Imam Abu Dawud (الامام ابو داود) - 4590 Hadith
Hadith
Imam Abu Dawud : 121
حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مَسْلَمَةَ عَنْ مَالِكٍ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَلْيَجْعَلْ فِي أَنْفِهِ مَاءً ثُمَّ لِيَنْثُرْ
Ба мо [Абдуллоҳ ибни Маслама] аз [Молик] аз [Абуаз-Зинод] аз [Аъроҷ] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Ҳар гоҳ яке аз шумо таҳорат кард, об дар бинии худ гузорад ва сипас онро берун кунад».
Hadith
Imam Abu Dawud : 122
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي ذِئْبٍ عَنْ قَارِظٍ عَنْ أَبِي غَطَفَانَ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ اسْتَنْثِرُوا مَرَّتَيْنِ بَالِغَتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا
Ба мо хабар дод [Иброҳим ибни Мӯсо] ба мо гуфт [Вакиъ] ба мо [Ибни Аби Зиб] аз [Қариҷ] аз [Абу Ғатофонӣ] аз [Ибни Аббос] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи васаллам дедилар: «Беристиншяклах - бунига об юбор, сўнгра икки марта ёки уч марта бутунлай нафас ол.
Hadith
Imam Abu Dawud : 123
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ فِي آخَرِينَ قَالُوا حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سُلَيْمٍ عَنْ إِسْمَعِيلَ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبْرَةَ عَنْ أَبِيهِ لَقِيطِ بْنِ صَبْرَةَ قَالَكُنْتُ وَافِدَ بَنِي الْمُنْتَفِقِ أَوْ فِي وَفْدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَلَمَّا قَدِمْنَا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ نُصَادِفْهُ فِي مَنْزِلِهِ وَصَادَفْنَا عَائِشَةَ أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ قَالَ فَأَمَرَتْ لَنَا بِخَزِيرَةٍ فَصُنِعَتْ لَنَا قَالَ وَأُتِينَا بِقِنَاعٍ وَلَمْ يَقُلْ قُتَيْبَةُ الْقِنَاعَ وَالْقِنَاعُ الطَّبَقُ فِيهِ تَمْرٌ ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ هَلْ أَصَبْتُمْ شَيْئًا أَوْ أُمِرَ لَكُمْ بِشَيْءٍ قَالَ قُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَبَيْنَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جُلُوسٌ إِذْ دَفَعَ الرَّاعِي غَنَمَهُ إِلَى الْمُرَاحِ وَمَعَهُ سَخْلَةٌ تَيْعَرُ فَقَالَ مَا وَلَّدْتَ يَا فُلَانُ قَالَ بَهْمَةً قَالَ فَاذْبَحْ لَنَا مَكَانَهَا شَاةً ثُمَّ قَالَ لَا تَحْسِبَنَّ وَلَمْ يَقُلْ لَا تَحْسَبَنَّ أَنَّا مِنْ أَجْلِكَ ذَبَحْنَاهَا لَنَا غَنَمٌ مِائَةٌ لَا نُرِيدُ أَنْ تَزِيدَ فَإِذَا وَلَّدَ الرَّاعِي بَهْمَةً ذَبَحْنَا مَكَانَهَا شَاةً قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لِي امْرَأَةً وَإِنَّ فِي لِسَانِهَا شَيْئًا يَعْنِي الْبَذَاءَ قَالَ فَطَلِّقْهَا إِذًا قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ لَهَا صُحْبَةً وَلِي مِنْهَا وَلَدٌ قَالَ فَمُرْهَا يَقُولُ عِظْهَا فَإِنْ يَكُ فِيهَا خَيْرٌ فَسَتَفْعَلْ وَلَا تَضْرِبْ ظَعِينَتَكَ كَضَرْبِكَ أُمَيَّتَكَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَخْبِرْنِي عَنْ الْوُضُوءِ قَالَ أَسْبِغْ الْوُضُوءَ وَخَلِّلْ بَيْنَ الْأَصَابِعِ وَبَالِغْ فِي الِاسْتِنْشَاقِ إِلَّا أَنْ تَكُونَ صَائِمًاحَدَّثَنَا عُقْبَةُ بْنُ مُكْرَمٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ حَدَّثَنِي إِسْمَعِيلُ بْنُ كَثِيرٍ عَنْ عَاصِمِ بْنِ لَقِيطِ بْنِ صَبْرَةَ عَنْ أَبِيهِ وَافِدِ بَنِي الْمُنْتَفِقِ أَنَّهُ أَتَى عَائِشَةَ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ قَالَ فَلَمْ يَنْشَبْ أَنْ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَقَلَّعُ يَتَكَفَّأُ وَقَالَ عَصِيدَةٌ مَكَانَ خَزِيرَةٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ فِيهِ إِذَا تَوَضَّأْتَ فَمَضْمِضْ
Мо [Қутайба ибни Саъид] ба ҷамоатҳои дигар гуфтем, гуфтанд; Ба мо [Яҳё ибни Сулайм] аз [Исмоил ибни Касир] аз [Ошим ибни Лақис ибни Шабра] аз [падараш Лақис ибни Шабра] гуфт: Ман боре фиристодаи Бани Мунтафиқ будам ё боре дар як фиристодаи Бани Мунтафиқ назди Паёмбари Худо (с) ширкат доштам, гуфт: "Вақте ки мо ба зиёрати Расули Худо (с) омадем, маълум шуд, ки бо ӯ дар хонааш вохӯрда набудаем, балки танҳо бо Оиша Уммул-мӯъминин вохӯрдем", - идома дод Лақис; Сипас вай -'Оиша- барои мо хўроки Хазира - як навъ кабуди омехта бо гўшт, ки пора-пора карда шуда буд, тайёр кард. Пас аз он ки барои мо таом