Imam Ahmad (الامام احمد) - 26363 Hadith
Hadith
Imam Ahmad : 21
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ رَبِّهِ قَالَ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ بْنُ الْوَلِيدِ قَالَ حَدَّثَنِي شَيْخٌ مِنْ قُرَيْشٍ عَنْ رَجَاءِ بْنِ حَيْوَةَ عَنْ جُنَادَةَ بْنِ أَبِي أُمَيَّةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ قَالَ قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ حِينَ بَعَثَنِي إِلَى الشَّامِ يَا يَزِيدُ إِنَّ لَكَ قَرَابَةً عَسَيْتَ أَنْ تُؤْثِرَهُمْ بِالْإِمَارَةِ وَذَلِكَ أَكْبَرُ مَا أَخَافُ عَلَيْكَ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ وَلِيَ مِنْ أَمْرِ الْمُسْلِمِينَ شَيْئًا فَأَمَّرَ عَلَيْهِمْ أَحَدًا مُحَابَاةً فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ مِنْهُ صَرْفًا وَلَا عَدْلًا حَتَّى يُدْخِلَهُ جَهَنَّمَ وَمَنْ أَعْطَى أَحَدًا حِمَى اللَّهِ فَقَدْ انْتَهَكَ فِي حِمَى اللَّهِ شَيْئًا بِغَيْرِ حَقِّهِ فَعَلَيْهِ لَعْنَةُ اللَّهِ أَوْ قَالَ تَبَرَّأَتْ مِنْهُ ذِمَّةُ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ
अस्मान् [यजीद बिन् अब्दुर्रब्बिह] इत्यस्मै कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [बकियाह बिन् अल वालिद्] इति कथयित्वा सः अवदत्; मम [कुरैशतः एकः शेखः] [राजा' बिन् हैवाहः] [जुनादा बिन् अबू उमैया] इत्यस्मात् [यजीद बिन् अबू सुफियान्] इत्यस्मात् उक्तवान् सः अवदत्; [अबु बकर] मां सीरियादेशं प्रेषयन् अवदत्; 'हे यजीद, खलु भवतः ज्ञातयः सन्ति, आशासे यत् भवन्तः तान् नेतृत्वे प्रथमं न स्थापयन्ति, तदेव च भवतः विषये मम सर्वाधिकं भयम् अस्ति, यतः अल्लाहस्य दूतः सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः अवदत् 'यः मुसलमानानां कार्याणि नेतृत्वं करोति, ततः प्रेम्णा तेषां कृते कञ्चित् नियुक्तं करोति, ततः सः अल्लाहस्य शापः अस्ति, अल्लाहः तस्मात् स्वस्य फर्जकर्माणि अपि च नफिलाकर्माणि न स्वीकुर्यात्, यावत् सः तं नरकं न स्थापयति, तथा च यः कस्मैचित् अल्लाहस्य सीमां ददाति, ततः अल्लाहस्य सीमायाः अन्तः किमपि उल्लङ्घयति, ततः सः अल्लाहस्य शापः अस्ति,' अथवा सः वदति: 'तस्मात् विहाय अल्लाहस्य गारण्टी' इति ।
Hadith
Imam Ahmad : 22
حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ قَالَ حَدَّثَنَا الْمَسْعُودِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي بُكَيْرُ بْنُ الْأَخْنَسِ عَنْ رَجُلٍ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُعْطِيتُ سَبْعِينَ أَلْفًا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ وُجُوهُهُمْ كَالْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ وَقُلُوبُهُمْ عَلَى قَلْبِ رَجُلٍ وَاحِدٍ فَاسْتَزَدْتُ رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ فَزَادَنِي مَعَ كُلِّ وَاحِدٍ سَبْعِينَ أَلْفًا قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَرَأَيْتُ أَنَّ ذَلِكَ آتٍ عَلَى أَهْلِ الْقُرَى وَمُصِيبٌ مِنْ حَافَّاتِ الْبَوَادِي
अस्मान् [हासिम बिन् अल कासिम्] इत्यस्मै कथयन् सः अवदत्; अस्मान् [अल मस्'उदी] कथयित्वा सः अवदत्; मम [बुकैर बिन् अल अखनास्] [अबु बकर अश शिद्दिक] इत्यस्मात् [एकस्य पुरुषस्य] कृते उक्तवान् सः अवदत्; रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमः अवदत्- 'मम सप्ततिसहस्राणि जनाः दत्ताः, ते सर्वे अगणितरूपेण स्वर्गं प्रविष्टवन्तः, तेषां मुखं पूर्णिमारात्रौ चन्द्रवत् आसीत् तथा च तेषां हृदयं एकस्य व्यक्तिस्य हृदयस्य उपरि आसीत्, ततः अहं मम रब्बं अधिकं याचितवान्, अतः सः योजितवान्, प्रत्येकं व्यक्तिं सप्ततिसहस्राणि जनान् अबू बकरः अवदत्; 'तदा मया दृष्टं यत् ग्रामजनान् प्रति आगत्य द्रोणिकानां बहिः प्रहारं करोति' इति।
