Imam Ibnu Majah (الامام ابن ماجه) - 4332 Hadith
Hadith
Imam Ibnu Majah : 41
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ عَنْ مَيْمُونِ بْنِ أَبِي شَبِيبٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ حَدَّثَ عَنِّي بِحَدِيثٍ وَهُوَ يَرَى أَنَّهُ كَذِبٌ فَهُوَ أَحَدُ الْكَاذِبَيْنِ
Ба мо хабар дод [Абубакр ибни Абусаиба] гуфт, ба мо [Вакиъ] аз [Суфён] аз [Ҳабиб ибни Абу Собит] аз [Маймун ибни Абӯсабиб] аз [Муғийра ибни Сюъба] гуфтааст; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам айтдилар: "Кимки мендан бир хадис етказса ва бу хадис ёлгон эканини билса, у ёлгончилардандир".
Hadith
Imam Ibnu Majah : 42
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ بَشِيرِ بْنِ ذَكْوَانَ الدِّمَشْقِيُّ حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ بْنُ مُسْلِمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي الْمُطَاعِ قَالَ سَمِعْتُ الْعِرْبَاضَ بْنَ سَارِيَةَ يَقُولُقَامَ فِينَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ فَوَعَظَنَا مَوْعِظَةً بَلِيغَةً وَجِلَتْ مِنْهَا الْقُلُوبُ وَذَرَفَتْ مِنْهَا الْعُيُونُ فَقِيلَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَعَظْتَنَا مَوْعِظَةَ مُوَدِّعٍ فَاعْهَدْ إِلَيْنَا بِعَهْدٍ فَقَالَ عَلَيْكُمْ بِتَقْوَى اللَّهِ وَالسَّمْعِ وَالطَّاعَةِ وَإِنْ عَبْدًا حَبَشِيًّا وَسَتَرَوْنَ مِنْ بَعْدِي اخْتِلَافًا شَدِيدًا فَعَلَيْكُمْ بِسُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ عَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ وَإِيَّاكُمْ وَالْأُمُورَ الْمُحْدَثَاتِ فَإِنَّ كُلَّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ
Ба мо гуфт [Абдулло ибни Аҳмад ибни Басир ибни Заквон Ад Димасиқӣ] гуфт, ба мо хабар дод [Валид ибни Муслим] гуфт, ба мо хабар дод [Абдуллоҳ ибни Алъо] гуфт, ба ман гуфт [Яҳё ибни Абул Мута] гуфт; Шунидам, ки [Ирбадл ибни Сария] мегуфт: «Рӯзе Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) дар миёни мо истода буданд. Насиҳате дод, ки хеле таъсирбахш буд, дилҳоро ба ларза меовард ва ашк мерехт. Баъд гуфт; «Эй Расули Худо, як насиҳати видоъ кардӣ, пас моро васият кун». Фармуд: Аз Худо битарсед, гӯш кунед ва бандае ҳам итоат кунед. Ва пас аз марги ман низоъҳои сахтеро хоҳед дид, пас бояд ба суннати ман ва суннати хулафои рошидин, ки ҳидоят ёфтаанд, бимонед. Суннатро бо дандонҳои молии худ газед ва ба чизҳои сохта пайравӣ накунед, зеро дар воқеъ ҳама бидъат бидъат аст».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 43
حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ بِشْرِ بْنِ مَنْصُورٍ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ السَّوَّاقُ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ عَنْ ضَمْرَةَ بْنِ حَبِيبٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَمْرٍو السُّلَمِيِّ أَنَّهُ سَمِعَ الْعِرْبَاضَ بْنَ سَارِيَةَ يَقُولُوَعَظَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَوْعِظَةً ذَرَفَتْ مِنْهَا الْعُيُونُ وَوَجِلَتْ مِنْهَا الْقُلُوبُ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذِهِ لَمَوْعِظَةُ مُوَدِّعٍ فَمَاذَا تَعْهَدُ إِلَيْنَا قَالَ قَدْ تَرَكْتُكُمْ عَلَى الْبَيْضَاءِ لَيْلُهَا كَنَهَارِهَا لَا يَزِيغُ عَنْهَا بَعْدِي إِلَّا هَالِكٌ مَنْ يَعِشْ مِنْكُمْ فَسَيَرَى اخْتِلَافًا كَثِيرًا فَعَلَيْكُمْ بِمَا عَرَفْتُمْ مِنْ سُنَّتِي وَسُنَّةِ الْخُلَفَاءِ الرَّاشِدِينَ الْمَهْدِيِّينَ عَضُّوا عَلَيْهَا بِالنَّوَاجِذِ وَعَلَيْكُمْ بِالطَّاعَةِ وَإِنْ عَبْدًا حَبَشِيًّا فَإِنَّمَا الْمُؤْمِنُ كَالْجَمَلِ الْأَنِفِ حَيْثُمَا قِيدَ انْقَادَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ الصَّبَّاحِ الْمِسْمَعِيُّ حَدَّثَنَا ثَوْرُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ خَالِدِ بْنِ مَعْدَانَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ الْعِرْبَاضِ بْنِ سَارِيَةَ قَالَ صَلَّى بِنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَاةَ الصُّبْحِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا بِوَجْهِهِ فَوَعَظَنَا مَوْعِظَةً بَلِيغَةً فَذَكَرَ نَحْوَهُ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Исмоъил ибни Бисир ибни Маншур] ва [Исҳоқ ибни Иброҳими Саввоқ] ҳарду гуфтанд; ба мо [Абдурраҳмон ибни Маҳдӣ] аз [Муъовия ибни Солеҳ] аз [Дламра ибни Ҳабиб] аз [Абдурраҳмон ибни Амру Ас Суламӣ] хабар дод, ки [Ирбадл ибни Сария] шунидааст; Расули Худо (с) ба мо насиҳате дод, ки ашк мерехт ва дилҳо меларзид. Пас, мо ба ӯ гуфтем; «Эй Расули Худо, ин дар ҳақиқат насиҳати ҷудоӣ аст, пас ба мо чӣ васият мекунӣ? Паёмбар (с) фармуд: «Ман барои шумо ҳидояте равшан гузоштам, шаб мисли рӯз аст. Пас аз ман касе аз ӯ рӯй нагардонад, магар ин ки ҳалок шавад. Ҳар кӣ аз шумо зиндагӣ кунад, ихтилофҳои зиёде хоҳад дид. Пас шумо бояд ба он чи ки аз суннати ман медонед, вафо кунед ва суннати рошидини хулафур, ки ҳидояти маро гирифтааст, бо дандонҳои молии худ он суннатҳоро газед. Шумо бояд ҳатто ба ғуломи Ҳабасӣ итоат кунед. Мӯъмин мисли шутури ром аст, ҳар ҷо, ки баста шавад, итоат мекунад». Ба мо [Яҳё ибни Ҳаким] гуфт, ба мо хабар дод [Абдулмолик ибни Аш Шаббоҳ Ал-Мисмоъӣ] гуфт, ба мо [Цавр ибни Язид] аз [Холид ибни Маъдон] аз [Абдурраҳмон ибни Амру] аз [Ирбадл ибни Сария] гуфт; «Паёмбари Худо (с) ба мо дар намози бомдод имоматӣ дод, сипас ба мо рӯй овард ва ба мо маслиҳати хеле таъсирбахш дод». Сипас ончунон ки дар ҳадиси боло зикр шудааст.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 44
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بْنُ ثَابِتٍ الْجَحْدَرِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ الثَّقَفِيُّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلَا صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيْشٍ يَقُولُ صَبَّحَكُمْ مَسَّاكُمْ وَيَقُولُ بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ وَيَقْرِنُ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى وَيَقُولُ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ خَيْرَ الْأُمُورِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرُ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ وَكَانَ يَقُولُ مَنْ تَرَكَ مَالًا فَلِأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أَوْ ضَيَاعًا فَعَلَيَّ وَإِلَيَّ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Сувайд ибни Саид] ва [Аҳмад ибни Собит Алҷаҳдорӣ] ҳарду гуфтанд; ба мо [Абдулваҳҳоб Атс Цафофия] аз [Ҷаъфар ибни Муҳаммад] аз [падараш] аз [Ҷобир ибни Абдуллоҳ] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам вакте хутба медод, чашмонаш сурх мешуд, овозаш баланд ва эхсосоташ оташин мегардид, ки гуё ба лашкар огох мекарда бошад, фарёд мезад: «Охгох бошед, душман сахар меояд, душман дар нисфируз меояд! Ва гуфт: «Ман бо фарорасии рӯзи қиёмат ба монанди ин ду ангушт фиристода шудаам», ду ангушташро ба ҳам овард. ангушти ишорат ва миёна. Сипас гуфт: «Аммо баъду; Дарҳақиқат, беҳтарин чизе китоби Худост ва беҳтарин ҳидоят ҳидояти Муҳаммад (с) аст, бадтарин чиз бофташуда аст ва ҳар бидъат бидъат аст». Ва ҳамеша мегуфт: «Ҳар кас, ки молро тарк кунад, аз они ворисонаш аст. Ва ҳар кӣ қарз ё амонате бигузорад, онро бар дӯш мегирам».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 45
