Imam Ahmad (الامام احمد) - 26363 Hadith
Hadith
Imam Ahmad : 61
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ حَدَّثَنَا نَافِعُ بْنُ عُمَرَ الْجُمَحِيُّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ قَالَ قِيلَ لِأَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَا خَلِيفَةَ اللَّهِ فَقَالَ بَلْ خَلِيفَةُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا أَرْضَى بِهِ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Язид] ба мо [Нофиъ ибни Умар ал-Ҷумаҳӣ] аз [Абдуллоҳ ибни Абумулайка] гуфт: [Абу Бакар]-ро ба ном хонданд; «Эй халифатуллоњ» пас посух дод; "Аммо халифа Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам омодаем ин даъватро қабул кунем."
Hadith
Imam Ahmad : 62
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ دَاوُدَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُؤَمَّلِ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ قَالَ كَانَ رُبَّمَا سَقَطَ الْخِطَامُ مِنْ يَدِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ فَيَضْرِبُ بِذِرَاعِ نَاقَتِهِ فَيُنِيخُهَا فَيَأْخُذُهُ قَالَ فَقَالُوا لَهُ أَفَلَا أَمَرْتَنَا نُنَاوِلُكَهُ فَقَالَ إِنَّ حَبِيبِي رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَنِي أَنْ لَا أَسْأَلَ النَّاسَ شَيْئًا
Ба мо хабар дод [Мӯсо ибни Довуд] ба мо [Абдуллоҳ ибни Ал-Муаммал] аз [Ибни Абимулайка] гуфт, гуфт: боре банди асп аз дасти Абубакри Сиддиќ афтод, сипас ба бозуи пеши шутураш зад, ки шутур наъра кард ва сипас онро бардошт, пас дўстон гуфтанд; — Магар шумо ба мо фармон надодаед, ки онро гирем? [Абубакр] гуфт; «Дарҳақиқат, маҳбуби ман Расули Худо (с) маро фармуд, ки аз мардум чизе напурсам».
Hadith
Imam Ahmad : 63
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ عَنْ أَبِي عُبَيْدَةَ عَنْ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ قَامَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَامٍ فَقَالَ قَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَامَ الْأَوَّلِ فَقَالَ إِنَّ ابْنَ آدَمَ لَمْ يُعْطَ شَيْئًا أَفْضَلَ مِنْ الْعَافِيَةِ فَاسْأَلُوا اللَّهَ الْعَافِيَةَ وَعَلَيْكُمْ بِالصِّدْقِ وَالْبِرِّ فَإِنَّهُمَا فِي الْجَنَّةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ وَالْفُجُورَ فَإِنَّهُمَا فِي النَّارِ
Ба мо гуфт, ки [Абдурраззоқ] ба мо [Суфён] аз [Амру ибни Мурра] аз [Абу Убайда] аз [Абубакр] нақл кардааст, гуфт; Пас аз як соли вафоти Паёмбар (с) Абубакр (р) бархост ва гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дар соли аввал дар назди мо истоданд ва сипас фармуданд: «Дар хакикат, ба насли Одам чизе аз начот мукаммалтар дода нашудааст, пас аз Худои таоло начот бихохед, поквичдонона ва неки кунед, зеро хар ду дар бихиштед ва аз дуруг ва бадгумонй дур бошед, зеро хар ду дар дузахидаанд».
Hadith
Imam Ahmad : 64
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَزِيدَ قَالَ أَخْبَرَنَا سُفْيَانُ بْنُ حُسَيْنٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُتْبَةَ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ فَإِذَا قَالُوهَا عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلَّا بِحَقِّهَا وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللَّهِ تَعَالَى قَالَ فَلَمَّا كَانَتْ الرِّدَّةُ قَالَ عُمَرُ لِأَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ تُقَاتِلُهُمْ وَقَدْ سَمِعْتَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ كَذَا وَكَذَا قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَاللَّهِ لَا أُفَرِّقُ بَيْنَ الصَّلَاةِ وَالزَّكَاةِ وَلَأُقَاتِلَنَّ مَنْ فَرَّقَ بَيْنَهُمَا قَالَ فَقَاتَلْنَا مَعَهُ فَرَأَيْنَا ذَلِكَ رَشَدًا
Ба мо [Муҳаммад ибни Язид] гуфт: ба мо [Суфён ибни Ҳусайн] аз [Зуҳрӣ] аз [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Утба ибни Масъуд] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Паёмбар (с) фармуд: «Ба ман амр шудаам, ки бо одамон ҷанг кунам, то он гоҳ ки «Ла илоҳа иллаллоҳ» нагӯянд. бигӯед, пас хун ва моли онҳо ҳифз карда мешавад, магар бар асоси ҳақ ва ҳисоб назди Аллоҳ Таъоло. Абу Ҳурайра гуфт; Пас, чун муртад шуд, [Умар] ба Абубакр гуфт. «Оё бо онҳо меҷангед, дар ҳоле ки аз Паёмбари Худо (с) шунидаед, ки ину он гуфта буд? Пас (Абубакр) посух дод; Савганд ба Худо, ман миёни фарзҳои намоз ва закот тафовут намекунам ва бо ҳар касе, ки миёни он ду фарк кунад, ҷанг мекунам. Абу Ҳурайра гуфт; "Пас, мо бо ӯ ҷанг кардем ва дидем, ки ин ҳақиқат аст".
Hadith
Imam Ahmad : 65
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي زُهَيْرٍ قَالَ أُخْبِرْتُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ الصَّلَاحُ بَعْدَ هَذِهِ الْآيَةِ { لَيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ } فَكُلَّ سُوءٍ عَمِلْنَا جُزِينَا بِهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَفَرَ اللَّهُ لَكَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْتَ تَمْرَضُ أَلَسْتَ تَنْصَبُ أَلَسْتَ تَحْزَنُ أَلَسْتَ تُصِيبُكَ اللَّأْوَاءُ قَالَ بَلَى قَالَ فَهُوَ مَا تُجْزَوْنَ بِهِ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Нумайр] гуфт: [Исмоил] аз [Абубакр ибни Абу Зухайр] ба мо ривоят кардааст, гуфт; Ман [хабар гирифтам], ки [Абубакр] гуфт; «Эй Расули Худо, пас аз ин оят чӣ гуна хайре хоҳад буд: «Ин на орзуи ту ва на орзуи аҳли китоб аст. Ҳар кас, ки ҷинояте содир кунад, ҳатман ба андозаи он ҷиноят ҷазо дода мешавад.' -QS Ан Нисоъа: 23- Оё барои ҳар гуноҳе, ки содир мекунем, ҷазо дода мешавад? Пас Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Худованд туро бибахшад, эй Абубакр, магар бемор, хаста, ғамгин ва фитнаангез нестӣ?». Абубакр ҷавоб дод; «Бале», гуфт: «Пас ин ҳама мукофоти ту аст».
