Imam Abu Dawud (الامام ابو داود) - 4590 Hadith
Hadith
Imam Abu Dawud : 141
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ مَرْوَانَ وَمَحْمُودُ بْنُ خَالِدٍ الدِّمَشْقِيُّ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا الْوَلِيدُ قَالَ مَحْمُودٌ أَخْبَرَنَا ثَوْرُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ رَجَاءِ بْنِ حَيْوَةَ عَنْ كَاتِبِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَوَضَّأْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ فَمَسَحَ أَعْلَى الْخُفَّيْنِ وَأَسْفَلَهُمَاقَالَ أَبُو دَاوُد وَبَلَغَنِي أَنَّهُ لَمْ يَسْمَعْ ثَوْرُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ رَجَاءٍ
Ба мо [Мӯсо ибни Марвон] ва [Маҳмуд ибни Холид ад-Димасиқӣ] ба маънӣ нақл кард, ба мо [Ал-Валид] гуфт, ки Маҳмуд ба мо [Цавр ибни Язид] аз [Раҷоъ ибни Ҳайва] аз [Секретатис-ул-Муғира ибни Сюъба] аз [Муғийра] ибни Сюъба гуфтааст; Боре дар љанги Табук аз тањорати Паёмбар (с) об рехтам, он њазрат (с) болои ва поёни ду хуфашро масх кард. Абу Довуд гуфт; Ба ман расид, ки Цаур ин ҳадисро аз Раҷаъ нашунидааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 142
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ هُوَ الثَّوْرِيُّ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ سُفْيَانَ بْنِ الْحَكَمِ الثَّقَفِيِّ أَوْ الْحَكَمِ بْنِ سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّ قَالَكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا بَالَ يَتَوَضَّأُ وَيَنْتَضِحُقَالَ أَبُو دَاوُد وَافَقَ سُفْيَانَ جَمَاعَةٌ عَلَى هَذَا الْإِسْنَادِ و قَالَ بَعْضُهُمْ الْحَكَمُ أَوْ ابْنُ الْحَكَمِ
Ба мо гуфт, ки [Муҳаммад ибни Қасир] ба мо [Суфён Атс-Саврӣ] аз [Мансур] аз [Муҷоҳид] аз [Суфён ибни Ал Ҳакам Атс-Сақафӣ] ё Ҳакам ибни Суфён Атс-Сақафӣ гуфтааст; Ваќте Расули Худо (с) пешоб кард, баъд тањорат мекард ва узвњои љинси худро бо об мешўяд. Абу Довуд гуфт; Чамъомадагон ба гуфтахои Суфён дар ин санод розй шуданд ва баъзехо гуфтанд; Ал Ҳакам ё Ибни Ҳакам.
Hadith
Imam Abu Dawud : 143
حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ هُوَ ابْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ ابْنِ أَبِي نَجِيحٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ رَجُلٍ مِنْ ثَقِيفٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَالَ ثُمَّ نَضَحَ فَرْجَهُ
Ба мо гуфт [Исҳоқ ибни Исмоил] ба мо [Суфён ибни Уяйна] аз [Ибни Аби Наҷиҳ] аз [Муҷоҳид] аз [марде аз Соқиф] аз [падараш] гуфт; Паёмбар (с) боре пешоб кард ва сипас ба узвҳои ҷинси худ об пошид.
Hadith
Imam Abu Dawud : 144
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ الْمُهَاجِرِ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ عَمْرٍو حَدَّثَنَا زَائِدَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ الْحَكَمِ أَوْ ابْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِيهِأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَالَ ثُمَّ تَوَضَّأَ وَنَضَحَ فَرْجَهُ
Ба мо [Нашр ибни Муҳоҷир] хабар додааст [Муъовия ибни Амр] ба мо [Зоида] аз [Мансур] аз [Муҷоҳид] аз [Ҳакам] ё Ибни Ҳакам аз [падараш] гуфтааст, ки Расули Худо (с) пешоб кард, сипас обро таҳорат кард ва ба ҷинси худ пошид.