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ مَيْمُونٍ الْمَدَنِيُّ أَبُو عُبَيْدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ مُوسَى بْنِ عُقْبَةَ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ أَبِي الْأَحْوَصِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّمَا هُمَا اثْنَتَانِ الْكَلَامُ وَالْهَدْيُ فَأَحْسَنُ الْكَلَامِ كَلَامُ اللَّهِ وَأَحْسَنُ الْهَدْيِ هَدْيُ مُحَمَّدٍ أَلَا وَإِيَّاكُمْ وَمُحْدِثَاتِ الْأُمُورِ فَإِنَّ شَرَّ الْأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ مُحْدَثَةٍ بِدْعَةٌ وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلَالَةٌ أَلَا لَا يَطُولَنَّ عَلَيْكُمْ الْأَمَدُ فَتَقْسُوَ قُلُوبُكُمْ أَلَا إِنَّ مَا هُوَ آتٍ قَرِيبٌ وَإِنَّمَا الْبَعِيدُ مَا لَيْسَ بِآتٍ أَلَا أَنَّمَا الشَّقِيُّ مَنْ شَقِيَ فِي بَطْنِ أُمِّهِ وَالسَّعِيدُ مَنْ وُعِظَ بِغَيْرِهِ أَلَا إِنَّ قِتَالَ الْمُؤْمِنِ كُفْرٌ وَسِبَابُهُ فُسُوقٌ وَلَا يَحِلُّ لِمُسْلِمٍ أَنْ يَهْجُرَ أَخَاهُ فَوْقَ ثَلَاثٍ أَلَا وَإِيَّاكُمْ وَالْكَذِبَ فَإِنَّ الْكَذِبَ لَا يَصْلُحُ بِالْجِدِّ وَلَا بِالْهَزْلِ وَلَا يَعِدُ الرَّجُلُ صَبِيَّهُ ثُمَّ لَا يَفِي لَهُ فَإِنَّ الْكَذِبَ يَهْدِي إِلَى الْفُجُورِ وَإِنَّ الْفُجُورَ يَهْدِي إِلَى النَّارَ وَإِنَّ الصِّدْقَ يَهْدِي إِلَى الْبِرِّ وَإِنَّ الْبِرَّ يَهْدِي إِلَى الْجَنَّةِ وَإِنَّهُ يُقَالُ لِلصَّادِقِ صَدَقَ وَبَرَّ وَيُقَالُ لِلْكَاذِبِ كَذَبَ وَفَجَرَ أَلَا وَإِنَّ الْعَبْدَ يَكْذِبُ حَتَّى يُكْتَبَ عِنْدَ اللَّهِ كَذَّابًا
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Убайд ибни Маймун Ал Мадани Абу Убайд] гуфт, ба мо [падарам] аз [Муҳаммад ибни Ҷаъфар ибни Абу Касир] аз [Мусо ибни Уқба] аз [Абу Исҳоқ] аз [Абул Аҳвош] аз [Абдуллоҳ ибни Масъуд] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: “Ҳар иккиси ҳам сўз ва ҳам ҳидоятдир. Пас беҳтарин сухан Каломуллох аст ва беҳтарин ҳидоят ҳидояти Муҳаммад аст. Лутфан бидонед, чизҳои нав эҷод накунед. Дарҳақиқат, бадтарин чиз чизҳои нав аст -офариниш- ва ҳар чизи нав бидъат аст ва ҳар бидъат бидъат аст. Бидон, орзуи дароз макун, то дилат сахт шавад. Бидонед, ки ҳар он чи меояд, наздик аст ва он чи дур аст, чизест, ки нахоҳад омад. Бидонед, ки бадбахт касест, ки дар шиками модар бадбахт аст ва хушбахт касест, ки аз дигарон насиҳат дода мешавад. Бидонед, ки куштани як мусалмон куфр аст ва дашном доданаш фосиқ аст. Барои мусулмон ҳалол нест, ки бо бародараш зиёда аз се рӯз сӯҳбат накунад. Бидонед, аз дурўѓ дурї кунед, дар асл дурўѓ хоҳ љиддї бошад, хоҳ бозича бошад, дуруст нест. Бигзор касе ба кӯдак ваъда надиҳад ва баъд ба он вафо накунад. Дарҳақиқат, дурӯғгӯӣ боиси аъмоли гуноҳ мешавад ва амали гуноҳ ба ҷаҳаннам мебарад. Воқеан, ҳалол некиро нишон медиҳад ва некӣ биҳиштро нишон медиҳад. Ва ба одами ростгӯ гуфта мешавад; поквичдонона рафтор карда, кори нек кардааст. Дар ҳоле ки ба дурӯғгӯён гуфта мешавад; Ӯ дурӯғ ва гуноҳ кардааст. Бандае, ки ҳамеша дурӯғ мегӯяд, дар назди Худо ҳамчун дурӯғгӯ навишта мешавад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 46
