Imam Abu Dawud (الامام ابو داود) - 4590 Hadith
Hadith
Imam Abu Dawud : 161
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ حَدَّثَنَا سِمَاكٌ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَأَكَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتِفًا ثُمَّ مَسَحَ يَدَهُ بِمِسْحٍ كَانَ تَحْتَهُ ثُمَّ قَامَ فَصَلَّى
Ба мо хабар дод [Мусаддад] ба мо гуфт [Абу Ахвош] ба мо [Гӯш кунед] аз [Икрима] аз [Ибни Аббос] гуфт; Расули Худо (с) боре гӯшти рони бузро хӯрд, сипас бо матои зераш дастонашро пок кард, сипас бархост ва намоз хонд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 162
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ النَّمَرِيُّ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ يَحْيَى بْنِ يَعْمَرَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْتَهَشَ مِنْ كَتِفٍ ثُمَّ صَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Ҳафш бин Умар ан-Номирӣ] ба мо [Ҳаммом] аз [Қатода] аз [Яҳё бин Яъмар] аз [Ибни Аббос] ривоят кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) як бор гӯшти рони бузро газиданд, сипас намоз хонду аввал таҳорат нагирифт.
Hadith
Imam Abu Dawud : 163
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ الْحَسَنِ الْخَثْعَمِيُّ حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُنْكَدِرِ قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُقَرَّبْتُ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُبْزًا وَلَحْمًا فَأَكَلَ ثُمَّ دَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ بِهِ ثُمَّ صَلَّى الظُّهْرَ ثُمَّ دَعَا بِفَضْلِ طَعَامِهِ فَأَكَلَ ثُمَّ قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ
Ба мо хабар дод [Иброҳим ибни Ҳасан Ал-Хатсамӣ] ба мо гуфт [Ҳаҷҷоҷ] гуфт [Ибни Ҷурайҷ] ба ман гуфт [Муҳаммад ибни Ал-Мункадир] гуфт; Боре шунидам, ки [Ҷобир ибни Абдуллоҳ] мефармуд; Боре ба Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) як луқма нон ва гӯшт пешниҳод кардам, сипас хӯрд. Сипас оби таҳорат хост, сипас бо он об таҳорат кард. Пас аз он намози зухурро адо кард. Сипас боқимондаи таъомашро хост, хӯрд ва баъд бе таҳорат ба намоз бархест.
Hadith
Imam Abu Dawud : 164
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ سَهْلٍ أَبُو عِمْرَانَ الرَّمْلِيُّ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ عَيَّاشٍ حَدَّثَنَا شُعَيْبُ بْنُ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُنْكَدِرِ عَنْ جَابِرٍ قَالَكَانَ آخِرَ الْأَمْرَيْنِ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَرْكُ الْوُضُوءِ مِمَّا غَيَّرَتْ النَّارُقَالَ أَبُو دَاوُد هَذَا اخْتِصَارٌ مِنْ الْحَدِيثِ الْأَوَّلِ
Ба мо хабар дод [Мусо ибни Саҳл Абу Имрон Ар-Рамлӣ] ба мо гуфт [Алӣ ибни Айёсӣ] ба мо [Суайб ибни Абуҳамза] аз [Муҳаммад ибни Ал-Мункадир] аз [Ҷобир] гуфт; Охири ин ду ҳолат ин аст, ки Паёмбар (с) таҳорат намекард, зеро чизеро, ки оташ ламс карда буд, мехӯрд. Абу Довуд гуфт; Ин мухтасари хадиси аввал аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 165
