Imam Ibnu Majah (الامام ابن ماجه) - 4332 Hadith
Hadith
Imam Ibnu Majah : 61
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ نِزَارٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صِنْفَانِ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ لَيْسَ لَهُمَا فِي الْإِسْلَامِ نَصِيبٌ الْمُرْجِئَةُ وَالْقَدَرِيَّةُ
Ба мо хабар дод [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо гуфтааст [Муҳаммад ибни Фудлайл] гуфтааст, ба мо [Алӣ ибни Низор] аз [падараш] аз [Икрима] аз [Ибни Аббос] гуфтааст; Расули Худо (с) фармуд: «Аз ин уммат ду гурӯҳ ҳастанд, ки аз Ислом нестанд. яъне Мурҷиъа ва Қадария.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 62
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ كَهْمَسِ بْنِ الْحَسَنِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ عُمَرَ قَالَ كُنَّا جُلُوسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ رَجُلٌ شَدِيدُ بَيَاضِ الثِّيَابِ شَدِيدُ سَوَادِ شَعَرِ الرَّأْسِ لَا يُرَى عَلَيْهِ أَثَرُ سَفَرٍ وَلَا يَعْرِفُهُ مِنَّا أَحَدٌ فَجَلَسَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْنَدَ رُكْبَتَهُ إِلَى رُكْبَتِهِ وَوَضَعَ يَدَيْهِ عَلَى فَخِذَيْهِ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ مَا الْإِسْلَامُ قَالَ شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَإِقَامُ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءُ الزَّكَاةِ وَصَوْمُ رَمَضَانَ وَحَجُّ الْبَيْتِ فَقَالَ صَدَقْتَ فَعَجِبْنَا مِنْهُ يَسْأَلُهُ وَيُصَدِّقُهُ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ مَا الْإِيمَانُ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَرُسُلِهِ وَكُتُبِهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَالْقَدَرِ خَيْرِهِ وَشَرِّهِ قَالَ صَدَقْتَ فَعَجِبْنَا مِنْهُ يَسْأَلُهُ وَيُصَدِّقُهُ ثُمَّ قَالَ يَا مُحَمَّدُ مَا الْإِحْسَانُ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنَّكَ إِنْ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ قَالَ فَمَتَى السَّاعَةُ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ قَالَ فَمَا أَمَارَتُهَا قَالَ أَنْ تَلِدَ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا قَالَ وَكِيعٌ يَعْنِي تَلِدُ الْعَجَمُ الْعَرَبَ وَأَنْ تَرَى الْحُفَاةَ الْعُرَاةَ الْعَالَةَ رِعَاءَ الشَّاءِ يَتَطَاوَلُونَ فِي الْبِنَاءِ قَالَ ثُمَّ قَالَ فَلَقِيَنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ ثَلَاثٍ فَقَالَ أَتَدْرِي مَنْ الرَّجُلُ قُلْتُ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ ذَاكَ جِبْرِيلُ أَتَاكُمْ يُعَلِّمُكُمْ مَعَالِمَ دِينِكُمْ
Ба мо гуфт, ки [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо [Вакиъ] аз [Каҳмос ибни Ҳасан] аз [Абдуллоҳ ибни Бурайда] аз [Яҳё ибни Яъмар] аз [Ибни Умар] аз [Умар] гуфтааст; «Дар паҳлӯи Паёмбари Худо (с) нишаста будем, пас марде омад, ки дар тан либоси сафед дар бар дошт, мӯйи сараш хеле сиёҳ буд ва ҳеҷ осори сафари дур бар ӯ дида намешуд ва ҳеҷ яке аз мо ӯро намешинохт. Сипас дар пањлўи Паёмбар (с) нишаст ва зонуњояшро бар зонуњои Паёмбар (с) пахш кард ва дастњояшро бар ронњояш гузошт. Он шахс пурсид; — Эй Мухаммад, ислом чист? Гуфт: гувоњї дењ, ки њељ маъбуде ба љуз Худо нест ва ман фиристодаи Худо њастам, намоз бигузорам, закот бидињам, дар моњи Рамазон рўза бигир ва Байтуллоҳро њаљљ кун». Боз гуфт: «Дуруст мегӯӣ». Аз ин рӯ, мо дар ҳайрат мондем, худи ӯ пурсид ва худи ӯ низ тасдиқ кард. Сипас боз пурсид: Эй Муҳаммад, имон чист? Гуфт: «Шумо ба Худо ва фариштагонаш, ба паёмбаронаш ва китобҳояш, ба рӯзи қиёмат ва ба қадри нек ва бад имон овардаед». Гуфт: «Дуруст мегӯӣ». Аз ин рӯ, мо дар ҳайрат мондем, пурсид ва ӯ ҳам тасдиқ кард. Сипас боз пурсид: Эй Муҳаммад, эҳсон чист? Гуфт: «Худоро мепарастед, ки гӯё Ӯро мебинед. Агар ту Ӯро набинӣ, Ӯ туро мебинад». Гуфт: Киёмат кай фаро мерасад? Гуфт: «Шахсе, ки аз ӯ пурсида мешавад, бештар аз касе, ки мепурсад, намедонад». Гуфт: Аломатҳо чист? ҷавоб дод: «Канузе фарзанди оғои худро зоид». -Ваки гуфт; «Яъне «аљом – на аз миллати араб – мардуми арабро ба дунё овард – «Ва мардумеро дидед, ки пойлуч ва сина барахна буданд, фаќиру гўсфандпарварон дар сохтани биноњо бо њам раќобат мекарданд». Ибни Умар гуфт; Умар (р) гуфт; Пас Расули Худо (с) пас аз се рӯз бо ман вохӯрд ва пурсид: Оё медонӣ, ки он мард кист? Гуфтам: «Худо ва Расулаш донотаранд». Гуфт: «Ҷабраил (а) буд, ки назди ту омад, то аз корҳои динии ту биомӯзад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 63
