Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 ஹதீஸ்
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5321
حَدَّثَنِي أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ عَنْ بُرَيْدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِي بُرْدَةَ عَنْ أَبِي مُوسَى قَالَ سَمِعَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَجُلًا يُثْنِي عَلَى رَجُلٍ وَيُطْرِيهِ فِي الْمِدْحَةِ فَقَالَ لَقَدْ أَهْلَكْتُمْ أَوْ قَطَعْتُمْ ظَهْرَ الرَّجُلِ
எனக்கு இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: [அபூ ஜஃபர் முஹம்மது பின் அஷ் ஷப்பாஹ்] அவர்கள், [இஸ்மாயில் பின் ஸகரிய்யா] அவர்கள், [புரைத் பின் அப்துல்லாஹ்] அவர்கள், [அபூ புர்தா] அவர்கள், [அபூ மூஸா] அவர்கள் கூறினார்கள்: நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், ஒருவர் மற்றொருவரை அளவுக்கு அதிகமாகப் புகழ்வதைக் கேட்டு, 'நீ அழிந்துவிட்டாய் - அல்லது: நீ ஒருவரின் முதுகை முறித்துவிட்டாய்' என்று கூறினார்கள்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5322
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى جَمِيعًا عَنْ ابْنِ مَهْدِيٍّ وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ حَبِيبٍ عَنْ مُجَاهِدٍ عَنْ أَبِي مَعْمَرٍ قَالَ قَامَ رَجُلٌ يُثْنِي عَلَى أَمِيرٍ مِنْ الْأُمَرَاءِ فَجَعَلَ الْمِقْدَادُ يَحْثِي عَلَيْهِ التُّرَابَ وَقَالَ أَمَرَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْ نَحْثِيَ فِي وُجُوهِ الْمَدَّاحِينَ التُّرَابَ
இப்னு மஹ்தியிடமிருந்து [அபூபக்கர் பின் அபூ ஷைபா] மற்றும் [முஹம்மது பின் அல் முத்ஸன்னா] ஆகிய இருவரும் நமக்கு அறிவித்ததாவது: [அபூ மாமர்] அவர்களிடமிருந்து [சுஃப்யான்], [ஹாபீப்], [முஜாஹித்] வழியாக [அப்துர்ரஹ்மான்] நமக்கு அறிவித்ததாவது: அமீர்களில் ஒருவரைப் புகழ்ந்து ஒருவர் எழுந்து நின்றார், அப்போது [அல் மிக்தாத்] அவர் மீது மண்ணைத் தூவி, "புகழ்வோரின் முகங்களில் மண்ணைத் தூவுமாறு ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் எங்களுக்குக் கட்டளையிட்டார்கள்" என்று கூறினார்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5323
و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هَمَّامِ بْنِ الْحَارِثِ أَنَّ رَجُلًا جَعَلَ يَمْدَحُ عُثْمَانَ فَعَمِدَ الْمِقْدَادُ فَجَثَا عَلَى رُكْبَتَيْهِ وَكَانَ رَجُلًا ضَخْمًا فَجَعَلَ يَحْثُو فِي وَجْهِهِ الْحَصْبَاءَ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ مَا شَأْنُكَ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا رَأَيْتُمْ الْمَدَّاحِينَ فَاحْثُوا فِي وُجُوهِهِمْ التُّرَابَ و حَدَّثَنَاه مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ مَنْصُورٍ ح و حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا الْأَشْجَعِيُّ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ عُبَيْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ سُفْيَانَ الثَّوْرِيِّ عَنْ الْأَعْمَشِ وَمَنْصُورٍ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هَمَّامٍ عَنْ الْمِقْدَادِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ
[முஹம்மது பின் அல் முத்ஸன்னா] மற்றும் [முஹம்மது பின் பஸர்] ஆகிய இருவரும், அல் முத்ஸன்னாவின் உரையிலிருந்து நமக்கு அறிவித்துள்ளனர்: [முஹம்மது பின் ஜஃபர்] நமக்கு அறிவித்துள்ளார், [ஷுஃபா] நமக்கு [மன்ஸூர்] வழியாக [இப்ரீம்] மூலம் [ஹம்மாம் பின் அல் ஹாரித்] மூலம் அறிவித்துள்ளார், ஒருவர் உஸ்மானைப் புகழ்ந்தார், பின்னர் [அல் மிக்தாத்] அவரை அணுகி மண்டியிட்டார், அதன் பிறகு அவர் முகத்தில் மணலைத் தூவினார். உஸ்மான் அவரிடம், "உனக்கு என்ன ஆயிற்று?" என்று கேட்டார். அல் மிக்தாத் கூறினார்: ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'மக்கள் புகழ்வதைக் காணும்போது, அவர்களின் முகங்களில் மண்ணைத் தூவுங்கள்'. [முஹம்மது பின் அல் முத்ஸன்னா] மற்றும் [இப்னு பஸர்] ஆகிய இருவரும் நமக்கு அறிவித்துள்ளனர், 'அப்துர்ரஹ்மான்] நமக்கு [ஸுஃப்யான்] வழியாக [மன்ஸூர்] மூலம் அறிவித்துள்ளார். [உத்மான் பின் அபூ ஷைபா] நமக்குக் கூறினார், [அல் அஸ்யாயீ உபைதுல்லாஹ் பின் உபைதுர்ரஹ்மான்] நமக்குக் கூறினார், [ஸுஃப்யான் அத்ஸ் த்ஸௌரி] அவர்களிடமிருந்து, [அல் அஃமஸி] மற்றும் [மன்சூர்] அவர்களிடமிருந்து, [இப்ராஹீம்] அவர்களிடமிருந்து, [ஹம்மாம்] அவர்களிடமிருந்து, [அல் மிக்தக்] அவர்களிடமிருந்து, நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களிடமிருந்து அதுபோல.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5324
حَدَّثَنَا نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا صَخْرٌ يَعْنِي ابْنَ جُوَيْرِيَةَ عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ حَدَّثَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَرَانِي فِي الْمَنَامِ أَتَسَوَّكُ بِسِوَاكٍ فَجَذَبَنِي رَجُلَانِ أَحَدُهُمَا أَكْبَرُ مِنْ الْآخَرِ فَنَاوَلْتُ السِّوَاكَ الْأَصْغَرَ مِنْهُمَا فَقِيلَ لِي كَبِّرْ فَدَفَعْتُهُ إِلَى الْأَكْبَرِ
[நஷ்ர் பின் அலி அல் ஜஹ்தாமி] எங்களிடம் கூறினார், [என் தந்தை] எங்களிடம் கூறினார், [ஷக்ர் பின் ஜுவைரியா] எங்களிடம் கூறினார், [நாஃபி'] அவர்களிடமிருந்து, [அப்துல்லாஹ் பின் உமர்] அவரிடம் கூறியதாக ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நான் ஸிவாக் பற்றி கனவு கண்டேன், இருவர் என்னைத் தூக்கினார்கள், அவர்களில் ஒருவர் மற்றவரை விட வயதில் மூத்தவர், பிறகு நான் அந்த ஸிவாக்கை அவ்விருவரில் இளையவருக்குக் கொடுத்தேன், பிறகு என்னிடம், '-இதை- மூத்தவரிடம் கொடு' என்று கூறப்பட்டது. பிறகு நான் அதை அந்தப் பெரியவர்களிடம் ஒப்படைத்தேன்''.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5325
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ حَدَّثَنَا بِهِ سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ كَانَ أَبُو هُرَيْرَةَ يُحَدِّثُ وَيَقُولُ اسْمَعِي يَا رَبَّةَ الْحُجْرَةِ اسْمَعِي يَا رَبَّةَ الْحُجْرَةِ وَعَائِشَةُ تُصَلِّي فَلَمَّا قَضَتْ صَلَاتَهَا قَالَتْ لِعُرْوَةَ أَلَا تَسْمَعُ إِلَى هَذَا وَمَقَالَتِهِ آنِفًا إِنَّمَا كَانَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُحَدِّثُ حَدِيثًا لَوْ عَدَّهُ الْعَادُّ لَأَحْصَاهُ
[ஹாரூன் பின் மஃரூஃப்] எங்களிடம் கூறினார், [சுஃப்யான் பின் உயைனா] [ஹிஷ்யாம்] வழியாக [அவரது தந்தை] கூறினார்: அபூ ஹுரைரா அறிவித்தார், அவர் கூறினார்: கேளுங்கள், அறையில் இருப்பவரே, கேளுங்கள், அறையில் இருப்பவரே. இதற்கிடையில் [ஆயிஷா] தொழுது கொண்டிருந்தார். தொழுத பிறகு, ஆயிஷா உர்வாவிடம் கூறினார்: அதையும் அவர் இப்போது சொன்னதையும் நீங்கள் கேட்கவில்லையா? நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் ஒரு ஹதீஸை மட்டுமே அறிவித்தார்கள், யாராவது அதை எண்ணினால், அவர்களால் அதைச் செய்ய முடியும்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5326
حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا هَمَّامٌ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَسَارٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ الْخُدْرِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَا تَكْتُبُوا عَنِّي وَمَنْ كَتَبَ عَنِّي غَيْرَ الْقُرْآنِ فَلْيَمْحُهُ وَحَدِّثُوا عَنِّي وَلَا حَرَجَ وَمَنْ كَذَبَ عَلَيَّ قَالَ هَمَّامٌ أَحْسِبُهُ قَالَ مُتَعَمِّدًا فَلْيَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنْ النَّارِ
[ஹத்தாப் பின் காலித் அல் அஸ்தி] அவர்கள் எங்களுக்கு அறிவித்தார்கள்; [ஹம்மாம்] அவர்கள் [ஸைத் பின் அஸ்லம்] அவர்களிடமிருந்தும், [அதூத் பின் யஸர்] அவர்களிடமிருந்தும், [அபூ ஸயீத் அல் குத்ரி] அவர்களிடமிருந்தும் அறிவித்தார்கள். ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'என்னிடமிருந்து எழுதாதீர்கள்; குர்ஆனைத் தவிர என்னிடமிருந்து எழுதுபவர் அழிக்கப்பட வேண்டும்; என்னிடமிருந்து அறிவிப்பதில் எந்தப் பாவமும் இல்லை. என் பெயரில் பொய் சொல்பவர்...' ஹம்மாம் கூறினார்: அவர் வேண்டுமென்றே பொய் சொல்கிறார் என்று நான் நினைக்கிறேன்; ஸைத் கூறினார்: அவர் நரகத்தில் தனக்கான இடத்தை தயார் செய்யக் கூடாது'.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5327
حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ حَدَّثَنَا ثَابِتٌ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ صُهَيْبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَانَ مَلِكٌ فِيمَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَكَانَ لَهُ سَاحِرٌ فَلَمَّا كَبِرَ قَالَ لِلْمَلِكِ إِنِّي قَدْ كَبِرْتُ فَابْعَثْ إِلَيَّ غُلَامًا أُعَلِّمْهُ السِّحْرَ فَبَعَثَ إِلَيْهِ غُلَامًا يُعَلِّمُهُ فَكَانَ فِي طَرِيقِهِ إِذَا سَلَكَ رَاهِبٌ فَقَعَدَ إِلَيْهِ وَسَمِعَ كَلَامَهُ فَأَعْجَبَهُ فَكَانَ إِذَا أَتَى السَّاحِرَ مَرَّ بِالرَّاهِبِ وَقَعَدَ إِلَيْهِ فَإِذَا أَتَى السَّاحِرَ ضَرَبَهُ فَشَكَا ذَلِكَ إِلَى الرَّاهِبِ فَقَالَ إِذَا خَشِيتَ السَّاحِرَ فَقُلْ حَبَسَنِي أَهْلِي وَإِذَا خَشِيتَ أَهْلَكَ فَقُلْ حَبَسَنِي السَّاحِرُ فَبَيْنَمَا هُوَ كَذَلِكَ إِذْ أَتَى عَلَى دَابَّةٍ عَظِيمَةٍ قَدْ حَبَسَتْ النَّاسَ فَقَالَ الْيَوْمَ أَعْلَمُ آلسَّاحِرُ أَفْضَلُ أَمْ الرَّاهِبُ أَفْضَلُ فَأَخَذَ حَجَرًا فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنْ كَانَ أَمْرُ الرَّاهِبِ أَحَبَّ إِلَيْكَ مِنْ أَمْرِ السَّاحِرِ فَاقْتُلْ هَذِهِ الدَّابَّةَ حَتَّى يَمْضِيَ النَّاسُ فَرَمَاهَا فَقَتَلَهَا وَمَضَى النَّاسُ فَأَتَى الرَّاهِبَ فَأَخْبَرَهُ فَقَالَ لَهُ الرَّاهِبُ أَيْ بُنَيَّ أَنْتَ الْيَوْمَ أَفْضَلُ مِنِّي قَدْ بَلَغَ مِنْ أَمْرِكَ مَا أَرَى وَإِنَّكَ سَتُبْتَلَى فَإِنْ ابْتُلِيتَ فَلَا تَدُلَّ عَلَيَّ وَكَانَ الْغُلَامُ يُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَيُدَاوِي النَّاسَ مِنْ سَائِرِ الْأَدْوَاءِ فَسَمِعَ جَلِيسٌ لِلْمَلِكِ كَانَ قَدْ عَمِيَ فَأَتَاهُ بِهَدَايَا كَثِيرَةٍ فَقَالَ مَا هَاهُنَا لَكَ أَجْمَعُ إِنْ أَنْتَ شَفَيْتَنِي فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَإِنْ أَنْتَ آمَنْتَ بِاللَّهِ دَعَوْتُ اللَّهَ فَشَفَاكَ فَآمَنَ بِاللَّهِ فَشَفَاهُ اللَّهُ فَأَتَى الْمَلِكَ فَجَلَسَ إِلَيْهِ كَمَا كَانَ يَجْلِسُ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَنْ رَدَّ عَلَيْكَ بَصَرَكَ قَالَ رَبِّي قَالَ وَلَكَ رَبٌّ غَيْرِي قَالَ رَبِّي وَرَبُّكَ اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الْغُلَامِ فَجِيءَ بِالْغُلَامِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ أَيْ بُنَيَّ قَدْ بَلَغَ مِنْ سِحْرِكَ مَا تُبْرِئُ الْأَكْمَهَ وَالْأَبْرَصَ وَتَفْعَلُ وَتَفْعَلُ فَقَالَ إِنِّي لَا أَشْفِي أَحَدًا إِنَّمَا يَشْفِي اللَّهُ فَأَخَذَهُ فَلَمْ يَزَلْ يُعَذِّبُهُ حَتَّى دَلَّ عَلَى الرَّاهِبِ فَجِيءَ بِالرَّاهِبِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَعَا بِالْمِئْشَارِ فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِجَلِيسِ الْمَلِكِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَوَضَعَ الْمِئْشَارَ فِي مَفْرِقِ رَأْسِهِ فَشَقَّهُ بِهِ حَتَّى وَقَعَ شِقَّاهُ ثُمَّ جِيءَ بِالْغُلَامِ فَقِيلَ لَهُ ارْجِعْ عَنْ دِينِكَ فَأَبَى فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ إِلَى جَبَلِ كَذَا وَكَذَا فَاصْعَدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَإِذَا بَلَغْتُمْ ذُرْوَتَهُ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاطْرَحُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَصَعِدُوا بِهِ الْجَبَلَ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَرَجَفَ بِهِمْ الْجَبَلُ فَسَقَطُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَدَفَعَهُ إِلَى نَفَرٍ مِنْ أَصْحَابِهِ فَقَالَ اذْهَبُوا بِهِ فَاحْمِلُوهُ فِي قُرْقُورٍ فَتَوَسَّطُوا بِهِ الْبَحْرَ فَإِنْ رَجَعَ عَنْ دِينِهِ وَإِلَّا فَاقْذِفُوهُ فَذَهَبُوا بِهِ فَقَالَ اللَّهُمَّ اكْفِنِيهِمْ بِمَا شِئْتَ فَانْكَفَأَتْ بِهِمْ السَّفِينَةُ فَغَرِقُوا وَجَاءَ يَمْشِي إِلَى الْمَلِكِ فَقَالَ لَهُ الْمَلِكُ مَا فَعَلَ أَصْحَابُكَ قَالَ كَفَانِيهِمُ اللَّهُ فَقَالَ لِلْمَلِكِ إِنَّكَ لَسْتَ بِقَاتِلِي حَتَّى تَفْعَلَ مَا آمُرُكَ بِهِ قَالَ وَمَا هُوَ قَالَ تَجْمَعُ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَتَصْلُبُنِي عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ خُذْ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِي ثُمَّ ضَعْ السَّهْمَ فِي كَبِدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قُلْ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ ارْمِنِي فَإِنَّكَ إِذَا فَعَلْتَ ذَلِكَ قَتَلْتَنِي فَجَمَعَ النَّاسَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ وَصَلَبَهُ عَلَى جِذْعٍ ثُمَّ أَخَذَ سَهْمًا مِنْ كِنَانَتِهِ ثُمَّ وَضَعَ السَّهْمَ فِي كَبْدِ الْقَوْسِ ثُمَّ قَالَ بِاسْمِ اللَّهِ رَبِّ الْغُلَامِ ثُمَّ رَمَاهُ فَوَقَعَ السَّهْمُ فِي صُدْغِهِ فَوَضَعَ يَدَهُ فِي صُدْغِهِ فِي مَوْضِعِ السَّهْمِ فَمَاتَ فَقَالَ النَّاسُ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ آمَنَّا بِرَبِّ الْغُلَامِ فَأُتِيَ الْمَلِكُ فَقِيلَ لَهُ أَرَأَيْتَ مَا كُنْتَ تَحْذَرُ قَدْ وَاللَّهِ نَزَلَ بِكَ حَذَرُكَ قَدْ آمَنَ النَّاسُ فَأَمَرَ بِالْأُخْدُودِ فِي أَفْوَاهِ السِّكَكِ فَخُدَّتْ وَأَضْرَمَ النِّيرَانَ وَقَالَ مَنْ لَمْ يَرْجِعْ عَنْ دِينِهِ فَأَحْمُوهُ فِيهَا أَوْ قِيلَ لَهُ اقْتَحِمْ فَفَعَلُوا حَتَّى جَاءَتْ امْرَأَةٌ وَمَعَهَا صَبِيٌّ لَهَا فَتَقَاعَسَتْ أَنْ تَقَعَ فِيهَا فَقَالَ لَهَا الْغُلَامُ يَا أُمَّهْ اصْبِرِي فَإِنَّكِ عَلَى الْحَقِّ
[ஹத்தாப் பின் காலித்] நமக்கு அறிவித்தார், அவர் [ஹம்மத் பின் ஸலாமா] நமக்கு அறிவித்தார், அவர் [ஸாபித்] நமக்கு அறிவித்தார், [அப்துர்ரஹ்மான் பின் அபூ லைலா] அவர்களிடமிருந்து, [ஷுஹைப்] அவர்களிடமிருந்து. ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'முற்காலத்தில், உங்களுக்கு முன்பு ஒரு அரசர் இருந்தார். அவரிடம் ஒரு சூனியக்காரர் இருந்தார். அந்த சூனியக்காரர் வயதானபோது, அவர் அரசரிடம் கூறினார்: 'நான் வயதானவன், எனக்கு சூனியம் கற்றுத் தர ஒரு இளைஞனை அனுப்புங்கள்'. பிறகு ஒரு இளைஞன் அவரிடம் வந்தான், அவர் அந்த இளைஞனுக்கு சூனியம் கற்றுக் கொடுத்தார். சூனியக்காரருக்கும் அரசருக்கும் இடையில் ஒரு துறவி இருந்தார். அந்த இளைஞன் துறவியிடம் வந்து அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டான், துறவியின் வார்த்தைகளைக் கேட்டு அவன் திகைத்துப்போனான், அதனால் அவன் சூனியக்காரரிடம் வந்தால் நிச்சயமாக அடி வாங்குவான்.' அந்த இளைஞன் இதைப் பற்றி துறவியிடம் முறையிட்டான். அவன் சொன்னான்: 'மந்திரவாதி உன்னைத் தாக்க நினைத்தால், 'என் குடும்பம் என்னைத் தடுக்கிறது' என்று சொல். நீ உன் குடும்பத்திற்குப் பயந்தால், 'மந்திரவாதி என்னைத் தடுக்கிறான்' என்று சொல்.' அக்காலத்தில், ஒரு நாள் அவன் மக்களின் பாதையை மறித்துக்கொண்டிருந்த ஒரு பெரிய விலங்கின் அருகே சென்று, 'இன்று மந்திரவாதி சிறந்தவனா அல்லது துறவி சிறந்தவனா என்பதை நான் அறிந்துகொள்வேன்' என்று கூறினான். அவன் ஒரு கல்லை எடுத்து, 'யா அல்லாஹ், மந்திரவாதியின் காரியங்களை விட துறவியின் காரியங்களை நீ விரும்பினால், மக்கள் கடந்து செல்லும்படி இந்த விலங்கைக் கொன்றுவிடு' என்று கூறினான். அவன் கல்லை எறிந்து அதைக் கொன்றான், அதனால் மக்கள் கடந்து செல்ல முடிந்தது. அவன் இதைத் துறவியிடம் கூறினான். துறவி சொன்னார்: 'மகனே, இப்போது நீ என்னை விடச் சிறந்தவன், உன் காரியங்கள் நான் பார்க்கும் விதத்தில் வந்துவிட்டன. உனக்கு ஒரு சோதனை வரும், அப்படி ஒரு சோதனை வந்தால், அதை என்னிடம் காட்டாதே'. அந்த இளைஞனால் பார்வையற்றவர்களையும் பல்வேறு நோய்களையும் குணப்படுத்த முடிந்தது. அப்போது அதைக் கேட்ட, பார்வையற்றிருந்த மன்னனின் நண்பர்களில் ஒருவர், பல பரிசுகளுடன் அந்த இளைஞனிடம் வந்து, 'என்னைக் குணப்படுத்து, நான் இங்கு சேகரித்தவை உனக்குக் கிடைக்கும்' என்றார். அந்த இளைஞன், 'நான் யாரையும் குணப்படுத்தவில்லை, குணப்படுத்துபவன் அல்லாஹ் ஒருவன் மட்டுமே. நீங்கள் அவனை நம்பினால், உங்களைக் குணப்படுத்துமாறு நான் அவனிடம் பிரார்த்தனை செய்வேன்' என்றான். மன்னனின் நண்பன் நம்பினான், அந்த இளைஞனும் அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்தான், அவன் குணமடைந்தான். பின்னர் மன்னனின் நண்பன் மன்னனிடம் வந்து அவனருகில் அமர்ந்தான். மன்னன், 'ஓ இன்னாரே, உன் கண்களைக் குணப்படுத்தியது யார்?' என்று கேட்டான். அந்த நபர், 'என் இறைவன்' என்று பதிலளித்தான். மன்னன், 'என்னைத் தவிர உனக்கு வேறு இறைவன் இருக்கிறானா?' என்று கேட்டான். அந்த நபர், 'என் இறைவனும் உங்கள் இறைவனும் அல்லாஹ்வே' என்றான். மன்னன் அவனைப் பிடித்து, அந்த இளைஞனைக் காட்டிக்கொடுக்கும் வரை சித்திரவதை செய்தான். பின்னர் அந்த இளைஞன் கொண்டுவரப்பட்டான். மன்னன், 'ஓ என் மகனே, உன் மந்திரம் பார்வையற்றவர்களைக் குணப்படுத்துகிறது, சிகை அலங்காரம், நீ இதையும் அதையும் செய்கிறாய்' என்றான். அந்த இளைஞன், 'குணப்படுத்துபவன் நான் அல்ல, அல்லாஹ் ஒருவன் மட்டுமே குணப்படுத்துகிறான்' என்றான். அரசன் அவனைப் பிடித்துத் தொடர்ந்து சித்திரவதை செய்து, துறவியிடம் காட்டினான். அரசன் துறவியிடம் வந்தான்; துறவி அழைத்து வரப்பட்டு அவனிடம், 'உன் மதத்தை விட்டுவிடு' என்று கூறப்பட்டது. துறவி விரும்பவில்லை, எனவே அரசன் ஒரு ரம்பத்தைக் கொண்டு வந்து, அவனது பக்கவாட்டுப் பகுதி தரையில் படுமாறு அவனது தலையின் நடுவில் வைத்தான். அதன்பிறகு அரசனுடைய நண்பன் அழைத்து வரப்பட்டு அவனிடமும், 'உன் மதத்தை விட்டுவிடு' என்று கூறப்பட்டது. துறவி விரும்பவில்லை, எனவே அரசன் ஒரு ரம்பத்தைக் கொண்டு வந்து, அவனது பக்கவாட்டுப் பகுதி தரையில் படுமாறு அவனது தலையின் நடுவில் வைத்தான். அதன்பிறகு ஒரு இளைஞன் அழைத்து வரப்பட்டு அவனிடமும், 'உன் மதத்தை விட்டுவிடு' என்று கூறப்பட்டது. அந்த இளைஞனும் விரும்பவில்லை. பின்னர் அரசன் அவனைத் தன் படைவீரர்கள் குழுவிடம் ஒப்படைத்தான். அரசன், 'இவனை இந்த மலைக்கும் இந்த மலைக்கும் அழைத்துச் செல்லுங்கள், இவன் தன் மதத்தை விட்டுவிட விரும்பினால் - விட்டுவிடட்டும் - இவன் விரும்பவில்லை என்றால், இவனை மலையின் உச்சியிலிருந்து கீழே தள்ளிவிடுங்கள்' என்று கூறினான். அவர்கள் அவனை மலையின் உச்சிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அந்த இளைஞன், 'யா அல்லாஹ், நீ விரும்பியவாறு அவர்களிடமிருந்து எனக்குப் போதுமானவனாக இரு' என்று பிரார்த்தனை செய்தான். ஆனால், அந்த மலை அவர்களை உலுக்கியதால் அவர்கள் அனைவரும் கீழே விழுந்தனர். அந்த இளைஞன் அரசனை வந்தடையும் வரை வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றான். அரசன், 'உன் நண்பர்களின் நிலை எப்படி இருக்கிறது?' என்று கேட்டான். அந்த இளைஞன், 'அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து எனக்குப் போதுமானவனாக இருக்கிறான்' என்று பதிலளித்தான். பிறகு அரசன் அவனைத் தன் படைவீரர்கள் குழுவிடம் ஒப்படைத்து, 'இவனை ஒரு படகில் ஏற்றி கடலுக்குள் அனுப்புங்கள். இவன் தன் மார்க்கத்தை விட விரும்பினால், இவனை வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்லுங்கள். இவன் அதை விட விரும்பவில்லை என்றால், இவனைக் கடலில் தூக்கி எறிந்து விடுங்கள்' என்று கூறினான். அவர்கள் அவனைக் கடலின் நடுப்பகுதிக்கு அழைத்துச் சென்றனர். அந்த இளைஞன், 'யா அல்லாஹ், நீ விரும்பியவாறு அவர்களிடமிருந்து எனக்குப் போதுமானவனாக இரு' என்று பிரார்த்தனை செய்தான். ஆனால், படகு கவிழ்ந்து அவர்கள் அனைவரும் நீரில் மூழ்கி இறந்தனர். அந்த இளைஞன் அரசனை வந்தடையும் வரை வீட்டிற்குத் திரும்பிச் சென்றான். அரசன், 'உன் நண்பர்கள் எப்படி இருக்கிறார்கள்?' என்று கேட்டான். அந்த இளைஞன், 'அல்லாஹ் அவர்களிடமிருந்து எனக்குப் போதுமானவனாக இருக்கிறான்' என்று பதிலளித்தான். அதன் பிறகு அவன் அரசனிடம் கூறினான்: 'நான் சொல்வதை நீங்கள் செய்யும் வரை, உங்களால் என்னைக் கொல்ல முடியாது.' அரசன் கேட்டான்: 'நீ என்ன கட்டளையிடுகிறாய்?' அந்த இளைஞன் கூறினான்: 'மக்கள் அனைவரையும் ஒரு பரந்த இடத்தில் ஒன்று திரட்டி, பின்னர் என் அம்பறாத் தூணியைக் கடந்து செல்லுங்கள். என் அம்பறாத் தூணியிலிருந்து ஒரு அம்பை எடுத்து, 'அல்லாஹ்வின் பெயரால், இந்த இளைஞனின் இறைவன்' என்று கூறுங்கள். நீங்கள் அவ்வாறு செய்தால், நீங்கள் என்னைக் கொன்றுவிடுவீர்கள்.' இறுதியாக அரசன் அவ்வாறே செய்தான். அவன் அம்பை அம்பறாத் தூணியின் நடுவில் வைத்து, 'அல்லாஹ்வின் பெயரால், இந்த இளைஞனின் இறைவன்' என்று கூறியவாறே அதை எய்தான். அந்த அம்பு இளைஞனின் நெற்றியில் பாய்ந்தது. பின்னர் அந்த இளைஞன், அம்பு பாய்ந்த இடத்தில் தன் கையை வைத்து இறந்தான். மக்கள் கூறினார்கள்: 'நாங்கள் அந்த இளைஞனின் இறைவனை நம்புகிறோம்'. பின்னர் அவன் அவனை அரசனிடம் அழைத்து வந்து அவனிடம் கூறினான்: 'நீங்கள் கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்த ஒரு விஷயம், அல்லாஹ்வின் பெயரால் இப்போது உங்களுக்கே நிகழ்ந்துவிட்டது என்பதை அறிவீர்களா? அனைத்து விசுவாசிகளே'. பின்னர் அரசன் தெருவில் ஒரு அகழியைத் தோண்ட உத்தரவிட்டு, பின்னர் தீ மூட்டினான். அரசன் கூறினான்: 'தன் மார்க்கத்தைக் கைவிடாதவன் எவனோ, அவன் அதிலேயே வாட்டப்படட்டும்.' ஒரு பெண் தன் குழந்தையுடன் வரும் வரை அவர்கள் அவ்வாறே செய்தனர்; அக்குழந்தை நெருப்புக் குழியில் விழுந்துவிடக் கூடாது என்பதற்காகப் பின்வாங்க விரும்புவது போல் தோன்றியது. அப்போது அக்குழந்தை, 'என் தாயே, பொறுமையாக இருங்கள், நிச்சயமாக நீங்கள் சத்தியத்தின் மீதே இருக்கிறீர்கள்' என்று கூறியது.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5328