Hadith
Imam Ahmad : 66
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ قَالَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي زُهَيْرٍ أَظُنُّهُ قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ الصَّلَاحُ بَعْدَ هَذِهِ الْآيَةِ قَالَ يَرْحَمُكَ اللَّهُ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْتَ تَمْرَضُ أَلَسْتَ تَحْزَنُ أَلَسْتَ تُصِيبُكَ اللَّأْوَاءُ قَالَ بَلَى قَالَ فَإِنَّ ذَاكَ بِذَاكَ حَدَّثَنَا يَعْلَى بْنُ عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الثَّقَفِيِّ قَالَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ كَيْفَ الصَّلَاحُ بَعْدَ هَذِهِ الْآيَةِ { مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ } فَذَكَرَ الْحَدِيثَ
Ба мо [Суфён] гуфт; Вакте ки ба мо [Ибни Абухолид] аз [Абубакр ибни Абузухайр] гуфт, гумон кардам, ки [Абубакр гуфт]; «Эй Расули Худо, пас аз ин оят чӣ гуна хайре хоҳад буд». Гуфт: «Худованд бар ту раҳим кунад, эй Абубакр, оё дарду ғам ва озмоиш надидаӣ?». Абубакр ҷавоб дод; «Бале», Паёмбар (с) фармуд: «Пас ин ҳама мукофот аст». Ба мо хабар дод [Яъло ибни Убайд] ба мо [Исмоил] аз [Абубакри Атси Цакафй] гуфт; [Абубакр] гуфт; «Эй Расули Худо (с), пас аз ин ояти «Ҳар кӣ бадӣ кунад, ба ҷазои он бадӣ ҷазо дода мешавад». -ҚС Ан Нисо 123-. баъд ҳадисро зикр мекунад.
Hadith
Imam Ahmad : 67
حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ أَبِي بَكْرِ بْنِ أَبِي زُهَيْرٍ الثَّقَفِيِّ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ { لَيْسَ بِأَمَانِيِّكُمْ وَلَا أَمَانِيِّ أَهْلِ الْكِتَابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ } قَالَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّا لَنُجَازَى بِكُلِّ سُوءٍ نَعْمَلُهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْحَمُكَ اللَّهُ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْتَ تَنْصَبُ أَلَسْتَ تَحْزَنُ أَلَسْتَ تُصِيبُكَ اللَّأْوَاءُ فَهَذَا مَا تُجْزَوْنَ بِهِ
Ба мо [Вакиъ] гуфт ба мо [Ибни Абу Холид] аз [Абу Бакар ибни Абу Зухайри Атс Сакафи] гуфт: Чун оят нозил шуд, на орзуи ту ва на орзуи аҳли китоб. Ҳар кас, ки кори баде кунад, ба ҷазои он бадӣ дода мешавад-' -Қуръон Нисо ояти 123- гуфт: [Абубакр] гуфт; «Эй Расули Худо, оё барои ҳар гуноҳе, ки содир мекунем, ҷазо мегирем?». Пас Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ҷавоб дод: «Аллоҳ бар ту раҳм кунад, эй Абубакр, оё ту дард надидаӣ, ғамгинӣ ва фитнае надидаӣ? Пас ин ҷавоби шумост'.
Hadith
Imam Ahmad : 68
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ قَالَ أَخَذْتُ هَذَا الْكِتَابَ مِنْ ثُمَامَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ كَتَبَ لَهُمْ إِنَّ هَذِهِ فَرَائِضُ الصَّدَقَةِ الَّتِي فَرَضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى الْمُسْلِمِينَ الَّتِي أَمَرَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِهَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَمَنْ سُئِلَهَا مِنْ الْمُسْلِمِينَ عَلَى وَجْهِهَا فَلْيُعْطِهَا وَمَنْ سُئِلَ فَوْقَ ذَلِكَ فَلَا يُعْطِهِ فِيمَا دُونَ خَمْسٍ وَعِشْرِينَ مِنْ الْإِبِلِ فَفِي كُلِّ خَمْسِ ذَوْدٍ شَاةٌ فَإِذَا بَلَغَتْ خَمْسًا وَعِشْرِينَ فَفِيهَا ابْنَةُ مَخَاضٍ إِلَى خَمْسٍ وَثَلَاثِينَ فَإِنْ لَمْ تَكُنِ ابْنَةُ مَخَاضٍ فَابْنُ لَبُونٍ ذَكَرٌ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتَّةً وَثَلَاثِينَ فَفِيهَا ابْنَةُ لَبُونٍ إِلَى خَمْسٍ وَأَرْبَعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتَّةً وَأَرْبَعِينَ فَفِيهَا حِقَّةٌ طَرُوقَةُ الْفَحْلِ إِلَى سِتِّينَ فَإِذَا بَلَغَتْ إِحْدَى وَسِتِّينَ فَفِيهَا جَذَعَةٌ إِلَى خَمْسٍ وَسَبْعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ سِتَّةً وَسَبْعِينَ فَفِيهَا بِنْتَا لَبُونٍ إِلَى تِسْعِينَ فَإِذَا بَلَغَتْ إِحْدَى وَتِسْعِينَ فَفِيهَا حِقَّتَانِ طَرُوقَتَا الْفَحْلِ إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَإِنْ زَادَتْ عَلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَفِي كُلِّ أَرْبَعِينَ ابْنَةُ لَبُونٍ وَفِي كُلِّ خَمْسِينَ حِقَّةٌ فَإِذَا تَبَايَنَ أَسْنَانُ الْإِبِلِ فِي فَرَائِضِ الصَّدَقَاتِ فَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْجَذَعَةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ جَذَعَةٌ وَعِنْدَهُ حِقَّةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنْ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ إِلَّا جَذَعَةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ الْحِقَّةِ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ وَعِنْدَهُ بِنْتُ لَبُونٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنْ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ ابْنَةِ لَبُونٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ إِلَّا حِقَّةٌ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيُعْطِيهِ الْمُصَدِّقُ عِشْرِينَ دِرْهَمًا أَوْ شَاتَيْنِ وَمَنْ بَلَغَتْ عِنْدَهُ صَدَقَةُ ابْنَةِ لَبُونٍ وَلَيْسَتْ عِنْدَهُ ابْنَةُ لَبُونٍ وَعِنْدَهُ ابْنَةُ مَخَاضٍ فَإِنَّهَا تُقْبَلُ مِنْهُ وَيَجْعَلُ مَعَهَا شَاتَيْنِ إِنْ اسْتَيْسَرَتَا لَهُ أَوْ عِشْرِينَ دِرْهَمًا وَمَنْ بَلَغَتْ صَدَقَتُهُ بِنْتَ مَخَاضٍ وَلَيْسَ عِنْدَهُ إِلَّا ابْنُ لَبُونٍ ذَكَرٌ فَإِنَّهُ يُقْبَلُ مِنْهُ وَلَيْسَ مَعَهُ شَيْءٌ وَمَنْ لَمْ يَكُنْ عِنْدَهُ إِلَّا أَرْبَعٌ مِنْ الْإِبِلِ فَلَيْسَ فِيهَا شَيْءٌ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا وَفِي صَدَقَةِ الْغَنَمِ فِي سَائِمَتِهَا إِذَا كَانَتْ أَرْبَعِينَ فَفِيهَا شَاةٌ إِلَى عِشْرِينَ وَمِائَةٍ فَإِنْ زَادَتْ فَفِيهَا شَاتَانِ إِلَى مِائَتَيْنِ فَإِذَا زَادَتْ وَاحِدَةٌ فَفِيهَا ثَلَاثُ شِيَاهٍ إِلَى ثَلَاثِ مِائَةٍ فَإِذَا زَادَتْ فَفِي كُلِّ مِائَةٍ شَاةٌ وَلَا تُؤْخَذُ فِي الصَّدَقَةِ هَرِمَةٌ وَلَا ذَاتُ عَوَارٍ وَلَا تَيْسٌ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ الْمُصَدِّقُ وَلَا يُجْمَعُ بَيْنَ مُتَفَرِّقٍ وَلَا يُفَرَّقُ بَيْنَ مُجْتَمِعٍ خَشْيَةَ الصَّدَقَةِ وَمَا كَانَ مِنْ خَلِيطَيْنِ فَإِنَّهُمَا يَتَرَاجَعَانِ بَيْنَهُمَا بِالسَّوِيَّةِ وَإِذَا كَانَتْ سَائِمَةُ الرَّجُلِ نَاقِصَةً مِنْ أَرْبَعِينَ شَاةً وَاحِدَةً فَلَيْسَ فِيهَا شَيْءٌ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا وَفِي الرِّقَةِ رُبْعُ الْعُشْرِ فَإِذَا لَمْ يَكُنْ الْمَالُ إِلَّا تِسْعِينَ وَمِائَةَ دِرْهَمٍ فَلَيْسَ فِيهَا شَيْءٌ إِلَّا أَنْ يَشَاءَ رَبُّهَا
Ба мо [Абу Комил] гуфт; Ба мо [Ҳаммад ибни Салама] гуфт: Ман ин номаро аз [Сумама ибни Абдуллоњ ибни Анас] аз [Анас ибни Молик] гирифтам, ки [Абу Бакр] ба онњо навишта буд; «Дарҳақиқат, ин тақсими закотест, ки Расули Худо (с) барои мусалмонон муқаррар кардааст ва Худованд ба Расули Худо (с) фармудааст, пас ҳар кас аз мусалмонон ба ризқ талаб карда шавад, бидиҳад ва ҳар кӣ аз ризқ бештар талаб карда шавад, надиҳад; барои шутурони камтар аз бисту панҷ, аз ҳар панҷ то даҳ шутур як буз закот аст ва агар ба бисту панҷ расад, закот як шутури мода аст, ки синну солаш дусола аст, то сию панҷсола аст, агар шутури мода дусола набошад, шутури нар сесола мешавад ва агар шумораи закоти сесола бошад, як шутури мода аст. чилу панҷ аст ва агар шумора ба чилу шаш расад, закот як аст Агар шумора ба шаст як расад, закот ба як шутури мода, ки панҷсола бошад, то ҳафтоду панҷсола дода мешавад ва агар ба ҳафтоду шаш расад, закот ба ду шутури мода, ки сесола аст, то наваду закот дода мешавад. чорсола бошанд, мисли ду шутури нар, ки дар маҷмӯъ яксаду бистсола бошад ва агар зиёда аз яксаду бист бошад, ҳар чиҳил як гӯсолаи закот як шутури сесола аст ва барои ҳар панҷоҳ закот як шутури мода чаҳорсола аст ва агар синну соли шутурҳо дар фарзи закот фарқ кунад, ҳар кас, ки ба фарзи закот тафовут дошта бошад, ҳар кӣ закоти модаро дорад, воҷиб нест. шутури мода, ки панҷсола бошад, вале шутури мода дорад, ки чаҳорсола бошад, пас қабул шудан кофист, вале ду буз илова кунед, агар осон бошад ё бист дирҳам ва ҳар ки ба закоти воҷиби як гӯсола расида бошад. шутури мода, ки чорсола бошад ва як шутур надошта бошад, ҷуз он ки панҷсола бошад, бас аст, ки пазируфта шавад ва ба шахси закот бист дирҳам ё ду буз қарздор шавад. Ва ҳар кӣ закоти фарзи шутури модаеро, ки чаҳорсолагӣ дорад, ба даст оварда бошад ва як шутури мода дошта бошад, вале як шутури модааш сесола бошад, бас аст, ки аз ӯ бигирад ва илова бар ду буз агар осон бошад ё бист дирҳам ва ҳар кӣ закоти як шутури модаро ба синни сесолагӣ расида бошад, кифоя аст, ки аз як шутури мода сесола бошад. шахсе, ки бист дирҳам ё ду буз закоти закот дорад ва ҳар кӣ дорад, агар як шутури сесола закоти фарзиро ба даст овардаӣ, вале як шутур надошта бошӣ ва дусола дошта бошӣ, кифоя аст, ки аз он бигирад ва ду буз афзояд, агар осон бошад ё бист дирҳам бошад ва ҳар кӣ закоти яксоларо ба даст оварда бошад. вале як шутури нарина, ки сесола бошад, пас барои гирифтани он кифоя аст ва дигар чизе изофа накунад ва ҳар кӣ ҷуз чаҳор шутур надошта бошад, закот нест, магар он ки соҳибаш бихоҳад. Ва дар закоти бузҳои чаронӣ агар шумора ба чиҳил мерасад, закот як дуб аст. ё буз то яксаду бист ва агар зиёда аз он бошад, закоташ ду буз аст то дусад ва агар аз як бошад, се буз то сесад ва агар зиёда бошад, аз ҳар сад як буз закот аст ва закот аз ноболиғон гирифта намешавад, заиф, нотавон ва нотавон, закот дода мешавад. Мол набояд ҷамъоварӣ шавад - барои гирифтани закот - инчунин дороиҳои ҷамъшуда аз тарс ҷудо карда нашавад. аз закот ва моле, ки аз ду қисм омехта шудааст, ҳарду ба ҳар як баробар баргардонида мешаванд ва агар бузи чаронидани касе аз чиҳил як буз камтар бошад, закот нест, магар он ки соҳибаш бихоҳад. Ва закоти бандаҳо чаҳор даҳяк аст ва агар дороиҳояшон ҷуз яксаду навад дирҳам нарасад, закот нест, магар он ки соҳиби худ бихоҳад».