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ خَالِدِ بْنِ خِدَاشٍ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ ابْنُ عُلَيَّةَ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ ح و حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ ثَابِتٍ الْجَحْدَرِيُّ وَيَحْيَى بْنُ حَكِيمٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ حَدَّثَنَا أَيُّوبُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مُلَيْكَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْتَلَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَذِهِ الْآيَةَ{ هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتَابَ مِنْهُ آيَاتٌ مُحْكَمَاتٌ هُنَّ أُمُّ الْكِتَابِ وَأُخَرُ مُتَشَابِهَاتٌ إِلَى قَوْلِهِ وَمَا يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبَابِ }فَقَالَ يَا عَائِشَةُ إِذَا رَأَيْتُمْ الَّذِينَ يُجَادِلُونَ فِيهِ فَهُمْ الَّذِينَ عَنَاهُمْ اللَّهُ فَاحْذَرُوهُمْ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Холид ибни Хидос] гуфт, ба мо хабар дод [Исмоил ибни Улайя] гуфт, ба мо [Айюб] гуфтааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо [Аҳмад ибни Собит Алҷаҳдарӣ] ва [Яҳё ибни Ҳаким] хабар дод, ҳарду гуфтанд; ба мо ривоят кардааст [Абдулваҳҳоб] гуфт, ба [Айюб] аз [Абдуллоҳи ибни Абу Авалка] аз [Оиша] ривоят кардааст, гуфт: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам ушбу оятни ўқидилар: “У сизга Китоб – Қуръонни нозил қилган зотдир. Дар миёни матолиби он оятҳои мутлақ, муҳтавои аслии Қуръон ва дигар оятҳои мутасябиҳот низ ҳастанд, ки ба каломи Ӯ овардаанд: «Ва аз онҳо ҷуз хирад ибрате нест». Сипас фармуд: «Эй Оиша, агар бинӣ, ки мардум дар ин бора баҳс мекунанд, пас, инҳо касоне ҳастанд, ки Худо хостааст, пас аз онҳо битарс».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 47
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْمُنْذِرِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ ح و حَدَّثَنَا حَوْثَرَةُ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ قَالَا حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ دِينَارٍ عَنْ أَبِي غَالِبٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَا ضَلَّ قَوْمٌ بَعْدَ هُدًى كَانُوا عَلَيْهِ إِلَّا أُوتُوا الْجَدَلَ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَةَ{ بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ }الْآيَةَ
Ба мо [Алӣ ибни Ал Мундзир] гуфт, ба мо [Муҳаммад ибни Фудлайл] хабар додааст, Ва бар ривояти дигар; Ба мо хабар дод [Ҳаусара ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Бисир] ҳарду гуфт; ба мо [Ҳаҷҷоҷ ибни Динорро] аз [Абу Ғолиб] аз [Абу Умома] ривоят кардааст, гуфт: Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Ҳидоятдан кейин одамлар ҳидоятида бўлиб қолсалар, ҳидоятидан кейин гумроҳ бўлмайдилар, магар кимки баҳс қилишни яхши кўрадилар». Сипас ин оятро хонд: «Лекин онон мардуме ҳастанд, ки ба баҳсу мунозира дӯст доранд».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 48
حَدَّثَنَا دَاوُدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْعَسْكَرِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ أَبُو هَاشِمِ بْنِ أَبِي خِدَاشٍ الْمَوْصِلِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِحْصَنٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ أَبِي عَبْلَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الدَّيْلَمِيِّ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ لِصَاحِبِ بِدْعَةٍ صَوْمًا وَلَا صَلَاةً وَلَا صَدَقَةً وَلَا حَجًّا وَلَا عُمْرَةً وَلَا جِهَادًا وَلَا صَرْفًا وَلَا عَدْلًا يَخْرُجُ مِنْ الْإِسْلَامِ كَمَا تَخْرُجُ الشَّعَرَةُ مِنْ الْعَجِينِ