тайёр карда шуд, ба мо зарфе оварданд, ки дар он хурмо буд, пас Расули Худо (с) омад ва фармуд: Оё ба шумо ягон таоме гирифтаед ё ба шумо фармудаанд, ки барои шумо хӯрок тайёр кунед? Гуфт: «Бале, эй Расули Худо (с) ҷавоб додем». Лакит суханашро давом дода гуфт; Дар ҳоле, ки мо назди Паёмбар (с) нишаста будем, ногаҳон бузбоне омад ва бузғолаашро бо баррае, ки мезад, ба оғилаш бурд. Пас саллаллоху алайхи ва саллам гуфт: Эй фалон чиро мекобад? Чупон чавоб дод; Буз бача зоид. Гуфт: «Ба ҷои он бузеро забҳ кунед». Сипас боз гуфт: «Ҳаргиз гумон накун, ки мо ин бузро барои он ки ҳастӣ забҳ кардем. Мо сад cap буз дорем, аз ин зиёд намехохем. Агар чӯпон зиёда аз як буз дошта бошад, - зеро касе аллакай таваллуд кардааст, пас мо як бузро ба ҷои бузи навзод мезанем'. Лакит суханашро давом дода гуфт; гуфтам; Эй Расули Худо, ман зане дорам, ки дар сухан бад аст. Гуфт: «Пас вайро талоқ деҳ». Лакит гуфт; гуфтам; Эй Расули Худо (с) дар њаќиќат дўсти зиндагї шудааст ва ман аз ў фарзанддор шудам. Гуфт: «Ӯро насиҳат деҳ! Агар ӯ хуб бошад, албатта ба маслиҳати ту итоат мекунад ва занатро назан, мисли канизатро мезанӣ». Пас гуфтам, эй Расули Худо, ба ман дар бораи чӣ гуна таҳорат кардан хабар деҳ. Гуфт: «Таҳоратро комил кун, миёни ангуштонат бигузор ва дар намозҳо сахт бош, магар ин ки рӯзадор бошӣ». [Уқба ибни Мукрим] ба мо гуфт [Яҳё ибни Саъид] ба мо гуфт [Ибни Ҷурайҷ] ба ман [Исмоил ибни Касир] аз [Ошим ибни Лақис ибни Шабро] аз [падараш, паёмбари Банӣ Мунтафиқ] гуфт, ки боре бо Оисия вохӯрд, сипас ҳамон ҳадисро зикр кард. У зикр кард; Дере нагузашта, Расули Худо (с) бо овози баланд қадам зада омад. Ба ҷои Хозира низ Ашидаро зикр кардааст. Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Яҳё ибни Форис] ба мо гуфт [Абу Ошим] ба мо [Ибни Ҷурайҷ] бо ин ҳадис нақл кард, онро ба ӯ зикр кард; Вақте ки таҳорат мекунед, даҳонатонро бишӯед.
Hadith
Imam Abu Dawud : 124
حَدَّثَنَا أَبُو تَوْبَةَ يَعْنِي الرَّبِيعَ بْنَ نَافِعٍ حَدَّثَنَا أَبُو الْمَلِيحِ عَنْ الْوَلِيدِ بْنِ زَوْرَانَ عَنْ أَنَسٍ يَعْنِي ابْنَ مَالِكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا تَوَضَّأَ أَخَذَ كَفًّا مِنْ مَاءٍ فَأَدْخَلَهُ تَحْتَ حَنَكِهِ فَخَلَّلَ بِهِ لِحْيَتَهُ وَقَالَ هَكَذَا أَمَرَنِي رَبِّي عَزَّ وَجَلَّقَالَ أَبُو دَاوُد وَالْوَلِيدُ بْنُ زَوْرَانَ رَوَى عَنْهُ حَجَّاجُ بْنُ حَجَّاحٍ وَأَبُو الْمَلِيحِ الرَّقِّيُّ
Ба мо [Абу Тавба, Ар-Рабиъ ибни Нофиъ] [Абу Молих] аз [Валид ибни Заурон] аз [Анас ибни Молик] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) хангоми тахорат кардан бо кафи дасташ об гирифт ва сипас онро ба зери манахаш гузошт ва гуфт: Парвардигорам азза ваҷалла маро фармудааст. Абу Довуд гуфт: Ҳаҷҷоҷ ибни Ҳаҷҷоҷ аз Валид ибни Заурон ва Абулмалиҳи Ар-Рақӣ ривоят кардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 125
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ سَعِيدٍ عَنْ ثَوْرٍ عَنْ رَاشِدِ بْنِ سَعْدٍ عَنْ ثَوْبَانَ قَالَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَرِيَّةً فَأَصَابَهُمْ الْبَرْدُ فَلَمَّا قَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَرَهُمْ أَنْ يَمْسَحُوا عَلَى الْعَصَائِبِ وَالتَّسَاخِينِ
Ба мо гуфт [Аҳмад ибни Муҳаммад ибни Ҳанбал] ба мо [Яҳё ибни Саид] аз [Цавр] аз [Рашид ибни Саъд] аз [Саубон] гуфт; Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам боре лашкар фиристод, то бе ӯ ҷанг кунанд, сипас онҳоро дар ҳавои сард фаро гирифт. Пас, пас аз он ки назди Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам омаданд, фармуд, ки салла ва хуфашонро масҳ кунанд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 126
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ حَدَّثَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِي مَعْقِلٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَوَضَّأُ وَعَلَيْهِ عِمَامَةٌ قِطْرِيَّةٌ فَأَدْخَلَ يَدَهُ مِنْ تَحْتِ الْعِمَامَةِ فَمَسَحَ مُقَدَّمَ رَأْسِهِ وَلَمْ يَنْقُضْ الْعِمَامَةَ
