Imam Abu Dawud (الامام ابو داود) - 4590 Hadith
Hadith
Imam Abu Dawud : 41
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا أَسْوَدُ بْنُ عَامِرٍ حَدَّثَنَا شَرِيكٌ وَهَذَا لَفْظُهُ ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يَعْنِي الْمُخَرَّمِيَّ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ شَرِيكٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ بْنِ جَرِيرٍ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَكَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا أَتَى الْخَلَاءَ أَتَيْتُهُ بِمَاءٍ فِي تَوْرٍ أَوْ رَكْوَةٍ فَاسْتَنْجَى قَالَ أَبُو دَاوُد فِي حَدِيثِ وَكِيعٍ ثُمَّ مَسَحَ يَدَهُ عَلَى الْأَرْضِ ثُمَّ أَتَيْتُهُ بِإِنَاءٍ آخَرَ فَتَوَضَّأَقَالَ أَبُو دَاوُد وَحَدِيثُ الْأَسْوَدِ بْنِ عَامِرٍ أَتَمُّ
Ба мо гуфт [Иброҳим ибни Холид] ба мо гуфт [Асвад ибни Омир] ба мо [Шарик] гуфтааст ва ин Лафажня аст. Ва аз руи сатри дигар; ба мо [Муњаммад ибни Абдуллоњ, яъне Ал-Муњаррамї] ба мо [Ваќї] аз [Шарик] аз [Иброњим ибни Љарир] аз [Абу Зура] аз [Абу Њурайра] ривоят кардааст, гуфт; Чун Паёмбар (с) хост ба ҳоҷатхона равад, дар зарфе об овардам, сипас бо он намоз хонданд. Абу Довуд дар хадиси Вокиъ зикр кардааст; Пас дастонашро ба замин молид ва ман барояш зарфи дигаре овардам ва бо он таҳорат гирифт. Абу Довуд гуфт; Ҳадиси Асвад ибни Омир мукаммалтар аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 42
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَيَرْفَعُهُ قَالَ لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ لَأَمَرْتُهُمْ بِتَأْخِيرِ الْعِشَاءِ وَبِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍ
[Қутайба ибни Саъид] аз [Суфён] аз [Абу Заннад] аз [Аъроҷ] аз [Абу Ҳурайра] ба мо ривоят кардааст ва он ҳазрат (с) ба паёмбар (с) ривоят кардааст, ки фармуд: «Агар мӯъминонро вазнин намекардам, онҳоро ба ҳар намоз амр мекардам ва ҳар намозро хатм мекардам».
Hadith
Imam Abu Dawud : 43
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ التَّيْمِيِّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ زَيْدِ بْنِ خَالِدٍ الْجُهَنِيِّ قَالَسَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَوْلَا أَنْ أَشُقَّ عَلَى أُمَّتِي لَأَمَرْتُهُمْ بِالسِّوَاكِ عِنْدَ كُلِّ صَلَاةٍقَالَ أَبُو سَلَمَةَ فَرَأَيْتُ زَيْدًا يَجْلِسُ فِي الْمَسْجِدِ وَإِنَّ السِّوَاكَ مِنْ أُذُنِهِ مَوْضِعَ الْقَلَمِ مِنْ أُذُنِ الْكَاتِبِ فَكُلَّمَا قَامَ إِلَى الصَّلَاةِ اسْتَاكَ
Ба мо хабар дод [Иброҳим ибни Мӯсо] ба мо гуфт [Исо ибни Юнус] ба мо [Муҳаммад ибни Исҳоқ] аз [Муҳаммад ибни Иброҳим Ат Таймӣ] аз [Абу Салама ибни Абдурраҳмон] аз [Зайд ибни Холиди Ҷуҳанӣ] гуфт; Шунидам, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Агар ба қавми худ бор намекардам, дар ҳар намоз ба мисвок фармон медодам». Абусалама гуфт: Зайдро дидам, ки дар масчид нишаста буд, дар холе ки мисвок дар гушаш буд, мисли калам дар гуши нависанда гузошта мешавад, хар боре, ки барои намоз бархост, мисвок мезад.