Hadith
Imam Abu Dawud : 145
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ سَعِيدٍ الْهَمْدَانِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ سَمِعْتُ مُعَاوِيَةَ يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ يُحَدِّثُ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُدَّامَ أَنْفُسِنَا نَتَنَاوَبُ الرِّعَايَةَ رِعَايَةَ إِبِلِنَا فَكَانَتْ عَلَيَّ رِعَايَةُ الْإِبِلِ فَرَوَّحْتُهَا بِالْعَشِيِّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ يَخْطُبُ النَّاسَ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُومُ فَيَرْكَعُ رَكْعَتَيْنِ يُقْبِلُ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلَّا قَدْ أَوْجَبَفَقُلْتُ بَخٍ بَخٍ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ بَيْنِ يَدَيَّ الَّتِي قَبْلَهَا يَا عُقْبَةُ أَجْوَدُ مِنْهَا فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ فَقُلْتُ مَا هِيَ يَا أَبَا حَفْصٍ قَالَ إِنَّهُ قَالَ آنِفًا قَبْلَ أَنْ تَجِيءَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ حِينَ يَفْرُغُ مِنْ وُضُوئِهِ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ إِلَّا فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ قَالَ مُعَاوِيَةُ وَحَدَّثَنِي رَبِيعَةُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ حَدَّثَنَا الْحُسَيْنُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ عَنْ حَيْوَةَ وَهُوَ ابْنُ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِي عَقِيلٍ عَنْ ابْنِ عَمِّهِ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ أَمْرَ الرِّعَايَةِ قَالَ عِنْدَ قَوْلِهِ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ رَفَعَ بَصَرَهُ إِلَى السَّمَاءِ فَقَالَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ مُعَاوِيَةَ
Ба мо гуфт [Аҳмад ибни Саъид Ал Ҳамдонӣ] ба мо [Ибни Ваҳб] гуфт: Ман шунидам, ки [Муъовия ибни Солеҳ] аз [Абу Усмон] аз [Ҷубайр ибни Нуфайр] аз [Уқба ибни Омир] ҳадис нақл мекунад; Мо ва Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам бандагони худем, яъне навбат ба шутур мечарем. Чун навбати ба рамаи шутурҳо расид, дар нимаи рӯз онҳоро дар оғилашон гузоштам ва дидам, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба мардум хутба мегуфт. Пас шунидам, ки мегуфт: «Аз шумо касе нест, ки таҳорат кунад ва дуруст таҳорат кунад ва баъд ба ду ракъат намоз бархезад ва дилу рӯяшро бигардонад, вале ҳатман вориди биҳишт мешавад». Пас ман гуфтам: Аҷоиб! Хуб! Ин ифода чӣ қадар аҷиб аст! Пас марде дар пешам гуфт: «Ифодаи қаблӣ боз ҳам беҳтар буд, эй Уқба». Пас ба он шахс нигоҳ кардам, маълум шуд, ки ӯ [Умар ибни Хатсаб] аст, ки Худо аз ӯ рози бошад. Пурсидам, эй Абуҳафса, ин чӣ ифода аст? Гуфт: «Дарҳақиқат, пеш аз омаданатон гуфта буд: «Ҳеҷ як аз шумо таҳорат намекунад ва таҳораташро комил намекунад, пас аз таҳорат намози «Асиҳаду ан лаа илаҳа иллаллоҳу ваҳдаҳу ло шарика лоҳу ва анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу, ва анна Муҳаммадан абдуҳу ва расулуҳу. Барои ӯ шарике нест ва Муҳаммад банда ва расули Ӯст, аммо ҳашт дари осмон ба рӯи ӯ кушода аст, аз ҳар даре, ки бихоҳад, ворид шавад», гуфт [Рабиъа ибни Язид] ба мо аз [Абу Идрис] аз [Уқба ибни Омир] ибни Муъҷин ибни Муъҷид (р) гуфтааст. Аз [Ҳайва ибни Сурайҳ] аз [Абу Оқил] аз [писари амакаш] аз [Уқба ибни Омир Ал-Ҷуҳонӣ] аз Паёмбар (с) бо чунин сухан бидуни зикри масъалаи чӯпонӣ ва баъд аз сухани худ, саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам гуфт: осмон, баъд гуфт » ва низ ҳадисеро зикр кард, ки ба ҳадиси Муовия баробар аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 146
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا شَرِيكٌ عَنْ عَمْرِو بْنِ عَامِرٍ الْبَجَلِيِّ قَالَ مُحَمَّدٌ هُوَ أَبُو أَسَدِ بْنُ عَمْرٍو قَالَسَأَلْتُ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ عَنْ الْوُضُوءِ فَقَالَ كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ لِكُلِّ صَلَاةٍ وَكُنَّا نُصَلِّي الصَّلَوَاتِ بِوُضُوءٍ وَاحِدٍ
Ба мо гуфт, ки [Муҳаммад ибни Исо] ба мо [Шарик] аз [Амру ибни Омир Ал-Баҷали] гуфтааст Муҳаммад, яъне Абу Асад ибни Амр гуфт; Боре аз (Анас ибни Молик) дар бораи чӣ гуна таҳорат кардан пурсидам. Пас ӯ ҷавоб дод; Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам ҳар намозда таҳорат қилардилар. Ва низ бо як таҳорат чанд намоз хондем.