Hadith
Imam Ahmad : 69
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَهْلُ مَكَّةَ يَقُولُونَ أَخَذَ ابْنُ جُرَيْجٍ الصَّلَاةَ مِنْ عَطَاءٍ وَأَخَذَهَا عَطَاءٌ مِنْ ابْنِ الزُّبَيْرِ وَأَخَذَهَا ابْنُ الزُّبَيْرِ مِنْ أَبِي بَكْرٍ وَأَخَذَهَا أَبُو بَكْرٍ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا رَأَيْتُ أَحَدًا أَحْسَنَ صَلَاةً مِنْ ابْنِ جُرَيْجٍ
Ба мо [Абдурраззоқ] гуфт; Маккаиён гуфтанд; [Ибни Ҷурайҷ] тартиби намозро аз [Ато] гирифт, Ато аз [Ибни Зубайр], Ибни Зубайр аз [Абубакр] ва Абубакрро аз Паёмбар (с) гирифт, касеро надидам, ки беҳтар аз Ибни Ҷурайҷ намоз хонд.
Hadith
Imam Ahmad : 70
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ قَالَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسٍ أَوْ حُذَيْفَةَ بْنِ حُذَافَةَ شَكَّ عَبْدُ الرَّزَّاقِ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّنْ شَهِدَ بَدْرًا فَتُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ قَالَ فَلَقِيتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ قَالَ سَأَنْظُرُ فِي ذَلِكَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ فَلَقِيَنِي فَقَالَ مَا أُرِيدُ أَنْ أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ ابْنَةَ عُمَرَ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَيَّ شَيْئًا فَكُنْتُ أَوْجَدَ عَلَيْهِ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ فَخَطَبَهَا إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَيَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَيَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ شَيْئًا قَالَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ شَيْئًا حِينَ عَرَضْتَهَا عَلَيَّ إِلَّا أَنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَذْكُرُهَا وَلَمْ أَكُنْ لِأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَوْ تَرَكَهَا لَنَكَحْتُهَا
Ба мо [Абдурраззоқ] гуфт; ба мо [Маъмар] аз [Аз Зуњрї] аз [Солим] аз [Ибни Умар] аз [Умар] ривоят кардааст, гуфт; Ҳафшоҳ бинти Умар (р) бева монд ва аз дасти Ҳунайс ё Ҳузайфа ибни Ҳуззафа боқӣ монд - Абдурраззоқ - шак дорад - ва ӯ аз ёрони Паёмбар (с) буд, ки шоҳиди ҳаводиси ҷанги Бадр буд ва дар Мадина вафот кард, Умар гуфт; Пас бо Усмон ибни Аффон вохӯрдам ва Ҳафшоҳро ба ӯ пешниҳод кардам, гуфтам; Усмон гуфт: «Агар хоҳед, туро ба Ҳафшоҳ никоҳ мекунам». "Ман аввал дар ин бора фикр мекунам". Чанд шаб гузашт ва Усмон бо ман вохурда гуфт; "Дар ин рӯзҳо хоҳиши издивоҷ кардан надорам". Умар гуфт; Пас ба Абубакр (р) вохӯрдам ва ба ӯ гуфтам; «Агар хоҳӣ, туро ба Ҳафшоҳ бинти Умар никоҳ мекунам». Аммо ӯ ба ман посухе надод, аз ин рӯ дар дилам эҳсосе бештар буд, ки дар назди Усмон будам ва чанд рӯзе гузашт, ки ниҳоят Расули Худо (с) назди ман омад ва хостгории Ҳафшоҳ шуд, пас ман Ҳафшоҳро ба ӯ издивоҷ кардам, Абубакр ба назди ман омад ва гуфт; — Шояд дар дилат нисбат ба ман эхсосоте пайдо шуда бошад, ки Хафшохро ба ман пешниход кардй ва ман ба ту ягон чавоб надидам? Умар гуфт: Ман ҷавоб додам; «Бале» (Абубакр) гуфт; «Дарҳақиқат, ҳангоме ки ҳафшаро ба ман пешниҳод мекунед, бо ҷавоб ба назди ту баргардам, ҳеҷ чиз манъ намекунад, вале шунидам, ки Расули Худо (с) онро зикр кардааст ва сирри Расули Худо (с)-ро паҳн намекунам, агар аз ӯ дур шавад, ҳатман бо ӯ издивоҷ мекунам».