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ وَتَقَارَبَا فِي لَفْظِ الْحَدِيثِ وَالسِّيَاقُ لِهَارُونَ قَالَا حَدَّثَنَا حَاتِمُ بْنُ إِسْمَعِيلَ عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ مُجَاهِدٍ أَبِي حَزْرَةَ عَنْ عُبَادَةَ بْنِ الْوَلِيدِ بْنِ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ قَالَ خَرَجْتُ أَنَا وَأَبِي نَطْلُبُ الْعِلْمَ فِي هَذَا الْحَيِّ مِنْ الْأَنْصَارِ قَبْلَ أَنْ يَهْلِكُوا فَكَانَ أَوَّلُ مَنْ لَقِينَا أَبَا الْيَسَرِ صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَمَعَهُ غُلَامٌ لَهُ مَعَهُ ضِمَامَةٌ مِنْ صُحُفٍ وَعَلَى أَبِي الْيَسَرِ بُرْدَةٌ وَمَعَافِرِيَّ وَعَلَى غُلَامِهِ بُرْدَةٌ وَمَعَافِرِيَّ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا عَمِّ إِنِّي أَرَى فِي وَجْهِكَ سَفْعَةً مِنْ غَضَبٍ قَالَ أَجَلْ كَانَ لِي عَلَى فُلَانِ ابْنِ فُلَانٍ الْحَرَامِيِّ مَالٌ فَأَتَيْتُ أَهْلَهُ فَسَلَّمْتُ فَقُلْتُ ثَمَّ هُوَ قَالُوا لَا فَخَرَجَ عَلَيَّ ابْنٌ لَهُ جَفْرٌ فَقُلْتُ لَهُ أَيْنَ أَبُوكَ قَالَ سَمِعَ صَوْتَكَ فَدَخَلَ أَرِيكَةَ أُمِّي فَقُلْتُ اخْرُجْ إِلَيَّ فَقَدْ عَلِمْتُ أَيْنَ أَنْتَ فَخَرَجَ فَقُلْتُ مَا حَمَلَكَ عَلَى أَنْ اخْتَبَأْتَ مِنِّي قَالَ أَنَا وَاللَّهِ أُحَدِّثُكَ ثُمَّ لَا أَكْذِبُكَ خَشِيتُ وَاللَّهِ أَنْ أُحَدِّثَكَ فَأَكْذِبَكَ وَأَنْ أَعِدَكَ فَأُخْلِفَكَ وَكُنْتَ صَاحِبَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكُنْتُ وَاللَّهِ مُعْسِرًا قَالَ قُلْتُ آللَّهِ قَالَ اللَّهِ قُلْتُ آللَّهِ قَالَ اللَّهِ قُلْتُ آللَّهِ قَالَ اللَّهِ قَالَ فَأَتَى بِصَحِيفَتِهِ فَمَحَاهَا بِيَدِهِ فَقَالَ إِنْ وَجَدْتَ قَضَاءً فَاقْضِنِي وَإِلَّا أَنْتَ فِي حِلٍّ فَأَشْهَدُ بَصَرُ عَيْنَيَّ هَاتَيْنِ وَوَضَعَ إِصْبَعَيْهِ عَلَى عَيْنَيْهِ وَسَمْعُ أُذُنَيَّ هَاتَيْنِ وَوَعَاهُ قَلْبِي هَذَا وَأَشَارَ إِلَى مَنَاطِ قَلْبِهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَقُولُ مَنْ أَنْظَرَ مُعْسِرًا أَوْ وَضَعَ عَنْهُ أَظَلَّهُ اللَّهُ فِي ظِلِّهِ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ أَنَا يَا عَمِّ لَوْ أَنَّكَ أَخَذْتَ بُرْدَةَ غُلَامِكَ وَأَعْطَيْتَهُ مَعَافِرِيَّكَ وَأَخَذْتَ مَعَافِرِيَّهُ وَأَعْطَيْتَهُ بُرْدَتَكَ فَكَانَتْ عَلَيْكَ حُلَّةٌ وَعَلَيْهِ حُلَّةٌ فَمَسَحَ رَأْسِي وَقَالَ اللَّهُمَّ بَارِكْ فِيهِ يَا ابْنَ أَخِي بَصَرُ عَيْنَيَّ هَاتَيْنِ وَسَمْعُ أُذُنَيَّ هَاتَيْنِ وَوَعَاهُ قَلْبِي هَذَا وَأَشَارَ إِلَى مَنَاطِ قَلْبِهِ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَهُوَ يَقُولُ أَطْعِمُوهُمْ مِمَّا تَأْكُلُونَ وَأَلْبِسُوهُمْ مِمَّا تَلْبَسُونَ وَكَانَ أَنْ أَعْطَيْتُهُ مِنْ مَتَاعِ الدُّنْيَا أَهْوَنَ عَلَيَّ مِنْ أَنْ يَأْخُذَ مِنْ حَسَنَاتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ مَضَيْنَا حَتَّى أَتَيْنَا جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ فِي مَسْجِدِهِ وَهُوَ يُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ مُشْتَمِلًا بِهِ فَتَخَطَّيْتُ الْقَوْمَ حَتَّى جَلَسْتُ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْقِبْلَةِ فَقُلْتُ يَرْحَمُكَ اللَّهُ أَتُصَلِّي فِي ثَوْبٍ وَاحِدٍ وَرِدَاؤُكَ إِلَى جَنْبِكَ قَالَ فَقَالَ بِيَدِهِ فِي صَدْرِي هَكَذَا وَفَرَّقَ بَيْنَ أَصَابِعِهِ وَقَوَّسَهَا أَرَدْتُ أَنْ يَدْخُلَ عَلَيَّ الْأَحْمَقُ مِثْلُكَ فَيَرَانِي كَيْفَ أَصْنَعُ فَيَصْنَعُ مِثْلَهُ أَتَانَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي مَسْجِدِنَا هَذَا وَفِي يَدِهِ عُرْجُونُ ابْنِ طَابٍ فَرَأَى فِي قِبْلَةِ الْمَسْجِدِ نُخَامَةً فَحَكَّهَا بِالْعُرْجُونِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَيْنَا فَقَالَ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ فَخَشَعْنَا ثُمَّ قَالَ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ فَخَشَعْنَا ثُمَّ قَالَ أَيُّكُمْ يُحِبُّ أَنْ يُعْرِضَ اللَّهُ عَنْهُ قُلْنَا لَا أَيُّنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَإِنَّ أَحَدَكُمْ إِذَا قَامَ يُصَلِّي فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى قِبَلَ وَجْهِهِ فَلَا يَبْصُقَنَّ قِبَلَ وَجْهِهِ وَلَا عَنْ يَمِينِهِ وَلْيَبْصُقْ عَنْ يَسَارِهِ تَحْتَ رِجْلِهِ الْيُسْرَى فَإِنْ عَجِلَتْ بِهِ بَادِرَةٌ فَلْيَقُلْ بِثَوْبِهِ هَكَذَا ثُمَّ طَوَى ثَوْبَهُ بَعْضَهُ عَلَى بَعْضٍ فَقَالَ أَرُونِي عَبِيرًا فَقَامَ فَتًى مِنْ الْحَيِّ يَشْتَدُّ إِلَى أَهْلِهِ فَجَاءَ بِخَلُوقٍ فِي رَاحَتِهِ فَأَخَذَهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلَهُ عَلَى رَأْسِ الْعُرْجُونِ ثُمَّ لَطَخَ بِهِ عَلَى أَثَرِ النُّخَامَةِ فَقَالَ جَابِرٌ فَمِنْ هُنَاكَ جَعَلْتُمْ الْخَلُوقَ فِي مَسَاجِدِكُمْ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ بَطْنِ بُوَاطٍ وَهُوَ يَطْلُبُ الْمَجْدِيَّ بْنَ عَمْرٍو الْجُهَنِيَّ وَكَانَ النَّاضِحُ يَعْقُبُهُ مِنَّا الْخَمْسَةُ وَالسِّتَّةُ وَالسَّبْعَةُ فَدَارَتْ عُقْبَةُ رَجُلٍ مِنْ الْأَنْصَارِ عَلَى نَاضِحٍ لَهُ فَأَنَاخَهُ فَرَكِبَهُ ثُمَّ بَعَثَهُ فَتَلَدَّنَ عَلَيْهِ بَعْضَ التَّلَدُّنِ فَقَالَ لَهُ شَأْ لَعَنَكَ اللَّهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ هَذَا اللَّاعِنُ بَعِيرَهُ قَالَ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ انْزِلْ عَنْهُ فَلَا تَصْحَبْنَا بِمَلْعُونٍ لَا تَدْعُوا عَلَى أَنْفُسِكُمْ وَلَا تَدْعُوا عَلَى أَوْلَادِكُمْ وَلَا تَدْعُوا عَلَى أَمْوَالِكُمْ لَا تُوَافِقُوا مِنْ اللَّهِ سَاعَةً يُسْأَلُ فِيهَا عَطَاءٌ فَيَسْتَجِيبُ لَكُمْ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى إِذَا كَانَتْ عُشَيْشِيَةٌ وَدَنَوْنَا مَاءً مِنْ مِيَاهِ الْعَرَبِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ رَجُلٌ يَتَقَدَّمُنَا فَيَمْدُرُ الْحَوْضَ فَيَشْرَبُ وَيَسْقِينَا قَالَ جَابِرٌ فَقُمْتُ فَقُلْتُ هَذَا رَجُلٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَيُّ رَجُلٍ مَعَ جَابِرٍ فَقَامَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ فَانْطَلَقْنَا إِلَى الْبِئْرِ فَنَزَعْنَا فِي الْحَوْضِ سَجْلًا أَوْ سَجْلَيْنِ ثُمَّ مَدَرْنَاهُ ثُمَّ نَزَعْنَا فِيهِ حَتَّى أَفْهَقْنَاهُ فَكَانَ أَوَّلَ طَالِعٍ عَلَيْنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَتَأْذَنَانِ قُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَأَشْرَعَ نَاقَتَهُ فَشَرِبَتْ شَنَقَ لَهَا فَشَجَتْ فَبَالَتْ ثُمَّ عَدَلَ بِهَا فَأَنَاخَهَا ثُمَّ جَاءَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى الْحَوْضِ فَتَوَضَّأَ مِنْهُ ثُمَّ قُمْتُ فَتَوَضَّأْتُ مِنْ مُتَوَضَّإِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَهَبَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ يَقْضِي حَاجَتَهُ فَقَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيُصَلِّيَ وَكَانَتْ عَلَيَّ بُرْدَةٌ ذَهَبْتُ أَنْ أُخَالِفَ بَيْنَ طَرَفَيْهَا فَلَمْ تَبْلُغْ لِي وَكَانَتْ لَهَا ذَبَاذِبُ فَنَكَّسْتُهَا ثُمَّ خَالَفْتُ بَيْنَ طَرَفَيْهَا ثُمَّ تَوَاقَصْتُ عَلَيْهَا ثُمَّ جِئْتُ حَتَّى قُمْتُ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِي فَأَدَارَنِي حَتَّى أَقَامَنِي عَنْ يَمِينِهِ ثُمَّ جَاءَ جَبَّارُ بْنُ صَخْرٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ جَاءَ فَقَامَ عَنْ يَسَارِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِيَدَيْنَا جَمِيعًا فَدَفَعَنَا حَتَّى أَقَامَنَا خَلْفَهُ فَجَعَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَرْمُقُنِي وَأَنَا لَا أَشْعُرُ ثُمَّ فَطِنْتُ بِهِ فَقَالَ هَكَذَا بِيَدِهِ يَعْنِي شُدَّ وَسَطَكَ فَلَمَّا فَرَغَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَا جَابِرُ قُلْتُ لَبَّيْكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِذَا كَانَ وَاسِعًا فَخَالِفْ بَيْنَ طَرَفَيْهِ وَإِذَا كَانَ ضَيِّقًا فَاشْدُدْهُ عَلَى حَقْوِكَ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَانَ قُوتُ كُلِّ رَجُلٍ مِنَّا فِي كُلِّ يَوْمٍ تَمْرَةً فَكَانَ يَمَصُّهَا ثُمَّ يَصُرُّهَا فِي ثَوْبِهِ وَكُنَّا نَخْتَبِطُ بِقِسِيِّنَا وَنَأْكُلُ حَتَّى قَرِحَتْ أَشْدَاقُنَا فَأُقْسِمُ أُخْطِئَهَا رَجُلٌ مِنَّا يَوْمًا فَانْطَلَقْنَا بِهِ نَنْعَشُهُ فَشَهِدْنَا أَنَّهُ لَمْ يُعْطَهَا فَأُعْطِيَهَا فَقَامَ فَأَخَذَهَا سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى نَزَلْنَا وَادِيًا أَفْيَحَ فَذَهَبَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقْضِي حَاجَتَهُ فَاتَّبَعْتُهُ بِإِدَاوَةٍ مِنْ مَاءٍ فَنَظَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمْ يَرَ شَيْئًا يَسْتَتِرُ بِهِ فَإِذَا شَجَرَتَانِ بِشَاطِئِ الْوَادِي فَانْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى إِحْدَاهُمَا فَأَخَذَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا فَقَالَ انْقَادِي عَلَيَّ بِإِذْنِ اللَّهِ فَانْقَادَتْ مَعَهُ كَالْبَعِيرِ الْمَخْشُوشِ الَّذِي يُصَانِعُ قَائِدَهُ حَتَّى أَتَى الشَّجَرَةَ الْأُخْرَى فَأَخَذَ بِغُصْنٍ مِنْ أَغْصَانِهَا فَقَالَ انْقَادِي عَلَيَّ بِإِذْنِ اللَّهِ فَانْقَادَتْ مَعَهُ كَذَلِكَ حَتَّى إِذَا كَانَ بِالْمَنْصَفِ مِمَّا بَيْنَهُمَا لَأَمَ بَيْنَهُمَا يَعْنِي جَمَعَهُمَا فَقَالَ الْتَئِمَا عَلَيَّ بِإِذْنِ اللَّهِ فَالْتَأَمَتَا قَالَ جَابِرٌ فَخَرَجْتُ أُحْضِرُ مَخَافَةَ أَنْ يُحِسَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِقُرْبِي فَيَبْتَعِدَ وَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ عَبَّادٍ فَيَتَبَعَّدَ فَجَلَسْتُ أُحَدِّثُ نَفْسِي فَحَانَتْ مِنِّي لَفْتَةٌ فَإِذَا أَنَا بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُقْبِلًا وَإِذَا الشَّجَرَتَانِ قَدْ افْتَرَقَتَا فَقَامَتْ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا عَلَى سَاقٍ فَرَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَفَ وَقْفَةً فَقَالَ بِرَأْسِهِ هَكَذَا وَأَشَارَ أَبُو إِسْمَعِيلَ بِرَأْسِهِ يَمِينًا وَشِمَالًا ثُمَّ أَقْبَلَ فَ