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ السَّرْحِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْمَلِكِ بْنُ أَبِي كَرِيمَةَ قَالَ ابْنُ السَّرْحِ بْنُ أَبِي كَرِيمَةَ مِنْ خِيَارِ الْمُسْلِمِينَ قَالَ حَدَّثَنِي عُبَيْدُ بْنُ ثُمَامَةَ الْمُرَادِيُّ قَالَقَدِمَ عَلَيْنَا مِصْرَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ جَزْءٍ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَمِعْتُهُ يُحَدِّثُ فِي مَسْجِدِ مِصْرَ قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي سَابِعَ سَبْعَةٍ أَوْ سَادِسَ سِتَّةٍ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي دَارِ رَجُلٍ فَمَرَّ بِلَالٌ فَنَادَاهُ بِالصَّلَاةِ فَخَرَجْنَا فَمَرَرْنَا بِرَجُلٍ وَبُرْمَتُهُ عَلَى النَّارِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَطَابَتْ بُرْمَتُكَ قَالَ نَعَمْ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي فَتَنَاوَلَ مِنْهَا بَضْعَةً فَلَمْ يَزَلْ يَعْلُكُهَا حَتَّى أَحْرَمَ بِالصَّلَاةِ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَيْهِ
Ба мо хабар дод [Аҳмад ибни Амру ибни Сарҷ] ба мо гуфт [Абдулмолик ибни Абу Карима] гуфт Ибни Сарҷ; Ибни Абу Карима ва аз мусалмонони баргузида гуфт; Ба ман [Убайд ибни Сумама Ал-Муродӣ] гуфт: [Абдуллоњ ибни Њорис ибни Љазъин] яке аз асњоби Паёмбар (с) дар Миср назди мо омад. Шунидам, ки ӯ дар масҷиди Миср ҳадис мегӯяд, гуфт; Боре ман дар хонаи касе њафтум ё шашумин бо Паёмбар (с) будам, пас Билол (р) гузашту азон дод. Мо берун баромадем ва аз назди марде гузаштем, ки дегаш дар оташ буд. Сипас Расули Худо (с) фармуд: Оё деги ту хуб аст? -Яъне гӯшти дар дегатон пухта ва ба хӯрдан омода аст?- ҷавоб дод мард; Бале, ман тайёрам, ки падар ва модарат фидияи ту бошанд. Сипас як пораи гӯштро аз ӯ гирифт - сипас хӯрд - ва ба хоидан идома дод, то вориди намоз шуд, дар ҳоле ки ман ба ӯ нигоҳ кардам.
Hadith
Imam Abu Dawud : 166
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى عَنْ شُعْبَةَ حَدَّثَنِي أَبُو بَكْرِ بْنُ حَفْصٍ عَنْ الْأَغَرِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْوُضُوءُ مِمَّا أَنْضَجَتْ النَّارُ
Ба мо хабар дод [Мусаддад] ба мо [Яҳё] аз [Сюъба] хабар дод ба ман [Абубакр ибни Ҳафш] аз [Ағарр] аз [Абу Ҳурайра] гуфт; Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Барои хӯрдани хӯроки дар оташ пухта пухта таҳорат кунед».
Hadith
Imam Abu Dawud : 167
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبَانُ عَنْ يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ أَنَّ أَبَا سُفْيَانَ بْنَ سَعِيدِ بْنِ الْمُغِيرَةِ حَدَّثَهُأَنَّهُ دَخَلَ عَلَى أُمِّ حَبِيبَةَ فَسَقَتْهُ قَدَحًا مِنْ سَوِيقٍ فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَمَضْمَضَ فَقَالَتْ يَا ابْنَ أُخْتِي أَلَا تَوَضَّأُ إِنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ تَوَضَّئُوا مِمَّا غَيَّرَتْ النَّارُ أَوْ قَالَ مِمَّا مَسَّتْ النَّارُقَالَ أَبُو دَاوُد فِي حَدِيثِ الزُّهْرِيِّ يَا ابْنَ أَخِي
Ба мо [Муслим ибни Иброҳим] [Абон] аз [Яҳё ибни Абу Касир] аз [Абу Салама] нақл кардааст, ки [Абу Суфён ибни Саъид ибни Муғира] ба ӯ нақл кардааст, ки боре бо [Умми Ҳабиба] вохӯрд, сипас ба ӯ як коса орд дод, сипас об хост ва сипас бо даҳон ғарғаш кард. Умми Ҳабиба ба ӯ гуфт; Эй писари хоҳарам, ту таҳорат намекунӣ? Дарҳақиқат, Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Оташ ўзгартирилган нарсани тановул қилинглар, ёки олов қолган нарса дедилар», дедилар. Абу Довуд гуфт; дар хадиси Зухри омадааст; Эй писари бародарам.