Hadith
Imam Ahmad : 23
حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ عَنْ زِيَادٍ الْجَصَّاصِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنِ ابْنِ عُمَرَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا بَكْرٍ يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ يَعْمَلْ سُوءًا يُجْزَ بِهِ فِي الدُّنْيَا
अस्मान् [अब्दुल वहाब बिन् 'अथो`] [जियाद अल जशशास्] इत्यस्मात् [अली बिन् जैद] इत्यस्मात् [मुजाहिदतः] [इब्न उमर] इत्यस्मात् कथयित्वा सः अवदत्; अहं [अबू बकर] इत्यस्य वचनं श्रुतवान्; नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् यः कोऽपि दुष्टं करोति सः अल्लाहः जगति तस्य फलं दास्यति’।
Hadith
Imam Ahmad : 24
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ قَالَ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي رَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارٍ غَيْرُ مُتَّهَمٍ أَنَّهُ سَمِعَ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ يُحَدِّثُ أَنَّ رِجَالًا مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَزِنُوا عَلَيْهِ حَتَّى كَادَ بَعْضُهُمْ أَنْ يُوَسْوِسَ قَالَ عُثْمَانُ فَكُنْتُ مِنْهُمْ فَذَكَرَ مَعْنَى حَدِيثِ أَبِي الْيَمَانِ عَنْ شُعَيْبٍ
अस्मान् उक्तवान् [या'कुबः] अस्मान् [मम पिता] [सालिहतः] अवदत् सः अवदत्, [इब्नु शिहाबः] अवदत्; "मम [अन्सार-जनानाम् एकः पुरुषः] निवेदितवान् यस्य आरोपः नासीत्, यत् सः [उस्मान् बिन् अफ्फान्] इत्यस्य कथां कथयन् श्रुतवान्, यत् पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्य अनेकाः सहचराः आसन् ये नबी सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लमस्य मृत्योः समये दुःखिताः आसन्, अतः तेषु प्रायः अर्धभागः चिन्तितः अभवत्" इति उस्मान् अवदत् 'अहमपि तेषु अस्मि' इति तदा सः अबुल यमनस्य हदीसस्य अर्थं स्युआइबतः उक्तवान् ।
Hadith
Imam Ahmad : 25
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا زَوْجَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَأَلَتْ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يَقْسِمَ لَهَا مِيرَاثَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِمَّا أَفَاءَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَقَالَ لَهَا أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا نُورَثُ مَا تَرَكْنَا صَدَقَةٌ فَغَضِبَتْ فَاطِمَةُ عَلَيْهَا السَّلَام فَهَجَرَتْ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَلَمْ تَزَلْ مُهَاجِرَتَهُ حَتَّى تُوُفِّيَتْ قَالَ وَعَاشَتْ بَعْدَ وَفَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِتَّةَ أَشْهُرٍ قَالَ وَكَانَتْ فَاطِمَةُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا تَسْأَلُ أَبَا بَكْرٍ نَصِيبَهَا مِمَّا تَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ خَيْبَرَ وَفَدَكَ وَصَدَقَتِهِ بِالْمَدِينَةِ فَأَبَى أَبُو بَكْرٍ عَلَيْهَا ذَلِكَ وَقَالَ لَسْتُ تَارِكًا شَيْئًا كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْمَلُ بِهِ إِلَّا عَمِلْتُ بِهِ وَإِنِّي أَخْشَى إِنْ تَرَكْتُ شَيْئًا مِنْ أَمْرِهِ أَنْ أَزِيغَ فَأَمَّا صَدَقَتُهُ بِالْمَدِينَةِ فَدَفَعَهَا عُمَرُ إِلَى عَلِيٍّ وَعَبَّاسٍ فَغَلَبَهُ عَلَيْهَا عَلِيٌّ وَأَمَّا خَيْبَرُ وَفَدَكُ فَأَمْسَكَهُمَا عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ وَقَالَ هُمَا صَدَقَةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَتَا لِحُقُوقِهِ الَّتِي تَعْرُوهُ وَنَوَائِبِهِ وَأَمْرُهُمَا إِلَى مَنْ وَلِيَ الْأَمْرَ قَالَ فَهُمَا عَلَى ذَلِكَ الْيَوْمَ