Ба мо хабар дод [Довуд ибни Сулаймон ал-Аскарӣ] гуфт, ба мо [Муҳаммад ибни Алӣ Абу Ҳосим ибни Абу Хидоси ал-Маушили] гуфт: ба мо [Муњаммад ибни Мињшон] аз [Иброњим ибни Абуаблањ] аз [Абдуллоњ ибни Ад Дайламї] аз [Хуззайфа] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам фармуданд: «Худо аз бидъаткорон кабул намекунад. рӯза, намоз, закот, ҳаҷ, умра, ҷиҳод, рафтор ва адолат. Аз ислом берун шуд, чунон ки мӯй аз орд мебарояд».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 49
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا بِشْرُ بْنُ مَنْصُورٍ الْحَنَّاطُ عَنْ أَبِي زَيْدٍ عَنْ أَبِي الْمُغِيرَةِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَبَى اللَّهُ أَنْ يَقْبَلَ عَمَلَ صَاحِبِ بِدْعَةٍ حَتَّى يَدَعَ بِدْعَتَهُ
Ба мо [Абдуллоњ ибни Саъид] гуфт, ба мо [Бисир ибни Маншури ал-Њаннат] аз [Абу Зайд] аз [Абу Муѓира] аз [Абдуллоњ ибни Аббос] ривоят кардааст, гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Аллоҳ таоло бидъатни тарк этмагунча, унинг амалларини қабул қилишни истамади», дедилар».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 50
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الدِّمَشْقِيُّ وَهَارُونُ بْنُ إِسْحَقَ قَالَا حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي فُدَيْكٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ وَرْدَانَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ تَرَكَ الْكَذِبَ وَهُوَ بَاطِلٌ بُنِيَ لَهُ قَصْرٌ فِي رَبَضِ الْجَنَّةِ وَمَنْ تَرَكَ الْمِرَاءَ وَهُوَ مُحِقٌّ بُنِيَ لَهُ فِي وَسَطِهَا وَمَنْ حَسَّنَ خُلُقَةُ بُنِيَ لَهُ فِي أَعْلَاهَا
Ба мо [Абдурраҳмон ибни Иброҳим Ад Димасиқӣ] ва [Ҳорун ибни Исҳоқ] хабар дод, ҳарду гуфтанд; ба мо [Ибни Абу Фудайк] аз [Салама ибни Вардон] аз [Анас ибни Молик] ривоят кардааст. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Ким ёлғон гапиришни тарк қилса, унга жаннат канорида қаср қурилади. Ҳар кӣ баҳсро тарк кунад, дар ҳоле ки ҳақ аст, дар миёни биҳишт барои ӯ қаср сохта мешавад. Ҳар кас, ки ахлоқи худро беҳбуд бахшад, дар осмон барои ӯ қаср сохта мешавад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 51
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ وَعَبْدَةُ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ نُمَيْرٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ ح و حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ وَمَالِكُ بْنُ أَنَسٍ وَحَفْصُ بْنُ مَيْسَرَةَ وَشُعَيْبُ بْنُ إِسْحَقَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ لَا يَقْبِضُ الْعِلْمَ انْتِزَاعًا يَنْتَزِعُهُ مِنْ النَّاسِ وَلَكِنْ يَقْبِضُ الْعِلْمُ بِقَبْضِ الْعُلَمَاءِ فَإِذَا لَمْ يُبْقِ عَالِمًا اتَّخَذَ النَّاسُ رُءُوسًا جُهَّالًا فَسُئِلُوا فَأَفْتَوْا بِغَيْرِ عِلْمٍ فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا
Ба мо [Абу Курайб] гуфт; ба мо [Абдуллоњ ибни Идрис] ва [Абда] ва [Абу Муъовия] ва [Абдуллоњ ибни Нумайр] ва [Муњаммад ибни Бисир] хабар додааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо [Сувайд ибни Саъид] гуфт; ба мо [Алӣ ибни Мушир] ва [Молик ибни Анас] ва [Ҳафш ибни Майсара] ва [Суайб ибни Исҳоқ] аз [Ҳишом ибни Урва] аз [падараш] аз [Абдуллоҳ ибни Амру ибни Аш] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтдилар: «Албатта, Аллоҳ фақат инсонлардан илмни олмайди. Аммо бо куштани уламо илмро аз байн мебарад. Агар умуман одами солеҳ намонад, мардум пешвоёни беақлро мегиранд, чун аз онҳо бипурсанд, бе илм фатво медиҳанд, гумроҳ мешаванд ва гумроҳ мешаванд».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 52