Hadith
Imam Abu Dawud : 168
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا اللَّيْثُ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَرِبَ لَبَنًا فَدَعَا بِمَاءٍ فَتَمَضْمَضَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ لَهُ دَسَمًا
Ба мо [Қутайба ибни Саид] [Лайтс] аз [Уқайл] аз [Зуҳрӣ] [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ] аз [Ибни Аббос] нақл кардааст, ки Паёмбар (с) боре шир нӯшид, пас аз он об хост, сипас дар даҳонаш бишӯяд, сипас дар он шир ғарқ кард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 169
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ عَنْ زَيْدِ بْنِ الْحُبَابِ عَنْ مُطِيعِ بْنِ رَاشِدٍ عَنْ تَوْبَةَ الْعَنْبَرِيِّ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ يَقُولُإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شَرِبَ لَبَنًا فَلَمْ يُمَضْمِضْ وَلَمْ يَتَوَضَّأْ وَصَلَّىقَالَ زَيْدٌ دَلَّنِي شُعْبَةُ عَلَى هَذَا الشَّيْخِ
Ба мо [Усмон ибни Абӯсаиба] аз [Зайд ибни Ҳубоб] аз [Мутӣ ибни Расид] аз [Тавба ал-Анборӣ] нақл кардааст, ки боре аз [Анас ибни Молик] шунидааст. Дарҳақиқат, Расули Худо (с) як бор шир нӯшид, сипас даҳонашро нашуст ва на таҳорат кард ва сипас намоз хонд. Зайд гуфт; Сюъба дар бораи ин шайх ба ман нишон дод.
Hadith
Imam Abu Dawud : 170
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ الرَّبِيعُ بْنُ نَافِعٍ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَقَ حَدَّثَنِي صَدَقَةُ بْنُ يَسَارٍ عَنْ عَقِيلِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَخَرَجْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعْنِي فِي غَزْوَةِ ذَاتِ الرِّقَاعِ فَأَصَابَ رَجُلٌ امْرَأَةَ رَجُلٍ مِنْ الْمُشْرِكِينَ فَحَلَفَ أَنْ لَا أَنْتَهِيَ حَتَّى أُهَرِيقَ دَمًا فِي أَصْحَابِ مُحَمَّدٍ فَخَرَجَ يَتْبَعُ أَثَرَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَزَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْزِلًا فَقَالَ مَنْ رَجُلٌ يَكْلَؤُنَا فَانْتَدَبَ رَجُلٌ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَرَجُلٌ مِنْ الْأَنْصَارِ فَقَالَ كُونَا بِفَمِ الشِّعْبِ قَالَ فَلَمَّا خَرَجَ الرَّجُلَانِ إِلَى فَمِ الشِّعْبِ اضْطَجَعَ الْمُهَاجِرِيُّ وَقَامَ الْأَنْصَارِيُّ يُصَلِّ وَأَتَى الرَّجُلُ فَلَمَّا رَأَى شَخْصَهُ عَرِفَ أَنَّهُ رَبِيئَةٌ لِلْقَوْمِ فَرَمَاهُ بِسَهْمٍ فَوَضَعَهُ فِيهِ فَنَزَعَهُ حَتَّى رَمَاهُ بِثَلَاثَةِ أَسْهُمٍ ثُمَّ رَكَعَ وَسَجَدَ ثُمَّ انْتَبَهَ صَاحِبُهُ فَلَمَّا عَرِفَ أَنَّهُمْ قَدْ نَذِرُوا بِهِ هَرَبَ وَلَمَّا رَأَى الْمُهَاجِرِيُّ مَا بِالْأَنْصَارِيِّ مِنْ الدَّمِ قَالَ سُبْحَانَ اللَّهِ أَلَا أَنْبَهْتَنِي أَوَّلَ مَا رَمَى قَالَ كُنْتَ فِي سُورَةٍ أَقْرَؤُهَا فَلَمْ أُحِبَّ أَنْ أَقْطَعَهَا
Ба мо гуфт [Абу Тавба Ар-Рабиъ ибни Нофиъ] ба мо [Ибни Муборак] аз [Мухаммад ибни Исхок] ба ман [Шадака ибни Ясор] аз [Окил ибни Ҷобир] аз [Ҷобир] гуфт; Боре ҳамроҳи Расули Худо (с) баромадем, яъне дар ҷанги Зоти Риқоъ, пас касе аз мусалмонон зани марде аз мушриконро асир кард. Пас ӯ - шавҳар - қасам хӯрд, ки гуфт; «Ман ҳаргиз қасос гирифтанро бас намекунам, то хуни касе аз дӯстони Муҳаммад (с) бирезам». Пас аз пайи пайравии Паёмбар (с) рафт. Пас аз он ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дар ҷое истод, фармуд: Кӣ ба мо нигоҳ мекунад? Пас яке аз муњољирин ва яке аз ансор онро ба љо оварданд. Пас гуфт: «Ҳар ду дар лаби фосилаи байни ду теппа эмин бошед! Ҷобир гуфт; Ваќте он ду мард ба холигии теппа рафтанд, марди муњољирин хобида хобид ва марди ансорї - намоз мехонд-, пас мушрик омад. Мушрик чун пайкари ансорро дид, донист, ки ансор сарвари лашкар аст ва тире ба суи вай андохт ва он ба у бархурд. Пас марди ансорӣ тирро берун кашид, то мушрик бо се тир ӯро парронд, пас он марди ансорӣ рукуъ кард ва саҷда кард. Баъд рафиконаш — му-хочирон аз хоб бедор шуданд. Вакте мушрик фахмид, ки дустонаш хабар ёфтаанд, гурехт. Вақте марди муҳоҷир ҷасади ансориро дар хунолуд дид, гуфт; Субҳоналлоҳ -Алҳамдулиллаҳ- чаро вақте ки бори аввал ба ту тир зад, маро бедор накардӣ? Гуфт: Он вақт ман сураеро мехонд, дар ҳоле ки дӯст намедорам, ки хонданро то охир қатъ кунам.