Ба мо гуфт [Аҳмад ибни Солеҳ] ба мо нақл кард [Ибни Ваҳб] ба мо [Муъовия ибни Шолиҳ] аз [Абдул Азиз ибни Муслим] аз [Абумақил] аз [Анас ибни Молик] гуфт; Боре дидам, ки Паёмбари Худо (с) дар ҳоле ки саллаи қитрӣ мепӯшиданд, таҳорат мекарданд ва дастонашро аз зери салла берун меоварданд ва сипас салларо наканда, пеши сарашро масҳ мекашиданд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 127
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا ابْنُ لَهِيعَةَ عَنْ يَزِيدَ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْحُبُلِيِّ عَنْ الْمُسْتَوْرِدِ بْنِ شَدَّادٍ قَالَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَوَضَّأَ يَدْلُكُ أَصَابِعَ رِجْلَيْهِ بِخِنْصَرِهِ
Ба мо гуфт [Қутайба ибни Саид] ба мо [Ибни Лаҳия] аз [Язид ибни Амру] аз [Абуабдирраҳмони Ҳубулӣ] аз [Мустаурид ибни Сяддод] гуфт; Боре ман Паёмбари Худо (с)-ро дидам, ки ҳангоми таҳорат кардан бо ангуштони хурди худ ба ангуштони пойҳои ду пой молида буд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 128
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ حَدَّثَنِي عَبَّادُ بْنُ زِيَادٍ أَنَّ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ أَخْبَرَهُ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَاهُ الْمُغِيرَةَ يَقُولُعَدَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَنَا مَعَهُ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ قَبْلَ الْفَجْرِ فَعَدَلْتُ مَعَهُ فَأَنَاخَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَتَبَرَّزَ ثُمَّ جَاءَ فَسَكَبْتُ عَلَى يَدِهِ مِنْ الْإِدَاوَةِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثُمَّ حَسَرَ عَنْ ذِرَاعَيْهِ فَضَاقَ كُمَّا جُبَّتِهِ فَأَدْخَلَ يَدَيْهِ فَأَخْرَجَهُمَا مِنْ تَحْتِ الْجُبَّةِ فَغَسَلَهُمَا إِلَى الْمِرْفَقِ وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ تَوَضَّأَ عَلَى خُفَّيْهِ ثُمَّ رَكِبَ فَأَقْبَلْنَا نَسِيرُ حَتَّى نَجِدَ النَّاسَ فِي الصَّلَاةِ قَدْ قَدَّمُوا عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَصَلَّى بِهِمْ حِينَ كَانَ وَقْتُ الصَّلَاةِ وَوَجَدْنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَقَدْ رَكَعَ بِهِمْ رَكْعَةً مِنْ صَلَاةِ الْفَجْرِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَفَّ مَعَ الْمُسْلِمِينَ فَصَلَّى وَرَاءَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ الرَّكْعَةَ الثَّانِيَةَ ثُمَّ سَلَّمَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي صَلَاتِهِ فَفَزِعَ الْمُسْلِمُونَ فَأَكْثَرُوا التَّسْبِيحَ لِأَنَّهُمْ سَبَقُوا النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالصَّلَاةِ فَلَمَّا سَلَّمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَهُمْ قَدْ أَصَبْتُمْ أَوْ قَدْ أَحْسَنْتُمْ
Ба мо гуфт [Аҳмад ибни Солеҳ] ба мо нақл кард [Абдуллоҳи ибни Ваҳб] ба мо [Юнус ибни Язид] аз [Ибни Шиҳоб] ба ман [Аббод ибни Зиёд] хабар дод, ки [Урва ибни Муғира ибни Суъба] ба ӯ гуфт, ки боре шунид, ки падараш Ал-Муғира мегӯяд; Гуфт: Дар љанги Табук, пеш аз бомдод, Расули Худо (с) аз роњи асњобаш саргардон шуд, ман њам њамроњаш аз роњ берун шудам. Сипас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам мошинашро ба ҳаракат дароварданд ва сипас ҳоҷат карданд. Баъди тамом шудан аз зарф ба дастонаш об рехтам. Дастонашро шуст ва баъд руяшро шуст. Пас аз он ду остини чодарашро, ки кушода ва танг буд, печонд ва дубора ба дарун андохт ва аз таги чодар берун баровард, сипас дастонашро то оринҷ шуст ва сар масҳ кард ва сипас болои хуфашро масҳ кард. Пас аз он ба мошин нишаст ва мо сафарамонро идома додем, то мардум – дӯстон – намозгузорро ёфтем, Абдурраҳмон ибни Авфро имом таъин карданд ва дар оғози вақт бо онҳо намоз хонданд ва дидем, ки Абдурраҳмон ибни Авф бо онҳо як ракъат намози бомдод хондааст. Пас Расули Худо (с) омад ва бо мусалмонон вориди шаф шуд ва дар паси Абдурраҳмон ибни Авф барои ракъати дуввум намоз хонд. Пас аз он ки Абдурраҳмон ба ӯ салом дод, Паёмбар (с) барои тамом кардани намоз бархост. Пас ногаҳон мусалмонон дар ҳайрат монданд ва бештари онҳо «Субҳоналлоҳ»-ро хонданд, зеро онҳо пеш аз Паёмбар (с) намоз хонда буданд. Пас аз он ки Расули Худо (с) ба ӯ салом дод, ба онҳо гуфт: «Ин коре, ки мекунед, дуруст аст» ё «Ин кори шумо хуб аст».