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ عَنْ أَبِي حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا بَارِزًا لِلنَّاسِ فَأَتَاهُ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِيمَانُ قَالَ أَنْ تُؤْمِنَ بِاللَّهِ وَمَلَائِكَتِهِ وَكُتُبِهِ وَرُسُلِهِ وَلِقَائِهِ وَتُؤْمِنَ بِالْبَعْثِ الْآخِرِ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِسْلَامُ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ وَلَا تُشْرِكَ بِهِ شَيْئًا وَتُقِيمَ الصَّلَاةَ الْمَكْتُوبَةَ وَتُؤَدِّيَ الزَّكَاةَ الْمَفْرُوضَةَ وَتَصُومَ رَمَضَانَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَا الْإِحْسَانُ قَالَ أَنْ تَعْبُدَ اللَّهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنَّكَ إِنْ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ يَرَاكَ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَتَى السَّاعَةُ قَالَ مَا الْمَسْئُولُ عَنْهَا بِأَعْلَمَ مِنْ السَّائِلِ وَلَكِنْ سَأُحَدِّثُكَ عَنْ أَشْرَاطِهَا إِذَا وَلَدَتْ الْأَمَةُ رَبَّتَهَا فَذَلِكَ مِنْ أَشْرَاطِهَا وَإِذَا تَطَاوَلَ رِعَاءُ الْغَنَمِ فِي الْبُنْيَانِ فَذَلِكَ مِنْ أَشْرَاطِهَا فِي خَمْسٍ لَا يَعْلَمُهُنَّ إِلَّا اللَّهُ فَتَلَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ{ إِنَّ اللَّهَ عِنْدَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَيُنَزِّلُ الْغَيْثَ وَيَعْلَمُ مَا فِي الْأَرْحَامِ وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ مَاذَا تَكْسِبُ غَدًا وَمَا تَدْرِي نَفْسٌ بِأَيِّ أَرْضٍ تَمُوتُ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ خَبِيرٌ }الْآيَةَ
Ба мо хабар дод [Абубакр ибни Абусаиба] гуфт, ба мо [Исмоил ибни Улайя] аз [Абу Хайён] аз [Абу Зура] аз [Абу Хурайра] гуфт; «Рӯзе, ки Паёмбар (с) дар миёни мусалмонон буд, марде омад ва пурсид: -Эй Расули Худо, имон чист? Гуфт: «Шумо ба Худо ва фариштагонаш ва китобҳояш ва паёмбаронаш ва маҷлисҳояш имон доред ва ба рӯзи қиёмат дар рӯзи қиёмат имон доред». Гуфт: Эй Расули Худо, Ислом чист? Гуфт: «Аллоҳро мепарастед ва ҳеҷ чизро ба Ӯ шарик намесозед, намозҳои фарзро адо мекунед, закотро медиҳед ва дар моҳи Рамазон рӯза мегиред». Боз пурсид: Ё Расулаллоҳ, эҳсон чист? Гуфт: «Худоро мепарастед, ки гӯё Ӯро мебинед. Агар ту Ӯро набинӣ, Ӯ туро мебинад». Боз пурсид эй Расули Худо охирати дунё кай мешавад? Гуфт: Шахсе, ки пурсида мешавад, бештар аз касе, ки мепурсад, намедонад. Аммо ман дар бораи аломот ба шумо мегӯям; Агар канизе фарзанди оғои худро таваллуд кунад, ин яке аз аломатҳост. Говчушхо дар сохтмони бинохо мусобика мекунанд, ки ин яке аз нишонахо мебошад. Дар панљ - калиди мушкилоти ѓайритабиатї - љуз Аллоњ касе намедонад». Сўнг Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам оятни ўқидилар: «Албатта, қиёмат куни Аллоҳнинг Ўзидир. Ва Ӯст, ки борон мефиристад ва ба он чӣ дар раҳм аст, огоҳ аст. Ва ҳеҷ кас наметавонад бидонад - бо итминон - фардо ӯ чӣ кор хоҳад кард. Ва ҳеҷ кас намедонад, ки ӯ дар куҷо мемирад. Албатта, Худо донову доност».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 64
حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ أَبِي سَهْلٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَعِيلَ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ السَّلَامِ بْنُ صَالِحٍ أَبُو الصَّلْتِ الْهَرَوِيُّ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُوسَى الرِّضَا عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْإِيمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَقَوْلٌ بِاللِّسَانِ وَعَمَلٌ بِالْأَرْكَانِقَالَ أَبُو الصَّلْتِ لَوْ قُرِئَ هَذَا الْإِسْنَادُ عَلَى مَجْنُونٍ لَبَرَأَ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Сањл ибни Абусањл] ва [Муњаммад ибни Исмоил] њарду гуфтанд; ба мо [Абдуссалом ибни Солиҳ Абу Аш Шалт Ал Ҳаравӣ] гуфт, ба мо [Алӣ ибни Мӯсо Ар Ридла] аз [падараш] аз [Ҷаъфар ибни Муҳаммад] аз [падараш] аз [Алӣ ибни Ҳасан] аз [падараш] аз [Алӣ ибни Абутолиб] нақл кардааст, гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Имон қалбдаги илм, тил билан сўз ва амаллар аъзоларидир». Абу Аш Шалт гуфт; «Агар ин санодро ба девонае бихонанд, шифо меёбад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 65
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ يُحَدِّثُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى يُحِبَّ لِأَخِيهِ أَوْ قَالَ لِجَارِهِ مَا يُحِبُّ لِنَفْسِهِ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Муњаммад ибни Басиёр] ва [Муњаммад ибни Ал Мутсанна] њарду гуфтанд; ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] гуфт, ба мо хабар дод [Сюъба] гуфт; Шунидам, ки [Қутода] ҳадисеро аз [Анас ибни Молик] нақл мекард, гуфт: Паёмбар (с) фармуданд: «Як яке аз шумо имон намеоварад, то бародари худро дӯст надорад ё нагӯяд, ки ҳамсояашро мисли худ дӯст медорад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 66
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ سَمِعْتُ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يُؤْمِنُ أَحَدُكُمْ حَتَّى أَكُونَ أَحَبَّ إِلَيْهِ مِنْ وَلَدِهِ وَوَالِدِهِ وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Муњаммад ибни Басиёр] ва [Муњаммад ибни Ал Мутсанна] њарду гуфтанд; ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Ҷаъфар] гуфт, ба мо хабар дод [Сюъба] гуфт; Аз [Қутода] аз [Анас ибни Молик] шунидам, ки гуфт: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Сизлардан бирингиз то мен фарзандларидан, ота-онасидан ва бутун инсониятдан энг севимли шахс бўлмагунимча, иймон келтирмайди», дедилар».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 67
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ لَا تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ حَتَّى تُؤْمِنُوا وَلَا تُؤْمِنُوا حَتَّى تَحَابُّوا أَوَ لَا أَدُلُّكُمْ عَلَى شَيْءٍ إِذَا فَعَلْتُمُوهُ تَحَابَبْتُمْ أَفْشُوا السَّلَامَ بَيْنَكُمْ
Ба мо хабар дод [Абубакр ибни Абусаиба] гуфт, ба мо [Вакиъ] ва [Абу Муовия] аз [Ал-Амасй] аз [Абу Шолих] аз [Абу Хурайра] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасамки, то иймон келтирмагунингизча жаннатга кирмайсизлар ва бир-бирингизни яхши кўрмагунингизча иймон келтирмайсизлар. Оё ман ба шумо як амалеро нишон диҳам, ки агар ба он амал кунед, якдигарро дӯст медоред? саломро дар миёни шумо паҳн кунед».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 68
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْأَعْمَشِ ح و حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سِبَابُ الْمُسْلِمِ فُسُوقٌ وَقِتَالُهُ كُفْرٌ
Ба мо [Муњаммад ибни Абдуллоњ ибни Нумайр] гуфт, ба мо хабар дод [Аффон] гуфт, ба мо [Сюъба] аз [Аъмосї] гуфтааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо гуфт [Ҳисём ибни Аммар] гуфт, ба мо хабар дод [Исо ибни Юнус] гуфт, ба мо [Аъмасӣ] аз [Абу Воил] аз [Абдуллоҳ] хабар додааст; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Мусулмонни ҳақорат қилиш фосиқлик, ўлдириш куфрдир», дедилар.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 69