Hadith
Imam Abu Dawud : 171
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي نَافِعٌ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ شُغِلَ عَنْهَا لَيْلَةً فَأَخَّرَهَا حَتَّى رَقَدْنَا فِي الْمَسْجِدِ ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ اسْتَيْقَظْنَا ثُمَّ رَقَدْنَا ثُمَّ خَرَجَ عَلَيْنَا فَقَالَ لَيْسَ أَحَدٌ يَنْتَظِرُ الصَّلَاةَ غَيْرُكُمْ
Ба мо [Аҳмад ибни Муҳаммад ибни Ҳанбал] нақл кард [Абдурраззоқ] ба мо гуфт [Ибни Ҷурайҷ] ба ман [Нофиъ] ба ман [Абдуллоҳ ибни Умар] гуфт, ки Паёмбари Худо (с) шабе аз намози хуфтан банд буд, -ба сабаби омодагӣ ба ҷанги он ҳазрат банд будем. бедор шуд, сипас боз хоб рафт, баъд аз хоб бедор шуд ва боз хобаш бурд, сипас ба истиќболи мо баромад ва гуфт: Ба љуз ту касе интизори намоз нест.
Hadith
Imam Abu Dawud : 172
حَدَّثَنَا شَاذُّ بْنُ فَيَّاضٍ حَدَّثَنَا هِشَامٌ الدَّسْتُوَائِيُّ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسٍ قَالَكَانَ أَصْحَابُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَنْتَظِرُونَ الْعِشَاءَ الْآخِرَةَ حَتَّى تَخْفِقَ رُءُوسُهُمْ ثُمَّ يُصَلُّونَ وَلَا يَتَوَضَّئُونَقَالَ أَبُو دَاوُد زَادَ فِيهِ شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ قَالَ كُنَّا نَخْفِقُ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَرَوَاهُ ابْنُ أَبِي عَرُوبَةَ عَنْ قَتَادَةَ بِلَفْظٍ آخَرَ
Ба мо хабар дод [Сядз ибни Файядл] ба мо [Ҳисём ад-Дастувоъӣ] аз [Қатода] аз [Анас] гуфт; Саҳобагони Расули Худо (с) мунтазири анҷоми намози хуфтан мемонданд, то сарҳояшон меларзид, - хобашон меомад - баъд намоз мехонданд ва дигар таҳорат намекарданд. Абу Довуд гуфт; [Сюъба] аз [Қатода] бар ӯ афзуд, [Анас] гуфт; Дар замони Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам хоб будем. Ва [Ибни Аби Аруба] аз [Қатода] бо ибораи дигар ривоят кардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 173
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ ثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ أَنَّ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ قَالَأُقِيمَتْ صَلَاةُ الْعِشَاءِ فَقَامَ رَجُلٌ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي حَاجَةً فَقَامَ يُنَاجِيهِ حَتَّى نَعَسَ الْقَوْمُ أَوْ بَعْضُ الْقَوْمِ ثُمَّ صَلَّى بِهِمْ وَلَمْ يَذْكُرْ وُضُوءًا
Ба мо [Мӯсо ибни Исмоил] ва [Довуд ибни Сибиб] хабар дод, ки ҳарду гуфтанд; Ба мо [Ҳаммад ибни Салама] аз [Собит ал-Бунанӣ] нақл кардааст, ки [Анас ибни Молик] гуфт: Иқомати намози хуфтан гуфта шуда буд, ногаҳон марде бархост ва гуфт: Эй Расули Худо (с) ба чизе ниёз дорам - шумо -! Пас, саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам истода бо ӯ гуфтугӯ мекард, то ёронаш ё баъзе аз онҳо хобиданд, сипас бо онҳо намоз хонданд. Ва ӯ - Собит ал-Бунанӣ - дар ин таърих - таҳоратро зикр накардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 174