[ஹாரூன் பின் மஃரூஃப்] மற்றும் [முஹம்மது பின் அப்பாத்] ஆகியோர் எங்களிடம் கூறியுள்ளனர், அவர்களுடைய ஹதீஸின் மூல உரை ஏறக்குறைய ஒன்றுதான், மேலும் ஹாரூனின் பின்வரும் உரை அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது, அவர்கள் இருவரும் கூறினார்கள்: [ஹாதிம் பின் இஸ்மாயில்] அவர்கள் [யாகூப் பின் முஜாஹித் அபூ ஹஸ்ரா] அவர்களிடமிருந்து, [உபாதா பின் அல் வலீத் பின் உபாதா பின் அஷ் ஷமித்] அவர்கள் வழியாக எங்களிடம் கூறியுள்ளார்கள்: என் தந்தையும் நானும் அன்சாரிகள் மரணமடைவதற்கு முன்பு, அவர்களுடைய இந்தக் கிராமத்திற்கு அறிவு தேடச் சென்றோம். நாங்கள் முதலில் சந்தித்தவர் [அபூ அல் யஸர்], அவர் அல்லாஹ்வின் தூதரின் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) தோழர் ஆவார். அவர் தனது அடிமை ஒருவருடன் இருந்தார், அவர் ஒரு துணி மூட்டையைச் சுமந்து கொண்டிருந்தார், அபூ அல் யஸர் ஒரு மாஃபிரி போர்வையை அணிந்திருந்தார், அவருடைய அடிமையும் ஒரு மாஃபிரி போர்வையை அணிந்திருந்தார். என் தந்தை அவரிடம் கூறினார்: என் மாமாவே, நிச்சயமாக உங்கள் முகத்தில் கோபத்தின் அடையாளங்களைக் காண்கிறேன். அவர் கூறினார்: ஆம். இன்னார் இன்னார் எனக்குக் கடன் பட்டிருந்தார். நான் அவருடைய குடும்பத்தினரிடம் சென்று, அவருக்கு ஸலாம் கூறி, சில வார்த்தைகளைச் சொன்னேன். அதற்கு அவர், "இல்லை" என்றார். பிறகு, தொந்தியுடன் ஒரு குழந்தை வெளியே வந்தது. நான், "உன் தந்தை எங்கே?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், "அவர் உங்கள் குரலைக் கேட்டார்" என்றான். அடுத்து என் தாய் ஆரிகா உள்ளே வந்தார். நான், "இங்கே வெளியே வா, நீ எங்கே இருக்கிறாய் என்று எனக்கு ஏற்கெனவே தெரியும்" என்றேன். நான், "ஏன் என்னிடமிருந்து ஒளிந்துகொள்கிறாய்?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவன், "அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன். நான் பொய் சொல்லவில்லை. அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்களிடம் சொல்ல நான் பயந்தேன். பிறகு நான் பொய் சொல்லி, உங்களுக்கு வாக்குறுதி அளித்து, அதை மீறிவிட்டேன். நீங்கள் ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் நண்பர். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, நான் சிக்கலில் இருக்கிறேன்" என்று பதிலளித்தான். நான், "அல்லாஹ்" என்றேன். அவன், "அல்லாஹ்" என்று பதிலளித்தான். நான், "அல்லாஹ்" என்றேன். அவன், "அல்லாஹ்" என்று பதிலளித்தான். நான், "அல்லாஹ்" என்றேன். அவன், "அல்லாஹ்" என்று பதிலளித்தான். பிறகு அவன் அந்தத் துணியை எடுத்துத் தன் கையால் துடைத்துவிட்டு, "உன்னிடம் பணம் இருந்தால், அதைக் கொடுத்துவிடு. இல்லையென்றால், நீ சுதந்திரமாக இருக்கலாம்" என்றான். என் இரு கண்களின் பார்வை - அவர் தன் விரல்களைத் தன் கண்களில் வைத்தார் - என் இரு காதுகளின் செவிப்புலன் மற்றும் என் இதயத்தின் புரிதல் - அவர் தன் இதயத்தின் இடத்தைச் சுட்டிக்காட்டினார் - அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறுவதைக் கண்டது: 'யார் ஒரு கடினமான மனிதனைத் தற்காலிகமாக நிறுத்தி வைக்கிறாரோ அல்லது அவனது கடனிலிருந்து விடுவிக்கிறாரோ, அல்லாஹ் அவரைத் தன் நிழலில் பாதுகாப்பான்'. அவர் கூறினார்: எனவே நான் அவரிடம் சொன்னேன்: ஓ மாமா, நீங்கள் உங்கள் அடிமையின் போர்வையை எடுத்து, உங்கள் மாஃபிரி அடிமையை எடுத்து, அவனது மாஃபிரி போர்வையை எடுத்து, உங்கள் போர்வையை அவன் மீது போர்த்தினால், நிச்சயமாக நீங்கள் நகைகளை அணிவீர்கள், அவனும் நகைகளை அணிவான். அவர் என் தலையைத் தடவிவிட்டுப் பிரார்த்தனை செய்தார்: யா அல்லாஹ், இவருக்கு அருள்புரிவாயாக. என் மருமகனே, என் இரு கண்களின் பார்வையும் (அவன் தன் விரல்களைத் தன் கண்களில் வைத்தான்), என் இரு காதுகளின் செவியும், என் இதயத்தின் புரிதலும் (அவன் தன் இதயத்தைச் சுட்டிக் காட்டினான்) அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், 'நீங்கள் உண்பதிலிருந்து அவர்களுக்கு உணவளியுங்கள், நீங்கள் அணிவதிலிருந்து அவர்களுக்கு ஆடையளியுங்கள்' என்று கூறுவதைக் கண்டன. மறுமை நாளில் அவன் என் நன்மையை ஏற்றுக்கொள்வதை விட எனக்கு இவ்வுலகப் பொருட்கள் இலேசானவையாக இருந்தன. நாங்கள் ஜாபிர் பின் அப்துல்லாஹ் அவர்களின் மஸ்ஜிதை அடையும் வரை சென்றோம். அவர் தன் உடலை மூடியிருந்த ஒரு சட்டையை அணிந்து தொழுது கொண்டிருந்தார். நான் கூட்டத்தைத் தாண்டிச் சென்று ஜாபிருக்கும் கிப்லாவுக்கும் இடையில் அமர்ந்தேன். நான் அவரிடம், "அல்லாஹ் உங்கள் மீது கருணை காட்டுவானாக, ஏன் ஒரு சட்டையை மட்டும் அணிந்து, உங்கள் சால்வையை ஒருபுறமாகக் கீழே போட்டுக்கொண்டு தொழுகிறீர்கள்?" என்று கேட்டேன். அவர் தன் கையால் என் மார்பை நோக்கி இவ்வாறு சைகை செய்தார் (தன் விரல்களை விரித்து வளைத்தார்). அவர், "உன்னைப் போன்ற ஒரு முட்டாள் என்னிடம் வந்து நான் செய்வதைப் பார்த்து, அதைப் பின்பற்ற வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்" என்றார். ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் ஒருமுறை இப்னு தாப் (ரலி) அவர்களுக்குச் சொந்தமான ஒரு கிளையை ஏந்தியபடி எங்கள் மஸ்ஜிதுக்கு வந்தார்கள். மஸ்ஜிதின் திசையில் சளி இருப்பதைக் கண்ட அவர்கள், அந்தக் கிளையைக் கொண்டு அதைச் சுரண்டி எடுத்தார்கள். அதன் பிறகு, எங்களை நோக்கித் திரும்பி, 'உங்களில் யார் அல்லாஹ் தன்னை விட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?' என்று கேட்டார்கள். அதற்கு அவர்கள், 'நாங்கள் தலைகுனிந்திருக்கிறோம்' என்று பதிலளித்தார்கள். மீண்டும் கேட்டார்கள்: 'உங்களில் யார் அல்லாஹ் தன்னை விட்டு விலகிச் செல்ல வேண்டும் என்று விரும்புகிறீர்கள்?' நாங்கள், 'இல்லை, அல்லாஹ்வின் தூதரே' என்று பதிலளித்தோம். அதற்கு அவர்கள், 'நிச்சயமாக, உங்களில் ஒருவர் தொழும்போது, அல்லாஹ் தபாரக வ தஆலா அவருக்கு முன்னால் இருக்கிறான். எனவே, அவனது முகத்தை நோக்கியோ அல்லது அவனது வலப்புறமாகவோ துப்பாதீர்கள்; மாறாக, அவனது இடது பாதத்திற்குக் கீழே இடப்புறமாகத் துப்புங்கள்' என்று கூறினார்கள். மேலும், அவரால் எச்சில் துப்பும் வரை அல்லது சளி வடியும் வரை தன்னைக் கட்டுப்படுத்த முடியாவிட்டால், அவர் தனது ஆடைகளைக் கொண்டு இதுபோல செய்யட்டும்." அவர் தனது ஆடைகளை ஒன்றாக மடித்துவிட்டு, "எனக்கு ஸஃபரன் எண்ணெயைக் காட்டுங்கள்" என்றார். அப்போது அந்தக் கோத்திரத்தைச் சேர்ந்த ஒரு இளைஞன் அவரது குடும்பத்தினரிடம் விரைந்து சென்று, தன் கையில் ஒரு எண்ணெய்க் கலவையுடன் வந்தான். பின்னர் ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அதை வாங்கி, நடுவிரலின் நுனியில் பூசி, பின்னர் மீதமிருந்த சளியின் மீது தேய்த்தார். ஜாபிர் கூறினார்: "இங்குதான் நீங்கள் உங்கள் மஸ்ஜித்களுக்கு நறுமணம் பூசுகிறீர்கள்." நாங்கள் ஒருமுறை புவத் போரில் ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் நடந்தோம், அவர் அல் மஜ்தி பின் அம்ரு அல் ஜுஹதியைத் தேடிக்கொண்டிருந்தார். தண்ணீர் கொடுக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த ஒட்டகத்தை ஐந்து, ஆறு மற்றும் ஏழு பேர் காவல் காத்தனர், பின்னர் அன்சாரியைச் சேர்ந்த ஒட்டக ஓட்டுநர்களில் ஒருவர் அவரது ஒட்டகத்தைச் சூழ்ந்துகொண்டார், அதன்பிறகு ஒட்டகம் சலசலக்கப்பட்டது, பின்னர் அவர் அதன் மீது ஏறினார். அவர் தனது ஒட்டகத்தைத் தேய்த்தார். ஒட்டகம் அமைதியாக இருந்தது. பிறகு அவர் தனது ஒட்டகத்திடம், "ஹுஸ், அல்லாஹ் உன்னைச் சபிப்பாராக" என்று கூறினார். அப்போது ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், "ஒட்டகத்தைச் சபித்தது யார்?" என்று கேட்டார்கள். அவர் பதிலளித்தார்: அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான்தான். ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'கீழே இறங்குங்கள், சபிக்கப்பட்ட எதிலும் சேராதீர்கள். உங்களுக்காகத் தீய காரியங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்காதீர்கள், உங்கள் பிள்ளைகளுக்காகத் தீய காரியங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்காதீர்கள், உங்கள் செல்வத்திற்காகத் தீய காரியங்களுக்காகப் பிரார்த்திக்காதீர்கள், அல்லாஹ்வின் பிரார்த்தனைகள் ஏற்றுக்கொள்ளப்படும்போது கீழ்ப்படியாதீர்கள், பின்னர் அவன் அவற்றை உங்களுக்கு வழங்குவான்'. நாங்கள் மதியம் வரை ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் நடந்தோம். நாங்கள் அரேபிய நீர்நிலைகளில் ஒன்றை நெருங்கினோம், ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'நமக்கு முன்னால் சென்று கிணற்றைச் சரிசெய்து, பின்னர் அதைக் குடித்துவிட்டு, பிறகு நமக்குக் குடிக்கக் கொடுப்பவர் யார்?' ஜாபிர் கூறினார்: நான் எழுந்து நின்று, அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான்தான் என்று கூறினேன். ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'ஜாபிருடன் வேறு யார் இருக்கிறார்கள்?' ஜப்பார் பின் ஷக்ர் எழுந்து நின்றார். நாங்கள் கிணற்றருகே சென்று, அதிலிருந்து ஒன்று இரண்டு வாளிகளை எடுத்தோம். அதை நீரில் இறக்கி, தண்ணீர் நிரம்பும் வரை இழுத்தோம். எங்களை முதலில் சந்தித்தவர் ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள். அவர், 'நீங்கள் இருவரும் இதை அனுமதிக்கிறீர்களா?' என்று கேட்டார். நாங்கள் பதிலளித்தோம்: ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே. அவர் தனது ஒட்டகத்தின் தலையைத் தாழ்த்தினார், பின்னர் அந்த ஒட்டகம் தண்ணீர் குடித்தது, அவர் கடிவாளத்தைப் பிடிக்க, அந்த ஒட்டகம் தன் கால்களை விரித்து சிறுநீர் கழித்தது. அதன்பிறகு அவர் அதைத் திருப்பி கர்ஜித்தார். பின்னர் நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கிணற்றுக்குச் சென்று உளூ செய்தார்கள். நான் எழுந்து நின்று, ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் உளூ செய்த மீதமிருந்த தண்ணீரைக் கொண்டு உளூ செய்தேன். பின்னர் ஜப்பார் பின் ஷக்ர் அவர்கள் இயற்கை உபாதையைக் கழிக்கச் சென்றார், நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் தொழுவதற்காக எழுந்தார்கள். நான் ஒரு போர்வையை விரித்தேன், அதை விரிக்க விரும்பினேன், ஆனால் அது வரவில்லை. அந்தப் போர்வைக்கு ஒரு முனை இருந்தது, பின்னர் அதைத் திருப்பினேன், அதன்பிறகு அதன் இரு முனைகளுக்கும் இடையில் அதை நீட்டி, என் கழுத்தால் இறுக்கினேன். பின்னர் நான் வந்து ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் இடதுபுறத்தில் நின்றேன். அவர் என் கையைப் பிடித்து என்னைச் சுற்றினார். அவருடைய வலதுபுறத்தில். அதன்பிறகு ஜப்பார் பின் ஷக்ர் வந்தார். அவர் உளூ செய்துவிட்டு, ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் இடதுபுறத்தில் வந்து நின்றார். பிறகு எங்கள் கைகளைப் பிடித்து, எங்களை அவருக்குப் பின்னால் நிறுத்தினார். ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் என்னைப் பார்த்தார்கள், ஆனால் நான் அதை உணரவில்லை. அதன்பிறகு நான் புரிந்துகொண்டேன், பின்னர் அவர் தம் கையால் சைகை செய்தார், அதாவது உங்கள் நடுவயிற்றைக் கட்டுங்கள் என்று குறிப்பிட்டார். தொழுகைக்குப் பிறகு, ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், 'ஓ ஜாபிர்!' என்று கூறினார்கள். நான் பதிலளித்தேன்: ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே. அவர் கூறினார்: 'சட்டை அகலமாக இருந்தால், அதை இரு முனைகளுக்கும் இடையில் விரித்துக்கொள்ளுங்கள், அது குறுகலாக இருந்தால், அதை உங்கள் இடுப்புக்கு மேலே கட்டிக்கொள்ளுங்கள்'. நாங்கள் ஒருமுறை நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் நடந்து சென்றோம், எங்களில் ஒவ்வொருவரும் தினமும் ஒரு பேரீச்சை சாப்பிட்டோம். அவர் அதைச் சுவைத்துவிட்டுத் தன் ஆடையில் வைத்துக்கொண்டார், நாங்கள் மரத்தை அசைத்தோம், அதனால் இலைகள் உதிர்ந்தன, பின்னர் எங்கள் வாயின் ஓரங்கள் வலிக்கும் வரை அதைச் சாப்பிட்டோம். சத்தியமாக, ஒரு நாள் எங்களில் ஒருவர் காணாமல் போனார். பின்னர் நாங்கள் அதைத் தேடிச் சென்று கண்டெடுத்தோம். அவருக்குப் பேரீச்சைகளின் ஒதுக்கீடு வழங்கப்படவில்லை என்று நாங்கள் அவருக்காகச் சாட்சி கூறினோம், பின்னர் அவை அவருக்கு வழங்கப்பட்டன. அவர் எழுந்து அதை எடுத்துக்கொண்டார். நாங்கள் ஒருமுறை நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் ஒரு பரந்த பள்ளத்தாக்கில் நிற்கும் வரை நடந்து சென்றோம். ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் தமது பணியை முடிக்கச் சென்றார்கள், நான் ஒரு வாளி தண்ணீரைச் சுமந்துகொண்டு அவர்களைப் பின்தொடர்ந்தேன். ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் சுற்றிலும் பார்த்தார்கள், மறைவதற்கு எதுவும் இல்லை. பள்ளத்தாக்கின் ஓரத்தில் இரண்டு மரங்கள் இருப்பது தெரியவந்தது. ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் அவற்றில் ஒன்றின் அருகே சென்று, அதன் ஒரு கிளையைப் பிடித்து, "அல்லாஹ்வின் அனுமதியுடன் எனக்காகக் குனியுங்கள்" என்று கூறினார்கள். அந்தக் கிளை, தன்னை அடக்கியவனால் மூக்கு செய்யப்பட்ட ஒட்டகத்தைப் போல, அவருடன் சேர்ந்து குனிந்தது. அவர் மற்றொரு மரத்தின் அருகே வந்து அதன் ஒரு கிளையைப் பிடிக்கும் வரை இது தொடர்ந்தது. அவர், "அல்லாஹ்வின் அனுமதியுடன் எனக்காகக் குனியுங்கள்" என்று கூறினார். அந்தக் கிளையும் குனிந்தது. அவர் அவ்விரண்டு மரங்களுக்கும் நடுவில் நின்ற பிறகு, அவற்றை ஒன்றுசேர்த்து, "அல்லாஹ்வின் அனுமதியுடன் எனக்காக ஒன்றுசேருங்கள்" என்று கூறினார். இரண்டும் ஒன்றுசேர்ந்தன. ஜாபிர் கூறினார்: அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் என் இருப்பை உணர்ந்து விலகிச் சென்றுவிடுவார்களோ என்று பயந்து நான் வேகமாக ஓடினேன். முஹம்மது பின் அப்பாத் தனது அறிவிப்பில் கூறினார்: அவர் விலகிச் சென்றார், பிறகு நான் தனக்குத்தானே பேசிக்கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன். நான் பக்கவாட்டில் பார்த்தேன். மேலும், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் நெருங்கி வருவதை நான் கண்டேன். அந்த இரண்டு மரங்களும் ஏற்கனவே துளிர்த்து, ஒவ்வொன்றும் அதன் சொந்தக் கம்பத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தன. அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் நின்றுகொண்டு, தமது தலையால் இவ்வாறு சைகை செய்வதை நான் கண்டேன் - அபூ இஸ்மாயீல் அவர்கள் தமது தலையால் வலப்புறமும் இடப்புறமும் சைகை செய்தார் - அதன் பிறகு அவர் வந்தார். அவர் என்னை அடைந்ததும், 'ஜாபிரே, நான் நிற்கும் இடம் தெரிகிறதா?' என்று கேட்டார். நான், 'ஆம், அல்லாஹ்வின் தூதரே' என்று பதிலளித்தேன். அவர், 'அந்த இரண்டு மரங்களிடமும் சென்று, ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு கிளையை வெட்டி இங்கே கொண்டு வா. நான் நிற்கும் இடத்திற்கு வந்ததும், உன் வலப்புறத்திலிருந்து ஒரு கிளையையும், இடப்புறத்திலிருந்து மற்றொரு கிளையையும் வெட்டிக்கொள்' என்று கூறினார். ஜாபிர் கூறினார்: நான் எழுந்து ஒரு கல்லை எடுத்து, அதை உடைத்து, அது கூர்மையாகும் வரை தீட்டினேன். அதன் பிறகு நான் அந்த இரண்டு மரங்களிடம் சென்று, அவற்றில் ஒவ்வொன்றிலிருந்தும் ஒரு கிளையை வெட்டினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள் நின்றுகொண்டிருந்த இடத்திற்கு வந்து சேரும் வரை, அவற்றை இழுத்துக்கொண்டு நான் திரும்பி வந்தேன். எனது வலப்புறத்திலிருந்து ஒரு கிளையையும், உங்கள் இடப்புறத்திலிருந்து மற்றொரு கிளையையும் நான் அகற்றினேன். அதன்பிறகு நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்களிடம் சென்று, "அல்லாஹ்வின் தூதரே, நான் இதைச் செய்துவிட்டேன், அது எதற்காக?" என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், "தண்டிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த இரண்டு கல்லறைகளைக் கடந்து சென்றேன். அவற்றின் கிளைகள் ஈரமாக இருந்தபோதே, எனது பரிந்துரையால் அவர்களின் சுமைகளைக் குறைக்க விரும்பினேன்" என்று பதிலளித்தார். பின்னர் நாங்கள் படையிடம் சென்றோம். அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்) அவர்கள், "ஜாபிரே, வுளு செய்ய அழையுங்கள்!" என்று கூறினார்கள். நான், "வுளு, வுளு, வுளு" என்றேன். நான், "அல்லாஹ்வின் தூதரே, இந்தக் கல்லறைகளில் ஒரு துளி தண்ணீர்கூட நான் காணவில்லை" என்றேன். பயணக் குழு. அன்சாரிகளில் (அன்சாரிகள்) ஒருவர், அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களுக்காகத் தனது பாத்திரத்தில் தண்ணீரைக் குளிர்வித்தார். அந்தத் தண்ணீர், பாத்திரத்தின் மரக் கொக்கிகளில் காய்ந்து போயிருந்தது. அவர் என்னிடம், “இன்னாரின் மகனான, அல்-அன்சாரியான இன்னாரிடம் சென்று, அவருடைய பாத்திரத்தில் தண்ணீர் இருக்கிறதா என்று பார்” என்றார். நான் அவரிடம் சென்று அவருடைய பாத்திரத்தைப் பார்த்தேன். அதன் முனையில் ஒரு துளி தண்ணீரைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; அதை நான் ஊற்றினால், அது காய்ந்துவிடும். பிறகு நான் அல்லாஹ்வின் தூதர் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களிடம் சென்று, “அல்லாஹ்வின் தூதரே, பாத்திரத்தின் முனையில் ஒரு துளி தண்ணீரைத் தவிர வேறு எதுவும் இல்லை; அதை நான் ஊற்றினால், அது காய்ந்துவிடும்” என்றேன். அதற்கு அவர், “சென்று அதை என்னிடம் கொண்டு வா” என்றார். நான் அதை அவரிடம் கொண்டு வந்தேன், அவர் அதைத் தன் கையில் வாங்கிக்கொண்டார். எனக்குப் புரியாத ஏதோ ஒன்றை அவர் சொன்னார், பிறகு அதைத் தன் கைகளால் தடவிப் பார்த்தார், பின்பு அதை என்னிடம் கொடுத்து, “ஓ ஜாபிர், பெரிய கப்பலைக் கூப்பிடு” என்றார். நான், “ஓ வணிகக் கூட்டமே, பெரிய கப்பலைக் கூப்பிடு” என்று கூப்பிட்டேன். பிறகு நான் அதை எடுத்து அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் முன்னால் வைத்தேன். அவர் தமது கையால் அந்தப் பாத்திரத்தை இவ்வாறு சைகை காட்டினார் - ஜாபிர் தமது கையை விரித்து, விரல்களை நீட்டி, பிறகு அவற்றை அந்தப் பாத்திரத்தின் அடியில் வைத்தார். அவர் கூறினார்: 'ஜாபிரே, இதை எடுத்துக்கொள், பிறகு என் மீது ஊற்றி, 'பிஸ்மில்லாஹ்' என்று கூறு.' நான் அவருக்கு அதை ஊற்றி, 'பிஸ்மில்லாஹ்' என்று கூறினேன். அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களின் விரல்களுக்கு இடையில் தண்ணீர் பீறிட்டு வருவதை நான் கண்டேன். பிறகு அந்தப் பெரிய பாத்திரம் தண்ணீரைக் கக்கி, நிரம்பும் வரை சுழன்றது. அதன்பிறகு அவர் கூறினார்: 'ஜாபிரே, யாருக்குத் தண்ணீர் தேவை என்று கூப்பிடு'. ஜாபிர் கூறினார்: 'மக்கள் வந்து திருப்தியடையும் வரை குடிக்கிறார்கள்'. பிறகு நான் கேட்டேன்: 'இன்னும் யாருக்காவது தண்ணீர் தேவையா?' பிறகு ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், தண்ணீர் நிறைந்திருந்த அந்தப் பெரிய பாத்திரத்திலிருந்து தமது கையை உயர்த்தினார்கள். மக்கள் அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் பசியைப் பற்றி முறையிட்டனர். ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'அல்லாஹ் உங்களுக்கு உணவு அளிப்பானாக'. பிறகு நாங்கள் கரைக்குச் சென்றோம், அலை அதிகமாக இருந்தது, நாங்கள் ஒரு மீனை எறிந்தோம், பின்னர் அதன் அருகே நெருப்பு மூட்டினோம், அதைச் சமைத்துச் சுட்டோம், பின்னர் வயிறு நிறையும் வரை சாப்பிட்டோம். ஜாபிர் கூறினார்: நானும், இன்னாரும், இன்னாரும் - அவர் ஐந்து பேர் வரை எண்ணினார் - கண் குழிக்குள் நுழைந்தோம், நாங்கள் வெளியே வரும் வரை எங்களை யாரும் பார்க்கவில்லை. நாங்கள் அவருடைய புருவங்களில் ஒன்றை எடுத்து அதை வளைத்தோம், அதன்பிறகு நாங்கள் அந்த வணிகக் குழுவில் இருந்த மிகப்பெரிய மனிதனையும், மிகப்பெரிய ஒட்டகத்தையும், மிகப்பெரிய பின் இருக்கை பயணியையும் அழைத்தோம், அவர் தலை குனியாமல் அதன் அடியில் நுழைந்தார்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5329
حَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ حَدَّثَنَا زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا أَبُو إِسْحَقَ قَالَ سَمِعْتُ الْبَرَاءَ بْنَ عَازِبٍ يَقُولُا جَاءَ أَبُو بَكْرٍ الصِّدِّيقُ إِلَى أَبِي فِي مَنْزِلِهِ فَاشْتَرَى مِنْهُ رَحْلًا فَقَالَ لِعَازِبٍ ابْعَثْ مَعِيَ ابْنَكَ يَحْمِلْهُ مَعِي إِلَى مَنْزِلِي فَقَالَ لِي أَبِي احْمِلْهُ فَحَمَلْتُهُ وَخَرَجَ أَبِي مَعَهُ يَنْتَقِدُ ثَمَنَهُ فَقَالَ لَهُ أَبِي يَا أَبَا بَكْرٍ حَدِّثْنِي كَيْفَ صَنَعْتُمَا لَيْلَةَ سَرَيْتَ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ نَعَمْ أَسْرَيْنَا لَيْلَتَنَا كُلَّهَا حَتَّى قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَخَلَا الطَّرِيقُ فَلَا يَمُرُّ فِيهِ أَحَدٌ حَتَّى رُفِعَتْ لَنَا صَخْرَةٌ طَوِيلَةٌ لَهَا ظِلٌّ لَمْ تَأْتِ عَلَيْهِ الشَّمْسُ بَعْدُ فَنَزَلْنَا عِنْدَهَا فَأَتَيْتُ الصَّخْرَةَ فَسَوَّيْتُ بِيَدِي مَكَانًا يَنَامُ فِيهِ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي ظِلِّهَا ثُمَّ بَسَطْتُ عَلَيْهِ فَرْوَةً ثُمَّ قُلْتُ نَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَأَنَا أَنْفُضُ لَكَ مَا حَوْلَكَ فَنَامَ وَخَرَجْتُ أَنْفُضُ مَا حَوْلَهُ فَإِذَا أَنَا بِرَاعِي غَنَمٍ مُقْبِلٍ بِغَنَمِهِ إِلَى الصَّخْرَةِ يُرِيدُ مِنْهَا الَّذِي أَرَدْنَا فَلَقِيتُهُ فَقُلْتُ لِمَنْ أَنْتَ يَا غُلَامُ فَقَالَ لِرَجُلٍ مِنْ أَهْلِ الْمَدِينَةِ قُلْتُ أَفِي غَنَمِكَ لَبَنٌ قَالَ نَعَمْ قُلْتُ أَفَتَحْلُبُ لِي قَالَ نَعَمْ فَأَخَذَ شَاةً فَقُلْتُ لَهُ انْفُضْ الضَّرْعَ مِنْ الشَّعَرِ وَالتُّرَابِ وَالْقَذَى قَالَ فَرَأَيْتُ الْبَرَاءَ يَضْرِبُ بِيَدِهِ عَلَى الْأُخْرَى يَنْفُضُ فَحَلَبَ لِي فِي قَعْبٍ مَعَهُ كُثْبَةً مِنْ لَبَنٍ قَالَ وَمَعِي إِدَاوَةٌ أَرْتَوِي فِيهَا لِلنَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِيَشْرَبَ مِنْهَا وَيَتَوَضَّأَ قَالَ فَأَتَيْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَرِهْتُ أَنْ أُوقِظَهُ مِنْ نَوْمِهِ فَوَافَقْتُهُ اسْتَيْقَظَ فَصَبَبْتُ عَلَى اللَّبَنِ مِنْ الْمَاءِ حَتَّى بَرَدَ أَسْفَلُهُ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ اشْرَبْ مِنْ هَذَا اللَّبَنِ قَالَ فَشَرِبَ حَتَّى رَضِيتُ ثُمَّ قَالَ أَلَمْ يَأْنِ لِلرَّحِيلِ قُلْتُ بَلَى قَالَ فَارْتَحَلْنَا بَعْدَمَا زَالَتْ الشَّمْسُ وَاتَّبَعَنَا سُرَاقَةُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ وَنَحْنُ فِي جَلَدٍ مِنْ الْأَرْضِ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ أُتِينَا فَقَالَ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا فَدَعَا عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَارْتَطَمَتْ فَرَسُهُ إِلَى بَطْنِهَا أُرَى فَقَالَ إِنِّي قَدْ عَلِمْتُ أَنَّكُمَا قَدْ دَعَوْتُمَا عَلَيَّ فَادْعُوَا لِي فَاللَّهُ لَكُمَا أَنْ أَرُدَّ عَنْكُمَا الطَّلَبَ فَدَعَا اللَّهَ فَنَجَا فَرَجَعَ لَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا قَالَ قَدْ كَفَيْتُكُمْ مَا هَاهُنَا فَلَا يَلْقَى أَحَدًا إِلَّا رَدَّهُ قَالَ وَوَفَى لَنَا و حَدَّثَنِيهِ زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ ح و حَدَّثَنَاه إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ أَخْبَرَنَا النَّضْرُ بْنُ شُمَيْلٍ كِلَاهُمَا عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ الْبَرَاءِ قَالَ اشْتَرَى أَبُو بَكْرٍ مِنْ أَبِي رَحْلًا بِثَلَاثَةَ عَشَرَ دِرْهَمًا وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ زُهَيْرٍ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ و قَالَ فِي حَدِيثِهِ مِنْ رِوَايَةِ عُثْمَانَ بْنِ عُمَرَ فَلَمَّا دَنَا دَعَا عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَسَاخَ فَرَسُهُ فِي الْأَرْضِ إِلَى بَطْنِهِ وَوَثَبَ عَنْهُ وَقَالَ يَا مُحَمَّدُ قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ هَذَا عَمَلُكَ فَادْعُ اللَّهَ أَنْ يُخَلِّصَنِي مِمَّا أَنَا فِيهِ وَلَكَ عَلَيَّ لَأُعَمِّيَنَّ عَلَى مَنْ وَرَائِي وَهَذِهِ كِنَانَتِي فَخُذْ سَهْمًا مِنْهَا فَإِنَّكَ سَتَمُرُّ عَلَى إِبِلِي وَغِلْمَانِي بِمَكَانِ كَذَا وَكَذَا فَخُذْ مِنْهَا حَاجَتَكَ قَالَ لَا حَاجَةَ لِي فِي إِبِلِكَ فَقَدِمْنَا الْمَدِينَةَ لَيْلًا فَتَنَازَعُوا أَيُّهُمْ يَنْزِلُ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ أَنْزِلُ عَلَى بَنِي النَّجَّارِ أَخْوَالِ عَبْدِ الْمُطَّلِبِ أُكْرِمُهُمْ بِذَلِكَ فَصَعِدَ الرِّجَالُ وَالنِّسَاءُ فَوْقَ الْبُيُوتِ وَتَفَرَّقَ الْغِلْمَانُ وَالْخَدَمُ فِي الطُّرُقِ يُنَادُونَ يَا مُحَمَّدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ يَا مُحَمَّدُ يَا رَسُولَ اللَّهِ
[ஸலாமா பின் ஸாயிப்] என்னிடம் கூறினார், [அல் ஹஸன் பின் அயான்] எங்களிடம் கூறினார், [ஸுஹைர்] எங்களிடம் கூறினார், [அபூ இஸ்ஹாக்] கூறினார்: [அல் பரா பின் ஆஸிப்] கூறுவதை நான் கேட்டேன்: அபூபக்ர் அஷ் ஷித்தீக் என் தந்தையின் இல்லத்திற்கு வந்தார், பின்னர் அபூபக்ர் ஒரு சவாரி விலங்கை வாங்கினார், பிறகு அவர் ஆஸிபிடம் கூறினார்: அதை என் வீட்டிற்குக் கொண்டு வர உங்கள் மகனை என்னுடன் அனுப்புங்கள். என் தந்தை என்னிடம் கூறினார்: அதைக் கொண்டு வாருங்கள். நான் அதையும் என் தந்தையையும் அதனுடன் வெளியே அழைத்துச் சென்று விலை கொடுத்தேன். என் தந்தை அவரிடம் கூறினார்: ஏய் [அபூபக்ர்], சொல்லுங்கள், நீங்கள் இருவரும் ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் இரவில் நடந்து கொண்டிருந்தபோது என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்? அபூபக்ர் கூறினார்: ஆம். நாங்கள் இரவு முழுவதும் நண்பகல் வரை நடந்தோம். எங்களுக்காக ஒரு பெரிய பாறை தூக்கி வைக்கப்படும் வரை தெரு அமைதியாக இருந்தது, யாரும் கடந்து செல்லவில்லை, அது நிழல் தந்தது, அதன் பிறகு சூரியனின் கதிர்கள் படவில்லை. நாங்கள் அருகில் நின்று பின்னர் அந்தப் பாறையை அணுகினோம். என் கைகளால், நபிகள் நாயகம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் பாறையின் நிழலில் உறங்குவதற்காக ஒரு இடத்தை சமப்படுத்தினேன். பின்னர் அதன் மீது உரோமத்தால் ஆன ஒரு ஆடையை விரித்து, "அல்லாஹ்வின் தூதரே, உறங்குங்கள். நான் உங்களுக்காகக் காவல் காப்பேன்" என்று கூறினேன். அவர் உறங்கினார். பின்னர் நான் அவரைக் காவல் காக்கச் சென்றேன். அப்போது, ஒரு ஆடு மேய்ப்பவன் தன் ஆடுகளுடன் ஒரு பெரிய பாறைக்கு வந்தான்; எங்களைப் போலவே அவனும் தஞ்சம் அடைய விரும்பினான். நான் கேட்டேன்: "அடிமையே, நீ யாருக்குச் சொந்தமானவன்?" அவன் பதிலளித்தான்: "மதீனா வாசிகளில் ஒருவருக்குச் சொந்தமானவன்." நான் கேட்டேன்: "உங்கள் ஆடுகளுக்குப் பால் இருக்கிறதா?" அவன் பதிலளித்தான்: "ஆம்." நான் கேட்டேன்: "எனக்காகப் பாலைக் கறப்பாயா?" அவன் பதிலளித்தான்: "ஆம்." அவன் ஒரு ஆட்டை எடுத்து, அதன் பால் பைகளில் இருந்த உரோமம், அழுக்கு மற்றும் தூசியை சுத்தம் செய்தான். அபூ இஷாக் கூறினார்: "அல் பரா சுத்தம் செய்யும்போது தன் ஒரு கையால் மற்றொரு கையைத் தட்டுவதை நான் கண்டேன். பின்னர், சிறிதளவு பால் இருந்த ஒரு குவளையில் எனக்காகப் பாலைக் கறந்தார்." அபூபக்ர் கூறினார்: நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்கள் குடித்து, உளூ செய்த பாத்திரத்தை நான் கொண்டு வந்தேன். அவர் கூறினார்: பிறகு நான் நபி (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) அவர்களிடம் சென்றேன். நான் அவர்களை எழுப்பவில்லை, ஆனால் அவர்கள் அந்த நேரத்தில் விழித்துக் கொண்டார்கள். பிறகு நான் பாலின் அடியில் தண்ணீர் ஊற்றி அது ஆறும் வரை காத்திருந்தேன். பின்பு நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, இந்தப் பாலைக் குடியுங்கள்' என்று கூறினேன். நான் திருப்தியடையும் வரை அவர்கள் குடித்தார்கள். அதன்பிறகு அவர்கள், 'புறப்பட வேண்டிய நேரம் இதுவல்லவா?' என்று கேட்டார்கள். நான், 'ஆம், அது சரிதான்' என்று பதிலளித்தேன். பிறகு சூரியன் மேற்குத் திசையில் சாய்ந்ததும் நாங்கள் புறப்பட்டோம். இதற்கிடையில், நாங்கள் அந்த வறண்ட நிலத்தில் இருந்தபோது ஸுராக்கா பின் மாலிக் எங்களைப் பின்தொடர்ந்தார். நான், 'அல்லாஹ்வின் தூதரே, நாம் சந்திக்கப்பட்டிருக்கிறோம்' என்று கூறினேன். அதற்கு அவர், 'கவலைப்படாதீர்கள், நிச்சயமாக அல்லாஹ் நம்முடன் இருக்கிறான்' என்று கூறினார். பின்னர் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள், அவருடைய குதிரை வயிறு வரை சேற்றில் விழும் வரை அவருக்காகத் தீமையாகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள். பிறகு அவர்கள் கூறினார்கள்: நீங்கள் இருவரும் எனக்காகத் தீமையாகப் பிரார்த்தனை செய்கிறீர்கள் என்பதை நான் அறிவேன். இப்போது எனக்காக அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள். அல்லாஹ்வின் மீது ஆணையாக, உங்கள் இருவரின் கோரிக்கைகளையும் நான் நிறைவேற்றுவேன். பின்னர் அல்லாஹ் பிரார்த்தனை செய்தான். ஸுராக்கா பாதுகாப்பாகத் திரும்பி வந்தார். அவர் யாரையும் சந்திக்கவில்லை, ஆனால் கூறினார்: உங்களுக்கு என்னிடம் போதுமானவை உள்ளன. அவர் - ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் - இங்கே இல்லை. அவர் யாரையும் சந்திக்கவில்லை, ஆனால் அவர்களைத் திருப்பி அனுப்பினார். அபூபக்கர் கூறினார்: அவர் எங்களுக்கு அளித்த வாக்குறுதியைக் காப்பாற்றினார். அதை என்னிடம் [ஸுஹைர் பின் ஹர்ப்] கூறினார், அதை எங்களிடம் [உஸ்மான் பின் உமர்] கூறினார். எங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது என்னவென்றால், [இஸ்ராயீல் பின் அபூ இஸ்ஹாக்] மற்றும் [அல் பரா]-வைச் சேர்ந்த [அன் நத்ர் பின் ஷுமாயில்] ஆகிய இருவரும் எங்களிடம் கூறினார்கள்: அபூபக்கர் என் தந்தையிடமிருந்து பதின்மூன்று திர்ஹம்களுக்கு ஒரு சவாரி விலங்கை வாங்கினார். அவர் அபூ இஸ்ஹாக்கின் ஸுஹைர் ஹதீஸின் பொருளுடைய ஒரு ஹதீஸைக் குறிப்பிட்டார், மேலும் அவர் ரசூலுல்லாஹ் உஸ்மான் பின் உமர் (ரலி) அவர்களிடமிருந்து தனது ஹதீஸில் குறிப்பிட்டார்: ஸுரக்கா பின் மாலிக் நெருங்கியபோது, ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் (ரலி) அவருக்காகப் பிரார்த்தனை செய்தார்கள், பின்னர் அந்தக் குதிரை தன் வயிறு வரை தரையில் புதைந்தது. பிறகு ஸுரக்கா எழுந்து நின்று கூறினார்: "முஹம்மதே, இது நீங்கள் செய்தது என்று எனக்குத் தெரியும். நான் அனுபவித்ததிலிருந்து என்னைக் காப்பாற்றும்படி அல்லாஹ்விடம் பிரார்த்தனை செய்யுங்கள், மேலும் உங்களுக்காக எனக்குப் பின்னால் இருப்பவரின் கண்களை நான் குருடாக்குவேன். இது எனது அம்புக்கூடு, ஒரு அம்பை எடுத்துக்கொள், ஏனென்றால் நீ இந்த இடத்திலும் இந்த இடத்திலும் எனது ஒட்டகத்தையும் எனது அடிமைகளையும் கடந்து செல்வாய், தயவுசெய்து உனக்குத் தேவையானதை எடுத்துக்கொள்." அவர் கூறினார்: 'எனக்கு உங்கள் ஒட்டகங்கள் தேவையில்லை'. நாங்கள் மூவரும் இரவில் மதீனாவில் இருந்தோம். அப்போது, நபிகள் நாயகம் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களை யார் தடுப்பது என்று அவர்கள் சண்டையிட்டுக் கொண்டனர். அவர் கூறினார்: 'நஜ்ஜரின் பிள்ளைகளுடனும், அப்துல் முத்தல்லிபின் மாமாக்களுடனும் இருங்கள். அதற்காக நான் அவர்களைப் போற்றுகிறேன்'. ஆண்களும் பெண்களும் வீடுகளின் மேல் ஏறினர்; குழந்தைகளும் வேலையாட்களும் தெருக்களில் பரவி நின்றனர். அவர்கள் இவ்வாறு கூவினர்: 'முஹம்மதே, அல்லாஹ்வின் தூதரே, முஹம்மதே, அல்லாஹ்வின் தூதரே'.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5330
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ أَحَادِيثَ مِنْهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قِيلَ لِبَنِي إِسْرَائِيلَ ادْخُلُوا الْبَابَ سُجَّدًا وَقُولُوا حِطَّةٌ يُغْفَرْ لَكُمْ خَطَايَاكُمْ فَبَدَّلُوا فَدَخَلُوا الْبَابَ يَزْحَفُونَ عَلَى أَسْتَاهِهِمْ وَقَالُوا حَبَّةٌ فِي شَعَرَةٍ
[முஹம்மது பின் ராஃபி] நமக்குக் கூறினார், [அப்துர்ரஸ்ஸாக்] நமக்குக் கூறினார், [மஃமர்] அவர்கள் [ஹம்மாம் பின் முனப்பிஹ்] அவர்களிடமிருந்து கூறினார்கள்: ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களிடமிருந்து [அபூ ஹுரைரா] நமக்குக் கூறியது இதுதான், பின்னர் அவர் அவர்களில் சிலரைக் குறிப்பிட்டார்: ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் கூறினார்கள்: 'இஸ்ரவேலின் சந்ததியினரிடம் இவ்வாறு கூறப்பட்டது: 'சஜ்தா செய்து வாசலில் நுழைந்து, 'ஹித்தா' - உங்கள் பாவங்களை மன்னிப்பாயாக - என்று கூறுங்கள். அவர் நிச்சயமாக உங்கள் தவறுகளை மன்னிப்பார்.' பின்னர் அவர்கள் தங்கள் பிட்டத்தால் தவழ்ந்தவாறே வாசலில் நுழைந்து, 'ஹப்பா - மாவில் விதை' என்று கூறுவார்கள்'.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5331
حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ بُكَيْرٍ النَّاقِدُ وَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ عَبْدٌ حَدَّثَنِي و قَالَ الْآخَرَانِ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ يَعْنُونَ ابْنَ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ وَهُوَ ابْنُ كَيْسَانَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ قَالَ أَخْبَرَنِي أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ تَابَعَ الْوَحْيَ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَبْلَ وَفَاتِهِ حَتَّى تُوُفِّيَ وَأَكْثَرُ مَا كَانَ الْوَحْيُ يَوْمَ تُوُفِّيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
[அம்ரு பின் முஹம்மது பின் புகாரிர் அன் நகீத்], [அல் ஹஸன் பின் அலி அல் ஹுல்வானி] மற்றும் [அப்து பின் ஹுமைத்] ஆகியோர் என்னிடம் கூறியுள்ளனர். அப்து கூறினார்: என்னிடம் கூறியுள்ளார், மற்றவர்களோ கூறினர்: [யாகூப் பின் இப்ராஹிம் பின் ஸஅத்] எங்களிடம் கூறியுள்ளார், [என் தந்தை] [ஸாலிஹ் பின் கைஸன்] வழியாக [இப்னு ஷிஹாப்] கூறினார்: [அனஸ் பின் மாலிக்] என்னிடம் கூறியுள்ளார், அல்லாஹ் 'அஸ்ஸா வஜல்லாஹ்' ரஸூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் மரணிப்பதற்கு முன்பு அவர்களின் வஹீயை முழுமையாக்குகிறான் என்று.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5332
حَدَّثَنِي أَبُو خَيْثَمَةَ زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ وَهُوَ ابْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ أَنَّ الْيَهُودَ قَالُوا لِعُمَرَ إِنَّكُمْ تَقْرَءُونَ آيَةً لَوْ أُنْزِلَتْ فِينَا لَاتَّخَذْنَا ذَلِكَ الْيَوْمَ عِيدًا فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي لَأَعْلَمُ حَيْثُ أُنْزِلَتْ وَأَيَّ يَوْمٍ أُنْزِلَتْ وَأَيْنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَيْثُ أُنْزِلَتْ أُنْزِلَتْ بِعَرَفَةَ وَرَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاقِفٌ بِعَرَفَةَ قَالَ سُفْيَانُ أَشُكُّ كَانَ يَوْمَ جُمُعَةٍ أَمْ لَا يَعْنِي { الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي }
எனக்கு [அபூ கைத்ஸமா பின் ஹர்ப்] மற்றும் [முஹம்மது பின் அல் முத்ஸன்னா] ஆகியோருக்கும், இப்னு அல் முத்ஸன்னாவின் உரைக்கும் இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: எங்களுக்கு [அப்துர்ரஹ்மான் பின் மஹ்தி] அவர்கள் [சுஃப்யான்] அவர்களுக்கு [கைஸ் பின் முஸ்லிம்] அவர்களிடமிருந்தும், [தாரிக் பின் ஷிஹாப்] அவர்களிடமிருந்தும் கூறியதாக எங்களுக்கு அறிவிக்கப்பட்டுள்ளது. யூதர்கள் [உமர்] அவர்களிடம் கூறினார்கள்: நிச்சயமாக, நீர் ஒரு வசனத்தை ஓதினீர்; அது எங்களுக்கு அருளப்பட்டிருந்தால், நாங்கள் அந்த நாளை ஒரு விடுமுறை நாளாக ஆக்கியிருப்போம்: 'நிச்சயமாக அந்த வசனம் எப்போது அருளப்பட்டது, எந்த நாளில் அருளப்பட்டது, மற்றும் அந்த வசனம் அருளப்பட்டபோது நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் எங்கே இருந்தார்கள் என்பதை நான் அறிவேன். நபி ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் அரஃபாவில் வுகூஃப் செய்தபோது இந்த வசனம் அரஃபாவில் அருளப்பட்டது.' சுஃப்யான் கூறினார்: இது வெள்ளிக்கிழமையா இல்லையா என்பதில் எனக்குச் சந்தேகம் உள்ளது, அதாவது: 'இந்த நாளில் நான் உங்களுக்காக உங்கள் மார்க்கத்தைப் பூரணப்படுத்தி, எனது அருட்கொடைகளை உங்களுக்கு நிறைவேற்றியுள்ளேன்'. -அல் மாயிதா: 3-
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5333
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ وَاللَّفْظُ لِأَبِي بَكْرٍ قَالَ حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ قَالَ قَالَتْ الْيَهُودُ لِعُمَرَ لَوْ عَلَيْنَا مَعْشَرَ يَهُودَ نَزَلَتْ هَذِهِ الْآيَةَ { الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمْ الْإِسْلَامَ دِينًا } نَعْلَمُ الْيَوْمَ الَّذِي أُنْزِلَتْ فِيهِ لَاتَّخَذْنَا ذَلِكَ الْيَوْمَ عِيدًا قَالَ فَقَالَ عُمَرُ فَقَدْ عَلِمْتُ الْيَوْمَ الَّذِي أُنْزِلَتْ فِيهِ وَالسَّاعَةَ وَأَيْنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ نَزَلَتْ نَزَلَتْ لَيْلَةَ جَمْعٍ وَنَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَرَفَاتٍ
[அபூபக்கர் பின் அபூ ஷைபா] மற்றும் [அபூ குரைப்] ஆகியோருக்கு அபூபக்கரின் உரையை அறிவித்ததாவது: [அப்துல்லாஹ் பின் இத்ரீஸ்], [அவரது தந்தை] வழியாக, [கைஸ் பின் முஸ்லிம்] வழியாக, [தாரிக் பின் ஷிஹாப்] கூறினார்: யூதர்கள் [உமரிடம்] கூறினார்கள்: 'இன்று நான் உங்கள் மார்க்கத்தை உங்களுக்குப் பூரணப்படுத்திவிட்டேன், எனது அருட்கொடைகள் உங்களுக்குப் போதுமானவை, மேலும் இஸ்லாம் உங்களுக்கு ஒரு மார்க்கமாக ஆவதை நான் அருளிவிட்டேன்' என்ற இந்த வசனத்தை, யூதர்களாகிய நாங்கள் இறக்கியிருந்தால்... -அல் மாயிதா: 3- அந்த வசனம் அருளப்பட்ட நாளை நாம் நிச்சயமாக ஒரு விடுமுறை நாளாக ஆக்குவோம் என்பதை நாம் அறிவோம். உமர் கூறினார்: அந்த வசனம் அருளப்பட்ட நாளையும் நேரத்தையும், அது அருளப்பட்டபோது ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்கள் எங்கே இருந்தார்கள் என்பதையும் நான் அறிவேன். நாங்கள் அரஃபாவில் ரசூலுல்லாஹ் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுடன் இருந்த எங்கள் ஜமாஅத் இரவில் அந்த வசனம் அருளப்பட்டது.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5334
و حَدَّثَنِي عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ أَخْبَرَنَا جَعْفَرُ بْنُ عَوْنٍ أَخْبَرَنَا أَبُو عُمَيْسٍ عَنْ قَيْسِ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ طَارِقِ بْنِ شِهَابٍ قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ الْيَهُودِ إِلَى عُمَرَ فَقَالَ يَا أَمِيرَ الْمُؤْمِنِينَ آيَةٌ فِي كِتَابِكُمْ تَقْرَءُونَهَا لَوْ عَلَيْنَا نَزَلَتْ مَعْشَرَ الْيَهُودِ لَاتَّخَذْنَا ذَلِكَ الْيَوْمَ عِيدًا قَالَ وَأَيُّ آيَةٍ قَالَ { الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ وَأَتْمَمْتُ عَلَيْكُمْ نِعْمَتِي وَرَضِيتُ لَكُمْ الْإِسْلَامَ دِينًا } فَقَالَ عُمَرُ إِنِّي لَأَعْلَمُ الْيَوْمَ الَّذِي نَزَلَتْ فِيهِ وَالْمَكَانَ الَّذِي نَزَلَتْ فِيهِ نَزَلَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعَرَفَاتٍ فِي يَوْمِ جُمُعَةٍ
எனக்கு இவ்வாறு கூறப்பட்டுள்ளது: [அப்து பின் ஹுமைத்] எங்களுக்குக் கூறினார், [ஜஃபர் பின் அவ்ன்] எங்களுக்குக் கூறினார், [அபூ உமைஸ்] [கைஸ் பின் முஸ்லிம்] வழியாக [தாரிக் பின் ஷிஹாப்] கூறினார்: ஒரு யூதர் [உமரிடம்] வந்து கூறினார்: "அமீருல் முஃமினீன்களே! நீங்கள் ஓதும் உங்கள் வேதத்தில் ஒரு வசனம் உள்ளது. அந்த வசனம் எங்களுக்கு, யூதர்களுக்கு, அருளப்பட்டிருந்தால், நாங்கள் அந்த நாளை ஒரு நாளாக ஆக்கியிருப்போம்." உமர் கேட்டார்: "எந்த வசனம்?" அதற்கு அவர் பதிலளித்தார்: "'இன்று நான் உங்கள் மார்க்கத்தை உங்களுக்குப் பூரணப்படுத்தியுள்ளேன், என் அருட்கொடைகளை உங்கள் மீது நிறைவேற்றியுள்ளேன், இஸ்லாம் உங்களுக்கு ஒரு மார்க்கமாக இருக்கும் என்பதை நான் அங்கீகரித்துள்ளேன்'." -அல் மாயிதா: 3- உமர் கூறினார்: "நிச்சயமாக, இந்த வசனம் அருளப்பட்ட நாளையும் இடத்தையும் நான் அறிவேன். இந்த வசனம் அல்லாஹ்வின் தூதர் ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம் அவர்களுக்கு அரஃபாவில் வெள்ளிக்கிழமையன்று அருளப்பட்டது."
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5335
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ قَالَ أَبُو الطَّاهِرِ حَدَّثَنَا و قَالَ حَرْمَلَةُ أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ بْنُ الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ { وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنْ النِّسَاءِ مَثْنَى وَثُلَاثَ وَرُبَاعَ } قَالَتْ يَا ابْنَ أُخْتِي هِيَ الْيَتِيمَةُ تَكُونُ فِي حَجْرِ وَلِيِّهَا تُشَارِكُهُ فِي مَالِهِ فَيُعْجِبُهُ مَالُهَا وَجَمَالُهَا فَيُرِيدُ وَلِيُّهَا أَنْ يَتَزَوَّجَهَا بِغَيْرِ أَنْ يُقْسِطَ فِي صَدَاقِهَا فَيُعْطِيَهَا مِثْلَ مَا يُعْطِيهَا غَيْرُهُ فَنُهُوا أَنْ يَنْكِحُوهُنَّ إِلَّا أَنْ يُقْسِطُوا لَهُنَّ وَيَبْلُغُوا بِهِنَّ أَعْلَى سُنَّتِهِنَّ مِنْ الصَّدَاقِ وَأُمِرُوا أَنْ يَنْكِحُوا مَا طَابَ لَهُمْ مِنْ النِّسَاءِ سِوَاهُنَّ قَالَ عُرْوَةُ قَالَتْ عَائِشَةُ ثُمَّ إِنَّ النَّاسَ اسْتَفْتَوْا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَعْدَ هَذِهِ الْآيَةِ فِيهِنَّ فَأَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { يَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلْ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ وَمَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ فِي يَتَامَى النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ } قَالَتْ وَالَّذِي ذَكَرَ اللَّهُ تَعَالَى أَنَّهُ { يُتْلَى عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ } الْآيَةُ الْأُولَى الَّتِي قَالَ اللَّهُ فِيهَا { وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنْ النِّسَاءِ } قَالَتْ عَائِشَةُ وَقَوْلُ اللَّهِ فِي الْآيَةِ الْأُخْرَى { وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ } رَغْبَةَ أَحَدِكُمْ عَنْ الْيَتِيمَةِ الَّتِي تَكُونُ فِي حَجْرِهِ حِينَ تَكُونُ قَلِيلَةَ الْمَالِ وَالْجَمَالِ فَنُهُوا أَنْ يَنْكِحُوا مَا رَغِبُوا فِي مَالِهَا وَجَمَالِهَا مِنْ يَتَامَى النِّسَاءِ إِلَّا بِالْقِسْطِ مِنْ أَجْلِ رَغْبَتِهِمْ عَنْهُنَّ و حَدَّثَنَا الْحَسَنُ الْحُلْوَانِيُّ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ جَمِيعًا عَنْ يَعْقُوبَ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي عُرْوَةُ أَنَّهُ سَأَلَ عَائِشَةَ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ { وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى } وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ حَدِيثِ يُونُسَ عَنْ الزُّهْرِيِّ وَزَادَ فِي آخِرِهِ مِنْ أَجْلِ رَغْبَتِهِمْ عَنْهُنَّ إِذَا كُنَّ قَلِيلَاتِ الْمَالِ وَالْجَمَالِ