Hadith
Imam Abu Dawud : 147
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ أَخْبَرَنَا يَحْيَى عَنْ سُفْيَانَ حَدَّثَنِي عَلْقَمَةُ بْنُ مَرْثَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ بْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَصَلَّى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ الْفَتْحِ خَمْسَ صَلَوَاتٍ بِوُضُوءٍ وَاحِدٍ وَمَسَحَ عَلَى خُفَّيْهِ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ إِنِّي رَأَيْتُكَ صَنَعْتَ الْيَوْمَ شَيْئًا لَمْ تَكُنْ تَصْنَعُهُ قَالَ عَمْدًا صَنَعْتُهُ
Ба мо хабар дод [Мусаддад] ба мо [Яҳё] аз [Суфён] ба ман [Алқама ибни Марсад] аз [Сулаймон ибни Бурайда] аз [падараш] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам боре дар рузи Фатху Макка бо як тахорат панч вакт намоз хонданд ва болои хар ду хуфро масх карданд. Он гоҳ Умар ба ӯ гуфт: «Дарҳақиқат, ман имрӯз туро дидам, ки коре кардаӣ, ки пеш аз ин надидаӣ». Расулуллох саллаллоху алайхи васаллам: «Мен бу ишни қасддан қилганман», деб жавоб бердилар.
Hadith
Imam Abu Dawud : 148
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ أَنَّهُ سَمِعَ قَتَادَةَ بْنَ دِعَامَةَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍأَنَّ رَجُلًا جَاءَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَدْ تَوَضَّأَ وَتَرَكَ عَلَى قَدَمِهِ مِثْلَ مَوْضِعِ الظُّفْرِ فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ارْجِعْ فَأَحْسِنْ وُضُوءَكَقَالَ أَبُو دَاوُد هَذَا الْحَدِيثُ لَيْسَ بِمَعْرُوفٍ عَنْ جَرِيرِ بْنِ حَازِمٍ وَلَمْ يَرْوِهِ إِلَّا ابْنُ وَهْبٍ وَحْدَهُ وَقَدْ رُوِيَ عَنْ مَعْقِلِ بْنِ عُبَيْدِ اللَّهِ الْجَزَرِيِّ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ عَنْ عُمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَهُ قَالَ ارْجِعْ فَأَحْسِنْ وُضُوءَكَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَخْبَرَنَا يُونُسُ وَحُمَيْدٌ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمَعْنَى قَتَادَةَ
Ба мо [Ҳорун ибни Маъруф] ба мо [Ибну Ваҳб] аз [Ҷарир ибни Ҳозим] нақл кардааст, ки шунидааст, ки [Қатода ибни Диъама] ба мо [Анас ибни Молик] нақл кардааст, ки марде назди Паёмбар (с) омада буд, дар ҳоле ки таҳорат карда буд, вале ӯ қисматҳоеро дар пойҳояш монда буд, ки мо ҳамонанди нохунҳои ман буд. (Саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба ӯ гуфт: Баргард ва таҳорататро тамом кун. Абу Довуд гуфт; Ин ҳадис аз Ҷарир ибни Ҳозим маълум нест ва онро танҳо Ибни Ваҳб нагуфтааст. Ин њадис аз [Маќил ибни Убайдуллоњи Љазарї] аз [Абуаз-Зубайр] аз [Љобир] аз [Умар] аз Паёмбар (с) ривоят шудааст, масалан, фармуд: «Бозгард ва тањорататро такмил дењ». Гуфт ба мо [Мусо ибни Исмоил] ба мо гуфтааст [Ҳамад] ба мо [Юнус] ва [Ҳумайд] аз [Ҳасан] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) бо маънои ҳадиси Қатода - аз Анас - ривоят кардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 149