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ أَبِي أَيُّوبَ حَدَّثَنِي أَبُو هَانِئٍ حُمَيْدُ بْنُ هَانِئٍ الْخَوْلَانِيُّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ مُسْلِمِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أُفْتِيَ بِفُتْيَا غَيْرَ ثَبَتٍ فَإِنَّمَا إِثْمُهُ عَلَى مَنْ أَفْتَاهُ
Ба мо хабар дод [Абубакр ибни Абусаиба] гуфт, ба мо [Абдуллох ибни Язид] аз [Саъид ибни Абуайюб] хабар додааст, ба ман [Абухани' Хумайд ибни Хани' ал-Хаулони] аз [Абу Усмон Муслим ибни Ясор] аз [Абу Хурайра] хабар додааст, гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи васаллам: «Кимга фатво берса, фатво берса, хатоси фатво берган кишининг устидадир».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 53
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ الْهَمْدَانِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي رِشْدِينُ بْنُ سَعْدٍ وَجَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ عَنْ ابْنِ أَنْعُمٍ هُوَ الْإِفْرِيقِيُّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ رَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْعِلْمُ ثَلَاثَةٌ فَمَا وَرَاءَ ذَلِكَ فَهُوَ فَضْلٌ آيَةٌ مُحْكَمَةٌ أَوْ سُنَّةٌ قَائِمَةٌ أَوْ فَرِيضَةٌ عَادِلَةٌ
Ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Алъаъ Алҳамдонӣ] гуфт; ба ман [Рисиддин ибни Саъд] ва [Ҷаъфар ибни Аун] аз [Ибни Анъум] - яъне Ал Африқӣ - аз [Абдурраҳмон ибни Рофиъ] аз [Абдуллоҳ ибни Амру] гуфт; Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармудаанд: «Се илм аст, боқимонда танҳо фазилат аст; оёти мухкамат, суннати рост ва одилона фароид.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 54
حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ حَمَّادٍ سَجَّادَةُ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْأُمَوِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَعِيدِ بْنِ حَسَّانَ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ نُسَيٍّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ غَنْمٍ حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ قَالَلَمَّا بَعَثَنِي رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْيَمَنِ قَالَ لَا تَقْضِيَنَّ وَلَا تَفْصِلَنَّ إِلَّا بِمَا تَعْلَمُ فَإِنْ أَشْكَلَ عَلَيْكَ أَمْرٌ فَقِفْ حَتَّى تَبَيَّنَهُ أَوْ تَكْتُبَ إِلَيَّ فِيهِ
Ба мо хабар дод [Ал Ҳасан ибни Ҳаммод Саҷҷода] гуфт, ба мо [Яҳё ибни Саид Ал-Умавӣ] аз [Муҳаммад ибни Саъид ибни Ҳасан] аз [Убода ибни Нусай] аз [Абдурраҳмон ибни Ғаним] гуфтааст, ба мо [Муъоз ибни Ҷабал] гуфтааст; Ҳангоме ки Расули Худо (с) маро ба Яман фиристод, фармуданд: «Ҳеҷ гоҳ муъайян макун ва ҳукм макун, магар ба он чи, ки медонед. Агар ба шумо мушкилие дучор шавед, пас то равшан шудани он нигоҳ доред ё ба ман нома нависед».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 55
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي الرِّجَالِ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَمْرٍو الْأَوْزَاعِيِّ عَنْ عَبْدَةَ بْنِ أَبِي لُبَابَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ الْعَاصِ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَمْ يَزَلْ أَمْرُ بَنِي إِسْرَائِيلَ مُعْتَدِلًا حَتَّى نَشَأَ فِيهِمْ الْمُوَلَّدُونَ أَبْنَاءُ سَبَايَا الْأُمَمِ فَقَالُوا بِالرَّأْيِ فَضَلُّوا وَأَضَلُّوا
Ба мо [Сувайд ибни Саид] гуфт, ба мо [Ибну Абуарриҷол] аз [Абдурраҳмон ибни Амру Ал Аузоӣ] аз [Абда ибни Абу Лубоба] аз [Абдуллоҳ ибни Амру ибни Аш] гуфт: Аз Расули Худо (с) шунидам, ки мефармуд: Корҳои банӣ-Исроил то замоне, ки авлоди аз асирон баромаданд, устувор буд. Бо истифода аз мантиқ баҳс мекунанд, то гумроҳ ва гумроҳ шаванд».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 56
