلٍ مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ بَنِي سَهْمٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْهُمْ يُقَالُ لَهُ مَاجِدَةُ قَالَ عَارَمْتُ غُلَامًا بِمَكَّةَ فَعَضَّ أُذُنِي فَقَطَعَ مِنْهَا أَوْ عَضِضْتُ أُذُنَهُ فَقَطَعْتُ مِنْهَا فَلَمَّا قَدِمَ عَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حَاجًّا رُفِعْنَا إِلَيْهِ فَقَالَ انْطَلِقُوا بِهِمَا إِلَى عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَإِنْ كَانَ الْجَارِحُ بَلَغَ أَنْ يُقْتَصَّ مِنْهُ فَلْيَقْتَصَّ قَالَ فَلَمَّا انْتُهِيَ بِنَا إِلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ نَظَرَ إِلَيْنَا فَقَالَ نَعَمْ قَدْ بَلَغَ هَذَا أَنْ يُقْتَصَّ مِنْهُ ادْعُوا لِي حَجَّامًا فَلَمَّا ذَكَرَ الْحَجَّامَ قَالَ أَمَا إِنِّي قَدْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ قَدْ أَعْطَيْتُ خَالَتِي غُلَامًا وَأَنَا أَرْجُو أَنْ يُبَارِكَ اللَّهُ لَهَا فِيهِ وَقَدْ نَهَيْتُهَا أَنْ تَجْعَلَهُ حَجَّامًا أَوْ قَصَّابًا أَوْ صَائِغًا حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ وَحَدَّثَنِي الْعَلَاءُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ رَجُلٍ مِنْ بَنِي سَهْمٍ عَنِ ابْنِ مَاجِدَةَ السَّهْمِيِّ أَنَّهُ قَالَ حَجَّ عَلَيْنَا أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فِي خِلَافَتِهِ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Язид] ба мо [Муҳаммад ибни Исҳоқ] гуфт: Чун ба мо [Алъаъ ибни Абдурраҳмон ибни Яъқуб] аз [марди Қурайш аз Бани Саҳм] аз [марде аз онҳо Маҷида ном дошт] гуфт; Ман дар Макка бо як писарбача ҷанҷол кардам, пас ӯ гӯшамро газид ва гӯшамро бурид-ё- газидаму гӯшамро буридам, пас ҳангоме ки Абубакр (р) барои адои ҳаҷ назди мо омад, масъаларо ба ӯ гузоштем, ҷавоб дод; «Ҳардуи онҳоро назди Умар ибни Хатсаб биёваред, агар касеро, ки осеб расонидааст, бояд ба қасаш кашад, пас ӯро бикушад». Ӯ мегӯяд; Чун ба назди [Умар ибни Хатсаб] расидем, ба мо нигарист ва гуфт; «Бале, ман ба ҳадди ниҳоии қишаш расидам, маро марди косахона бигӯед». Чун косаро зикр кард, гуфт; Дар ин миён аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: Ба умеди он ки Худованд ба холаи модарам бандаеро бахшидам ва ӯро манъ кардам, ки косаю қассоб ва заргар насозад. Ба мо гуфт, ки [Яъқуб] ба мо [падарам] аз [Ибни Исҳоқ] хабар додааст, гуфт; ва ба мо [Алъаъ ибни Абдурраҳмон] аз [марде аз Бани Саҳм] аз [Ибни Моҷида Ас Саҳмӣ] гуфт, ки ӯ гуфт; Абубакр (р) дар замони хилофаташ ба зиёрати мо рафта буд, баъд хадисро зикр кард.
Hadith
Imam Ahmad : 99
حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِي هِنْدٍ عَنْ أَبِي نَضْرَةَ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ خَطَبَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ النَّاسَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ رَخَّصَ لِنَبِيِّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا شَاءَ وَإِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ مَضَى لِسَبِيلِهِ فَأَتِمُّوا الْحَجَّ وَالْعُمْرَةَ كَمَا أَمَرَكُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَحَصِّنُوا فُرُوجَ هَذِهِ النِّسَاءِ
Ва ба мо [Убайда ибни Ҳумайд] аз [Довуд ибни Абуҳинд] аз [Абу Надлра] аз [Абу Саид] гуфт: [Умар] дар назди мардум мавъиза кард ва гуфт; «Дарҳақиқат, Аллоҳ таоло пайғамбари Ўз пайғамбарини орзу қилган нарсага осон қилди ва албатта, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ўз йўлларидан кетиб қолдилар, Аллоҳ таолонинг амри билан ҳаж ва умрани тўлиқ адо қилинглар ва бу аёлларнинг жинсий аъзоларини эҳтиёт қилинглар».
Hadith
Imam Ahmad : 100
حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَنْ نَافِعٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ سُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيَرْقُدُ الرَّجُلُ إِذَا أَجْنَبَ قَالَ نَعَمْ إِذَا تَوَضَّأَ
Ба мо [Убайда ибни Ҳумайд] гуфт, ба ман [Убайдуллоҳ ибни Умар] аз [Нофиъ] аз [Ибни Умар] аз [Умар ибни Хатсаб] гуфт, гуфт: Аз Расули Худо (с) пурсиданд; Оё одами ҷунуб хобидан ҷоиз аст? Гуфт: Бале, агар таҳорат кардаӣ.