حَدَّثَنَا حَيْوَةُ بْنُ شُرَيْحٍ حَدَّثَنَا بَقِيَّةُ عَنْ بُجَيْرٍ هُوَ ابْنُ سَعْدٍ عَنْ خَالِدٍ عَنْ بَعْضِ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَجُلًا يُصَلِّ وَفِي ظَهْرِ قَدَمِهِ لُمْعَةٌ قَدْرُ الدِّرْهَمِ لَمْ يُصِبْهَا الْمَاءُ فَأَمَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ يُعِيدَ الْوُضُوءَ وَالصَّلَاةَ
Ба мо [Ҳайва ибни Сурайҳ] ба мо [Бақия] аз [Буҷайр ибни Саъд] аз [Холид] аз [баъзе аз саҳобагони] Паёмбар (с) нақл кардааст, ки Паёмбар (с) боре мардееро дид, ки намоз мехонд, дар ҳоле ки дар он ҷо пои ӯ ба андозаи калон набуд. дучори об. Пас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам фармуданд, ки таҳорат ва намозашро такрор кунад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 150
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أُبَيِّ بْنِ خَلَفٍ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْمُسَيَّبِ وَعَبَّادِ بْنِ تَمِيمٍ عَنْ عَمِّهِ قَالَشُكِيَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الرَّجُلُ يَجِدُ الشَّيْءَ فِي الصَّلَاةِ حَتَّى يُخَيَّلَ إِلَيْهِ فَقَالَ لَا يَنْفَتِلْ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا
Мо [Қутайба ибни Саид] ва [Муҳаммад ибни Аҳмад ибни Убай ибни Халаф] гуфтем, ки ҳарду гуфтанд; Ба мо [Суфён] аз [Зуҳрӣ] аз [Саъид ибни Мусайиб] ва [Аббод ибни Тамим] аз [амакаш] гуфт; Дар бораи касе, ки дар намозаш чизе ёфт, ки дудила кунад, ба Паёмбар (с) ривоят шуда, фармуд: Нагузорад, ки аз намозаш берун наояд, то садое бишнавад ва ё бӯе пайдо кунад».
Hadith
Imam Abu Dawud : 151
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَخْبَرَنَا سُهَيْلُ بْنُ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا كَانَ أَحَدُكُمْ فِي الصَّلَاةِ فَوَجَدَ حَرَكَةً فِي دُبُرِهِ أَحْدَثَ أَوْ لَمْ يُحْدِثْ فَأَشْكَلَ عَلَيْهِ فَلَا يَنْصَرِفْ حَتَّى يَسْمَعَ صَوْتًا أَوْ يَجِدَ رِيحًا
Ба мо [Мӯсо ибни Исмоил] хабар дод [Ҳаммад] ба мо [Суҳайл ибни Абӯ Солеҳ] аз падараш аз [Абу Ҳурайра] гуфт, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Агар яке аз шумо намоз мехонад, ҳис мекунад, ки дар мақъадаш чизе ҷунбиш мекунад ё не. намоз- то ки садои -фарти худро бишнавад ва ё бӯй кунад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 152
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ قَالَا حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي رَوْقٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبَّلَهَا وَلَمْ يَتَوَضَّأْقَالَ أَبُو دَاوُد كَذَا رَوَاهُ الْفِرْيَابِيُّ قَالَ أَبُو دَاوُد وَهُوَ مُرْسَلٌ إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ لَمْ يَسْمَعْ مِنْ عَائِشَةَ قَالَ أَبُو دَاوُد مَاتَ إِبْرَاهِيمُ التَّيْمِيُّ وَلَمْ يَبْلُغْ أَرْبَعِينَ سَنَةً وَكَانَ يُكْنَى أَبَا أَسْمَاءَ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Басиёр] ба мо [Яҳё] ва [Абдурраҳмон] гуфт, ҳарду гуфтанд; Ба мо [Суфён] аз [Абу Рауқ] [Иброҳими Таймӣ] аз [Оиша] ривоят шудааст, ки Паёмбар (с) боре ӯро бӯсид, вале таҳорат накард. Абу Довуд гуфт; [Фирёбӣ] чунин ривоят кардааст. Абу Довуд гуфт; Ӯ Мурсал аст. Иброҳими Таймӣ ҳеҷ гоҳ ҳадисро аз Оиша нашунидааст. Абу Довуд гуфт; Иброҳим Ат-Таимӣ пеш аз чилсолагӣ вафот кард. Кунияаш Абу Асмоъ аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 153