Hadith
Imam Ahmad : 71
حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ الْمُغِيرَةَ بْنَ مُسْلِمٍ أَبَا سَلَمَةَ عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ عَنْ مُرَّةَ الطَّيِّبِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ سَيِّئُ الْمَلَكَةِ فَقَالَ رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَلَيْسَ أَخْبَرْتَنَا أَنَّ هَذِهِ الْأُمَّةَ أَكْثَرُ الْأُمَمِ مَمْلُوكِينَ وَأَيْتَامًا قَالَ بَلَى فَأَكْرِمُوهُمْ كَرَامَةَ أَوْلَادِكُمْ وَأَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ قَالُوا فَمَا يَنْفَعُنَا فِي الدُّنْيَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَرَسٌ صَالِحٌ تَرْتَبِطُهُ تُقَاتِلُ عَلَيْهِ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَمْلُوكٌ يَكْفِيكَ فَإِذَا صَلَّى فَهُوَ أَخُوكَ
Ба мо [Исҳоқ ибни Сулаймон] гуфт: Ман [Муғира ибни Муслим Абу Саламаро] аз [Фарқади Субаҳӣ] аз [Мурраи Ас Тайиб] аз [Абу Бакар аш Шиддиқ] шунидам, гуфт: Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам фармуданд: Шахсе, ки ахлокаш бад бошад, ба бихишт дохил намешавад. «Эй Расули Худо, оё эълон накардаӣ, ки ин уммат умматест, ки банда ва ятимон бештар аст? Пас Расули Худо (с) дар посух фармуданд: Бале, пас онњоро мисли фарзандонат иззату иззату иззату эњтиром кун ва аз таоме, ки мехурї, таъом медињї. Рафикон пурсиданд; «Эй Расули Худо, дар дунё чӣ фоидае дорад? Гуфт: Мошини хубе, ки барои љанг дар роњи Худо менишинї ва бандае, ки бароят басанда аст ва чун намоз бихонад, бародари туст.
Hadith
Imam Ahmad : 72
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ قَالَ أَخْبَرَنَا يُونُسُ عَنِ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ السَّبَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنِي زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَرْسَلَ إِلَيْهِ مَقْتَلَ أَهْلِ الْيَمَامَةِ فَإِذَا عُمَرُ عِنْدَهُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ إِنَّ عُمَرَ أَتَانِي فَقَالَ إِنَّ الْقَتْلَ قَدْ اسْتَحَرَّ بِأَهْلِ الْيَمَامَةِ مِنْ قُرَّاءِ الْقُرْآنِ مِنْ الْمُسْلِمِينَ وَأَنَا أَخْشَى أَنْ يَسْتَحِرَّ الْقَتْلُ بِالْقُرَّاءِ فِي الْمَوَاطِنِ فَيَذْهَبَ قُرْآنٌ كَثِيرٌ لَا يُوعَى وَإِنِّي أَرَى أَنْ تَأْمُرَ بِجَمْعِ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ لِعُمَرَ وَكَيْفَ أَفْعَلُ شَيْئًا لَمْ يَفْعَلْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ هُوَ وَاللَّهِ خَيْرٌ فَلَمْ يَزَلْ يُرَاجِعُنِي فِي ذَلِكَ حَتَّى شَرَحَ اللَّهُ بِذَلِكَ صَدْرِي وَرَأَيْتُ فِيهِ الَّذِي رَأَى عُمَرُ قَالَ زَيْدٌ وَعُمَرُ عِنْدَهُ جَالِسٌ لَا يَتَكَلَّمُ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنَّكَ شَابٌّ عَاقِلٌ لَا نَتَّهِمُكَ وَقَدْ كُنْتَ تَكْتُبُ الْوَحْيَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَاجْمَعْهُ قَالَ زَيْدٌ فَوَاللَّهِ لَوْ كَلَّفُونِي نَقْلَ جَبَلٍ مِنْ الْجِبَالِ مَا كَانَ بِأَثْقَلَ عَلَيَّ مِمَّا أَمَرَنِي بِهِ مِنْ جَمْعِ الْقُرْآنِ فَقُلْتُ كَيْفَ تَفْعَلُونَ شَيْئًا لَمْ يَفْعَلْهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ба мо [Усмон ибни Умар] гуфт; [Юнусро] аз [Зуҳрӣ] ба мо хабар додааст, гуфт; ба ман хабар дод [Ибни Саббак] гуфт; Ба ман [Зайд ибни Собит] хабар дода буд, ки [Абубакр] ўро ба љанги ќавми Ямома фиристод, дар њоле ки Умар дар пањлўяш буд, пас Абубакр гуфт; «Ҳақиқатан Умар бо ман вохӯрд ва гуфт; «Дарвоқеъ, қурбониёни ҷанги Ямама кушта шуданд, онҳо аз Қории мусулмонон буданд ва ман метарсам, ки дар дигар майдонҳои набард шумораи зиёди Қорӣ кушта шавад, то ки теъдоди зиёди Қуръон аз сабаби он ки маълум нест, нобуд шавад ва дар асл ман бар инам, ки шумо бояд ваколати ҷамъоварии Қуръонро ба ман диҳед». Пас ба Умар гуфтам; «Чӣ гуна метавонам кореро анҷом диҳам, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) накардаанд? Умар ҷавоб дод; «Савганд ба Худо, ин хуб аст». Пас Умар (р) пайваста назди ман меомад ва посух мепурсид, то Худованд синаамро кушод ва ман ба андешаи Умар рози шудам. Ӯ мегӯяд; дар ҳоле ки Зайд ва Умар дар паҳлӯи ӯ нишастанд ва ҳарфе нагуфтанд, пас Абубакр гуфт; «Дарҳақиқат, ту ҷавони боақл ҳастӣ, мо ба тавоноии ту шак намекунем, зеро ту барои Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ваҳй навиштаӣ, пас китоби Қуръон бисоз» Зайд гуфт; «Савганд ба Худо, агар ба ман супориш кунанд, ки яке аз кӯҳҳоро бикӯчонам, он чунон вазнин набуд, ки ба ман дастур дод, ки Қуръонро ҷамъ кунам, пас гуфтам; «Чӣ гуна метавонӣ кореро анҷом диҳӣ, ки Паёмбар (с) ҳаргиз накардаанд?