Hadith
Imam Abu Dawud : 129
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ سَعِيدٍ ح و حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ عَنْ التَّيْمِيِّ حَدَّثَنَا بَكْرٌ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ نَاصِيَتَهُ وَذَكَرَ فَوْقَ الْعِمَامَةِقَالَ عَنْ الْمُعْتَمِرِ سَمِعْتُ أَبِي يُحَدِّثُ عَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ الْحَسَنِ عَنْ ابْنِ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ عَنْ الْمُغِيرَةِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَعَلَى نَاصِيَتِهِ وَعَلَى عِمَامَتِهِ قَالَ بَكْرٌ وَقَدْ سَمِعْتُهُ مِنِ ابْنِ الْمُغِيرَةِ
Ба мо гуфт (Мусаддад) ба мо [Яҳё ибни Саид] ал-ҳадис гуфтааст. Ва ба мо [Мусаддад] хабар дод [Муътамир] аз [Таимӣ] ба мо [Бакр] аз [Ал-Ҳасан] аз [Ибни Муғира ибни Суъба] аз [Муғира ибни Сюъба] нақл кард, ки Расули Худо (с) сари худро пок кард ва сарашро пок кард. Ва Муғира зикр кард, ки онро бар саллаи худ масҳ кард. Аз [Муътамир] гуфт: Ман шунидам, ки [падарам] аз [Бакр ибни Абдуллоҳ] аз [Ҳасан] аз [Ибни Муғийра ибни Суъба] аз [Муғийра] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) болои ду чоҳ ва болои чоҳро масҳ мекард. салла. Бакр гуфт; Албатта, ман инро аз Ибни Муғийра шунидаам
Hadith
Imam Abu Dawud : 130
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ الشَّعْبِيِّ قَالَ سَمِعْتُ عُرْوَةَ بْنَ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَ يَذْكُرُ عَنْ أَبِيهِ قَالَكُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي رَكْبِهِ وَمَعِي إِدَاوَةٌ فَخَرَجَ لِحَاجَتِهِ ثُمَّ أَقْبَلَ فَتَلَقَّيْتُهُ بِالْإِدَاوَةِ فَأَفْرَغْتُ عَلَيْهِ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ وَوَجْهَهُ ثُمَّ أَرَادَ أَنْ يُخْرِجَ ذِرَاعَيْهِ وَعَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ مِنْ جِبَابِ الرُّومِ ضَيِّقَةُ الْكُمَّيْنِ فَضَاقَتْ فَادَّرَعَهُمَا ادِّرَاعًا ثُمَّ أَهْوَيْتُ إِلَى الْخُفَّيْنِ لِأَنْزَعَهُمَا فَقَالَ لِي دَعْ الْخُفَّيْنِ فَإِنِّي أَدْخَلْتُ الْقَدَمَيْنِ الْخُفَّيْنِ وَهُمَا طَاهِرَتَانِ فَمَسَحَ عَلَيْهِمَاقَالَ أَبِي قَالَ الشَّعْبِيُّ شَهِدَ لِي عُرْوَةُ عَلَى أَبِيهِ وَشَهِدَ أَبُوهُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا هُدْبَةُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ الْحَسَنِ وَعَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى أَنَّ الْمُغِيرَةَ بْنَ شُعْبَةَ قَالَ تَخَلَّفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ هَذِهِ الْقِصَّةَ قَالَ فَأَتَيْنَا النَّاسَ وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَوْفٍ يُصَلِّ بِهِمْ الصُّبْحَ فَلَمَّا رَأَى النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَادَ أَنْ يَتَأَخَّرَ فَأَوْمَأَ إِلَيْهِ أَنْ يَمْضِيَ قَالَ فَصَلَّيْتُ أَنَا وَالنَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خَلْفَهُ رَكْعَةً فَلَمَّا سَلَّمَ قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَصَلَّى الرَّكْعَةَ الَّتِي سُبِقَ بِهَا وَلَمْ يَزِدْ عَلَيْهَا قَالَ أَبُو دَاوُد أَبُو سَعِيدٍ الْخُدْرِيُّ وَابْنُ الزُّبَيْرِ وَابْنُ عُمَرَ يَقُولُونَ مَنْ أَدْرَكَ الْفَرْدَ مِنْ الصَّلَاةِ عَلَيْهِ سَجْدَتَا السَّهْوِ