अस्मान् [जा'कुब्] कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [मम पिता] [सालिहतः] उक्तवान्, उक्तवान् [इब्न शिहाब]; मम [उर्वाह बिन अज जुबैर] इत्यस्मै निवेदितवान् यत् [ऐस्याह] पैगम्बर सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य पत्नी तस्मै निवेदितवती यत्, रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य पुत्री फातिमा इत्यनेन रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वस्लाम इत्यस्य मृत्योः अनन्तरं अबू बकर इत्यनेन रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु इत्यनेन त्यक्तं उत्तराधिकारं वितरितुं पृष्टम् 'अलैहि वस्लाम तस्मै फै` सम्पत्तिरूपेण यत् अल्लाह तस्मै दत्तवान्, ततः [अबू बकर] तस्मै अवदत्: रसुलुल्लाह शल्लाहु 'अलैहि वस्ल्लमः अवदत्: 'वयं उत्तराधिकारं न प्राप्नुमः तथा च वयं यत् धनं त्यजामः तत् दानं भवति', ततः फातिमा क्रुद्धा अभवत्, अबू बकर इत्यनेन सह न वार्तालापं कृतवती, सा यावत् मृता तावत् एतत् कुर्वती आसीत् इति उर्वाहः अवदत् फातिमा नबी इत्यस्य मृत्योः अनन्तरं षड्मासान् यावत् जीवति स्म, फातिमा च अबू बकर इत्यनेन खैबर-फदकयोः युद्धेभ्यः खैबर-फदकस्य च युद्धेभ्यः त्यक्तस्य धनस्य भागं अबू बकरं याचितवान्, मदीनानगरे स्थित्वा अबू बकरः तत् दातुं न अस्वीकृतवान्, सः च अवदत् 'अहं न कश्चित् यः नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन कृतं किमपि उपेक्षते, तस्य सर्वं कार्यं अहं निश्चितरूपेण करिष्यामि, अहं च चिन्तितः अस्मि यत् यदि अहं तस्य किञ्चित् अपि आदेशं अवहेलयामि तर्हि अहं व्यभिचरिष्यामि।' मदीनायां ये भिक्षाः आसन्, तेषां विषये उमरः अली-अब्बासयोः कृते दत्तवान् आसीत्, ततः अली अवशेषान् नियन्त्रितवान्, यदा तु खैबर-फदक्-नगरयोः अवशेषाः उमरेण सम्पादिताः आसन्, सः अवदत् 'उभौ अपि नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य दक्षिणा स्तः ये तस्य अधिकाराः अभवन्, ये भवता तस्मै तस्य प्रतिनिधिभ्यः च दत्ताः, उभयोः कार्याणि च कार्याणां नेतृत्वं कुर्वन् व्यक्तिना सम्पादितानि सन्ति' इति सः अवदत् 'उभौ च एकस्मिन् दिने एव अभवत्' इति ।
Hadith
Imam Ahmad : 26
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ مُوسَى وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنِ الْقَاسِمِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا أَنَّهَا تَمَثَّلَتْ بِهَذَا الْبَيْتِ وَأَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَقْضِي وَأَبْيَضَ يُسْتَسْقَى الْغَمَامُ بِوَجْهِهِ رَبِيعُ الْيَتَامَى عِصْمَةٌ لِلْأَرَامِلِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ ذَاكَ وَاللَّهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
अस्मान् कथितं यत् [हसन बिन् मूसा] ['अफ्फान्] च उभौ अवदताम्; अस्मान् [हम्मद बिन् सलामाह] [अली बिन् जैद] इत्यस्मात् [अल कासिम बिन् मुहम्मद] इत्यस्मात् [ऐस्याह] इत्यस्मात् कथितं यत् सः सयिर् इत्यस्य एतत् छन्दं तदा पठितवान् यदा अबू बकरः प्रकरणस्य निर्णयं कुर्वन् आसीत् 'अनाथानाम् प्रेम्णा विधवानां रक्षणं च कृत्वा तस्य मुखं श्वेतमेघः सिक्तवान्' इति तदा [अबु बकरः] अवदत्; 'अल्लाहस्य कसम, रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम' आसीत्।
Hadith
Imam Ahmad : 27
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبِي أَنَّ أَصْحَابَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَدْرُوا أَيْنَ يَقْبُرُونَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى قَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَنْ يُقْبَرَ نَبِيٌّ إِلَّا حَيْثُ يَمُوتُ فَأَخَّرُوا فِرَاشَهُ وَحَفَرُوا لَهُ تَحْتَ فِرَاشِهِ