Hadith
Imam Abu Dawud : 44
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَوْفٍ الطَّائِيُّ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ يَحْيَى بْنِ حَبَّانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ قُلْتُ أَرَأَيْتَ تَوَضُّؤَ ابْنِ عُمَرَ لِكُلِّ صَلَاةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ عَمَّ ذَاكَ فَقَالَ حَدَّثَتْنِيهِ أَسْمَاءُ بِنْتُ زَيْدِ بْنِ الْخَطَّابِ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ حَنْظَلَةَ بْنِ أَبِي عَامِرٍ حَدَّثَهَاأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أُمِرَ بِالْوُضُوءِ لِكُلِّ صَلَاةٍ طَاهِرًا وَغَيْرَ طَاهِرٍ فَلَمَّا شَقَّ ذَلِكَ عَلَيْهِ أُمِرَ بِالسِّوَاكِ لِكُلِّ صَلَاةٍفَكَانَ ابْنُ عُمَرَ يَرَى أَنَّ بِهِ قُوَّةً فَكَانَ لَا يَدَعُ الْوُضُوءَ لِكُلِّ صَلَاةٍ قَالَ أَبُو دَاوُد إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعْدٍ رَوَاهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَقَ قَالَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ
Ба мо гуфт, ки [Муҳаммад ибни Авф Ат Таъӣ] ба мо гуфтааст [Аҳмад ибни Холид] ба мо [Муҳаммад ибни Исҳоқ] аз [Муҳаммад ибни Яҳё ибни Ҳиббон] аз Абдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Умар] гуфтааст, Муҳаммад ибни Яҳё гуфт; Аз Абдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Умар пурсидам; «Дар ҳар намоз таҳорат гирифтани Ибни Умар (р)-ро чӣ гуна мебинед, хоҳ дар муқаддас бошад ва хоҳ не, ин ба чӣ сабаб аст? Пас ӯ ҷавоб дод; Ба ман [Асмоъ бинти Зайд ибни Хатсаб] гуфт, ки [Абдуллоҳ ибни Ҳанҷала ибни Абу Омир] ба ӯ гуфт; ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам амр шудааст, ки барои ҳар намоз таҳорат бигирад, хоҳ дар ҳоли пок бошад ва хоҳ пок. Вақте ки ин барояш душвор буд, ба ӯ амр мешуд, ки ҳар вақт намоз бихонад. Аммо Ибни Умар (р) эњсос кард, ки дар ин кор ќувват дорад ва барои њар намоз тањораташро тарк намекард. Абу Довуд гуфт; [Иброҳим ибни Саъд] ин ҳадисро аз [Муҳаммад ибни Исҳоқ] ривоят кардааст, гуфт: [Убайдуллоҳ ибни Абдуллоҳ] -на Абдуллоҳ ибни Абдуллоҳ-.
Hadith
Imam Abu Dawud : 45
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ وَسُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ الْعَتَكِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ غَيْلَانَ بْنِ جَرِيرٍ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ مُسَدَّدٌ قَالَأَتَيْنَا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَسْتَحْمِلُهُ فَرَأَيْتُهُ يَسْتَاكُ عَلَى لِسَانِهِ قَالَ أَبُو دَاوُد وَقَالَ سُلَيْمَانُ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَسْتَاكُ وَقَدْ وَضَعَ السِّوَاكَ عَلَى طَرَفِ لِسَانِهِ وَهُوَ يَقُولُ إِهْ إِهْ يَعْنِي يَتَهَوَّعُقَالَ أَبُو دَاوُد قَالَ مُسَدَّدٌ فَكَانَ حَدِيثًا طَوِيلًا وَلَكِنِّي اخْتَصَرْتُهُ
Ба мо [Мусаддад] ва [Сулаймон ибни Довуд Ал-Атакӣ] гуфт, ки ҳарду гуфтанд; Ба мо [Ҳаммад ибни Зайд] аз [Ғайлон ибни Ҷарир] аз [Абу Бурда] аз [падараш Абу Мусо] нақл кардааст. ба ривояти Мусаддод Абумўсо гуфтааст; Боре назди Расули Худо (с) рафтем, то ки моро бибарад, пас дидам, ки дар лабонаш мисвок дорад. Абу Довуд гуфт; Ва ба гуфтаи Сулаймон, Абумўсо гуфт; Боре бо Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) вохӯрдам, ҳангоме ки мисвок буд, мисвокро ба нӯги даҳон гузошт ва гуфт: "Иҳи иҳ". Яъне садои мисли қай кардани касе. Абу Довуд гуфт; Мусаддод гуфт; Ин ҳадис аслан дароз буд, аммо ман онро кӯтоҳ кардам.