Ба мо хабар дод [Мусаддад] ба мо гуфт [Исо ибни Юнус] ба ман [падарам] аз [Аш-Шаъбӣ] гуфт: Боре шунидам, ки [Урва ибни Муғира ибни Сюъба] аз [падараш] онро зикр кардааст, гуфт: Боре ҳамроҳи Паёмбар (саллаллоҳу ъалайҳи ва саллам) дар як гурӯҳ будем ва ман он зарфи обро бардошта будам. Пас аз он ӯ рафт, то худро сабук кунад. Вақте ки ӯ омад, ҳангоми овардани зарфи об бо ӯ вохӯрдам. Обро барояш рехтам, кафи дасту руяшро шуст. Пас аз он буд, ки ду дасташро берун кунад, дар ҳоле ки дар тан ҷомаи пашмини румӣ дошт, ки остинҳои танг дошт, аз ин рӯ ду дасташро раҳо кард. Пас аз он ман ба ду хуф-таш нигаристам, то ки онхоро бигирам. Пас ба ман гуфт: «Ду хуфро бигузор, зеро ман пойҳоямро дар ду хуф гузоштам, дар ҳоле ки ҳарду поканд, танҳо болои ду хуфро молид. Падарам гуфт; Аш-Шаъбӣ гуфт; Урва бар ман дар бораи падараш шаҳодат дод ва падараш бар Расули Худо (с) гувоҳӣ дод, ба мо [Ҳубда ибни Холид] ба мо [Ҳаммом] аз [Қатода] аз [Ал Ҳасан] аз [Зурара ибни Авфа] гуфт, ки [Муғира ибни Шуъба] гуфт; Расули Худо (с) боре дер шуд пас ин қиссаро зикр кард ва гуфт; Сипас назди мардум рафтем, маълум шуд, ки Абдурањмон ибни Авф њамроњи онњо намози бомдод мехонд. Абдурраҳмон ҳангоме ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дид, қасди ба ақиб рафтан буд, вале ба ӯ ишора кард, ки намозашро идома диҳад. Ӯ мегӯяд; Пас ман ва Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам дар паси Абдураҳмон як ракъат намоз гузоштем, ҳангоме ки ҳазрат ба ӯ салом дод, Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам барои адои намозе, ки дар паси он монда буд, бархост ва ба он изофа накард. Абу Довуд гуфт; Абусаиди Худрӣ, Ибни Зубайр ва Ибни Умар гуфтанд, ки ҳар кас, ки танҳо намоз бихонад, пас аз он ки бо имом бошад, бояд саҷдаи саҳвӣ кунад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 131
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي بَكْرٍ يَعْنِي ابْنَ حَفْصِ بْنِ عُمَرَ بْنِ سَعْدٍ سَمِعَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي عَبْدِ الرَّحْمَنِ السُّلَمِيِّأَنَّهُ شَهِدَ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ يَسْأَلُ بِلَالًا عَنْ وُضُوءِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ كَانَ يَخْرُجُ يَقْضِي حَاجَتَهُ فَآتِيهِ بِالْمَاءِ فَيَتَوَضَّأُ وَيَمْسَحُ عَلَى عِمَامَتِهِ وَمُوقَيْهِقَالَ أَبُو دَاوُد هُوَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ مَوْلَى بَنِي تَيْمِ بْنِ مُرَّةَ
Ба мо гуфт [Убайдуллоҳ ибни Муъоз] ба мо гуфт [падарам] ба мо [Суъба] аз [Абубакр ибни Ҳафш ибни Умар ибни Саъд] нақл кардааст, ки [Абу Абдуллоҳ] аз [Абуабдирраҳмони Суламӣ] шунидааст, ки боре шоҳиди он буд, ки Абдураҳмон ибни Авф (р) дар бораи Билолӣ (с) пурсид. Вассалом, пас Билол гуфт; Боре барои ҳоҷат баромад, пас об овардам, сипас таҳорат кард ва салла ва ду кафшашро масҳ кард. Абу Довуд гуфт; Ӯ Абуабдиллоҳ, саҳобаи собиқи Бани Тайм ибни Мурра аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 132
حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ الدِّرْهَمِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ دَاوُدَ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَامِرٍ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ بْنِ عَمْرِو بْنِ جَرِيرٍ أَنَّ جَرِيرًابَالَ ثُمَّ تَوَضَّأَ فَمَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ وَقَالَ مَا يَمْنَعُنِي أَنْ أَمْسَحَ وَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ قَالُوا إِنَّمَا كَانَ ذَلِكَ قَبْلَ نُزُولِ الْمَائِدَةِ قَالَ مَا أَسْلَمْتُ إِلَّا بَعْدَ نُزُولِ الْمَائِدَةِ
Ба мо [Алӣ ибни Ҳусайн ад-Дирҳамӣ] ба мо [Ибну Довуд] аз [Букайр ибни Омир] аз [Абу Зуръа ибни Амру ибни Ҷарир] нақл кардааст, ки [Ҷарир] боре пешоб кард, сипас таҳорат кард ва ба болои хуфаш масҳ кашид ва гуфт: «Чӣ чиз аст, ки маро аз он нигоҳ медорад, ҳарчанд Худо маро аз пок карданаш боздорад». салом) масҳ кардан? Саҳобагон гуфтанд: масҳ кардани ду хуф пеш аз нозил шудани оят дар сураи Моида буд, пас он ҳазрат (с) ҷавоб дод: «Ман исломро напазируфтам, магар баъд аз нозил шудани сураи Моида».