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ الرَّازِيُّ عَنْ الرَّبِيعِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ فَارَقَ الدُّنْيَا عَلَى الْإِخْلَاصِ لِلَّهِ وَحْدَهُ وَعِبَادَتِهِ لَا شَرِيكَ لَهُ وَإِقَامِ الصَّلَاةِ وَإِيتَاءِ الزَّكَاةِ مَاتَ وَاللَّهُ عَنْهُ رَاضٍ قَالَ أَنَسٌ وَهُوَ دِينُ اللَّهِ الَّذِي جَاءَتْ بِهِ الرُّسُلُ وَبَلَّغُوهُ عَنْ رَبِّهِمْ قَبْلَ هَرْجِ الْأَحَادِيثِ وَاخْتِلَافِ الْأَهْوَاءِ وَتَصْدِيقُ ذَلِكَ فِي كِتَابِ اللَّهِ فِي آخِرِ مَا نَزَلَ يَقُولُ اللَّهُ { فَإِنْ تَابُوا } قَالَ خَلْعُ الْأَوْثَانِ وَعِبَادَتِهَا { وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوْا الزَّكَاةَ } وَقَالَ فِي آيَةٍ أُخْرَى { فَإِنْ تَابُوا وَأَقَامُوا الصَّلَاةَ وَآتَوْا الزَّكَاةَ فَإِخْوَانُكُمْ فِي الدِّينِ } حَدَّثَنَا أَبُو حَاتِمٍ حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُوسَى الْعَبْسِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ الرَّازِيُّ عَنْ الرَّبِيعِ بْنِ أَنَسٍ مِثْلَهُ
Ба мо хабар дод [Нашр ибни Алии Ҷаҳдламӣ] гуфт, ба мо хабар дод [Абу Аҳмад] гуфт, ба мо [Абу Ҷаъфари Розӣ] аз [Рабиъ ибни Анас] аз [Анас ибни Молик] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Ким Аллоҳга ихлос қилган, Унга ибодат қилган ва Унга шерик қилмаган, намозни тўкис адо этган ва закот берган ҳолда вафот этса, Аллоҳнинг розилигида вафот этган», дедилар». Анас гуфт; «Ин дини Худост, ки паёмбарон овардаанд, онро пеш аз он, ки баҳсу мунозираҳои шаҳватангез аз ҷониби Парвардигорашон расониданд. Ин дар китоби Худо дар охири ояти нозил омадааст, Худованд мефармояд: «Агар тавба кунанд - Анас гуфт; тарки бутҳо ва бандагии онҳо, барпо доштани намоз ва додани закот». Дар фармудаи дигаре, ки фармуд: «Агар тавба кунанд, намоз бигузоранд ва закотро ато кунанд, бародарони динии шумоянд». Ба мо гуфт, [Абу Ҳотим] гуфт, ба мо нақл кард [Убайдуллоҳ ибни Мӯсо Ал-Абсӣ] гуфт, ба мо [Абу Ҷаъфари Розӣ] аз [Ар Рабиъ ибни Анас] монанди ҳадиси боло нақл кардааст.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 70
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْأَزْهَرِ حَدَّثَنَا أَبُو النَّضْرِ حَدَّثَنَا أَبُو جَعْفَرٍ عَنْ يُونُسَ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ
Ба мо [Аҳмад ибни Ал-Азҳар] гуфт, ба мо хабар дод [Абуан Надр] гуфт, ба мо [Абу Ҷаъфар] аз [Юнус] аз [Ал Ҳасан] аз [Абу Ҳурайра] гуфт; Расули Худо (с) фармудаанд: «Ба ман амр шудаам, ки бо мардум биҷангам, то онҳо гувоҳӣ диҳанд, ки ҳеҷ маъбуде ҷуз Аллоҳ нест ва ман фиристодаи Худоям, намоз мегузорам ва закот медиҳам».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 71
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ الْأَزْهَرِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يُوسُفَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ بْنُ بَهْرَامَ عَنْ شَهْرِ بْنِ حَوْشَبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ عَنْ مُعَاذِ بْنِ جَبَلٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ
Ба мо хабар дод [Аҳмад ибни Азҳар] гуфт, ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Юсуф] гуфт, ба мо [Абдулҳамид ибни Баҳром] аз [Сяҳр ибни Ҳаусёб] аз [Абдурраҳмон ибни Ғаним] аз [Муъоз ибни Ҷабал] гуфт; Расули Худо (с) фармудаанд: «Ба ман амр шудаам, ки бо мардум биҷангам, то онҳо гувоҳӣ надиҳанд, ки маъбуди барҳақ ҷуз Аллоҳ нест ва ман паёмбари Худо ҳастам, намоз мегузорам ва закот медиҳам».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 72
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْمَعِيلَ الرَّازِيُّ أَنْبَأَنَا يُونُسُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدٍ اللَّيْثِيُّ حَدَّثَنَا نِزَارُ بْنُ حَيَّانَ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَعَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صِنْفَانِ مِنْ أُمَّتِي لَيْسَ لَهُمَا فِي الْإِسْلَامِ نَصِيبٌ أَهْلُ الْإِرْجَاءِ وَأَهْلُ الْقَدَرِ حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ الْبُخَارِيُّ سَعِيدُ بْنُ سَعْدٍ قَالَ حَدَّثَنَا الْهَيْثَمُ بْنُ خَارِجَةَ قَالَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ يَعْنِي ابْنَ عَيَّاشٍ عَنْ عَبْدِ الْوَهَّابِ بْنِ مُجَاهِدٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَعَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَا الْإِيمَانُ يَزِيدُ وَيَنْقُصُ حَدَّثَنَا أَبُو عُثْمَانَ الْبُخَارِيُّ حَدَّثَنَا الْهَيْثَمُ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ عَنْ حَرِيزِ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ الْحَارِثِ أَظُنُّهُ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي الدَّرْدَاءِ قَالَ الْإِيمَانُ يَزْدَادُ وَيَنْقُصُ