Hadith
Imam Abu Dawud : 46
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ عَبْدِ الْوَاحِدِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَنُّ وَعِنْدَهُ رَجُلَانِ أَحَدُهُمَا أَكْبَرُ مِنْ الْآخَرِ فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَيْهِ فِي فَضْلِ السِّوَاكِ أَنْ كَبِّرْ أَعْطِ السِّوَاكَ أَكْبَرَهُمَاقَالَ أَحْمَدُ هُوَ ابْنُ حَزْمٍ قَالَ لَنَا أَبُو سَعِيدٍ هُوَ ابْنُ الْأَعْرَابِيِّ هَذَا مِمَّا تَفَرَّدَ بِهِ أَهْلُ الْمَدِينَةِ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Исо] ба мо [Анбаса ибни Абдулвоҳид] аз [Ҳисём ибни Урва] аз [падараш] аз [Оиша] гуфт; Расули Худо (с) мисвок мепӯшид, дар ҳоле ки дар паҳлӯяш ду мард, ки яке аз дигараш калонтар буд, Худованд фазилати мисвокро ба ӯ ваҳй кард, то ба шахси калонтар аз ин ду мисвок диҳад. Аҳмад, яъне Ибни Ҳазм шарҳ додааст; Абу Саид, яъне Ал-Аъробй ба мо гуфт; Ин аз ҷумлаи ҳадисест, ки танҳо аз ҷониби мутахассисони Мадина ривоят шудааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 47
حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ مُوسَى الرَّازِيُّ أَخْبَرَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ عَنْ مِسْعَرٍ عَنْ الْمِقْدَامِ بْنِ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَقُلْتُ لِعَائِشَةَ بِأَيِّ شَيْءٍ كَانَ يَبْدَأُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا دَخَلَ بَيْتَهُ قَالَتْ بِالسِّوَاكِ
Ба мо гуфт, ки [Иброҳим ибни Мӯсо Ар Розӣ] ба мо [Исо ибни Юнус] аз [Мисъор] аз [Ал Миқдом ибни Сурайҳ] аз [падараш] нақл кардааст, гуфт; Аз Оиша пурсидам; «Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам, ҳангоме ки ба хона даромаданд, аз чӣ оғоз карданд? Ӯ ҷавоб дод; «Бо мисвок».
Hadith
Imam Abu Dawud : 48
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا عَنْبَسَةُ بْنُ سَعِيدٍ الْكُوفِيُّ الْحَاسِبُ حَدَّثَنِي كَثِيرٌ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّهَا قَالَتْكَانَ نَبِيُّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَسْتَاكُ فَيُعْطِينِي السِّوَاكَ لِأَغْسِلَهُ فَأَبْدَأُ بِهِ فَأَسْتَاكُ ثُمَّ أَغْسِلُهُ وَأَدْفَعُهُ إِلَيْهِ
Ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Басиёр] ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Абдуллоҳ Ал Ансорӣ] ба мо гуфт [Анбаса ибни Саид Ал Куфӣ Ал Ҳосиб] ба ман [Касир] аз [Айсия] гуфт, гуфт: «Пайғамбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам мисвок дошт, баъд онро ба ман дод, то шустушӯй кунам ва ман онро аввал барои мисвок истифода кардам, сипас онро шустам ва ба ӯ баргардондам».