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ عَنْ عَبْدِ السَّلَامِ بْنِ حَرْبٍ وَهَذَا لَفْظُ حَدِيثِ يَحْيَى عَنْ أَبِي خَالِدٍ الدَّالَانِيِّ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْجُدُ وَيَنَامُ وَيَنْفُخُ ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي وَلَا يَتَوَضَّأُ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ صَلَّيْتَ وَلَمْ تَتَوَضَّأْ وَقَدْ نِمْتَ فَقَالَ إِنَّمَا الْوُضُوءُ عَلَى مَنْ نَامَ مُضْطَجِعًا زَادَ عُثْمَانُ وَهَنَّادٌ فَإِنَّهُ إِذَا اضْطَجَعَ اسْتَرْخَتْ مَفَاصِلُهُقَالَ أَبُو دَاوُد قَوْلُهُ الْوُضُوءُ عَلَى مَنْ نَامَ مُضْطَجِعًا هُوَ حَدِيثٌ مُنْكَرٌ لَمْ يَرْوِهِ إِلَّا يَزِيدُ أَبُو خَالِدٍ الدَّالَانِيُّ عَنْ قَتَادَةَ وَرَوَى أَوَّلَهُ جَمَاعَةٌ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَلَمْ يَذْكُرُوا شَيْئًا مِنْ هَذَا وَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَحْفُوظًا وَقَالَتْ عَائِشَةُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَنَامُ عَيْنَايَ وَلَا يَنَامُ قَلْبِي و قَالَ شُعْبَةُ إِنَّمَا سَمِعَ قَتَادَةُ مِنْ أَبِي الْعَالِيَةِ أَرْبَعَةَ أَحَادِيثَ حَدِيثَ يُونُسَ بْنِ مَتَّى وَحَدِيثَ ابْنِ عُمَرَ فِي الصَّلَاةِ وَحَدِيثَ الْقُضَاةُ ثَلَاثَةٌ وَحَدِيثَ ابْنِ عَبَّاسٍ حَدَّثَنِي رِجَالٌ مَرْضِيُّونَ مِنْهُمْ عُمَرُ وَأَرْضَاهُمْ عِنْدِي عُمَرُ قَالَ أَبُو دَاوُد وَذَكَرْتُ حَدِيثَ يَزِيدَ الدَّالَانِيِّ لِأَحْمَدَ بْنِ حَنْبَلٍ فَانْتَهَرَنِي اسْتِعْظَامًا لَهُ وَقَالَ مَا لِيَزِيدَ الدَّالَانِيِّ يُدْخِلُ عَلَى أَصْحَابِ قَتَادَةَ وَلَمْ يَعْبَأْ بِالْحَدِيثِ
Ба мо [Яҳё ибни Маъин] ва [Ҳаннад ибни Оси Сарий] ва [Усмон ибни Абусаиба] аз [Абдуссалом ибни Ҳарб] гуфтаанд ва ин лафаз аз ҳадиси Яҳё аз [Абу Холиди Далонӣ] аз [Қатода] аз Аббоси [Абу Ал-Ибни] аст, ки саллаллоху алайхи ва салам боре сачда кард ва хоб рафт ва садо дод ва баъд ба намоз бархост ва дигар тахорат нагирифт. Ибни Аббос гуфт; Пас аз ӯ пурсидам; Подшох намоз мехонд ва тахорат намекард, хол он ки подшох дар хоб буд. Пас фармуд: «Дарҳақиқат, таҳорат танҳо барои мардуме, ки хоби хобанд, воҷиб аст». [Усмон] ва [Њаннад] бо лафадл илова кардаанд; «Зеро, ки дар хоби хобаш тамоми буғумҳо заиф мешаванд». Абу Довуд гуфт; Ҳадис дар бораи таҳорат кардани мардуме, ки хобидаанд, ҳадиси бад аст, ҷуз Язид Абу Холиди Далони аз Қатода касе онро нагуфтааст. Оғози ин Ҳадисро Ҷамоъат аз Ибни Аббос ривоят кардааст ва дар ин бора чизе нагуфтаанд - вузӯъ барои касоне, ки хоби хобанд - ва фармуданд; Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам аз хоби дил нигоҳ дошт. Ва Оиша (р) гуфт; Паёмбар (с) фармуд: Чашмони ман дар хоб аст аммо дилам хоб нест. Шуъба гуфт; Дарвоқеъ, Қатода аз Абул Алия ҳамагӣ чаҳор ҳадис шунидааст, аз ҷумла: ҳадиси Юнус ибни Матто, ҳадиси Ибни Умар дар бораи намоз, ҳадис дар бораи ин ки се гурӯҳ қозӣ ҳастанд ва ҳадиси Ибни Аббос, ки ба ман дар бораи афроди баракат, аз ҷумла Умар ва касе, ки ба назари ман баракат дорад, хабар додааст. Абу Довуд гуфт; Боре ҳадиси Язиди Далониро ба Аҳмад ибни Ҳанбал ёдовар шудам, пас ӯ ба далели инкораш аз он таърих сахт маро огоҳ кард ва гуфт; Язид Ад-Далонӣ ба дӯстони Қатода чизеро, ки онҳо хабар надодаанд, чӣ иртибот дорад? Ӯ -Аҳмад- ба ҳадис парвое надошт.