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ الطَّنَافِسِيُّ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْإِيمَانُ بِضْعٌ وَسِتُّونَ أَوْ سَبْعُونَ بَابًا أَدْنَاهَا إِمَاطَةُ الْأَذَى عَنْ الطَّرِيقِ وَأَرْفَعُهَا قَوْلُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَالْحَيَاءُ شُعْبَةٌ مِنْ الْإِيمَانِحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو خَالِدٍ الْأَحْمَرُ عَنْ ابْنِ عَجْلَانَ ح و حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ سُهَيْلٍ جَمِيعًا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ
Ба мо хабар дод [Алӣ ибни Муҳаммад Ат Танафус] гуфт, ба мо гуфт [Вакиъ] гуфт, ба мо [Суфён] аз [Суҳайл ибни Абу Солиҳ] аз [Абдуллоҳ ибни Динор] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Ҳурайра] гуфт; Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Имон шасту нӯҳ ё ҳафтод дар дорад. Пастаринаш дур кардани хорҳо аз роҳ аст ва баландтарин сухани «Ла илаҳа иллаллоҳ» - «Ла илоҳа илоҳӣ» аст. Шарм бахше аз имон аст». Ба мо [Абубакр ибни Абусаиба] гуфт: ба мо [Абу Холиди Ањмар] аз [Ибни Аљлон] ривоят кардааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо [Амру ибни Рофиъ] гуфт, ба мо [Ҷарир] аз [Суҳайл] ҳама чизро аз [Абдуллоҳ ибни Динор] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) ривоят кардааст, монанди ҳадиси боло.
Hadith
Imam Ibnu Majah : 57
حَدَّثَنَا سَهْلُ بْنُ أَبِي سَهْلٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ يَزِيدَ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَالِمٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَسَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يَعِظُ أَخَاهُ فِي الْحَيَاءِ فَقَالَ إِنَّ الْحَيَاءَ شُعْبَةٌ مِنْ الْإِيمَانِ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Саҳл ибни Абусаҳл] ва [Муҳаммад ибни Абдуллоҳ ибни Язид] ҳарду гуфтанд: [Суфён] аз [Зуҳрӣ] аз [Солим] аз [падараш] ба мо нақл кардааст. «Пайғамбар (с) шуниданд, ки марде ба бародараш дар бораи расвоӣ насиҳат мекард. Пас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуданд: «Дарҳақиқат, расвоӣ аз имон аст».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 58
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ عَنْ الْأَعْمَشِ ح و حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مَيْمُونٍ الرَّقِّيُّ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ كِبْرٍ وَلَا يَدْخُلُ النَّارَ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ
Ба мо [Сувайд ибни Саъид] гуфт, ба мо [Алӣ ибни Мушир] аз [Аъмосӣ] хабар додааст. Ва аз руи сатри дигар; Ба мо [Алӣ ибни Маймуни Ар Раққӣ] гуфт, ба мо [Саъид ибни Маслама] аз [Аъмосӣ] аз [Иброҳим] аз [Алқама] аз [Абдуллоҳ] хабар додааст; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: «Қалбида бир дона хардал кибру кибр бўлган киши жаннатга кирмайди ва қалбида хардал донаича иймон бор киши дўзахга кирмайди».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 59