Hadith
Imam Abu Dawud : 133
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ وَأَحْمَدُ بْنُ أَبِي شُعَيْبٍ الْحَرَّانِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا دَلْهَمُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ حُجَيْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ ابْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِأَنَّ النَّجَاشِيَّ أَهْدَى إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ خُفَّيْنِ أَسْوَدَيْنِ سَاذَجَيْنِ فَلَبِسَهُمَا ثُمَّ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَيْهِمَاقَالَ مُسَدَّدٌ عَنْ دَلْهَمِ بْنِ صَالِحٍ قَالَ أَبُو دَاوُد هَذَا مِمَّا تَفَرَّدَ بِهِ أَهْلُ الْبَصْرَةِ
Ба мо [Мусаддад] ва [Аҳмад ибни Суайб ал Ҳарронӣ] хабар дод, ки ҳарду гуфтанд: Ба мо [Вакиъ] ба мо [Далҳам ибни Солеҳ] аз [Хуҷайр ибни Абдуллоҳ] аз [Ибни Бурайда] аз [падараш] нақл кардааст, ки подшоҳи Наҷосий боре ба Расули Худо (с) як ҷуфт кафшҳои сиёҳи ҳамвор ҳадя кард ва он ҳазрат (с. Мусаддод гуфт; аз Далҳам ибни Солеҳ. Абу Довуд гуфт; Аз ҷумла ҳадисҳое ҳастанд, ки танҳо сокинони Басра ривоят кардаанд.
Hadith
Imam Abu Dawud : 134
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا ابْنُ حَيٍّ هُوَ الْحَسَنُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ بُكَيْرِ بْنِ عَامِرٍ الْبَجَلِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي نُعْمٍ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَنَسِيتَ قَالَ بَلْ أَنْتَ نَسِيتَ بِهَذَا أَمَرَنِي رَبِّي عَزَّ وَجَلَّ
Ба мо [Аҳмад ибни Юнус] ба мо [Ибни Ҳай, яъне Ал-Ҳасан ибни Солеҳ] аз [Букайр ибни Омир ал-Баҷолӣ] аз [Абдурраҳмон ибни Абу Нуъм] аз [Ал-Муғира ибни Сюъба] нақл кардааст, ки Расули Худо (с) боре саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам пок кард. таҳорат-, ҳамин тавр гуфтам; Ё Расулаллоҳ, фаромӯш кардаӣ? Гуфт: «Њатто ту, ки фаромўш кардаї, ин аст, ки Парвардигори ман ба ман фармудааст».
Hadith
Imam Abu Dawud : 135
حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ الْحَكَمِ وَحَمَّادٌ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ الْجَدَلِيِّ عَنْ خُزَيْمَةَ بْنِ ثَابِتٍعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الْمَسْحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ لِلْمُسَافِرِ ثَلَاثَةُ أَيَّامٍ وَلِلْمُقِيمِ يَوْمٌ وَلَيْلَةٌقَالَ أَبُو دَاوُد رَوَاهُ مَنْصُورُ بْنُ الْمُعْتَمِرِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ بِإِسْنَادِهِ قَالَ فِيهِ وَلَوْ اسْتَزَدْنَاهُ لَزَادَنَا
[Ҳафш ибни Умар] ба мо [суъба] аз [Ҳаккам] ва [Ҳаммад] аз [Иброҳим] аз [Абӯабдиллоҳи Ҷадалӣ] аз [Хузаймон ибни Собит] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ривоят кардааст, фармуд: "Масҳ кардани як ҷуфти як ҷуфт барои касе, ки се рӯз хуф аст ва як рӯз дар сафар аст. шаб'. Абу Довуд гуфт; [Мансур ибни Муътамир] аз [Иброҳим Ат-Таимӣ] бо санодаш ривоят кардааст, ки бар ӯ зикр кардааст; Ва агар аз ӯ боз ҳам бештар талаб кунем, ҳатман ба мо як мӯҳлати иловагӣ медиҳад.'
Hadith
Imam Abu Dawud : 136
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ الرَّبِيعِ بْنِ طَارِقٍ أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ رَزِينٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَيُّوبَ بْنِ قَطَنٍ عَنْ أُبَيِّ بْنِ عِمَارَةَقَالَ يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ وَكَانَ قَدْ صَلَّى مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلْقِبْلَتَيْنِ أَنَّهُ قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِ قَالَ نَعَمْ قَالَ يَوْمًا قَالَ يَوْمًا قَالَ وَيَوْمَيْنِ قَالَ وَيَوْمَيْنِ قَالَ وَثَلَاثَةً قَالَ نَعَمْ وَمَا شِئْتَقَالَ أَبُو دَاوُد رَوَاهُ ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ الْمِصْرِيُّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَيُّوبَ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ رَزِينٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَزِيدَ بْنِ أَبِي زِيَادٍ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ نُسِيٍّ عَنْ أُبَيِّ بْنِ عِمَارَةَ قَالَ فِيهِ حَتَّى بَلَغَ سَبْعًا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَعَمْ وَمَا بَدَا لَكَ قَالَ أَبُو دَاوُد وَقَدْ اخْتُلِفَ فِي إِسْنَادِهِ وَلَيْسَ هُوَ بِالْقَوِيِّ وَرَوَاهُ ابْنُ أَبِي مَرْيَمَ وَيَحْيَى بْنُ إِسْحَقَ السَّيْلَحِينِيُّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَيَّوبَ وَقَدْ اخْتُلِفَ فِي إِسْنَادِهِ