Hadith
Imam Abu Dawud : 49
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ مَعِينٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ زَكَرِيَّا بْنِ أَبِي زَائِدَةَ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ شَيْبَةَ عَنْ طَلْقِ بْنِ حَبِيبٍ عَنْ ابْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَشْرٌ مِنْ الْفِطْرَةِ قَصُّ الشَّارِبِ وَإِعْفَاءُ اللِّحْيَةِ وَالسِّوَاكُ وَالِاسْتِنْشَاقُ بِالْمَاءِ وَقَصُّ الْأَظْفَارِ وَغَسْلُ الْبَرَاجِمِ وَنَتْفُ الْإِبِطِ وَحَلْقُ الْعَانَةِ وَانْتِقَاصُ الْمَاءِ يَعْنِي الِاسْتِنْجَاءَ بِالْمَاءِقَالَ زَكَرِيَّا قَالَ مُصْعَبٌ وَنَسِيتُ الْعَاشِرَةَ إِلَّا أَنْ تَكُونَ الْمَضْمَضَةَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ وَدَاوُدُ بْنُ شَبِيبٍ قَالَا حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنْ سَلَمَةَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ قَالَ مُوسَى عَنْ أَبِيهِ و قَالَ دَاوُدُ عَنْ عَمَّارِ بْنِ يَاسِرٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِنَّ مِنْ الْفِطْرَةِ الْمَضْمَضَةَ وَالِاسْتِنْشَاقَ فَذَكَرَ نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ إِعْفَاءَ اللِّحْيَةِ وَزَادَ وَالْخِتَانَ قَالَ وَالِانْتِضَاحَ وَلَمْ يَذْكُرْ انْتِقَاصَ الْمَاءِ يَعْنِي الِاسْتِنْجَاءَ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرُوِيَ نَحْوُهُ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ وَقَالَ خَمْسٌ كُلُّهَا فِي الرَّأْسِ وَذَكَرَ فِيهَا الْفَرْقَ وَلَمْ يَذْكُرْ إِعْفَاءَ اللِّحْيَةِ قَالَ أَبُو دَاوُد وَرُوِيَ نَحْوُ حَدِيثِ حَمَّادٍ عَنْ طَلْقِ بْنِ حَبِيبٍ وَمُجَاهِدٍ وَعَنْ بَكْرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْمُزَنِيِّ قَوْلُهُمْ وَلَمْ يَذْكُرُوا إِعْفَاءَ اللِّحْيَةِ وَفِي حَدِيثِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي مَرْيَمَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِ وَإِعْفَاءُ اللِّحْيَةِ وَعَنْ إِبْرَاهِيمَ النَّخَعِيِّ نَحْوُهُ وَذَكَرَ إِعْفَاءَ اللِّحْيَةِ وَالْخِتَانَ
Ба мо хабар дод [Яҳё ибни Моин] ба мо [Воқӣ] аз [Закариё ибни Абу Заъида] аз [Мушъаб ибни Сайба] аз [Талқ ибни Ҳабиб] аз [Ибни Зубайр] аз [Оиша] гуфт; Расули Худо (с) фармудаанд: Даҳ чизе, ки аз фитрат аст: буридани мӯйлаб, гузоштани риш - гузоштани он, берсивок, истинсяк бо об, буридани нохунҳо, шустани байни ангуштон, тарошидан мӯйҳои багал, тарошидани мӯй ва бо об истиншоқ кардан. Закариё гуфт; Мушъаб шарх дод; 'Ман даҳумро фаромӯш кардаам, аммо ба эҳтимоли зиёд ин ғарғара буд'. Ба мо [Мӯсо ибни Исмоил] ва [Довуд ибни Сибиб] хабар дод, ки ҳарду гуфтанд; [Ҳаммад] аз [Алӣ ибни Зайд] аз [Салама ибни Муҳаммад ибни Аммор ибни Ёсир] ба мо нақл кардааст, [Мусо] аз [падараш] гуфт. Ва [Довуд] гуфт; Аз (Аммар ибни Ёсир) ривоят аст, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Дарҳақиқат, аз корҳои фитрат ғарғара кардан ва имон овардан аст», пас аз ин ҳадисро зикр кард, вале дар бораи риш гузоштан нагуфта, балки илова намуд; ва хатна. Дар бораи пошидани об ба узвҳои таносул барои рафъи изтироб ёдовар шуда, дар бораи бо об анҷом додани расму оин чизе нагуфтааст. Абу Довуд гуфт; Ва барои мисол