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبَّلَ امْرَأَةً مِنْ نِسَائِهِ ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الصَّلَاةِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْقَالَ عُرْوَةُ مَنْ هِيَ إِلَّا أَنْتِ فَضَحِكَتْ قَالَ أَبُو دَاوُد هَكَذَا رَوَاهُ زَائِدَةُ وَعَبْدُ الْحَمِيدِ الْحِمَّانِيُّ عَنْ سُلَيْمَانَ الْأَعْمَشِ حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مَخْلَدٍ الطَّالْقَانِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ يَعْنِي ابْنَ مَغْرَاءَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ أَخْبَرَنَا أَصْحَابٌ لَنَا عَنْ عُرْوَةَ الْمُزَنِيِّ عَنْ عَائِشَةَ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ أَبُو دَاوُد قَالَ يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ الْقَطَّانُ لِرَجُلٍ احْكِ عَنِّي أَنَّ هَذَيْنِ يَعْنِي حَدِيثَ الْأَعْمَشِ هَذَا عَنْ حَبِيبٍ وَحَدِيثَهُ بِهَذَا الْإِسْنَادِ فِي الْمُسْتَحَاضَةِ أَنَّهَا تَتَوَضَّأُ لِكُلِّ صَلَاةٍ قَالَ يَحْيَى احْكِ عَنِّي أَنَّهُمَا شِبْهُ لَا شَيْءَ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرُوِيَ عَنْ الثَّوْرِيِّ قَالَ مَا حَدَّثَنَا حَبِيبٌ إِلَّا عَنْ عُرْوَةَ الْمُزَنِيِّ يَعْنِي لَمْ يُحَدِّثْهُمْ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ بِشَيْءٍ قَالَ أَبُو دَاوُد وَقَدْ رَوَى حَمْزَةُ الزَّيَّاتُ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ حَدِيثًا صَحِيحًا
Ба мо [Усмон ибни Абӯсайба] ривоят кардааст, ки [Вакиъ] ба мо [Аъмосӣ] аз [Ҳабиб] аз [Урва] аз [Оиша] нақл кардааст, ки Паёмбар (с) боре яке аз занонашро бӯсид, сипас ба намоз баромад, дар ҳоле ки вай дигар таҳорат намекард. Урва гуфт; Ӯ кист, агар шумо набошед? Ҳамин тавр, вай - Айша - хандид. Абу Довуд гуфт; Ҳамин тавр [Зоида] ривоят кардааст ва [Абдулҳамиди Ҳиммонӣ] аз [Сулаймони Аъмосӣ] ба мо нақл кардааст [Иброҳим ибни Маҳлади Талқонӣ] ба мо [Абдурраҳмон ибни Мағраъ] ба мо [Абдурраҳмон ибни Мағраъ] хабар додааст [Аъмосӣ] ба мо [саҳобагони мо] аз [Ҳозиси] аз Музойӣ [Ҳозиси] хабар додааст. Абу Довуд гуфт; Яҳё ибни Саид Ал-Қассон ба марде гуфт: Ба ман бигӯед, ки ин ду ҳадис - яъне ҳадиси Алъмосӣ аз Ҳабиб ва ҳадиси бо ин санод дар бораи зани мустаҳад, ки ҳар вақт намоз мехонад, таҳорат мекунад - гуфт Яҳё; Ба ман бигӯ, ки ин ду ҳадис чизе нест -заиф-. Абу Довуд гуфт; Атс-Цаври накл карда гуфт; Ҳабиб ба мо чизе нагуфт, ба ҷуз аз Урва Ал-Музанӣ, яъне; Аз Урва ибни Зубайр ба онҳо чизе нагуфт. Абу Довуд гуфт; [Ҳамза аз-Зайят] аз [Ҳабиб] аз [Урва ибни Зубайр] аз [Оиша] ҳадиси саҳеҳ ривоят кардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 154
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ مَالِكٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرٍ أَنَّهُ سَمِعَ عُرْوَةَيَقُولُ دَخَلْتُ عَلَى مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ فَذَكَرْنَا مَا يَكُونُ مِنْهُ الْوُضُوءُ فَقَالَ مَرْوَانُ وَمِنْ مَسِّ الذَّكَرِ فَقَالَ عُرْوَةُ مَا عَلِمْتُ ذَلِكَ فَقَالَ مَرْوَانُ أَخْبَرَتْنِي بُسْرَةُ بِنْتُ صَفْوَانَ أَنَّهَا سَمِعَتْ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ مَسَّ ذَكَرَهُ فَلْيَتَوَضَّأْ
Ба мо [Абдуллоњ ибни Маслама] аз [Молик] аз [Абдуллоњ ибни Абубакр] гуфтааст, ки боре [Урва] мегўяд; Боре бо [Марвон ибни Ҳакам] рӯбарӯ шудам, сипас чизеро зикр кардем, ки таҳорат лозим буд. Сипас Марвон гуфт; Ва барои ламс кардани узвҳои таносул. Пас Урва гуфт; Ман дар ин бора намедонистам. Баъд аз ин Марвон гуфт; (Бусра бинти Шафвон) ба ман хабар дод, ки боре аз Паёмбар (с) шунидам, ки мефармуд: «Ҳар кас ба узвҳои ҷинсии ӯ даст занад, таҳорат кунад».
Hadith
Imam Abu Dawud : 155
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا مُلَازِمُ بْنُ عَمْرٍو الْحَنَفِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ بَدْرٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ طَلْقٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَقَدِمْنَا عَلَى نَبِيِّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَاءَ رَجُلٌ كَأَنَّهُ بَدَوِيٌّ فَقَالَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا تَرَى فِي مَسِّ الرَّجُلِ ذَكَرَهُ بَعْدَ مَا يَتَوَضَّأُ فَقَالَ هَلْ هُوَ إِلَّا مُضْغَةٌ مِنْهُ أَوْ قَالَ بَضْعَةٌ مِنْهُقَالَ أَبُو دَاوُد رَوَاهُ هِشَامُ بْنُ حَسَّانَ وَسُفْيَانُ الثَّوْرِيُّ وَشُعْبَةُ وَابْنُ عُيَيْنَةَ وَجَرِيرٌ الرَّازِيُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَابِرٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ طَلْقٍ حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَابِرٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ طَلْقٍ عَنْ أَبِيهِ بِإِسْنَادِهِ وَمَعْنَاهُ وَقَالَ فِي الصَّلَاةِ
Ба мо гуфт [Мусаддад] ба мо гуфт [Мулозим ибни Амру Ал Ҳанафӣ] ба мо [Абдуллоҳ ибни Бадр] аз [Қайс ибни Талқ] аз [падараш] гуфт; Боре ба дидани Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам омадем, пас марде омад, ки гӯё аз дарун буд, сипас гуфт; «Эй Паёмбари Худо, дар бораи касе, ки баъд аз таҳорат ба авраташ даст мезанад, чӣ назар доред? Пас гуфт: «Оё узвҳои ҷинсии ӯ як пораи гӯшти он шахс нест? Абу Довуд гуфт; [Ҳисём ибни Ҳасан] ва [Суфён Атсаврӣ] ва [Суъба] ва [Ибни Уяйна] ва [Ҷарир Ар-Розӣ] аз [Муҳаммад ибни Ҷобир] аз [Қайс ибни Талқ] ривоят кардаанд. ба мо [Мусаддад] ба мо [Муњаммад ибни Љобирро] аз [Ќайс ибни Талќ] аз [падараш] бо санод ва маънои онро баён кардааст ва зикр кардааст; -дастрас кардани узвҳои таносул- дар вақти намоз.