Hadith
Imam Ahmad : 73
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمَّادٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ إِسْمَاعِيلَ بْنِ رَجَاءٍ عَنْ عُمَيْرٍ مَوْلَى الْعَبَّاسِ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا قُبِضَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاسْتُخْلِفَ أَبُو بَكْرٍ خَاصَمَ الْعَبَّاسُ عَلِيًّا فِي أَشْيَاءَ تَرَكَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ شَيْءٌ تَرَكَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يُحَرِّكْهُ فَلَا أُحَرِّكُهُ فَلَمَّا اسْتُخْلِفَ عُمَرُ اخْتَصَمَا إِلَيْهِ فَقَالَ شَيْءٌ لَمْ يُحَرِّكْهُ أَبُو بَكْرٍ فَلَسْتُ أُحَرِّكُهُ قَالَ فَلَمَّا اسْتُخْلِفَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ اخْتَصَمَا إِلَيْهِ قَالَ فَأَسْكَتَ عُثْمَانُ وَنَكَسَ رَأْسَهُ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ فَخَشِيتُ أَنْ يَأْخُذَهُ فَضَرَبْتُ بِيَدِي بَيْنَ كَتِفَيْ الْعَبَّاسِ فَقُلْتُ يَا أَبَتِ أَقْسَمْتُ عَلَيْكَ إِلَّا سَلَّمْتَهُ لِعَلِيٍّ قَالَ فَسَلَّمَهُ لَهُ
[Яҳё ибни Ҳаммод] ба мо [Абу Авона] аз [Ал-Амасӣ] аз [Исмоил ибни Раҷа] аз [Умайр, ғуломи собиқи Ал-Аббос] аз [Ибни Аббос] нақл кардааст, гуфт: Вақте ки Расули Худо (с) даргузашт ва Абубакр (р) халифа таъин шуд, Аббос (р) аз Алӣ дар бораи мероси аз Расули Худо (с) боқӣ монда пурсид, сипас (Абубакр) гуфт; «Чизе, ки аз Расули Худо (с) боқӣ монда буд ва он ҳазрат (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) онро накӯчонда бошад, ман онро намеҷунбонам». Вақте ки Умар халифа таъин шуд, ҳарду аз қазияи худ ба Умар шикоят карданд, пас Умар гуфт; Он чиро, ки Абубакр (р) намеҷунбонад, ман онро намеҷунбонам. Ва ҳангоме ки Усмон халифа таъин шуд, ҳарду ба Усмон шикоят карданд, Усмон сукут кард ва сарашро хам кард, гуфт Ибни Аббос; — Ман хавотир будам, ки онро бигирад ва дастамро дар миёни китфи Аббос задам ва гуфтам; «Эй падар, ба ту қасам, ки онро ба Алӣ супорӣ». Ибни Аббос гуфт; Пас онро ба Алӣ дод.
Hadith
Imam Ahmad : 74
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَمَّادٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ عَاصِمِ بْنِ كُلَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنِي شَيْخٌ مِنْ قُرَيْشٍ مِنْ بَنِي تَيْمٍ قَالَ حَدَّثَنِي فُلَانٌ وَفُلَانٌ وَقَالَ فَعَدَّ سِتَّةً أَوْ سَبْعَةً كُلُّهُمْ مِنْ قُرَيْشٍ فِيهِمْ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الزُّبَيْرِ قَالَ بَيْنَا نَحْنُ جُلُوسٌ عِنْدَ عُمَرَ إِذْ دَخَلَ عَلِيٌّ وَالْعَبَّاسُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَدْ ارْتَفَعَتْ أَصْوَاتُهُمَا فَقَالَ عُمَرُ مَهْ يَا عَبَّاسُ قَدْ عَلِمْتُ مَا تَقُولُ تَقُولُ ابْنُ أَخِي وَلِي شَطْرُ الْمَالِ وَقَدْ عَلِمْتُ مَا تَقُولُ يَا عَلِيُّ تَقُولُ ابْنَتُهُ تَحْتِي وَلَهَا شَطْرُ الْمَالِ وَهَذَا مَا كَانَ فِي يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَدْ رَأَيْنَا كَيْفَ كَانَ يَصْنَعُ فِيهِ فَوَلِيَهُ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ بَعْدِهِ فَعَمِلَ فِيهِ بِعَمَلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ وَلِيتُهُ مِنْ بَعْدِ أَبِي بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَحْلِفُ بِاللَّهِ لَأَجْهَدَنَّ أَنْ أَعْمَلَ فِيهِ بِعَمَلِ رَسُولِ اللَّهِ وَعَمَلِ أَبِي بَكْرٍ ثُمَّ قَالَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَحَلَفَ بِأَنَّهُ لَصَادِقٌ أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ النَّبِيَّ لَا يُورَثُ وَإِنَّمَا مِيرَاثُهُ فِي فُقَرَاءِ الْمُسْلِمِينَ وَالْمَسَاكِينِ و حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَحَلَفَ بِاللَّهِ إِنَّهُ صَادِقٌ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ النَّبِيَّ لَا يَمُوتُ حَتَّى يَؤُمَّهُ بَعْضُ أُمَّتِهِ وَهَذَا مَا كَانَ فِي يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَدْ رَأَيْنَا كَيْفَ كَانَ يَصْنَعُ فِيهِ فَإِنْ شِئْتُمَا أَعْطَيْتُكُمَا لِتَعْمَلَا فِيهِ بِعَمَلِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَعَمَلِ أَبِي بَكْرٍ حَتَّى أَدْفَعَهُ إِلَيْكُمَا قَالَ فَخَلَوَا ثُمَّ جَاءَا فَقَالَ الْعَبَّاسُ ادْفَعْهُ إِلَى عَلِيٍّ فَإِنِّي قَدْ طِبْتُ نَفْسًا بِهِ لَهُ
Ба мо [Яҳё ибни Ҳаммод] гуфт: Ба мо [Абу Авона] аз [Ошим ибни Кулайб] гуфт; Ба ман [шайхи Қурайш аз Бани Тайм] гуфт; Ба ман фалону фалон гуфта буд ва гуфт; Пас шаш ё ҳафт нафарро аз Қурайш ёд кард, аз ҷумла дар миёни онҳо [Абдуллоҳ ибни Зубайр], гуфт: Чун назди Умар менишастем, ногаҳон Алӣ ва Аббос (р) бо овози баланд даромаданд. «Хомуш бош, эй Аббос! Ман аллакай медонам, ки ту чӣ гуфтанӣ ҳастӣ, писари бародарам гуфтӣ ва ман нисфи молро мегирам. Ва ман низ аллакай медонам, ки ту чи мегуи эй Алй ту мегуйи ки духтараш зери парастории ман аст пас у нисфи молро таксим мекунад ва ин аст дар замони Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам дар ин кор чи гуна карор гирифт пас дидем Абубакр пас аз Расули Худо (с) идома дод ва он чи Расулуллох карда буд, пас ман аз ин кор ба номи Абубакр (р) идома додам. Расулуллох ва Абубакр (р) кардаанд. Сипас гуфт; Ва Абубакр (р) ба ман хабар дод ва савганд хӯрд, ки ӯ ростқавлона шунид, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам мефармуд: «Дарҳақиқат, паёмбар мерос нагирифт, танҳо мероси ӯ дар миёни мискинон ва мискинон дар миёни мусалмонон тақсим карда шуд». Ва [Абубакр] ба ман гуфт ва ба номи Худо савганд мехӯрад, ки ӯ ростқавл аст, ки Паёмбар (с) фармуданд: «Дарҳақиқат, паёмбар намемирад, то баъзе аз қавмаш ӯро имом накунанд». Ва ин ганҷ замоне дар дасти Расули Худо (с) буд ва мо дидем, ки дар ин ҳолат чӣ гуна ин корро кардааст, агар хоҳед, онро ба шумо ду медиҳам, то ба он чӣ Расули Худо (с) ва Абубакр (с) карда буданд, муносибат кунед, пас онро ба ҳардуи шумо медиҳам». Абдуллоҳ ибни Зубайр гуфт: Пас ҳарду рафтанд ва сипас ҳарду баргаштанд, гуфт Аббос; «Онро ба Алӣ бидеҳ, зеро ки нафс ба Алӣ дода шавад».