Ба мо [Яҳё ибни Маъин] нақл кард [Амру ибни Рабиъ ибни Тариқ] ба мо [Яҳё ибни Айюб] аз Абдурраҳмон ибни Розин] аз [Муҳаммад ибни Язид] аз [Айюб ибни Қатан] аз [Убай ибни Имара] гуфт Яҳё ибни Айюб, ки замоне ҳамроҳи Рабиъ ибни Айюб буд. рӯ ба ҳарду қибла, гуфт; Эй Расули Худо, оё метавонам ҳарду хуфро масҳ кунам? Гуфт: «Бале». Боз пурсид; Як рӯз? Гуфт: «Бале, рӯзе». Боз пурсид; Ду рӯз? Гуфт: «Бале, ду рӯз». Боз пурсид; Се рӯз? Гуфт: «Бале, чунон ки мехоҳӣ!» Абудовуд гуфт: Ин њадисро [Ибни Аби Марями Мишрї] аз [Яњё ибни Айюб] аз [Абдуррўњмон ибни Розин] аз [Муњаммад ибни Язид ибни Аби Зиёд] аз [Убода ибни Нусий] аз [Убай ибни Иммара] ривоят кардааст, дар он гуфт; То он даме, ки шумораи њафт зикр шуд ва Расули Худо (с) љавоб дод: Бале, чунон ки хоњї. Абу Довуд гуфт; Исноди ин ҳадис баҳс шудааст ва ин ҳадис қавӣ нест ва онро [Ибни Аби Марям] ва [Яҳё ибни Исҳоқи Ас-Сайлаҳӣ] аз [Яҳё ибни Айюб] низ ривоят кардаанд ва исноди низ ихтилоф дорад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 137
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ عَنْ وَكِيعٍ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ عَنْ أَبِي قَيْسٍ الْأَوْدِيِّ هُوَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ ثَرْوَانَ عَنْ هُزَيْلِ بْنِ شُرَحْبِيلَ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ وَالنَّعْلَيْنِقَالَ أَبُو دَاوُد كَانَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ لَا يُحَدِّثُ بِهَذَا الْحَدِيثِ لِأَنَّ الْمَعْرُوفَ عَنْ الْمُغِيرَةِ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَسَحَ عَلَى الْخُفَّيْنِ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرُوِيَ هَذَا أَيْضًا عَنْ أَبِي مُوسَى الْأَشْعَرِيِّ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ مَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ وَلَيْسَ بِالْمُتَّصِلِ وَلَا بِالْقَوِيِّ قَالَ أَبُو دَاوُد وَمَسَحَ عَلَى الْجَوْرَبَيْنِ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَابْنُ مَسْعُودٍ وَالْبَرَاءُ بْنُ عَازِبٍ وَأَنَسُ بْنُ مَالِكٍ وَأَبُو أُمَامَةَ وَسَهْلُ بْنُ سَعْدٍ وَعَمْرُو بْنُ حُرَيْثٍ وَرُوِيَ ذَلِكَ عَنْ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ وَابْنِ عَبَّاسٍ
Ба мо [Усмон ибни Абусаиба] аз [Вакиъ] аз [Суфён Атс-Саврӣ] аз [Абуқайси Ауди, яъне Абдураҳмон ибни Сарвон] аз [Хузайл ибни Сираҳбил] аз [Муғийра ибни Суъба] ба мо нақл кардааст, ки Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи) ду васалла ва сандалҳо. Абу Довуд гуфт; Абдурраҳмон ибни Маҳдӣ ин ҳадисро нагуфтааст, зеро он чизе ки аз Муғира маълум аст, Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам болои ду хуфро молида буд. Абу Довуд гуфт; Ва ин ҳадис низ аз Абумӯсои Асиарӣ аз Паёмбар (с) ривоят аст, ки ба болои ҳар ду ҷӯроб масҳ мекард. Аммо ин ҳадис пайваста ва қавӣ нест. Абу Довуд гуфт; Дӯстоне, ки боре болои ҳар ду ҷӯробро масҳ карда буданд, Алӣ ибни Абутолиб, Ибни Масъуд, Ал-Бароъ ибни Азиб, Анас ибни Молик, Абу Умома, Саҳал ибни Саъд ва Амру ибни Ҳурайс буданд. Ҳамчунин аз Умар ибни Хатсаб ва Ибни Аббос ривоят шудааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 138
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ وَعَبَّادُ بْنُ مُوسَى قَالَا حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ عَبَّادٌ قَالَ أَخْبَرَنِي أَوْسُ بْنُ أَبِي أَوْسٍ الثَّقَفِيُّأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى نَعْلَيْهِ وَقَدَمَيْهِ وَقَالَ عَبَّادٌ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَى كِظَامَةَ قَوْمٍ يَعْنِي الْمِيضَأَةَ وَلَمْ يَذْكُرْ مُسَدَّدٌ الْمِيضَأَةَ وَالْكِظَامَةَ ثُمَّ اتَّفَقَا فَتَوَضَّأَ وَمَسَحَ عَلَى نَعْلَيْهِ وَقَدَمَيْهِ
Ба мо [Мусаддад] ва [Аббод ибни Мӯсо] хабар дод, ки ҳарду гуфтанд; Ба мо [Хусайм] аз [Яъло ибни Ато] аз [падараш] хабар дод, - гуфт Аббод - ба ман [Аус ибни Абӯауси Сақафӣ] гуфт, ки Расули Худо (с) таҳорат кард ва ду кафш ва ду пойҳояшро масҳ кард. Аббод гуфт; Боре дидам, ки Расули Худо (с) ба љойи тањорати як ќавме мерафтанд, вале Мусаддод љои тањоратро зикр накардааст, пас њарду дар лафаљ ризоият карданд; баъд таҳорат гирифт ва болои ду кафш ва пойҳояшро масҳ кард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 139
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ الْبَزَّازُ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ قَالَ ذَكَرَهُ أَبِي عَنْ عُرْوَةَ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ شُعْبَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَمْسَحُ عَلَى الْخُفَّيْنِو قَالَ غَيْرُ مُحَمَّدٍ عَلَى ظَهْرِ الْخُفَّيْنِ
Ба мо гуфт (Муҳаммад ибни Аш-Шаббо Ал-Баззоз) ба мо гуфт [Абдурраҳмон ибни Абуаз-Зинод] гуфт: [Падарам] аз [Урва ибни Зубайр] аз [Муғийра ибни Суъба] ривоят кардааст, ки Расули Худо (с) ҳарду хуфро масҳ мекард. Дар ҳамин ҳол, ба ҷуз аз Муҳаммад зикр; Болои хар ду хуфро молид.