अस्मान् [अब्दुर्रज्जाक] कथयित्वा सः अवदत्; मां [इब्न जुरैज्] सूचितवान् सः अवदत्; मां [मम पिता] सूचितवान् आसीत्, यत् नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य सहाबाः न जानन्ति यत् ते नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य दफनानि कुत्र करिष्यन्ति, अतः [अबू बकर] अवदत् मया रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्य वचनं श्रुतम् यत् - 'नबी यत्र मृतः तत्रैव न दफनः भवति' अतः ते तस्य शय्याम् अपसारयित्वा तस्य शय्यायाः अधः चिताम् अखनितवन्तः।
Hadith
Imam Ahmad : 28
حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنَا لَيْثٌ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ بْنُ أَبِي حَبِيبٍ عَنْ أَبِي الْخَيْرِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَنَّهُ قَالَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلِّمْنِي دُعَاءً أَدْعُو بِهِ فِي صَلَاتِي قَالَ قُلْ اللَّهُمَّ إِنِّي ظَلَمْتُ نَفْسِي ظُلْمًا كَثِيرًا وَلَا يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا أَنْتَ فَاغْفِرْ لِي مَغْفِرَةً مِنْ عِنْدِكَ وَارْحَمْنِي إِنَّكَ أَنْتَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ
अस्मान् [हज्जाजं] कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [लैट्स्] उक्तवान् सः अवदत्; मम [यजीद बिन् अबू हबीब] [अबुल खैर] इत्यस्मात् [अब्दुल्लाह बिन् अम्रु बिन् अल अश] इत्यस्मात् [अबू बकर अश शिद्दिक] इत्यस्मात् कथितं यत् सः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लम इत्यस्मै अवदत् 'मम प्रार्थनायां पठितुं शक्नोमि इति प्रार्थनां मां शिक्षयतु!' सः उत्तरितवान् - 'पठतु!, अल्लाहम्मा इन्नी झलम्तु नफसी झुलमान कत्सिइरा वाला यघफिरुद्ज् द्झुनूबा इल्ला अन्त फघफिरली मघफिरातन मिन् 'इण्डिका वारहम्नी इनका अन्तल घोफुरुर रहीम् - हे अल्लाह, खलु मया स्वयमेव बहु अन्यायः कृतः, तथा च भवतः अतिरिक्तं कोऽपि पापं न क्षमति, अतः मम क्षमा प्रदातु त्वं । मयि च दयां कुरु, नूनं त्वं क्षमाशीलः परमकृपा-' इति।
Hadith
Imam Ahmad : 29
حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ عَنْ قَيْسٍ قَالَ قَامَ أَبُو بَكْرٍ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَقْرَءُونَ هَذِهِ الْآيَةَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ } حَتَّى أَتَى عَلَى آخِرِ الْآيَةِ أَلَا وَإِنَّ النَّاسَ إِذَا رَأَوْا الظَّالِمَ لَمْ يَأْخُذُوا عَلَى يَدَيْهِ أَوْشَكَ اللَّهُ أَنْ يَعُمَّهُمْ بِعِقَابِهِ أَلَا وَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ وَقَالَ مَرَّةً أُخْرَى وَإِنَّا سَمِعْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
अस्मान् [हम्मद बिन उसामाह] कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [इस्माइल] [कैसतः] सूचितवान् सः अवदत्; [अबू बकर] उत्थाय अल्लाहस्य स्तुतिं कृत्वा शुद्धं कृतवान् ततः अवदत्; 'हे जनाः खलु भवन्तः एतत् श्लोकं पठन्ति- 'हे विश्वासिनः, आत्मानं रक्षन्तु; -श्लोकस्य अन्त्यपर्यन्तं-, सावधानाः भवन्तु, अवश्यं, यदि जनाः अन्यायपूर्णं व्यक्तिं पश्यन्ति, परन्तु ते हस्तद्वयं न निवारयन्ति, तर्हि भयम् अस्ति यत् अल्लाहः तान् सर्वान् समानरूपेण दण्डं दास्यति, सावधानाः भवन्तु यत् मया अल्लाहस्य दूतस्य सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य वचनं श्रुतं यत्: 'ननु मनुष्याः,' अन्यस्मिन् अवसरे सः अवदत् 'ननु अल्लाहस्य दूतं सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम' इति वयं श्रुतवन्तः।
Hadith
Imam Ahmad : 30
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ أَبِي خَالِدٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّكُمْ تَقْرَءُونَ هَذِهِ الْآيَةَ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا عَلَيْكُمْ أَنْفُسَكُمْ لَا يَضُرُّكُمْ مَنْ ضَلَّ إِذَا اهْتَدَيْتُمْ } وَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ إِنَّ النَّاسَ إِذَا رَأَوْا الظَّالِمَ فَلَمْ يَأْخُذُوا عَلَى يَدَيْهِ أَوْشَكَ أَنْ يَعُمَّهُمْ اللَّهُ بِعِقَابِهِ