Hadith
Imam Ahmad : 75
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ قَالَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَمْرٍو عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ فَاطِمَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا جَاءَتْ أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا تَطْلُبُ مِيرَاثَهَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَا إِنَّا سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنِّي لَا أُورَثُ
Ба мо [Абдулваҳоб ибни Ато] гуфт: ба мо [Муњаммад ибни Амрї] аз [Абу Салама] аз [Абу Њурайра] ривоят кардааст, ки Фотима назди Абубакр ва Умар омад ва аз мероси онњо њиссаи Расули Худо (с) хост, пас [Абубакр] ва [Умар] гуфтанд; «Дарҳақиқат, биз Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг: «Албатта, мен меросхўр эмасман», деганларини эшитганмиз.
Hadith
Imam Ahmad : 76
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا عِيسَى يَعْنِي ابْنَ الْمُسَيَّبِ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ قَالَ إِنِّي لَجَالِسٌ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَلِيفَةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ وَفَاةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِشَهْرٍ فَذَكَرَ قِصَّةً فَنُودِيَ فِي النَّاسِ أَنَّ الصَّلَاةَ جَامِعَةٌ وَهِيَ أَوَّلُ صَلَاةٍ فِي الْمُسْلِمِينَ نُودِيَ بِهَا إِنَّ الصَّلَاةَ جَامِعَةٌ فَاجْتَمَعَ النَّاسُ فَصَعِدَ الْمِنْبَرَ شَيْئًا صُنِعَ لَهُ كَانَ يَخْطُبُ عَلَيْهِ وَهِيَ أَوَّلُ خُطْبَةٍ خَطَبَهَا فِي الْإِسْلَامِ قَالَ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ وَلَوَدِدْتُ أَنَّ هَذَا كَفَانِيهِ غَيْرِي وَلَئِنْ أَخَذْتُمُونِي بِسُنَّةِ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا أُطِيقُهَا إِنْ كَانَ لَمَعْصُومًا مِنْ الشَّيْطَانِ وَإِنْ كَانَ لَيَنْزِلُ عَلَيْهِ الْوَحْيُ مِنْ السَّمَاءِ
Ба мо [Ҳосим ибни Қосим] гуфт: Ба мо [Исо ибни Мусайяб] аз [Қайс ибни Абу Ҳозим] гуфт: Вақте ки ман дар паҳлӯи [Абӯбакр] Оши Сиддиқ, халифаи Расули Худо (с) нишастам, ки пас аз як моҳи даргузашти Паёмбар (с) Абубакр (р) ба ман қиссаеро нақл кард; ногаҳон ба мардум эълон кард; «Албатта намоз бо ҷамоъат аст». Ва ин аввалин намозе буд, ки мусулмонон бо гуфтани он; «Албатта намоз бо ҷамоъат аст». Мардум ҷамъ шуданд, пас Абубакр (р) ба минбар баромад, ки он ҷое, ки барои ӯ мавъиза кардан дар он сохта шуда буд ва ин аввалин хутбаи ӯ дар Ислом буд». Қайс гуфт; пас Абубакр (р) Худоро ситоиш ва тасбеҳ гуфт ва гуфт; «Эй мардум, бисёр шод мешудам, ки дар ин кор ба ҷои ман нафари дигаре ба ҷои ман бигирад ва агар маро бо суннати Паёмбаратон саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам ба додгоҳ кашед, ман онро қабул намекунам, зеро ӯ аз шайтон ҳифз шудааст ва ваҳй аз осмон бар ӯ нозил шудааст».
Hadith
Imam Ahmad : 77
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا شَيْبَانُ عَنْ لَيْثٍ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ أَقُولَ إِذَا أَصْبَحْتُ وَإِذَا أَمْسَيْتُ وَإِذَا أَخَذْتُ مَضْجَعِي مِنْ اللَّيْلِ اللَّهُمَّ فَاطِرَ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ عَالِمَ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ أَنْتَ رَبُّ كُلِّ شَيْءٍ وَمَلِيكُهُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ وَحْدَكَ لَا شَرِيكَ لَكَ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُكَ وَرَسُولُكَ أَعُوذُ بِكَ مِنْ شَرِّ نَفْسِي وَشَرِّ الشَّيْطَانِ وَشِرْكِهِ وَأَنْ أَقْتَرِفَ عَلَى نَفْسِي سُوءًا أَوْ أَجُرَّهُ إِلَى مُسْلِمٍ آخِرُ مُسْنَدِ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ
Ба мо [Ҳосим ибни Қосим] гуфт, ки ба мо [Шайбон] аз [Лайтс] аз [Муҷоҳид] гуфт: [Абубакр] Аш Шиддиқ гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам ба ман фармуданд, ки хар субх, шом ва пеш аз хоби шаб бихонам: АЛЛОХУММА ФОТИРАС САМАВАТИ ВАЛ АРДЛИ АЛИМАЛ ГАЙБИ ВАСИ ШАЙХАДА АНТА РАББА КУЛЛИ САЙЪИН ВА МААЛИКУХУ, АСЫЙЛААИЛЛАХАДУХААН. СЯРИКАЛАКА ВА АННА МУХАММАДОНИ АБДУКА ВА РАСУУЛУКА АЪУДЗУБИКА МИН СЯРРИ НАФСИИ ВА САЙРРИСЙ САЙТХААНИ ВА СИРКИХИ ВА АН АКТАРИФА АЛА НАФСИИ СУЪАН АВИЛЛАХУ АЛЛОХИ АЛЛОХУ ЪАЛЛОХУ ва замин, ки донои ниҳону ошкор аст, Ту Парвардигори ҳама чиз ва соҳиби онҳо ҳастӣ, гувоҳӣ медиҳам, ки ҳеҷ худое нест, ки ҳақи парастиш карданро дорад, ҷуз Ту шарике нест ва гувоҳӣ медиҳам, ки Муҳаммад банда ва фиристодаи туст, аз шарри ӯ ва аз шарри ӯ ва аз шарри ӯ ва шарри худ паноҳ мебарам. ҷон ё интиқоли он ба мусулмонони дигар».