Ба мо гуфт, [Муҳаммад ибни Исмоили Ар Розӣ] гуфт, ба мо гуфтааст [Юнус ибни Муҳаммад] гуфтааст, ба мо гуфтааст [Абдуллоҳ ибни Муҳаммад Ал-Лайт] гуфтааст, ба мо [Низор ибни Ҳайён] аз [Икрима] аз [Ибни Аббос] ва [Ҷобир ибни Абдуллоҳ] ҳарду гуфтанд; Расули Худо (с) фармуд: «Аз уммати ман ду гурӯҳ ҳастанд, ки дар Ислом ҳеҷ насаб надоранд; пайравони мурчиъа ва кадария». Абу Усмон ал-Бухорӣ Саид ибни Саъд ба мо гуфт: Ҳайсам ибни Хориҷа ба мо гуфт: Исмоил, яъне Ибни Иёсӣ аз Абдулваҳҳоб ибни Муҷоҳид аз Муҷоҳид аз Ибни Аббос ва Абуҳурайра ба мо ривоят кардаанд, ки ҳарду гуфтанд: «Имон меафзояд ва кам мешавад». Ба мо гуфт, ки Абу Усмон Ал Бухорӣ гуфт, ба мо гуфт, ки Ҳайтсам гуфтааст, ба мо Исмоилро аз Ҷарир ибни Усмон аз Ал Ҳорис гуфтааст, ман гумон кардам, ки аз Муҷоҳиди Абудардоъ аст. «Имон мум ва кам мешавад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 73
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ وَمُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ ح و حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ الرَّقِّيُّ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ زَيْدِ بْنِ وَهْبٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْعُودٍحَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ الصَّادِقُ الْمَصْدُوقُ أَنَّهُ يُجْمَعُ خَلْقُ أَحَدِكُمْ فِي بَطْنِ أُمِّهِ أَرْبَعِينَ يَوْمًا ثُمَّ يَكُونُ عَلَقَةً مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ يَكُونُ مُضْغَةً مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ يَبْعَثُ اللَّهُ إِلَيْهِ الْمَلَكَ فَيُؤْمَرُ بِأَرْبَعِ كَلِمَاتٍ فَيَقُولُ اكْتُبْ عَمَلَهُ وَأَجَلَهُ وَرِزْقَهُ وَشَقِيٌّ أَمْ سَعِيدٌ فَوَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ حَتَّى مَا يَكُونُ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلَّا ذِرَاعٌ فَيَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ فَيَدْخُلُهَا وَإِنَّ أَحَدَكُمْ لَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ النَّارِ حَتَّى مَا يَكُونُ بَيْنَهُ وَبَيْنَهَا إِلَّا ذِرَاعٌ فَيَسْبِقُ عَلَيْهِ الْكِتَابُ فَيَعْمَلُ بِعَمَلِ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَيَدْخُلُهَا
Ба мо хабар дод [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо [Вакиъ] ва [Муҳаммад ибни Фудлайл] ва [Абу Муовия] хабар додааст. Аз руи сатри дигар; Ба мо [Алӣ ибни Маймун Ар Раққӣ] гуфт, ба мо [Абу Муовия] ва [Муҳаммад ибни Убайд] аз [Ал Аъмосӣ] аз [Зайд ибни Ваҳҳоб] гуфт; [Абдуллоҳ ибни Масъуд] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам марди боинсофу боваринок ба мо фармудаанд: «Офариниши хар яки шумо чихил руз дар шиками модар чамъ мешавад то лахтаи хун гардад. Пас аз он порае аз гӯшт шуд, пас Худованд фариштаеро бар ӯ фиристод ва ба чаҳор ҷумла амр шуд ва фармуд: «Амал, марг ва ризқи худ ва бадбахтиву хушбахтии худро бинавис». Савганд ба зоте, ки ҷонам дар дасти ӯст, дарҳақиқат, яке аз шумо аъмоли аҳли биҳиштро анҷом дод, то миёни ӯ ва биҳишт масофа ҷуз як зироъ набуд, вале китоб пеш аз ӯ буд, то аъмоли аҳли дӯзахро анҷом дод ва билохира ба дӯзах дохил шуд. Ва ба дурустї, яке аз шумо аъмоли ањлиёни дўзахро анљом дод, то миёни ў ва дўзах масофа љуз як зироъ вуљуд наёфт, вале китоб пеш аз ў буд, то амалњои ањлиёни бињиштро анљом дод ва билохира вориди бињишт шуд».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 74