अस्मान् [यजीद बिन् हारुन्] इति कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [इस्माइल बिन् अबू खालिद] [कायस बिन् अबू हाजिम] इत्यस्मात् [अबू बकर अश शिद्दिक] इत्यस्मात् सूचितवान् सः अवदत्; 'हे जनाः, भवन्तः खलु एतत् श्लोकं पठन्ति यत् 'हे विश्वासिनः, आत्मानं रक्षन्तु; यदि भवता मार्गदर्शनं प्राप्तं तर्हि कोऽपि भ्रान्तः व्यक्तिः भवतः हानिं न करिष्यति' इति। - -QS अल मैदाह श्लोकः १०५-, तथा च खलु अल्लाहस्य दूतस्य सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य वचनं श्रुतवान् यत् - 'ननु यदि जनाः अन्यायपूर्णं व्यक्तिं पश्यन्ति, परन्तु ते तस्य हस्तं न निवारयन्ति, तर्हि अल्लाहः तान् सर्वान् दण्डं दास्यति इति भयम् अस्ति
Hadith
Imam Ahmad : 31
حَدَّثَنَا يَزِيدُ قَالَ أَخْبَرَنَا هَمَّامٌ عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ وَعَفَّانُ قَالَا حَدَّثَنَا مُرَّةُ الطَّيِّبُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ سَيِّئُ الْمَلَكَةِ
अस्मान् [यजीदं] कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [हम्मम] [फरकाद अस सबखी] इत्यस्मात् निवेदितवान् अस्ति तथा च ['अफ्फान्] उभौ अवदताम्; अस्मान् [मुर्रा अथ थाय्यब] [अबू बकर अश शिद्दिक] इत्यस्मात् नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मात् कथितं यत् सः अवदत् यत् 'कोऽपि कुरूप चरित्रं धारयति सः स्वर्गं न प्रविशति'।
Hadith
Imam Ahmad : 32
حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ أَخْبَرَنَا صَدَقَةُ بْنُ مُوسَى عَنْ فَرْقَدٍ السَّبَخِيِّ عَنْ مُرَّةَ الطَّيِّبِ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ خَبٌّ وَلَا بَخِيلٌ وَلَا مَنَّانٌ وَلَا سَيِّئُ الْمَلَكَةِ وَأَوَّلُ مَنْ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ الْمَمْلُوكُ إِذَا أَطَاعَ اللَّهَ وَأَطَاعَ سَيِّدَهُ
अस्मान् कथितवान् [यजीद बिन हारून] अस्मान् [शदाकाह बिन मूसा] [फरकाद अस सबाखी] इत्यस्मात् [मुर्रा अथ थाय्यब] इत्यस्मात् [अबू बकर अश सिद्दिक] इत्यस्मात् [अबू बकर अश सिद्दिक] इत्यस्मात् नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मात् उक्तवान्, सः अवदत्: 'स्वर्गं न प्रविशति वञ्चकः, कंजूसः, स्वस्य उपहारस्य लाभं गृह्णाति व्यक्तिः, यः व्यक्तिः च दुष्टवृत्तिः अस्ति, प्रथमा इच्छा स्वर्गं प्रविश्य दासः स्वामिनः स्वामिनः च आज्ञाकारी' इति।
Hadith
Imam Ahmad : 33
حَدَّثَنَا رَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ أَبِي التَّيَّاحِ عَنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ سُبَيْعٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ حُرَيْثٍ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَفَاقَ مِنْ مَرْضَةٍ لَهُ فَخَرَجَ إِلَى النَّاسِ فَاعْتَذَرَ بِشَيْءٍ وَقَالَ مَا أَرَدْنَا إِلَّا الْخَيْرَ ثُمَّ قَالَ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّ الدَّجَّالَ يَخْرُجُ مِنْ أَرْضٍ بِالْمَشْرِقِ يُقَالُ لَهَا خُرَاسَانُ يَتْبَعُهُ أَقْوَامٌ كَأَنَّ وُجُوهَهُمْ الْمَجَانُّ الْمُطْرَقَةُ
अस्मान् [रौः] उक्त्वा सः अवदत्; अस्मान् [सैद बिन् अबू अरुबाह] [अबू अत ताय्याह] इत्यस्मात् [अल मुगिराह बिन् सुबै'] इत्यस्मात् ['अमरु बिन् हुरैत्स्] इत्यस्मात् कथितं यत् [अबू बकरः] स्वस्य रोगात् स्वस्थः अभवत्, ततः सः जनान् द्रष्टुं गत्वा किमपि क्षमायाचनां कृतवान्, उक्तवान् च 'न वयं भद्रं विना किमपि कामयामः' इति तदा उक्तम्; 'रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु 'अलैहि वस्ल्लमः अस्मान् उक्तवान्, यत् दज्जालः पृथिव्याः पूर्वभागात् प्रकटितः भविष्यति, यत् खुरोसान इति उच्यते, बहवः जनाः तस्य अनुसरणं करिष्यन्ति, तेषां मुखं जालीकवचवत् भविष्यति'।