[அபூ அத் தாஹிர் அஹ்மத் பின் அம்ரு பின் ஸர்ஹ்] மற்றும் [ஹர்மலா பின் யஹ்யா அத் துஜிபி] ஆகியோர் என்னிடம் கூறியுள்ளனர்: அபூ அத் தாஹிர் கூறினார்: எங்களிடம் கூறியுள்ளார், அதேசமயம் ஹர்மலா கூறினார்: எங்களிடம் கூறியுள்ளார், [இப்னு வஹாப்] என்னிடம் கூறியுள்ளார், [யூனுஸ்] [இப்னு ஷிஹாப்] இடமிருந்து என்னிடம் கூறியுள்ளார், [உர்வா பின் ஸுபைர்] என்னிடம் கூறியுள்ளார், அவர் [ஆயிஷா]விடம் அல்லாஹ்வின் வார்த்தையைப் பற்றிக் கேட்டார்: 'அனாதைகளின் விஷயத்தில் நீங்கள் நியாயமாக நடந்துகொள்ள மாட்டீர்களோ என்று கவலைப்பட்டால், உங்களுக்குப் பொருத்தமான இரண்டு, அல்லது மூன்று, அல்லது நான்கு பெண்களை மணந்துகொள்ளுங்கள்'. -அன் நிஸா`: 3- ஆயிஷா (ரலி) கூறினார்: என் மருமகளே, அதன் பொருள் என்னவென்றால், ஒரு அனாதை சிறுமி தன் பாதுகாவலரின் மேற்பார்வையில் இருக்கிறாள், மேலும் அவள் அவருடைய செல்வத்திற்குப் பொறுப்பாளராக இருக்கிறாள். பின்னர் அந்தப் பாதுகாவலர் அந்த அனாதையின் செல்வத்தையும் அழகையும் கண்டு வியக்கிறார். பிறகு, அவளுடைய வரதட்சணையில் அநியாயம் செய்யும் எண்ணத்துடன் அவளை மணக்க விரும்புகிறார், அதனால் மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கப்படுவதைப் போன்ற ஒன்றை அவளுக்கும் கொடுக்கலாம். பின்னர், அவர்களுக்கு நியாயமாக நடந்துகொள்வதற்காகவும், அவர்கள் அதிக வரதட்சணை கொடுப்பதற்காகவும் தவிர, அவர்களைத் திருமணம் செய்ய அவர்களுக்குத் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும், அனாதைகளைத் தவிர, தங்களுக்குப் பொருத்தமான பெண்களையே திருமணம் செய்யுமாறு அவர்களுக்குக் கட்டளையிடப்பட்டுள்ளது. உர்வா கூறினார்: ஆயிஷா கூறினார்: பின்னர், இந்த வசனத்திற்குப் பிறகு, பெண் அனாதைகளைப் பற்றி அல்லாஹ்வின் தூதரிடம் (ஸல்லல்லாஹு அலைஹி வஸல்லம்) மக்கள் ஒரு ஃபத்வாவைக் கேட்டார்கள். அப்போது அல்லாஹ் அஸ்ஸா வஜல்லாஹ் இந்த வசனத்தை அருளினான்: 'பெண்களைப் பற்றி உங்களிடம் ஒரு ஃபத்வாவைக் கேட்டார்கள், 'அல்லாஹ்வே அவர்களைப் பற்றி உங்களுக்கு ஃபத்வா கொடுத்தான், மேலும் அனாதைப் பெண்களைப் பற்றி உங்களுக்கு வேதத்தில் ஓதப்பட்டது என்னவென்றால், நீங்கள் அவர்களைத் திருமணம் செய்ய விரும்பியபோது, அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை நீங்கள் கொடுக்கவில்லை' என்று கூறினார்கள்.' -அன் நிஸா`: 127- ஆயிஷா கூறினார்: மேலும் அல்லாஹ் தஆலா குறிப்பிட்டது, முந்தைய குர்ஆன் வசனத்தில் உங்களுக்கு ஓதப்பட்டதுதான். அதில் அல்லாஹ்வின் வார்த்தைகள் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளன: 'அனாதைகளின் விஷயத்தில் நீங்கள் நீதியைச் செய்யவில்லை என்று கவலைப்பட்டால், உங்களுக்கு நல்ல பெண்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள்'. -அன் நிஸா`: 3- ஆயிஷா (ரலி) அவர்கள் கூறினார்கள்: மேலும், மற்றொரு வசனத்தில் அல்லாஹ்வின் வார்த்தை இதுதான்: 'நீங்கள் அவர்களைத் திருமணம் செய்து வைக்க விரும்பும்போது,' -அன் நிஸா`: 127- உங்கள் பராமரிப்பில் உள்ள, செல்வம் குறைவாகவும் அழகு இல்லாமலும் இருக்கும் அனாதை பெண்கள் மீது உங்களில் எவருக்கேனும் ஏற்படும் வெறுப்பே அதுவாகும். எனவே, அனாதை பெண்களின் மீதான அவர்களின் வெறுப்பின் காரணமாக, அவர்களின் செல்வம் மற்றும் அழகின் மீது அவர்கள் கொண்டுள்ள விருப்பத்தின் காரணமாக, நியாயத்தின் அடிப்படையில் அன்றி, அவர்கள் திருமணம் செய்து கொள்வது தடுக்கப்பட்டுள்ளது. [யக்கூப் பின் இப்ராஹிம் பின் ஸஅத்] அவர்களிடமிருந்து [அல் ஹஸன் அல் ஹுல்வானி], [அப்து பின் ஹுமைத்] ஆகிய அனைவரும் எங்களுக்கு அறிவித்திருக்கிறார்கள்: [என் தந்தை] அவர்கள் [ஸாலிஹ்] அவர்களிடமிருந்து, [இப்னு ஷிஹாப்] அவர்களிடமிருந்து எங்களுக்கு அறிவித்திருக்கிறார்கள்: [உர்வா] அவர்கள் எனக்கு அறிவித்ததாவது: அவர் [ஆயிஷா] அவர்களிடம் அல்லாஹ்வின் வார்த்தைகளைப் பற்றிக் கேட்டார்: 'அனாதைகளிடம் நீங்கள் நீதியாக நடந்துகொள்ள மாட்டீர்கள் என்று அஞ்சினால்,' -அன் நிஸா`: 3- அவர் அஸ் ஸுஹ்ரியிடமிருந்து யூனுஸ் அவர்களின் ஹதீஸைப் போன்ற ஒரு ஹதீஸைக் குறிப்பிட்டார், மேலும் இறுதியில் அவர் சேர்த்தார்: அனாதைகள் செல்வத்தில் குறைவாகவும், அழகில் குறைவாகவும் இருந்தால், அவர்கள் மீதுள்ள வெறுப்பின் காரணமாக.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5336
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ فِي قَوْله { وَإِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى } قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي الرَّجُلِ تَكُونُ لَهُ الْيَتِيمَةُ وَهُوَ وَلِيُّهَا وَوَارِثُهَا وَلَهَا مَالٌ وَلَيْسَ لَهَا أَحَدٌ يُخَاصِمُ دُونَهَا فَلَا يُنْكِحُهَا لِمَالِهَا فَيَضُرُّ بِهَا وَيُسِيءُ صُحْبَتَهَا فَقَالَ { إِنْ خِفْتُمْ أَلَّا تُقْسِطُوا فِي الْيَتَامَى فَانْكِحُوا مَا طَابَ لَكُمْ مِنْ النِّسَاءِ } يَقُولُ مَا أَحْلَلْتُ لَكُمْ وَدَعْ هَذِهِ الَّتِي تَضُرُّ بِهَا
எங்களுக்கு அறிவித்ததாவது: [அபூபக்கர் பின் அபூ ஷைபா] மற்றும் [அபூ குரைப்] இருவரும் கூறினார்கள்: எங்களுக்கு அறிவித்ததாவது: [அபூ உஸாமா] அவர்கள் [ஹிஷாம்] அவர்கள் [அவரது தந்தை] வழியாக [ஆயிஷா] அவர்களிடமிருந்து அல்லாஹ்வின் வார்த்தையைப் பற்றி எங்களுக்கு அறிவித்தார்கள்: 'அனாதையான பெண்களுக்கு நீதி செய்ய முடியாமல் போய்விடுமோ என்று நீங்கள் கவலைப்பட்டால்,' -அன் நிஸா`: 3- அவர் கூறினார்: -இந்த வசனம்- ஒருவரைப் பற்றி அருளப்பட்டது, அவரிடம் ஒரு அனாதை பெண் இருந்தாள், அவர் அவளுடைய பாதுகாவலராகவும் அவளுடைய வாரிசாகவும் இருந்தார். அந்த அனாதை பெண்ணிடம் செல்வம் இருந்தது, அவளைத் தவிர வேறு யாருடனும் போட்டியிட அவளுக்கு வாய்ப்பில்லை. அவர் அவளுடைய செல்வத்திற்காக அவளைத் திருமணம் செய்யவில்லை, ஏனெனில் அது அவளுக்குத் தீங்கு விளைவித்து, அவளுடைய பராமரிப்பை மோசமாக்கும். பின்னர் அவர் கூறினார்: 'அனாதைகளின் விஷயத்தில் நீதி செய்ய முடியாமல் போய்விடுமோ என்று நீங்கள் கவலைப்பட்டால், உங்களுக்கு நல்ல பெண்களைத் திருமணம் செய்து கொள்ளுங்கள்'. -அன் நிஸா`: 3- அவர் கூறினார்: நான் அதை உங்களுக்கு ஆகுமாக்கவில்லை, அதன் காரணமாக ஆபத்தான இந்தப் பெண்ணை விட்டுவிடுங்கள்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5337
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ فِي قَوْله { وَمَا يُتْلَى عَلَيْكُمْ فِي الْكِتَابِ فِي يَتَامَى النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا تُؤْتُونَهُنَّ مَا كُتِبَ لَهُنَّ وَتَرْغَبُونَ أَنْ تَنْكِحُوهُنَّ } قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي الْيَتِيمَةِ تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ فَتَشْرَكُهُ فِي مَالِهِ فَيَرْغَبُ عَنْهَا أَنْ يَتَزَوَّجَهَا وَيَكْرَهُ أَنْ يُزَوِّجَهَا غَيْرَهُ فَيَشْرَكُهُ فِي مَالِهِ فَيَعْضِلُهَا فَلَا يَتَزَوَّجُهَا وَلَا يُزَوِّجُهَا غَيْرَهُ
[அபூபக்கர் பின் அபூ ஷைபா] அவர்கள், [அப்பாத் பின் சுலைமான்] அவர்கள், [ஹிஷாம்] அவர்களிடமிருந்து, [அவரது தந்தை] அவர்களிடமிருந்து, [ஆயிஷா] அவர்களிடமிருந்து அவருடைய வார்த்தைகளைப் பற்றி நமக்குக் கூறினார்கள்: 'குர்ஆனில் உங்களுக்கு ஓதப்பட்டதும்: 354 -ஒரு ஃபத்வாவும்- அனாதை பெண்களைப் பற்றியது, நீங்கள் அவர்களை மணக்க விரும்பியபோது, அவர்களுக்கு விதிக்கப்பட்டதை நீங்கள் கொடுக்கவில்லை'. -அன் நிஸா`: 127- ஆயிஷா கூறினார்: -இந்த வசனம்- ஒருவரின் அனாதை பெண்ணைப் பற்றி அருளப்பட்டது. அந்த அனாதை பெண் அவரைத் தனது சொத்தில் சேர்த்துக் கொண்டாள், பின்னர் அவர் அவளை மணக்க விரும்பினார். அந்த அனாதை பெண் வேறொருவரை மணந்து தனது சொத்தில் சேர்க்கப்படுவதை அவர் விரும்பவில்லை, எனவே அவர் அவளை மணக்காமலும், வேறொருவருக்கு அவளைத் திருமணம் செய்து வைக்காமலும் அவளுக்குச் சிரமத்தை ஏற்படுத்தினார்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5338
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ فِي قَوْله { يَسْتَفْتُونَكَ فِي النِّسَاءِ قُلْ اللَّهُ يُفْتِيكُمْ فِيهِنَّ } الْآيَةَ قَالَتْ هِيَ الْيَتِيمَةُ الَّتِي تَكُونُ عِنْدَ الرَّجُلِ لَعَلَّهَا أَنْ تَكُونَ قَدْ شَرِكَتْهُ فِي مَالِهِ حَتَّى فِي الْعَذْقِ فَيَرْغَبُ يَعْنِي أَنْ يَنْكِحَهَا وَيَكْرَهُ أَنْ يُنْكِحَهَا رَجُلًا فَيَشْرَكُهُ فِي مَالِهِ فَيَعْضِلُهَا
[அபூ குரைப்] நமக்கு அறிவித்தார், [அபூ உஸாமா] நமக்கு அறிவித்தார், [ஹிஷாம்] அவர்கள் [அவரது தந்தை] வழியாக [ஆயிஷா]விடமிருந்து அவருடைய வார்த்தைகளைப் பற்றி அறிவித்தார்கள்: 'பெண்களைப் பற்றி அவர்கள் உங்களிடம் ஃபத்வா கேட்கிறார்கள். கூறுங்கள்: 'அல்லாஹ் அவர்களைப் பற்றி உங்களுக்கு ஃபத்வா அளிக்கிறான்'.' -அன் நிஸா`: 127- ஆயிஷா கூறினார்: அவள் ஒரு அனாதை பெண், ஒருவருடன் இருக்கிறாள், ஒருவேளை அவள் அந்த ஆணை திராட்சைக் கொத்துகள் வரை தனது செல்வத்தில் சேர்த்துக்கொள்கிறாள், பிறகு அவள் அவனை மணக்க விரும்புகிறாள், அவனது செல்வம் அதில் சேர்க்கப்பட்டுவிடும் என்பதற்காக அவனை வேறொரு ஆணுக்குத் திருமணம் செய்து வைக்க அவள் விரும்புவதில்லை, பிறகு அவள் அவனுக்குத் தொந்தரவு கொடுக்கிறாள்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5339
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَبْدَةُ بْنُ سُلَيْمَانَ عَنْ هِشَامٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ فِي قَوْله { وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ } قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَالِي مَالِ الْيَتِيمِ الَّذِي يَقُومُ عَلَيْهِ وَيُصْلِحُهُ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا أَنْ يَأْكُلَ مِنْهُ
[அபூபக்கர் பின் அபூ ஷைபா] அவர்கள், [அப்பாத் பின் சுலைமான்] அவர்கள், [ஹிஷ்யாம்] அவர்களிடமிருந்து, [அவருடைய தந்தை] [ஆயிஷா] அவர்களிடமிருந்து, அவருடைய வார்த்தைகளைப் பற்றி நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார்கள்: 'மேலும், எவர் ஏழையாக இருக்கிறாரோ, அவர் தகுந்ததிலிருந்து உண்ணலாம்'. -அன் நிஸா`: 6- ஆயிஷா கூறினார்: -இந்த வசனம்- தனது சொத்தின் பாதுகாவலரான, அதைப் பராமரித்துச் சரிசெய்யும் ஒரு அனாதையைப் பற்றி அருளப்பட்டது; அவருக்குத் தேவைப்பட்டால் அதிலிருந்து உண்ணலாம்.
ஹதீஸ்
Imam Muslim : 5340
و حَدَّثَنَاه أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ فِي قَوْله تَعَالَى { وَمَنْ كَانَ غَنِيًّا فَلْيَسْتَعْفِفْ وَمَنْ كَانَ فَقِيرًا فَلْيَأْكُلْ بِالْمَعْرُوفِ } قَالَتْ أُنْزِلَتْ فِي وَلِيِّ الْيَتِيمِ أَنْ يُصِيبَ مِنْ مَالِهِ إِذَا كَانَ مُحْتَاجًا بِقَدْرِ مَالِهِ بِالْمَعْرُوفِ و حَدَّثَنَاه أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا هِشَامٌ بِهَذَا الْإِسْنَادِ
[அபூ குரைப்] நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார் [அபூ உஸாமா] நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார் [ஹிஷாம்] அவர்கள் [அவரது தந்தை] வழியாக [ஆயிஷா] அவர்களிடமிருந்து அவருடைய கூற்றை அறிவிக்கிறார்கள்: 'பாதுகாவலர்களில் எவரொருவர் வசதியுள்ளவரோ, அவர் அநாதையின் செல்வத்தை உண்பதைத் தவிர்க்கட்டும்; எவரொருவர் ஏழையோ, அவர் தகுந்த முறையில் அந்தச் செல்வத்தை உண்ணலாம்'. -அன் நிஸா`: 6- ஆயிஷா கூறினார்: ஒரு அநாதையின் பாதுகாவலரைப் பொறுத்தவரை, அவருக்குத் தேவைப்பட்டால், அவர் தனது செல்வத்தின் அளவைத் தகுந்த முறையில் பயன்படுத்தலாம் என்று அருளப்பட்டது. [அபூ குரைப்] நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார் [இப்னு நுமைர்] நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார் [ஹிஷாம்] அவர்கள் இந்த சனதுடன் நமக்கு அறிவித்திருக்கிறார்கள்.