аз Ибни Аббос ҳадис ривоят шудааст ва фармудааст; Панҷ масъалаи фитрат, ки ҳама дар сар аст, пас аз ҷудо кардани мӯй – ним ба рост ва ним ба чап – зикр мекунад ва риш монданро зикр намекунад. Абу Довуд гуфт; Ва дар њадиси Њаммад, аз Талќ ибни Њабиб ва Муљоњид ва аз Бакр ибни Абдуллоњи Музанї гуфтањояшон ривоят шудааст ва дар бораи риш мондан зикр накардаанд. Ва дар ҳадиси [Муҳаммад ибни Абдуллоҳ ибни Абу Марям] аз [Абу Салама] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва олиҳи ва саллам) дар бораи риш гузоштан зикр шудааст. Ва аз Иброҳими Ан Наҳоӣ барои мисол ва дар бораи нигоҳ доштани риш ва хатна зикр кардааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 50
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ مَنْصُورٍ وَحُصَيْنٍ عَنْ أَبِي وَائِلٍ عَنْ حُذَيْفَةَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ إِذَا قَامَ مِنْ اللَّيْلِ يَشُوصُ فَاهُ بِالسِّوَاكِ
Ба мо [Муњаммад ибни Касир] ба мо [Суфён] аз [Мансур] ва [Њушайн] аз [Абувоил] аз [Худзайфа] ривоят кардаанд, ки Расули Худо (с) фармуданд, ки чун шаб бедор шуд, дандонњои дањонашро бо сивок молид.
Hadith
Imam Abu Dawud : 51
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَخْبَرَنَا بَهْزُ بْنُ حَكِيمٍ عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَوْفَى عَنْ سَعْدِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يُوضَعُ لَهُ وَضُوءُهُ وَسِوَاكُهُ فَإِذَا قَامَ مِنْ اللَّيْلِ تَخَلَّى ثُمَّ اسْتَاكَ
Ба мо [Мусо ибни Исмоил] хабар дод [Ҳаммад] ба мо [Баҳз ибни Ҳаким] аз [Зурара ибни Ауфо] аз [Саъд ибни Ҳишом] аз [Оисия] хабар додааст, ки Паёмбар (с) оби таҳорат ва мисвокро - дар назди бистари ӯ гузоштаанд. Пас, вақте ки шаб бедор шуд, ҳоҷат кард ва сипас берсивак кард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 52
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ كَثِيرٍ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ عَنْ أُمِّ مُحَمَّدٍ عَنْ عَائِشَةَأَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ لَا يَرْقُدُ مِنْ لَيْلٍ وَلَا نَهَارٍ فَيَسْتَيْقِظُ إِلَّا تَسَوَّكَ قَبْلَ أَنْ يَتَوَضَّأَ
Ба мо [Муњаммад ибни Касир] ба мо [Њаммом] аз [Алї ибни Зайд] аз [Умму Муњаммад] аз [Оисия] хабар додааст, ки Паёмбар (с) на шаб ва на рўз аз хоб бедор намешуд, магар ин ки пеш аз тањорат кардан мисвок намекард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 53
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عِيسَى حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا حُصَيْنٌ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبَّاسٍ قَالَبِتُّ لَيْلَةً عِنْدَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا اسْتَيْقَظَ مِنْ مَنَامِهِ أَتَى طَهُورَهُ فَأَخَذَ سِوَاكَهُ فَاسْتَاكَ ثُمَّ تَلَا هَذِهِ الْآيَاتِ{ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ وَاخْتِلَافِ اللَّيْلِ وَالنَّهَارِ لَآيَاتٍ لِأُولِي الْأَلْبَابِ }حَتَّى قَارَبَ أَنْ يَخْتِمَ السُّورَةَ أَوْ خَتَمَهَا ثُمَّ تَوَضَّأَ فَأَتَى مُصَلَّاهُ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ مَا شَاءَ اللَّهُ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى فِرَاشِهِ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ فَفَعَلَ مِثْل ذَلِكَ كُلُّ ذَلِكَ يَسْتَاكُ وَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ أَوْتَرَقَالَ أَبُو دَاوُد رَوَاهُ ابْنُ فُضَيْلٍ عَنْ حُصَيْنٍ قَالَ فَتَسَوَّكَ وَتَوَضَّأَ وَهُوَ يَقُولُ{ إِنَّ فِي خَلْقِ السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ }حَتَّى خَتَمَ السُّورَةَ