Hadith
Imam Ahmad : 34
حَدَّثَنَا رَوْحٌ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ يَزِيدَ بْنِ خُمَيْرٍ قَالَ سَمِعْتُ سُلَيْمَ بْنَ عَامِرٍ رَجُلًا مِنْ أَهْلِ حِمْصَ وَكَانَ قَدْ أَدْرَكَ أَصْحَابَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ مَرَّةً قَالَ سَمِعْتُ أَوْسَطَ الْبَجَلِيَّ عَنْ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ سَمِعْتُهُ يَخْطُبُ النَّاسَ وَقَالَ مَرَّةً حِينَ اسْتُخْلِفَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَامَ عَامَ الْأَوَّلِ مَقَامِي هَذَا وَبَكَى أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَقَالَ أَسْأَلُ اللَّهَ الْعَفْوَ وَالْعَافِيَةَ فَإِنَّ النَّاسَ لَمْ يُعْطَوْا بَعْدَ الْيَقِينِ شَيْئًا خَيْرًا مِنْ الْعَافِيَةِ وَعَلَيْكُمْ بِالصِّدْقِ فَإِنَّهُ فِي الْجَنَّةِ وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّهُ مَعَ الْفُجُورِ وَهُمَا فِي النَّارِ وَلَا تَقَاطَعُوا وَلَا تَبَاغَضُوا وَلَا تَحَاسَدُوا وَلَا تَدَابَرُوا وَكُونُوا إِخْوَانًا كَمَا أَمَرَكُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ
अस्मान् [रौः] उक्त्वा सः अवदत्; [यजीद बिन् खुमैर] इत्यस्मात् अस्मान् [स्यु'बाह] इति कथयित्वा सः अवदत्; मया [सुलेम बिन् अमीर] हिमशातः एकं पुरुषं श्रुत्वा सः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वस्ल्लमस्य सहचराः मिलितवान् इति सः अवदत्, अन्यस्मिन् कथने सः अवदत् मया [अबु बकर अश शिद्दिक] इत्यस्मात् [औसथ अल बजाली] श्रुतम्, औसाथः अवदत्; मनुष्याणां पुरतः प्रचारं श्रुतवान्' इति अन्यस्मिन् अवसरे सः अवदत्; यदा सः खलीफा नियुक्तः अभवत् तदा सः अवदत्; 'ननु रसुलुल्लाह शल्लाहु अलैहि वस्लाम प्रथमवर्षे मम स्थाने स्थितवान्,' ततः अबू बकरः रोदिति स्म, ततः अवदत्; 'अहं अल्लाहात् क्षमां मोक्षं च याचयामि, यतः खलु मनुष्याणां विश्वासं कृत्वा मोक्षात् उत्तमं किमपि न दीयते।' स्वर्गे अस्ति इति कारणेन प्रामाणिकः भवतु, मृषावादः दुष्टसहितः इति कारणेन मृषावादं परिहरतु, उभौ च नरके स्तः।
Hadith
Imam Ahmad : 35
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ يَعْنِي ابْنَ عَيَّاشٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ زِرٍّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ وَعُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا بَشَّرَاهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ سَرَّهُ أَنْ يَقْرَأَ الْقُرْآنَ غَضًّا كَمَا أُنْزِلَ فَلْيَقْرَأْهُ عَلَى قِرَاءَةِ ابْنِ أُمِّ عَبْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرٍ وَيَزِيدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنِ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ قَالَ غَضًّا أَوْ رَطْبًا
अस्मान् [याह्या बिन् आदम्] कथयित्वा सः अवदत्; अस्मान् [अबु बकर, अर्थात् इब्न अय्यासी] [अशिम] इत्यस्मात् [जिर्र] इत्यस्मात् [अब्दुल्लाह] इत्यस्मात् कथितं यत् [अबू बकर] [उमर] च तस्मै शुभसमाचारं प्रसारितवन्तौ, यत् अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) उक्तवान् यत् 'यः कुरानं यथा अवगतम् आसीत् तथा सम्यक् पठितुं रोचते। ततः इब्न उम्मी अब्दः यथा पठति तथा पठेत्। आह; अस्मान् [याह्या बिन आदम] अस्मान् [अबू बकर] तथा [यजीद बिन अब्दुल अजीज] [अल अ'मासी] इत्यस्मात् [इब्राहिम] इत्यस्मात् [अल्कामाह] इत्यस्मात् [उमर बिन् अल खोथ्थब] इत्यस्मात् [उमर बिन् अल खोथ्थब] इत्यस्मात् नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मात् उपरि हदीस इव उक्तवान्, सः अवदत् 'मृदु वा सौम्यम्'।