Hadith
Imam Abu Dawud : 175
حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ الْحِمْصِيُّ فِي آخَرِينَ قَالُوا حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ الْوَضِينِ بْنِ عَطَاءٍ عَنْ مَحْفُوظِ بْنِ عَلْقَمَةَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَائِذٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وِكَاءُ السَّهِ الْعَيْنَانِ فَمَنْ نَامَ فَلْيَتَوَضَّأْ
Ба мо [Ҳайва ибни Сурайҳ Ал Ҳимшӣ] гуфт ба мо [Боқия] аз [Вадлин ибни Атто] аз [Маҳфуз ибни Алқама] аз [Абдурраҳмон ибни Аъидз] аз [Алӣ ибни Абутолиб] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам фармуданд: "Диноб ду чашм аст, пас хар ки хобад, тахорат кунад".
Hadith
Imam Abu Dawud : 176
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ وَإِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي مُعَاوِيَةَ عَنْ أَبِي مُعَاوِيَةَ ح و حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنِي شَرِيكٌ وَجَرِيرٌ وَابْنُ إِدْرِيسَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِكُنَّا لَا نَتَوَضَّأُ مِنْ مَوْطِئٍ وَلَا نَكُفُّ شَعْرًا وَلَا ثَوْبًاقَالَ أَبُو دَاوُد قَالَ إِبْرَاهِيمُ بْنُ أَبِي مُعَاوِيَةَ فِيهِ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ شَقِيقٍ عَنْ مَسْرُوقٍ أَوْ حَدَّثَهُ عَنْهُ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ وَقَالَ هَنَّادٌ عَنْ شَقِيقٍ أَوْ حَدَّثَهُ عَنْهُ
Ба мо [Њаннад ибни Ас-Сарї] ва [Иброњим ибни Абу Муъовия] аз [Абу Муъовия] хабар додааст. Ва чун ба мо хабар дод, [Усмон ибни Абӯсайба] ба ман [Сярик] ва [Ҷарир] ва [Ибни Идрис] аз [Аъмосӣ] аз [Сёқиқ] хабар додааст, гуфт: [Абдуллоҳ] гуфт; Ваќте ки пойњоямон бар - чирк- гузоранд, дигар тањорат намекунем ва мўй ва либосамонро низ намекашем - њангоми саљда тарки онњоро мегузорем. Абу Довуд гуфт; Гуфт: [Иброҳим ибни Абу Муъовия] ба ӯ, аз [Аъмосӣ] аз [Сёқиқ] аз [Масруқ] ё ӯ аз ӯ ба ӯ гуфта буд, гуфт: гуфт (Абдуллоњ) ва [Њаннад] аз [Шаќиќ] гуфт ё ў аз ў гуфта буд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 177
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا جَرِيرُ بْنُ عَبْدِ الْحَمِيدِ عَنْ عَاصِمٍ الْأَحْوَلِ عَنْ عِيسَى بْنِ حِطَّانَ عَنْ مُسْلِمِ بْنِ سَلَّامٍ عَنْ عَلِيِّ بْنِ طَلْقٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا فَسَا أَحَدُكُمْ فِي الصَّلَاةِ فَلْيَنْصَرِفْ فَلْيَتَوَضَّأْ وَلْيُعِدْ الصَّلَاةَ
Ба мо [Усмон ибни Абӯсайба] нақл кард, ки [Ҷарир ибни Абдулҳамид] аз [Ошим ал-Аҳвол] аз [Исо ибни Ҳистон] аз [Муслим ибни Саллом] аз [Алӣ ибни Талқ] гуфт; Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Агар бирингиз намоз ўқиётган вақтида шамолдан ўтиб кетса, таҳорат қилинсин ва намозни қайта ўқисин», дедилар.