Hadith
Imam Ahmad : 78
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ حَارِثَةَ قَالَ جَاءَ نَاسٌ مِنْ أَهْلِ الشَّامِ إِلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالُوا إِنَّا قَدْ أَصَبْنَا أَمْوَالًا وَخَيْلًا وَرَقِيقًا نُحِبُّ أَنْ يَكُونَ لَنَا فِيهَا زَكَاةٌ وَطَهُورٌ قَالَ مَا فَعَلَهُ صَاحِبَايَ قَبْلِي فَأَفْعَلَهُ وَاسْتَشَارَ أَصْحَابَ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَفِيهِمْ عَلِيٌّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ عَلِيٌّ هُوَ حَسَنٌ إِنْ لَمْ يَكُنْ جِزْيَةً رَاتِبَةً يُؤْخَذُونَ بِهَا مِنْ بَعْدِكَ
Ба мо [Абдурраҳмон ибни Маҳдӣ] аз [Суфён] аз [Абу Исҳоқ] аз [Ҳориса] гуфт; гурӯҳе аз Сурия назди Умар омаданд ва гуфтанд; «Дарҳақиқат, мо дороиву аспу ғуломон дорем ва мехоҳем аз онҳо закот диҳем ва покиза кунем». [Умар] посух дод; «Чунон ки ду дӯсти ман пеш аз ман карда буданд, ман ҳам ҳамон тавр мекунам, ки ҳардуи онҳо карданд». Сипас бо саҳобагони паёмбар Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам машварат кард ва дар миёни онҳо Алӣ низ буд, пас Алӣ гуфт; «Хуб аст, агар ин андози муқаррарӣ набошад, ки пас аз шумо аз онҳо гирифта мешавад».
Hadith
Imam Ahmad : 79
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِي وَائِلٍ أَنَّ الصُّبَيَّ بْنَ مَعْبَدٍ كَانَ نَصْرَانِيًّا تَغْلِبِيًّا أَعْرَابِيًّا فَأَسْلَمَ فَسَأَلَ أَيُّ الْعَمَلِ أَفْضَلُ فَقِيلَ لَهُ الْجِهَادُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَأَرَادَ أَنْ يُجَاهِدَ فَقِيلَ لَهُ حَجَجْتَ فَقَالَ لَا فَقِيلَ حُجَّ وَاعْتَمِرْ ثُمَّ جَاهِدْ فَانْطَلَقَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْحَوَابِطِ أَهَلَّ بِهِمَا جَمِيعًا فَرَآهُ زَيْدُ بْنُ صُوحَانَ وَسَلْمَانُ بْنُ رَبِيعَةَ فَقَالَا لَهُوَ أَضَلُّ مِنْ جَمَلِهِ أَوْ مَا هُوَ بِأَهْدَى مِنْ نَاقَتِهِ فَانْطَلَقَ إِلَى عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَأَخْبَرَهُ بِقَوْلِهِمَا فَقَالَ هُدِيتَ لِسُنَّةِ نَبِيِّكَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْحَكَمُ فَقُلْتُ لِأَبِي وَائِلٍ حَدَّثَكَ الصُّبَيُّ فَقَالَ نَعَمْ
Ба мо [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] гуфт: Ба мо [Сюъба] аз [Ал Ҳакам] аз [Абу Воил] ривоят шудааст, ки [Шубай ибни Маъбад] аз қабилаи Тағлиби араб насронӣ буд, сипас исломро қабул кард, сипас пурсид: 'Мухимтарин амалия чист? Ба ӯ гуфта шуд; «Ҷиҳод дар роҳи Худо» пас хост ҷиҳод кунад, вале аз ӯ пурсиданд; — Ту ҳаҷ кардаӣ? Ӯ ҷавоб дод; Ба ӯ гуфтанд: «Ҳоло не»; «Ҳаҷ ва умра кунед, сипас ҷиҳод кунед». Пас роҳ рафт, то ба як макони хушк расид, сипас қасди адои ҳаҷ ва умра кард ва чун Зайд ибни Шуҳон ва Салмон ибни Рабиъаро дид, ҳар ду гуфтанд: «Аз шутури худ гумроҳтар аст» ё; «Ӯ ҳидоятёфтатар аз шутури худ нест». Пас назди Умар омад ва он чиро, ки Зайд ва Салмон гуфта буданд, ба ӯ гуфт. «Пайғамбарингиз саллаллоҳу алайҳи ва салламнинг суннатига амал қилгансиз. Ал Ҳакам гуфт; Аз Абувоъил пурсидам. — Шубай ба ту гуфта буд? Ӯ ҷавоб дод; 'Бале'.
Hadith
Imam Ahmad : 80
حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ عَمْرَو بْنَ مَيْمُونٍ قَالَ صَلَّى بِنَا عُمَرُ بِجَمْعٍ الصُّبْحَ ثُمَّ وَقَفَ وَقَالَ إِنَّ الْمُشْرِكِينَ كَانُوا لَا يُفِيضُونَ حَتَّى تَطْلُعَ الشَّمْسُ وَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَالَفَهُمْ ثُمَّ أَفَاضَ قَبْلَ أَنْ تَطْلُعَ الشَّمْسُ
Бар мо [Аффон] [Сюъба] аз [Абу Исхок] ба мо хикоят кард, гуфт; Шунидам, ки [Амр ибни Маймун] мефармуд; [Умар] бо мо дар Муздалифа намози бомдодро хонд ва бархост ва гуфт; «Дарҳақиқат, мушрикон то тулӯи офтоб аз Муздалифа берун нарафтанд ва дарҳақиқат, Расули Худо (с) бо онҳо ихтилофе карда буд, то пеш аз тулӯи офтоб аз Муздалифа берун шуд».