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ سُلَيْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا سِنَانٍ عَنْ وَهْبِ بْنِ خَالِدٍ الْحِمْصِيِّ عَنْ ابْنِ الدَّيْلَمِيِّ قَالَوَقَعَ فِي نَفْسِي شَيْءٌ مِنْ هَذَا الْقَدَرِ خَشِيتُ أَنْ يُفْسِدَ عَلَيَّ دِينِي وَأَمْرِي فَأَتَيْتُ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ فَقُلْتُ أَبَا الْمُنْذِرِ إِنَّهُ قَدْ وَقَعَ فِي نَفْسِي شَيْءٌ مِنْ هَذَا الْقَدَرِ فَخَشِيتُ عَلَى دِينِي وَأَمْرِي فَحَدِّثْنِي مِنْ ذَلِكَ بِشَيْءٍ لَعَلَّ اللَّهَ أَنْ يَنْفَعَنِي بِهِ فَقَالَ لَوْ أَنَّ اللَّهَ عَذَّبَ أَهْلَ سَمَاوَاتِهِ وَأَهْلَ أَرْضِهِ لَعَذَّبَهُمْ وَهُوَ غَيْرُ ظَالِمٍ لَهُمْ وَلَوْ رَحِمَهُمْ لَكَانَتْ رَحْمَتُهُ خَيْرًا لَهُمْ مِنْ أَعْمَالِهِمْ وَلَوْ كَانَ لَكَ مِثْلُ جَبَلِ أُحُدٍ ذَهَبًا أَوْ مِثْلُ جَبَلِ أُحُدٍ تُنْفِقُهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مَا قُبِلَ مِنْكَ حَتَّى تُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ فَتَعْلَمَ أَنَّ مَا أَصَابَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُخْطِئَكَ وَأَنَّ مَا أَخْطَأَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَكَ وَأَنَّكَ إِنْ مُتَّ عَلَى غَيْرِ هَذَا دَخَلْتَ النَّارَ وَلَا عَلَيْكَ أَنْ تَأْتِيَ أَخِي عَبْدَ اللَّهِ بْنَ مَسْعُودٍ فَتَسْأَلَهُ فَأَتَيْتُ عَبْدَ اللَّهِ فَسَأَلْتُهُ فَذَكَرَ مِثْلَ مَا قَالَ أُبَيٌّ وَقَالَ لِي وَلَا عَلَيْكَ أَنْ تَأْتِيَ حُذَيْفَةَ فَأَتَيْتُ حُذَيْفَةَ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ مِثْلَ مَا قَالَا وَقَالَ ائْتِ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَاسْأَلْهُ فَأَتَيْتُ زَيْدَ بْنَ ثَابِتٍ فَسَأَلْتُهُ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَوْ أَنَّ اللَّهَ عَذَّبَ أَهْلَ سَمَاوَاتِهِ وَأَهْلَ أَرْضِهِ لَعَذَّبَهُمْ وَهُوَ غَيْرُ ظَالِمٍ لَهُمْ وَلَوْ رَحِمَهُمْ لَكَانَتْ رَحْمَتُهُ خَيْرًا لَهُمْ مِنْ أَعْمَالِهِمْ وَلَوْ كَانَ لَكَ مِثْلُ أُحُدٍ ذَهَبًا أَوْ مِثْلُ جَبَلِ أُحُدٍ ذَهَبًا تُنْفِقُهُ فِي سَبِيلِ اللَّهِ مَا قَبِلَهُ مِنْكَ حَتَّى تُؤْمِنَ بِالْقَدَرِ كُلِّهِ فَتَعْلَمَ أَنَّ مَا أَصَابَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُخْطِئَكَ وَمَا أَخْطَأَكَ لَمْ يَكُنْ لِيُصِيبَكَ وَأَنَّكَ إِنْ مُتَّ عَلَى غَيْرِ هَذَا دَخَلْتَ النَّارَ
Ба мо хабар дод [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо [Исҳоқ ибни Сулаймон] гуфт, гуфт; Аз [Абу Синон] аз [Ваҳб ибни Холиди Ҳимшӣ] аз [Ибни Ад Дайломӣ] шунидам, ки гуфт; 'Дар ҷони ман дар бораи тақдир чизе часпидааст. Ман хавотир будам, ки ин ба дини ман ва корҳои ман осеб мерасонад ва ба назди [Убай ибни Каъб] рафтам. Аз ӯ пурсидам; «Эй Абулмундзир, чизе аст, ки дар масъалаи тақдир маро ранҷ медиҳад, метарсам, ки ба дину кори ман зиён расонад. Пас ба ман чизе бигӯед, ки Худо аз он манфиат бахшад». Ӯ мегӯяд; «Агар Аллоҳ таоло осмонлар ва ер аҳлини азобласа, албатта, уларни азоблайди ва уларга зулм қилмас. Агар раҳмат медошт, раҳматаш беҳтар аз аъмоли онҳо буд. Агар мисли кӯҳи Уҳуд тилло дошта бошӣ ва онро дар роҳи Худо сарф кунӣ, қабул намешавад, то ба тақдир имон наоварӣ. Бидон, ки насиби ту аз ту чудо намешавад ва он чи аз они ту нест насиби ту нест. Агар шумо дар шароити ғайр аз инҳо бимиред, ба дӯзах хоҳед рафт. Агар назди бародарам Абдуллоҳ ибни Масъуд биёӣ, аз ӯ бипурс». Пас назди [Абдуллоњ] рафтам ва дар ин бора аз ў пурсидам, он чи Убай гуфт, гуфт. Сипас ба ман гуфт: «Агар назди Ҳузайфа биёӣ, ҳеҷ боке нест». Пас назди [Худзайфа] рафтам ва аз ӯ пурсидам. Сипас, ҳамон тавре ки ҳарду гуфтанд, ҷавоб дод». Ҳузайфа гуфт; Ба назди Зайд ибни Собит биёед ва аз ӯ бипурсед. Пас назди [Зайд ибни Собит] рафтам ва аз ӯ пурсидам, пас ӯ ҷавоб дод: Аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: «Агар Худо аҳли осмонҳо ва заминро азоб кунад, албатта, азобашон мекунад ва бар онҳо ситам намекунад». Агар раҳмат медошт, раҳматаш беҳтар аз аъмоли онҳо буд. Агар мисли кӯҳи Уҳуд тилло дошта бошӣ ва онро дар роҳи Худо сарф кунӣ, қабул намешавад, то ба тақдир имон наоварӣ. Бидон, ки насиби ту аз ту чудо намешавад ва он чи аз они ту нест насиби ту нест. Агар дар шароити ғайр аз инҳо бимирӣ, ба дӯзах меравӣ».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 75