Hadith
Imam Abu Dawud : 178
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبِيدَةُ بْنُ حُمَيْدٍ الْحَذَّاءُ عَنْ الرَّكِينِ بْنِ الرَّبِيعِ عَنْ حُصَيْنِ بْنِ قَبِيصَةَ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَكُنْتُ رَجُلًا مَذَّاءً فَجَعَلْتُ أَغْتَسِلُ حَتَّى تَشَقَّقَ ظَهْرِي فَذَكَرْتُ ذَلِكَ لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَوْ ذُكِرَ لَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تَفْعَلْ إِذَا رَأَيْتَ الْمَذْيَ فَاغْسِلْ ذَكَرَكَ وَتَوَضَّأْ وُضُوءَكَ لِلصَّلَاةِ فَإِذَا فَضَخْتَ الْمَاءَ فَاغْتَسِلْ
Гуфт ба мо [Кутайба ибни Саид] ба мо [Обида ибни Ҳумайд Ал Ҳаззоъ] аз [Ар-Ракин ибни Ар-Рабӣ] аз [Ҳушайн ибни Қобиша] аз [Алӣ разиллоҳу анҳу] гуфт; Ман шахсе ҳастам, ки зуд-зуд ба мадзӣ мебароям, бинобар ин ман ҳамеша душ мегирам, аз ин рӯ, пушти ман ҳис мекунад, ки гӯё дарида мешавад. Пас, ман инро ба Паёмбар (с) расонидам ё ба ӯ расонидам. Пас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуданд: Ин корро накун, агар мадзӣ дидӣ, узвҳои ҷинсиатро бишӯй ва баъд таҳорат кун, ки дар намоз таҳорат мекунӣ. Ҳангоме ки ҳоҷат кашед, душ гиред!»
Hadith
Imam Abu Dawud : 179
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ مَالِكٍ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ يَسَارٍ عَنْ الْمِقْدَادِ بْنِ الْأَسْوَدِأَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ أَمَرَهُ أَنْ يَسْأَلَ لَهُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الرَّجُلِ إِذَا دَنَا مِنْ أَهْلِهِ فَخَرَجَ مِنْهُ الْمَذْيُ مَاذَا عَلَيْهِ فَإِنَّ عِنْدِي ابْنَتَهُ وَأَنَا أَسْتَحْيِي أَنْ أَسْأَلَهُ قَالَ الْمِقْدَادُ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ إِذَا وَجَدَ أَحَدُكُمْ ذَلِكَ فَلْيَنْضَحْ فَرْجَهُ وَلْيَتَوَضَّأْ وُضُوءَهُ لِلصَّلَاةِحَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَلِيَّ بْنَ أَبِي طَالِبٍ قَالَ لِلْمِقْدَادِ وَذَكَرَ نَحْوَ هَذَا قَالَ فَسَأَلَهُ الْمِقْدَادُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَغْسِلْ ذَكَرَهُ وَأُنْثَيَيْهِ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ الثَّوْرِيُّ وَجَمَاعَةٌ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ الْمِقْدَادِ عَنْ عَلِيٍّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ الْقَعْنَبِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حَدِيثٍ حَدَّثَهُ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ قَالَ قُلْتُ لِلْمِقْدَادِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ الْمُفَضَّلُ بْنُ فَضَالَةَ وَجَمَاعَةٌ وَالثَّوْرِيُّ وَابْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ وَرَوَاهُ ابْنُ إِسْحَقَ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ الْمِقْدَادِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَمْ يَذْكُرْ أُنْثَيَيْهِ