Hadith
Imam Abu Dawud : 156
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الرَّازِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ قَالَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْوُضُوءِ مِنْ لُحُومِ الْإِبِلِ فَقَالَ تَوَضَّئُوا مِنْهَا وَسُئِلَ عَنْ لُحُومِ الْغَنَمِ فَقَالَ لَا تَوَضَّئُوا مِنْهَا وَسُئِلَ عَنْ الصَّلَاةِ فِي مَبَارِكِ الْإِبِلِ فَقَالَ لَا تُصَلُّوا فِي مَبَارِكِ الْإِبِلِ فَإِنَّهَا مِنْ الشَّيَاطِينِ وَسُئِلَ عَنْ الصَّلَاةِ فِي مَرَابِضِ الْغَنَمِ فَقَالَ صَلُّوا فِيهَا فَإِنَّهَا بَرَكَةٌ
Гуфт ба мо [Усмон ибни Абусаиба] ба мо гуфтааст [Абу Муъовия] ба мо [Аъмаси] аз [Абдуллох ибни Абдуллохи Розй] аз [Абдуррахмон ибни Абулайло] аз [Ал-Бароъ ибни Азиб] гуфтааст; Боре аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) дар бораи таҳорат барои хӯрдани гӯшти шутур пурсиданд. Пас саллаллоху алайхи ва саллам фармуд: «Барои он тахорат кун!». Ва аз ӯ низ дар бораи таҳорат барои хӯрдани гӯшти буз пурсиданд. Пас саллаллоху алайхи ва саллам фармуд: «Ба сабаби он таҳорат накун!». Ва аз ӯ низ дар бораи намоз хондан дар боғи шутур пурсиданд, пас саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам фармуданд: Дар он ҷо намоз нахон, зеро ин яке аз шайтонҳост. Ва аз ӯ низ дар бораи намоз хондан дар боғи буз пурсиданд, фармуд: Дар он ҷо намоз бихон, зеро дар он ҷо баракат дорад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 157
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَأَيُّوبُ بْنُ مُحَمَّدٍ الرَّقِّيُّ وَعَمْرُو بْنُ عُثْمَانَ الْحِمْصِيُّ الْمَعْنَى قَالُوا حَدَّثَنَا مَرْوَانُ بْنُ مُعَاوِيَةَ أَخْبَرَنَا هِلَالُ بْنُ مَيْمُونٍ الْجُهَنِيُّ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ قَالَ هِلَالٌ لَا أَعْلَمُهُ إِلَّا عَنْ أَبِي سَعِيدٍ وَقَالَ أَيُّوبُ وَعَمْرٌو أُرَاهُ عَنْ أَبِي سَعِيدٍأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِغُلَامٍ وَهُوَ يَسْلُخُ شَاةً فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَنَحَّ حَتَّى أُرِيَكَ فَأَدْخَلَ يَدَهُ بَيْنَ الْجِلْدِ وَاللَّحْمِ فَدَحَسَ بِهَا حَتَّى تَوَارَتْ إِلَى الْإِبِطِ ثُمَّ مَضَى فَصَلَّى لِلنَّاسِ وَلَمْ يَتَوَضَّأْقَالَ أَبُو دَاوُد زَادَ عَمْرٌو فِي حَدِيثِهِ يَعْنِي لَمْ يَمَسَّ مَاءً وَقَالَ عَنْ هِلَالِ بْنِ مَيْمُونٍ الرَّمْلِيِّ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرَوَاهُ عَبْدُ الْوَاحِدِ بْنُ زِيَادٍ وَأَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ هِلَالٍ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُرْسَلًا لَمْ يَذْكُرْ أَبَا سَعِيدٍ
Ба мо [Муҳаммад ибни Алъаъ] ва [Айюб ибни Муҳаммади Ар Раққӣ] ва [Амру ибни Усмон Ал Ҳимшӣ] ба маънои онро баён карданд, гуфтанд; Ба мо хабар дод [Марвон ибни Муъовия] ба мо [Ҳилол ибни Маймун Ал-Ҷуҳонӣ] аз [Атоъ ибни Язид ал-Лайтсӣ] гуфт [Ҳилол]; Ман дар ин бора ҷуз аз [Абусаид] хабар надоштам. [Айюб] ва [Амру] гуфтанд; Фикр мекунам, ки ин ҳадис аз Абусаъид аст, ки Паёмбар (с) боре аз назди кӯдаке гузашт, ки пӯсти гӯсфандро мекашид, Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба ӯ фармуд: «Ба канор шав, ман ба ту чӣ гуна пӯст кардани гӯсфандро ёд медиҳам». Пас дасташро дар миёни