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ ح و حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ وَوَكِيعٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ سَعْدِ بْنِ عُبَيْدَةَ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ قَالَكُنَّا جُلُوسًا عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَبِيَدِهِ عُودٌ فَنَكَتَ فِي الْأَرْضِ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ فَقَالَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ إِلَّا وَقَدْ كُتِبَ مَقْعَدُهُ مِنْ الْجَنَّةِ وَمَقْعَدُهُ مِنْ النَّارِ قِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَفَلَا نَتَّكِلُ قَالَ لَا اعْمَلُوا وَلَا تَتَّكِلُوا فَكُلٌّ مُيَسَّرٌ لِمَا خُلِقَ لَهُ ثُمَّ قَرَأَ{ فَأَمَّا مَنْ أَعْطَى وَاتَّقَى وَصَدَّقَ بِالْحُسْنَى فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْيُسْرَى وَأَمَّا مَنْ بَخِلَ وَاسْتَغْنَى وَكَذَّبَ بِالْحُسْنَى فَسَنُيَسِّرُهُ لِلْعُسْرَى }
Ба мо [Усмон ибни Абусайба] гуфт, ба мо [Вакиъ] гуфтааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо [Абу Муъовия] ва [Вакиъ] аз [Аъмасӣ] аз [Саъд ибни Убайда] аз [Абу Абдураҳмон Ас Суламӣ] аз [Алӣ ибни Абӯтолиб] гуфт: «Мо боре дар паҳлӯи Паёмбар (с) нишастем, дар ҳоле ки дар дасти эшон буд. Он њазрат (с) онро ба замин андохт ва сарашро боло бардошт ва гуфт: «Њар яки шумо дар бињишт љойгоње ва дар дўзах љойе муќаррар шудааст». Аз ў пурсиданд: Эй Расули Худо (с), агар мо таслим шавем? посух дод: «Не, ин корро давом деҳ ва таслим нашав». Ҳар кас ба он чӣ барояш офарида шудааст, осонтар мешавад». Сипас фармуд: «Аммо касе, ки моли худро дар роҳи Худо диҳад ва парҳезгорӣ кунад ва тасдиқ кунад, ки подоши беҳтарини биҳишт аст, пас барои ӯ роҳи осон омода мекунем. Ва аммо онон, ки фосиқанд ва худро басанда медонанд ва некӯтарин мукофотро инкор мекунанд, барояшон роҳи душвор омода мекунем».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 76
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الطَّنَافِسِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عُثْمَانَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمُؤْمِنُ الْقَوِيُّ خَيْرٌ وَأَحَبُّ إِلَى اللَّهِ مِنْ الْمُؤْمِنِ الضَّعِيفِ وَفِي كُلٍّ خَيْرٌ احْرِصْ عَلَى مَا يَنْفَعُكَ وَاسْتَعِنْ بِاللَّهِ وَلَا تَعْجَزْ فَإِنْ أَصَابَكَ شَيْءٌ فَلَا تَقُلْ لَوْ أَنِّي فَعَلْتُ كَذَا وَكَذَا وَلَكِنْ قُلْ قَدَّرَ اللَّهُ وَمَا شَاءَ فَعَلَ فَإِنَّ لَوْ تَفْتَحُ عَمَلَ الشَّيْطَانِ
Ба мо ривоят шудааст, ки [Абубакр ибни Абусаиба] ва [Али ибни Мухаммад Ат Танафуси] хар ду гуфтанд; ба мо [Абдуллоњ ибни Идрис] аз [Рабиъа ибни Усмон] аз [Муњаммад ибни Яњё ибни Њиббон] аз [Аърољ] аз [Абу Њурайра] гуфт: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Қувватли мўмин Аллоҳ учун заиф мўминдан яхшироқ ва маҳбуброқдир ва ҳар бирга яхшилик бор. Ба ҳар чизе, ки барои ту судманд аст, дилгарм бош, аз Аллоҳ ёрӣ бихоҳ ва нотавон нашав. Агар шумо ба фалокат дучор шавед, чизе нагӯед; «Агар ман ин ва ин корро мекардам». Аммо биёед бигӯем; «Худо фармони Худост, ҳар чӣ бихоҳад, мекунад». Ба сабаби маќоли «агар дарро шайтон боз кунад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 77
حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عَمَّارٍ وَيَعْقُوبُ بْنُ حُمَيْدِ بْنِ كَاسِبٍ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ سَمِعَ طَاوُسًا يَقُولُ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يُخْبِرُعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ احْتَجَّ آدَمُ وَمُوسَى عَلَيْهِمَا السَّلَام فَقَالَ لَهُ مُوسَى يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُونَا خَيَّبْتَنَا وَأَخْرَجْتَنَا مِنْ الْجَنَّةِ بِذَنْبِكَ فَقَالَ لَهُ آدَمُ يَا مُوسَى اصْطَفَاكَ اللَّهُ بِكَلَامِهِ وَخَطَّ لَكَ التَّوْرَاةَ بِيَدِهِ أَتَلُومُنِي عَلَى أَمْرٍ قَدَّرَهُ اللَّهُ عَلَيَّ قَبْلَ أَنْ يَخْلُقَنِي بِأَرْبَعِينَ سَنَةً فَحَجَّ آدَمُ مُوسَى فَحَجَّ آدَمُ مُوسَى فَحَجَّ آدَمُ مُوسَى ثَلَاثًا