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَنْبَأَنَا مَعْمَرٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا خَلَّصَ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ مِنْ النَّارِ وَأَمِنُوا فَمَا مُجَادَلَةُ أَحَدِكُمْ لِصَاحِبِهِ فِي الْحَقِّ يَكُونُ لَهُ فِي الدُّنْيَا أَشَدَّ مُجَادَلَةً مِنْ الْمُؤْمِنِينَ لِرَبِّهِمْ فِي إِخْوَانِهِمْ الَّذِينَ أُدْخِلُوا النَّارَ قَالَ يَقُولُونَ رَبَّنَا إِخْوَانُنَا كَانُوا يُصَلُّونَ مَعَنَا وَيَصُومُونَ مَعَنَا وَيَحُجُّونَ مَعَنَا فَأَدْخَلْتَهُمْ النَّارَ فَيَقُولُ اذْهَبُوا فَأَخْرِجُوا مَنْ عَرَفْتُمْ مِنْهُمْ فَيَأْتُونَهُمْ فَيَعْرِفُونَهُمْ بِصُوَرِهِمْ لَا تَأْكُلُ النَّارُ صُوَرَهُمْ فَمِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ النَّارُ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَيْهِ وَمِنْهُمْ مَنْ أَخَذَتْهُ إِلَى كَعْبَيْهِ فَيُخْرِجُونَهُمْ فَيَقُولُونَ رَبَّنَا أَخْرَجْنَا مَنْ قَدْ أَمَرْتَنَا ثُمَّ يَقُولُ أَخْرِجُوا مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ وَزْنُ دِينَارٍ مِنْ الْإِيمَانِ ثُمَّ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ وَزْنُ نِصْفِ دِينَارٍ ثُمَّ مَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍقَالَ أَبُو سَعِيدٍ فَمَنْ لَمْ يُصَدِّقْ هَذَا فَلْيَقْرَأْ{ إِنَّ اللَّهَ لَا يَظْلِمُ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ وَإِنْ تَكُ حَسَنَةً يُضَاعِفْهَا وَيُؤْتِ مِنْ لَدُنْهُ أَجْرًا عَظِيمًا }
Ба мо гуфт, ки Ҳос [Муҳаммад ибни Яҳё] гуфт, ба мо нақл кард [Абдурраззоқ] гуфт, ба мо [Маъмар] аз [Зайд ибни Аслам] аз [Атоъ ибни Ясор] аз [Абусаъиди Худрӣ] нақл кардааст; Расули Худо (с) фармуданд: «Агар Худованд мӯъминонро аз дӯзах барорад ва онҳо дар амн бошанд, баҳси яке аз шумо ва дӯсти ӯ дар бораи чизҳои дурусте, ки дар дунё рух медиҳад, сахттар аз баҳси мӯъминон бо Парвардигорашон дар бораи ба дӯзах андохтани бародарони худ нахоҳад буд». Гуфт: «Онҳое, ки имон овардаанд, мегӯянд; «Эй Парвардигори мо, бародаронамон бо мо намоз мехонданд, рӯза мегирифтанд ва бо мо ҳаҷ мекарданд, вале чаро онҳоро дар дӯзах андохтаӣ? Худованд мефармояд: «Бирав ва касонеро, ки аз миёни онҳо мешиносед, берун оред». Онҳо назди Ӯ омада, онҳоро аз суратҳояшон шинохтанд, суратҳояшонро оташ нахӯрда буд. Яке аз онҳо дар оташ то як қисми ҳарду гӯсолааш сӯхта буд. Ва баъзеро то буғунҳояшон оташ зада буд. Ҳамин тавр, онҳо онро бароварданд. Он гоҳ фарьёд заданд; «Эй Парвардигори мо, касонеро, ки ба мо амр кардаӣ, берун овардем». Сипас фармуд: Он касеро, ки дар дилаш имон дорад, ба арзиши як динор берун кунед. Пас касест, ки дар дилаш имони ним динор вазн дорад. Пас касест, ки имоне дар дилаш мисли донаи хардал гарон бошад». Абусаъид гуфт: Ҳар кӣ ба ин бовар накунад, бихонад: «Дарҳақиқат, Худо ба касе ситам намекунад, ҳатто ба андозаи зарра ва агар ба андозаи зарра некие бошад, Худованд онро афзун мекунад ва аз ҷониби худ мукофоти бузург медиҳад».
Hadith
Imam Ibnu Majah : 60
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُحَمَّدٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ نَجِيحٍ وَكَانَ ثِقَةً عَنْ أَبِي عِمْرَانَ الْجَوْنِيِّ عَنْ جُنْدُبِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ قَالَكُنَّا مَعَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَنَحْنُ فِتْيَانٌ حَزَاوِرَةٌ فَتَعَلَّمْنَا الْإِيمَانَ قَبْلَ أَنْ نَتَعَلَّمَ الْقُرْآنَ ثُمَّ تَعَلَّمْنَا الْقُرْآنَ فَازْدَدْنَا بِهِ إِيمَانًا
Ба мо хабар дод [Алӣ ибни Муҳаммад] гуфт, ба мо гуфт [Воқӣ] гуфт, ба мо [Ҳаммад ибни Наҷиҳ] - цика - эътимод дошт - - аз [Абу Имрон Ал-Ҷавнӣ] аз [Ҷундуб ибни Абдуллоҳ] гуфт; «Вақте ки дар назди Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам будем, дар он замон ҷавонони тавоно будем. Мо пеш аз омӯхтани Қуръон имон омӯхтем, баъд Қуръон омӯхтем, имонамон зиёд шуд».