Ба мо хабар дод [Муҳаммад ибни Исо] ба мо гуфт [Ҳусайн] ба мо [Ҳушайн] аз [Ҳабиб ибни Аби Собит] аз [Муҳаммад ибни Алӣ ибни Абдуллоҳ ибни Аббос] аз [падараш] аз [бобояш Абдуллоҳ ибни Аббос] гуфт; Як шаб дар канори Паёмбар (с) шабро гузаронидам, чун аз хоб бедор шуд, об гирифт, то пок шавад, сипас мисвок ва мисвок гирифт, сипас ин оятро хонд, ки маънои онро дорад, ки: «Дар офариниши осмонҳову замин ва аломатҳои шабу рӯзро дарк мекунанд: 190-, хонд, то он ки ҳарфро қариб кӯбад, ё кӯфт, баъд таҳорат кард ва ба намозгоҳаш рафт ва ду ракъат намоз гузошт. Сипас ба бистараш баргашт ва то он чи Худо хост, хобид. Пас аз ҷо бархезед ва онро дубора иҷро кунед, пас ба хоб равед ва боз хоб кунед. Пас бархез ва боз ҳамин тавр кунед. Баъд ба бистараш баргашт ва боз хобаш бурд. Пас бархост ва боз њамин тавр кард, њар боре, ки аз љояш бархост, мисвок мекард ва ду ракъат намоз мехонд, баъд намози витрро адо мекард». Абу Довуд гуфт; [Ибни Фудлайл] аз [Хусайн] ривоят кардааст, ки - Ибни Аббос - гуфт; «Мисвок гирифт ва таҳорат кард ва оятро бихонд, ки маънои онро дорад: «Дар офариниши осмонҳову замин», то он ки ҳарфро кӯфт».
Hadith
Imam Abu Dawud : 54
حَدَّثَنَا مُسْلِمُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ عَنْ أَبِيهِعَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ صَدَقَةً مِنْ غُلُولٍ وَلَا صَلَاةً بِغَيْرِ طُهُورٍ
[Муслим ибни Иброҳим] ба мо [Суъба] аз [Қатода] аз [Абу Молиҳ] аз [падараш] аз Паёмбари Худо (с) ривоят кардааст, гуфт: "Аллоҳ азза ва ҷалла садақа аз ганҷҳои ғул - ғанимати ҷангиро қабул намекунад ва намози ғанимати ҷангиро низ қабул намекунад".
Hadith
Imam Abu Dawud : 55
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَقْبَلُ اللَّهُ صَلَاةَ أَحَدِكُمْ إِذَا أَحْدَثَ حَتَّى يَتَوَضَّأَ
Ба мо хабар дод [Аҳмад ибни Ҳанбал] ба мо гуфт [Абдурраззоқ] ба мо [Маъмар] аз [Ҳаммом ибни Мунаббиҳ] аз [Абу Ҳурайра] гуфт; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам фармуданд: «Худованд намози яке аз шумо, агар намоз бихонад, то аввал тахорат накунад, кабул намекунад».
Hadith
Imam Abu Dawud : 56
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ ابْنِ عَقِيلٍ عَنْ مُحَمَّدِ ابْنِ الْحَنَفِيَّةِ عَنْ عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِفْتَاحُ الصَّلَاةِ الطُّهُورُ وَتَحْرِيمُهَا التَّكْبِيرُ وَتَحْلِيلُهَا التَّسْلِيمُ
Ба мо [Усмон ибни Аби Сиёба] [Вакиъ] аз [Суфён] аз [Ибни Окил] аз [Мухаммад ибни Алии Ханафия] аз [Али разияллоху анху] гуфтааст; Расулуллох саллаллоху алайхи ва саллам айтдилар: «Намознинг калиди покланишдир, намозни харом қилган нарса — намозни ташқари ҳар қандай сўз ва ҳаракатлар — такбир, яна ҳалол қилгани саломдир».