Ба мо гуфта шудааст, ки [Ҳисём ибни Аммар] ва [Яъқуб ибни Ҳумайд ибни Косиб] ҳарду гуфтанд: ба мо [Суфён ибни Уяйна] аз [Амру ибни Динор] хабар дод, ки [Тавус] шунид. Аз Абу Ҳурайра (р) шунидам, ки аз Паёмбари Худо (с) ба мо ривоят кардааст, ки фармуд: Одам ва Мӯсо алейҳимас салом бо якдигар баҳс карданд. Мӯсо гуфт: Эй Одам, ту падари мо ҳастӣ. Ба гуноҳи худ моро ноумед кардӣ ва аз осмон рондаӣ». Одам гуфт: «Эй Мӯсо, Худо туро бо каломи худ баргузид ва Тавротро ба дасти худ бар ту навишт. Оё маро сарзаниш мекунед, ки Худо пеш аз офариниши ман чиҳил сол бар зидди ман муқаррар кардааст? Пас баҳси Одам бар Мӯсо шикаст хӯрд ва баҳси Одам бар Мӯсо пирӯз шуд. Ӯ се маротиба такрор кард.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 78
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَامِرِ بْنِ زُرَارَةَ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ رِبْعِيٍّ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يُؤْمِنُ عَبْدٌ حَتَّى يُؤْمِنَ بِأَرْبَعٍ بِاللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَبِالْبَعْثِ بَعْدَ الْمَوْتِ وَالْقَدَرِ
Барои мо [Абдуллоњ ибни Омир ибни Зурора] ривоят кардааст, ба мо [Шарик] аз [Мансур] аз [Рибъї] аз [Алї разияллоҳу анњу] ривоят кардааст, фармуд: Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам фармуданд: «Банда то ба чахор чиз имон наёварад, имон намеорад; Имон ба Худое, ки шарике надорад, имон ба расули Худо буданам, имон ба қиёмат пас аз марг ва имон ба тақдир».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 79
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا طَلْحَةُ بْنُ يَحْيَى بْنِ طَلْحَةَ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَمَّتِهِ عَائِشَةَ بِنْتِ طَلْحَةَ عَنْ عَائِشَةَ أُمِّ الْمُؤْمِنِينَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَتْ دُعِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى جِنَازَةِ غُلَامٍ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ طُوبَى لِهَذَا عُصْفُورٌ مِنْ عَصَافِيرِ الْجَنَّةِ لَمْ يَعْمَلْ السُّوءَ وَلَمْ يُدْرِكْهُ قَالَ أَوَ غَيْرُ ذَلِكَ يَا عَائِشَةُ إِنَّ اللَّهَ خَلَقَ لِلْجَنَّةِ أَهْلًا خَلَقَهُمْ لَهَا وَهُمْ فِي أَصْلَابِ آبَائِهِمْ وَخَلَقَ لِلنَّارِ أَهْلًا خَلَقَهُمْ لَهَا وَهُمْ فِي أَصْلَابِ آبَائِهِمْ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Абубакр ибни Абусаиба] ва [Али ибни Мухаммад] хар ду гуфтанд: ба мо хабар дод [Вокӣ] гуфт, ба мо [Талҳа ибни Яҳё ибни Талҳа ибни Убайдуллоҳи] аз холааш [Оиша бинти Талҳа] аз [Оиша уммул мукминин розияллоҳу анҳо] гуфт; «Расулуллох саллаллоху алайхи ва салламро ба ҷасади кӯдаке аз Ансор даъват карданд. Пас гуфтам; «Эй Расули Худо, бахти кабӯтаре аз ин кабӯтари осмонӣ аст, ки ҳеҷ кори баде накардааст ва ба он дучор нашудааст». Гуфт: Ё ба ҷуз ин, эй Оиша, дарҳақиқат, Худованд барои аҳли он биҳишт офарид. Худо онҳоро барои ӯ офарид, дар ҳоле ки онҳо ҳанӯз дар қабурғаи падаронаш буданд. Аллоҳ таоло дўзахни ҳам унинг аҳли учун яратди. Ононро барояш биёфарид, дар ҳоле, ки дар дами қабурғаи падаронаш буданд.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 80
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَعَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ عَنْ زِيَادِ بْنِ إِسْمَعِيلَ الْمَخْزُومِيِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَجَاءَ مُشْرِكُو قُرَيْشٍ يُخَاصِمُونَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي الْقَدَرِ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةُ{ يَوْمَ يُسْحَبُونَ فِي النَّارِ عَلَى وُجُوهِهِمْ ذُوقُوا مَسَّ سَقَرَ إِنَّا كُلَّ شَيْءٍ خَلَقْنَاهُ بِقَدَرٍ }
Ба мо гуфта шудааст, ки [Абубакр ибни Абусаиба] ва [Али ибни Мухаммад] хар ду гуфтанд: ба мо хабар дод [Вокӣ] гуфт, ба мо [Суфён Атс Тсаврӣ] аз [Зиёд ибни Исмоил ал-Махзумӣ] аз [Муҳаммад ибни Аббод ибни Ҷаъфар] аз [Абу Ҳурайра] нақл кардааст; «Мушрикони Қурайш омаданд, то бо Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар бораи тақдир баҳс кунанд. Пас ин оят нозил шуд: «Рӯзе, ки дар оташи дӯзах сар хам мекунанд. Шуълаи дузахи Сакорро хис кун. Воқеан, мо ҳама чизро бо қодор меофарем.