Hadith
Imam Ahmad : 36
حَدَّثَنَا أَبُو سَعِيدٍ مَوْلَى بَنِي هَاشِمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ مُحَمَّدٍ وَسَعِيدُ بْنُ سَلَمَةَ بْنِ أَبِي الْحُسَامِ عَنْ عَمْرِو بْنِ أَبِي عَمْرٍو عَنْ أَبِي الْحُوَيْرِثِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُبَيْرِ بْنِ مُطْعِمٍ أَنَّ عُثْمَانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ تَمَنَّيْتُ أَنْ أَكُونَ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَاذَا يُنْجِينَا مِمَّا يُلْقِي الشَّيْطَانُ فِي أَنْفُسِنَا فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَدْ سَأَلْتُهُ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ يُنْجِيكُمْ مِنْ ذَلِكَ أَنْ تَقُولُوا مَا أَمَرْتُ عَمِّي أَنْ يَقُولَهُ
अस्मान् [अबू सईद] बनी हाशिमस्य पूर्वदासः कथितवान्, अस्मान् [अब्दुल 'अजीज बिन् मुहम्मद] तथा [सैद बिन् सलामाह बिन् अबुल हुसम] ['अमरु बिन् अबू 'अमरु] [अबुल हुवैरित्] इत्यस्मात् [मुहम्मद बिन् जुबैर बिन् मुथ'इम] इत्यस्मात् उक्तवान् यत् उथमानः अवदत् अहं स्वप्नं दृष्टवान् यत् अहं अल्लाहस्य दूतं किमपि विषये पृच्छितुं शक्नोमि यत् अस्मान् शैतानस्य कुहूकुहूभ्यः अस्मान् उद्धारयितुं शक्नोति, अतः [अबू बकरः] अवदत्; अहं तस्य विषये नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यस्मै पृष्टवान्, अतः सः अवदत् यत् - 'तस्मात् भवन्तं किं तारयितुं शक्नोति अर्थात् भवन्तः तत् वाक्यं वदन्ति यत् मया मम मातुलस्य वक्तुं आदेशः दत्तः परन्तु सः तत् वक्तुं न इच्छति स्म' इति।
Hadith
Imam Ahmad : 37
حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ يُونُسَ عَنِ الْحَسَنِ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ خَطَبَ النَّاسَ فَقَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ لَمْ يُعْطَوْا فِي الدُّنْيَا خَيْرًا مِنْ الْيَقِينِ وَالْمُعَافَاةِ فَسَلُوهُمَا اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ
अस्मान् [इस्माइल बिन् इब्राहिम] [युनुस्] इत्यस्मात् [अल् हसन] इत्यस्मात् कथितं यत् [अबु बकरः जनानां समक्षं प्रवचनं कृतवान्], ततः सः अवदत्; रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लम इत्यनेन उक्तं यत् हे जनाः, खलु अस्मिन् जगति मनुष्येभ्यः विश्वासात्, अभयात् च उत्तमं किमपि न दीयते, अतः अल्लाहतः उभयम् अपि याचत।
Hadith
Imam Ahmad : 38
حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ وَحَدَّثَنِي حُسَيْنُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عِكْرِمَةَ مَوْلَى ابْنِ عَبَّاسٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ لَمَّا أَرَادُوا أَنْ يَحْفِرُوا لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ أَبُو عُبَيْدَةَ بْنُ الْجَرَّاحِ يَضْرَحُ كَحَفْرِ أَهْلِ مَكَّةَ وَكَانَ أَبُو طَلْحَةَ زَيْدُ بْنُ سَهْلٍ يَحْفِرُ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ فَكَانَ يَلْحَدُ فَدَعَا الْعَبَّاسُ رَجُلَيْنِ فَقَالَ لِأَحَدِهِمَا اذْهَبْ إِلَى أَبِي عُبَيْدَةَ وَلِلْآخَرِ اذْهَبْ إِلَى أَبِي طَلْحَةَ اللَّهُمَّ خِرْ لِرَسُولِكَ قَالَ فَوَجَدَ صَاحِبُ أَبِي طَلْحَةَ أَبَا طَلْحَةَ فَجَاءَ بِهِ فَلَحَدَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