Hadith
Imam Abu Dawud : 57
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ يَحْيَى بْنِ فَارِسٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ يَزِيدَ الْمُقْرِئُ ح و حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ حَدَّثَنَا عِيسَى بْنُ يُونُسَ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ زِيَادٍ قَالَ أَبُو دَاوُد وَأَنَا لِحَدِيثِ ابْنِ يَحْيَى أَتْقَنُ عَنْ غُطَيْفٍ وَقَالَ مُحَمَّدٌ عَنْ أَبِي غُطَيْفٍ الْهُذَلِيِّ قَالَكُنْتُ عِنْدَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَلَمَّا نُودِيَ بِالظُّهْرِ تَوَضَّأَ فَصَلَّى فَلَمَّا نُودِيَ بِالْعَصْرِ تَوَضَّأَ فَقُلْتُ لَهُ فَقَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ تَوَضَّأَ عَلَى طُهْرٍ كَتَبَ اللَّهُ لَهُ عَشْرَ حَسَنَاتٍقَالَ أَبُو دَاوُد وَهَذَا حَدِيثُ مُسَدَّدٍ وَهُوَ أَتَمُّ
Ба мо гуфт [Муҳаммад ибни Яҳё ибни Форис] ба мо [Абдуллоҳ ибни Язид ал-Муқриъ] гуфт. Ва аз руи сатри дигар; ба мо [Мусаддад] хабар дод ва ба мо [Исо ибни Юнус] хабар дод, ки њарду гуфтанд; ба мо [Абдурраҳмон ибни Зиёд] хабар додааст, Абу Довуд гуфт; Ман ҳадиси Ибни Яҳёро беҳтар аз [Ғусайф] аз ёд мекунам ва Муҳаммад гуфт; аз Абу Ғузайф Ал Ҳудзалӣ; Боре бо [Абдуллох ибни Умар] будам, ки намози пешинро азони карданд, тахорат гирифт ва баъд намоз хонд. Чун азони аср гуфта шуд, боз таҳорат кард, баъд аз ӯ - дар ин бора пурсидам, пас ӯ ҷавоб дод, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Ҳар кӣ дар ҳоли пок таҳорат кунад - ҳануз таҳорат дорад, пас Худованд барояш даҳ кабайкан навиштааст». Абу Довуд гуфт; Ин ҳадиси Мусаддод аст ва комилтар аст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 58
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَعُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ وَغَيْرُهُمْ قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرِ بْنِ الزُّبَيْرِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ أَبِيهِ قَالَسُئِلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَنْ الْمَاءِ وَمَا يَنُوبُهُ مِنْ الدَّوَابِّ وَالسِّبَاعِ فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا كَانَ الْمَاءُ قُلَّتَيْنِ لَمْ يَحْمِلْ الْخَبَثَقَالَ أَبُو دَاوُد وَهَذَا لَفْظُ ابْنُ الْعَلَاءِ و قَالَ عُثْمَانُ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبَّادِ بْنِ جَعْفَرٍ قَالَ أَبُو دَاوُد وَهُوَ الصَّوَابُ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ ح و حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا يَزِيدُ يَعْنِي ابْنَ زُرَيْعٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِسْحَقَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جَعْفَرٍ قَالَ أَبُو كَامِلٍ ابْنُ الزُّبَيْرِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سُئِلَ عَنْ الْمَاءِ يَكُونُ فِي الْفَلَاةِ فَذَكَرَ مَعْنَاهُ