пуст ва гӯшт гузошт, сипас онро сахт зер кард, то ба пўсти он идома дод, то дасташ зери бағали гӯсфандон пинҳон шуд, сипас рафт ва ба мардум намоз хонд ва таҳорат накард. Абу Довуд гуфт; Амру дар таърихи ҳадисаш афзуд; Ба об даст нарасонд. Ва аз Ҳилол ибни Маймун Ар-Рамли гуфт. Абу Довуд гуфт; Ва аз [Абдулвоњид ибни Зиёд] ва [Абу Муъовия] аз [Њилол] аз [Ато] аз Паёмбар (с) бидуни зикри Абусаъид мурсалї ривоят шудааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 158
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ يَعْنِي ابْنَ بِلَالٍ عَنْ جَعْفَرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَابِرٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِالسُّوقِ دَاخِلًا مِنْ بَعْضِ الْعَالِيَةِ وَالنَّاسُ كَنَفَتَيْهِ فَمَرَّ بِجَدْيٍ أَسَكَّ مَيِّتٍ فَتَنَاوَلَهُ فَأَخَذَ بِأُذُنِهِ ثُمَّ قَالَ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنَّ هَذَا لَهُ وَسَاقَ الْحَدِيثَ
[Абдуллоњ ибни Маслама] ба мо [Сулаймон ибни Билол] аз [Љаъфар] аз [падараш] аз [Љобир] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) боре аз ќисме аз роњи боло вориди бозор шуд, дар њоле ки мардуми зиёде аз ду тарафи эшон мерафтанд. Пас аз назди ҷасади бузғолае, ки гӯшҳояш хурд буд, гузашт ва бузғоларо аз гӯшҳояш гирифт ва гуфт: «Кадоме аз шумо писанд аст, ки ин аз они ӯст». Сипас ба ҳадис идома дод.
Hadith
Imam Abu Dawud : 159
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَكَلَ كَتِفَ شَاةٍ ثُمَّ صَلَّى وَلَمْ يَتَوَضَّأْ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Маслама] [Молик] аз [Зайд ибни Аслам] аз [Ато ибни Ясор] аз [Ибни Аббос] нақл кардааст, ки Расули Худо (с) як бор гӯшти рони бузро хӯрд, сипас намоз хонданд ва дигар таҳорат накард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 160
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْأَنْبَارِيُّ الْمَعْنَى قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ مِسْعَرٍ عَنْ أَبِي صَخْرَةَ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ قَالَضِفْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ لَيْلَةٍ فَأَمَرَ بِجَنْبٍ فَشُوِيَ وَأَخَذَ الشَّفْرَةَ فَجَعَلَ يَحُزُّ لِي بِهَا مِنْهُ قَالَ فَجَاءَ بِلَالٌ فَآذَنَهُ بِالصَّلَاةِ قَالَ فَأَلْقَى الشَّفْرَةَ وَقَالَ مَا لَهُ تَرِبَتْ يَدَاهُ وَقَامَ يُصَلِّزَادَ الْأَنْبَارِيُّ وَكَانَ شَارِبِي وَفَى فَقَصَّهُ لِي عَلَى سِوَاكٍ أَوْ قَالَ أَقُصُّهُ لَكَ عَلَى سِوَاكٍ
Ба мо [Усмон ибни Абӯсайба] ва [Муҳаммад ибни Сулаймони Анбарӣ] маънои онро баён карда гуфт: Ба мо [Вакиъ] аз [Мисъор] аз [Абушахра Ҷомиъ ибни Сяддод] аз [Муғира ибни Абдуллоҳ] аз [Муғира ибни Шуъба] гуфт; Як шаб ба аёдати Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам омадам, сипас ба ман фармуд, ки як пораи калони гӯшти буз бигирам, пас аз кӯфтани он корд гирифт ва бо он корд барои ман пора-пора кард. Шуъба гуфт; Сипас Билол омад ва азон барои азон дод ва кордро партофт ва гуфт: Чӣ қадар хушбахт аст! -Чунки мардумро ба намоз даъват карда буд-- Баъд ба намоз бархост. Ал Анбарӣ афзуд; Дар он замон муйлаби ман дароз буд, то ба андозаи мисвок бурид. Ё гуфт: Онро барои ту ба андозаи як мисвок мебурам.