अस्मान् [या'कुब बिन् इब्राहिम्] अस्मान् [इब्न इशाक] इत्यस्मात् [मम पितरं] कथितवान्। आह; तथा अस्मान् [हुसैन बिन् अब्दुल्लाह] [इब्न अब्बासस्य पूर्वदास इक्रिमा] [इब्न अब्बास] इत्यस्मात् कथितवान् इति सः अवदत्; यदा सहचराः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य चिताम् खनितुम् इच्छन्ति स्म - तदा तेषां द्वौ विकल्पौ आस्ताम् : - अबू उबैदाह बिन् अल जर्राह - यदि ते कब्रं निर्मान्ति स्म - यः मक्का-नगरस्य जनानां इव खननं करोति स्म, तथा च अबू थल्हाह जैद बिन् सहल् यः मदीना-नगरस्य जनानां इव खननं करोति स्म, अर्थात् चिताम् अकुर्वन्, तदा अल अब्बासः द्वौ पुरुषौ आहूय तेषु एकस्मै अवदत् 'अबु उबैदाहं गच्छतु!' अपरं च उक्तवान्; 'अबु तल्हाहं गच्छतु! हे अल्लाह, भवतः दूतस्य कृते चयनं कुरु'। तथा च प्रत्यक्षतया यः व्यक्तिः अबू तल्हाहस्य समीपं गतः सः तं प्राप्य तत्क्षणमेव तं गृहीतवान्, ततः सः रसुलुल्लाह सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य कृते लहत् कृतवान्।
Hadith
Imam Ahmad : 39
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الزُّبَيْرِ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ سَعِيدٍ عَنِ ابْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ أَخْبَرَنِي عُقْبَةُ بْنُ الْحَارِثِ قَالَ خَرَجْتُ مَعَ أَبِي بَكْرٍ الصِّدِّيقِ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ مِنْ صَلَاةِ الْعَصْرِ بَعْدَ وَفَاةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِلَيَالٍ وَعَلِيٌّ عَلَيْهِ السَّلَام يَمْشِي إِلَى جَنْبِهِ فَمَرَّ بِحَسَنِ بْنِ عَلِيٍّ يَلْعَبُ مَعَ غِلْمَانٍ فَاحْتَمَلَهُ عَلَى رَقَبَتِهِ وَهُوَ يَقُولُ وَا بِأَبِي شَبَهُ النَّبِيِّ لَيْسَ شَبِيهًا بِعَلِيِّ قَالَ وَعَلِيٌّ يَضْحَكُ
अस्मान् कथितवान् [मुहम्मद बिन् अब्दुल्लाह बिन् अज जुबैर] अस्मान् [उमर बिन् सईद] [इब्नु अबिमुलिकाह] इत्यस्मात् अवदत् अस्मान् [उकबाह बिन् अल हरिथ] अवदत् सः अवदत्; अहं [अबू बकर अश सिद्दीक्] इत्यनेन सह अस्र-नमाजानां अनन्तरं रसुलुल्लाह-शल्लाहु-अलैहि-वसल्लमस्य मृत्योः कतिपयानां रात्रौ अनन्तरं बहिः गतः, सहसा अली तस्य समीपं गतः, ततः सः बालकैः सह क्रीडन्तं हसन बिन् अली इत्यस्य अतीते गतः, अतः सः तं स्कन्धेषु वहति स्म, कथयति स्म 'हे मम पिता, सः नबी सदृशः अस्ति, अली सदृशः नास्ति'। उकबाहः अवदत् 'अली च हसति स्म'।
Hadith
Imam Ahmad : 40
حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا إِسْرَائِيلُ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبْزَى عَنْ أَبِي بَكْرٍ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَالِسًا فَجَاءَ مَاعِزُ بْنُ مَالِكٍ فَاعْتَرَفَ عِنْدَهُ مَرَّةً فَرَدَّهُ ثُمَّ جَاءَهُ فَاعْتَرَفَ عِنْدَهُ الثَّانِيَةَ فَرَدَّهُ ثُمَّ جَاءَهُ فَاعْتَرَفَ الثَّالِثَةَ فَرَدَّهُ فَقُلْتُ لَهُ إِنَّكَ إِنْ اعْتَرَفْتَ الرَّابِعَةَ رَجَمَكَ قَالَ فَاعْتَرَفَ الرَّابِعَةَ فَحَبَسَهُ ثُمَّ سَأَلَ عَنْهُ فَقَالُوا مَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا قَالَ فَأَمَرَ بِرَجْمِهِ
अस्मान् [असवद बिन् अमीर] अस्मान् [इजरायल] [जाबिर] इत्यस्मात् [अमीर] इत्यस्मात् [अब्दुर्रहमान बिन् अब्जा] इत्यस्मात् [अबु बकर] इत्यस्मात् कथितवान् सः अवदत्; अहं नबी सल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य पार्श्वे उपविष्टः आसम्, सहसा माईज बिन् मलिकः आगत्य रसुलुल्लाह शल्लल्लाहु अलैहि वसल्लमस्य समक्षं स्वीकृतवान् - यत् सः व्यभिचारं कृतवान् - प्रथमवारं परन्तु सः स्वस्य स्वीकारं अङ्गीकृतवान्, ततः सः तस्य समीपम् आगत्य द्वितीयवारं तस्य पुरतः स्वीकृतवान् परन्तु सः तत् अङ्गीकृतवान्, ततः तस्य समीपम् आगत्य तृतीयवारं स्वीकृतवान् सः च अङ्गीकृतवान्, अतः अहं तं अवदम्; 'यदि त्वं चतुर्थवारं स्वीकुर्वसि तर्हि सः भवन्तं अवश्यमेव शिलापातं करिष्यति' इति अबू बकरः अवदत्; 'ततः सः चतुर्थवारं स्वीकृतवान्, अल्लाहस्य दूतः (स.अ.व.) तं निरुद्धवान्, ततः सः तस्य विषये पृष्टवान्, अतः ते उत्तरं दत्तवन्तः; 'सद्भावं विहाय तस्य किमपि न जानीमः' इति । अतः अल्लाहस्य दूतः तस्य शिलापातस्य आदेशं दत्तवान्' इति।