Ба мо [Муњаммад ибни Алъо] ва [Усмон ибни Аби Сиёба] ва [Алњасан ибни Алї] ва дигарон гуфта шуд, гуфтанд; Ба мо [Абу Усома] аз [Валид ибни Касир] аз [Муҳаммад ибни Ҷаъфар ибни Зубайр] аз [Абдуллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Умар] аз [падараш] нақл кардааст, гуфт: Аз Расули Худо (с) дар бораи об ва обе, ки хазандагон ва ҳайвоноти ваҳшӣ ҳамеша зиёрат мекунанд, пурсида шуд, Расули Худо (с) фармуданд: «Агар об ду кулла бошад, наҷис нест». Абу Довуд гуфт; Ин лафаљи Ибни Алъо аст, яъне дар санаи ў ровие бо номи Муњаммад ибни Љаъфар ибни Зубайр аст. Дар ҳамин ҳол, [Усмон] ва [Ал Ҳасан ибни Алӣ] [Муҳаммад ибни Аббод ибни Ҷаъфар] - ба ҷои Муҳаммад ибни Ҷаъфар ибни Зубайрро зикр карданд. Абу Довуд гуфт; Ин дуруст аст. Ба мо гуфт, ки [Мӯсо ибни Исмоил] ба мо [Ҳаммад] гуфтааст ва ба мисраи дигар; гуфт ба мо [Абу Комил] ба мо [Язид, яъне Ибни Зурай] аз [Мухаммад ибни Исхок] аз [Мухаммад ибни Чаъфар] накл кардааст. Абу Комил ибни Зубайр гуфт: аз [Убайдуллоњ ибни Абдуллоњ ибни Умар] аз [падараш], ки Расули Худо (с) дар бораи об дар киштзор пурсида шуд, пас њадисе, ки шабењи аввал буд, зикр кард.
Hadith
Imam Abu Dawud : 59
حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَعِيلَ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ أَخْبَرَنَا عَاصِمُ بْنُ الْمُنْذِرِ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِيأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا كَانَ الْمَاءُ قُلَّتَيْنِ فَإِنَّهُ لَا يَنْجُسُقَالَ أَبُو دَاوُد حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ وَقَفَهُ عَنْ عَاصِمٍ
Ба мо гуфт [Мусо ибни Исмоил] ба мо гуфт [Ҳамад] ба мо [Ошим ибни Ал Мундзир] аз [Убайдиллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Умар] хабар додааст, гуфт: Ба ман [падарам] гуфтанд, ки Расули Худо (с) фармуданд: «Агар об ба ду кулла расад, наҷис нест». Абу Довуд гуфт; Ҳаммод ибни Зайд аз Ашим гуфтааст.
Hadith
Imam Abu Dawud : 60
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ وَمُحَمَّدُ بْنُ سُلَيْمَانَ الْأَنْبَارِيُّ قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ عَنْ الْوَلِيدِ بْنِ كَثِيرٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ كَعْبٍ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ رَافِعِ بْنِ خَدِيجٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّأَنَّهُ قِيلَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَتَوَضَّأُ مِنْ بِئْرِ بُضَاعَةَ وَهِيَ بِئْرٌ يُطْرَحُ فِيهَا الْحِيَضُ وَلَحْمُ الْكِلَابِ وَالنَّتْنُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَاءُ طَهُورٌ لَا يُنَجِّسُهُ شَيْءٌقَالَ أَبُو دَاوُد وَقَالَ بَعْضُهُمْ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ رَافِعٍ
Ба мо [Муҳаммад ибни Алъо] ва [Ал Ҳасан ибни Алӣ] ва [Муҳаммад ибни Сулаймони Анбарӣ] гуфта шуд, ки гуфтанд; Ба мо [Абу Усома] аз [Валид ибни Касир] аз [Муҳаммад ибни Каъб] аз [Убайдиллоҳ ибни Абдуллоҳ ибни Рофиъ ибни Хадиҷ] аз [Абусаъиди Худрӣ] ривоят шудааст, ки Паёмбар (с) боре аз мо пурсид; Оё метавонем аз бидлаъ хуб таҳорат кунем? Ин чоҳест, ки дар он наҷосати ҳайз, ҷасади саг ва чизеро, ки бӯи бад дорад, меандозанд. Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам: «Об муқаддасдир, ҳеч нарса уни ҳаром қила олмайди», дедилар. Абу Довуд гуфт; Баъзе аз онҳо Абдурраҳмон ибни Рофиъро, ки ба ҷои Абдуллоҳ ибни Рофиъ аст, зикр кардаанд.