Hadith
Imam Abu Dawud : 140
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا حَفْصٌ يَعْنِي ابْنَ غِيَاثٍ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ عَبْدِ خَيْرٍ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَلَوْ كَانَ الدِّينُ بِالرَّأْيِ لَكَانَ أَسْفَلُ الْخُفِّ أَوْلَى بِالْمَسْحِ مِنْ أَعْلَاهُ وَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى ظَاهِرِ خُفَّيْهِحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ آدَمَ قَالَ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ عَبْدِ الْعَزِيزِ عَنْ الْأَعْمَشِ بِإِسْنَادِهِ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ مَا كُنْتُ أَرَى بَاطِنَ الْقَدَمَيْنِ إِلَّا أَحَقَّ بِالْغَسْلِ حَتَّى رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى ظَهْرِ خُفَّيْهِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْحَدِيثِ قَالَ لَوْ كَانَ الدِّينُ بِالرَّأْيِ لَكَانَ بَاطِنُ الْقَدَمَيْنِ أَحَقَّ بِالْمَسْحِ مِنْ ظَاهِرِهِمَا وَقَدْ مَسَحَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَلَى ظَهْرِ خُفَّيْهِ وَرَوَاهُ وَكِيعٌ عَنْ الْأَعْمَشِ بِإِسْنَادِهِ قَالَ كُنْتُ أَرَى أَنَّ بَاطِنَ الْقَدَمَيْنِ أَحَقُّ بِالْمَسْحِ مِنْ ظَاهِرِهِمَا حَتَّى رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَمْسَحُ عَلَى ظَاهِرِهِمَا قَالَ وَكِيعٌ يَعْنِي الْخُفَّيْنِ وَرَوَاهُ عِيسَى بْنُ يُونُسَ عَنْ الْأَعْمَشِ كَمَا رَوَاهُ وَكِيعٌ وَرَوَاهُ أَبُو السَّوْدَاءِ عَنْ ابْنِ عَبْدِ خَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ رَأَيْتُ عَلِيًّا تَوَضَّأَ فَغَسَلَ ظَاهِرَ قَدَمَيْهِ وَقَالَ لَوْلَا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَفْعَلُهُ وَسَاقَ الْحَدِيثَ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Алъо] ба мо [Ҳафш ибни Ғиётс] аз [Аъмосӣ] аз [Абу Исҳоқ] аз [Абдухайр] аз [Алӣ разияллоҳу анҳу] гуфт; Агар дин – Ислом бар ақл мебуд, аз болои кафш масҳ кашидан поини кафш мувофиқтар мебуд ва дар ҳақиқат ман дидаам, ки Паёмбар (с) болои ҳар ду хуфро масҳ мекарданд. Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Рофиъ] ба мо [Яҳё ибни Одам] гуфт: Алӣ (р) ба мо [Язид ибни Абдулазиз] аз [Аъмосӣ] бо исноди худ бо ин ҳадис нақл кард, гуфт: Ман ҳеҷ гоҳ тасаввур намекардам, ки кафи пойҳо барои шустушӯ мувофиқтар бошад, то надидам, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам болои ду хуфашро масҳ мекунанд. Ба мо гуфт, ки [Муҳаммад ибни Алъаъ] ба мо [Ҳафш ибни Ғиётс] аз [Аъмосӣ] бо ин ҳадис нақл кардааст, - гуфт: Агар дин – Ислом бар натиҷаи ақл мебуд, бешубҳа, молидани даруни пойҳо беҳтар аст аз боло. Ва дар хакикат Паёмбар саллаллоху алайхи ва саллам болои хар ду хуфняро масх карданд. Ва [Вокиъ] аз [Аъмосй] бо занаш ривоят кардааст, ки Али гуфт; Боре гумон доштам, ки молиш кардан аз болояш беҳтар аст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) ба беруни ҳарду молиданро дидам. Ваки гуфт; Ин маънои онро дорад, ки як ҷуфт хуф. Ва [Исо ибни Юнус] аз [Аъмосй] ривоят кардааст, ки Вакиъ ва [Абу Ас-Саудаъ] аз [Ибни Абди Хайр] аз [падараш] ривоят кардааст, фармуд: Боре дидам, ки Алӣ (р)-ро таҳорат мекард, беруни - болои кафи пойҳояшро шуст ва гуфт: "Агар ман намедидам, ки Расули Худо (с) ин корро мекарданд, пас ин ҳадисро зикр кард".