Ба мо [Абдуллоњ ибни Маслама] аз [Молик] аз [Абуан-Надр] аз [Сулаймон ибни Ясор] аз [Микдод ибни Асвад] ривоят кардааст, ки [Алї ибни Абутолиб (р) боре ба ў фармуд, ки аз Расули Худо (с) бипурс, ки занаш дар бораи марде ба наздаш омад, пас берун омад. Чӣ бояд кард - душ гирад ё танҳо таҳорат кунад -? Азбаски занам духтари ӯ аст, ман аз пурсидани ӯ шарм медоштам -бевосита-. Миқдод гуфт; Пас аз Расули Худо (с) дар ин бора пурсидам. Сипас фармуд: «Ҳар гоҳ яке аз шумо ин мадзро гирифт, авраташро бишӯяд ва ҳамчунон ки барои намоз таҳорат мекунад, таҳорат кунад». Ба мо [Аҳмад ибни Юнус] ба мо [Зуҳайр] аз [Ҳисём ибни Урва] аз [Урва] хабар додааст, ки [Алӣ ибни Абутолиб (р) боре ба [Миқдод] гуфт, ӯ чунин як лафазро зикр кард, гуфт: Миќдод дар ин бора пурсид, сипас Расули Худо (с) фармуд: Бигзор аъзои љинс ва ду тупашро бишўяд. Абу Довуд гуфт; Ва [Ас-Саврӣ] ва Ҷамоъат аз [Ҳисём] аз [Падараш] аз [Миқдод] аз [Алӣ] аз Паёмбар (с) ривоят кардаанд. Ба мо [Абдуллоҳ ибни Масламаи Қаънабӣ] гуфт: Ва ба мо [падарам] аз [Ҳисём ибни Урва] аз [падараш] аз ҳадисе, ки аз [Алӣ ибни Абутолиб] ривоят кардааст, гуфт: Боре ба [Миқдод] гуфтам, пас ӯ маънои ҳадисро зикр кард. Абу Довуд гуфт; Ва [Муфаддлол ибни Фадлола] ва Чамоъат ва [Ас-Саври] ва [Ибни Уяйна] аз [Хишом] аз [падараш] аз [Али ибни Абутолиб] ривоят кардаанд. Ва [Ибни Исҳоқ] аз [Ҳисём ибни Урва] аз [падараш] аз [Миқдод] аз Паёмбар (с) ривоят кардааст, ки ду узви ҷинси худро зикр накардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 180
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ يَعْنِي ابْنَ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَقَ حَدَّثَنِي سَعِيدُ بْنُ عُبَيْدِ بْنِ السَّبَّاقِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَهْلِ بْنِ حُنَيْفٍ قَالَكُنْتُ أَلْقَى مِنْ الْمَذْيِ شِدَّةً وَكُنْتُ أُكْثِرُ مِنْ الِاغْتِسَالِ فَسَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ ذَلِكَ فَقَالَ إِنَّمَا يُجْزِيكَ مِنْ ذَلِكَ الْوُضُوءُ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَكَيْفَ بِمَا يُصِيبُ ثَوْبِي مِنْهُ قَالَ يَكْفِيكَ بِأَنْ تَأْخُذَ كَفًّا مِنْ مَاءٍ فَتَنْضَحَ بِهَا مِنْ ثَوْبِكَ حَيْثُ تَرَى أَنَّهُ أَصَابَهُ
Ба мо гуфт [Мусаддад] ба мо гуфт [Исмоил ибни Иброҳим] ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Исҳоқ] ба ман [Саъид ибни Убайд ибни Ас-Саббоқ] аз [падараш] аз [Саҳл ибни Ҳунайф] гуфт; Хамеша мадзро мебарорам, аз ин ру дамеша душ мегирам. Пас аз Расули Худо (с) дар ин бора пурсидам. Гуфт: «Дарҳақиқат, туро аз он таҳорат кардан басанда аст». Боз пурсидам; Эй Расули Худо (с), пас чӣ гуна мадзие, ки ба либоси ман даст расонд? Гуфт: Фаќат дар кафи дастат об бигир, баъд ба ќисми либосат пошидан, ки медонї, аз мадзї осеб дидааст.
