Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 341
و حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ وَيُونُسُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى قَالَا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ أَنَّ الْحُكَيْمَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ الْقُرَشِيَّ حَدَّثَهُ أَنَّ نَافِعَ بْنَ جُبَيْرٍ وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ أَبِي سَلَمَةَ حَدَّثَاهُ أَنَّ مُعَاذَ بْنَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَهُمَا عَنْ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ تَوَضَّأَ لِلصَّلَاةِ فَأَسْبَغَ الْوُضُوءَ ثُمَّ مَشَى إِلَى الصَّلَاةِ الْمَكْتُوبَةِ فَصَلَّاهَا مَعَ النَّاسِ أَوْ مَعَ الْجَمَاعَةِ أَوْ فِي الْمَسْجِدِ غَفَرَ اللَّهُ لَهُ ذُنُوبَهُ
Ва ба мо [Абу Тоҳир] ва [Юнус бин Абдулаъло] гуфтаанд, ки ба мо [Абдуллоҳ бин Ваҳб] аз [Амр бин ал-Ҳорис] гуфтаанд, ки [Ҳукайм бин Абдуллоҳ ал-Қурайшӣ] ба ӯ гуфтааст, ки [Нофиъ бин Ҷубайр] ва [Абдуллоҳ бин Абусалама] ба ӯ гуфтаанд, ки [Муъоз бин Абдурраҳмон] ба ҳарду аз [Ҳумрон] ғуломи собиқи Усмон бин Аффон гуфтааст, аз [Усмон бин Аффон] ӯ гуфт: «Ман аз Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам шунидам, ки мегуфт: «Ҳар кӣ барои намоз таҳорат кунад, сипас таҳорати худро пурра кунад, сипас ба сӯи намози фарзии худ равад, сипас онро бо мардум ё бо ҷамоат ё дар масҷид бихонад, Аллоҳ гуноҳони ӯро мебахшад».
Hadith
Imam Muslim : 342
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ أَيُّوبَ وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَعَلِيُّ بْنُ حُجْرٍ كُلُّهُمْ عَنْ إِسْمَعِيلَ قَالَ ابْنُ أَيُّوبَ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ جَعْفَرٍ أَخْبَرَنِي الْعَلَاءُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ يَعْقُوبَ مَوْلَى الْحُرَقَةِ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الصَّلَاةُ الْخَمْسُ وَالْجُمْعَةُ إِلَى الْجُمْعَةِ كَفَّارَةٌ لِمَا بَيْنَهُنَّ مَا لَمْ تُغْشَ الْكَبَائِرُ
[Яҳё ибни Айюб] ва [Қутайба ибни Саъид] ва [Алӣ ибни Ҳуҷр] ба ҳамаи мо аз [Исмоил] ривоят кардаанд, [Ибни Айюб] гуфтааст: [Исмоил ибни Ҷаъфар] ба ман [ал-Алоъ ибни Абдурраҳмон ибни Яъқуб], ғуломи собиқи Ҳурақа, аз [падараш] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Паёмбари Худо (с) фармуданд: «Намозҳои панҷвақта ва намози ҷумъа то намози ҷумъаи оянда каффораи гуноҳони байни онҳост, ба шарте ки гуноҳи бузурге содир нашавад».
Hadith
Imam Muslim : 343
حَدَّثَنِي نَصْرُ بْنُ عَلِيٍّ الْجَهْضَمِيُّ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا هِشَامٌ عَنْ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ الصَّلَوَاتُ الْخَمْسُ وَالْجُمْعَةُ إِلَى الْجُمْعَةِ كَفَّارَاتٌ لِمَا بَيْنَهُنَّ
Ба ман [Нашр бин Алӣ ал-Ҷаҳдламӣ] ба мо [Абдул-Аъло] ба мо [Ҳишям] аз [Муҳаммад] аз [Абу Ҳурайра] аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Панҷ вақт намоз дар як рӯз ва намоз аз ҷумъа то ҷумъаи оянда каффораи гуноҳони байни ин ду аст».
Hadith
Imam Muslim : 344
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ وَهَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَيْلِيُّ قَالَا أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ أَبِي صَخْرٍ أَنَّ عُمَرَ بْنَ إِسْحَقَ مَوْلَى زَائِدَةَ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَقُولُ الصَّلَوَاتُ الْخَمْسُ وَالْجُمْعَةُ إِلَى الْجُمْعَةِ وَرَمَضَانُ إِلَى رَمَضَانَ مُكَفِّرَاتٌ مَا بَيْنَهُنَّ إِذَا اجْتَنَبَ الْكَبَائِرَ
Ба мо [Абу Тоҳир] ва [Ҳорун бин Саъид ал-Айлӣ] гуфтаанд, ки ба мо [Ибни Ваҳҳоб] аз [Абу Шаҳр] гуфтаанд, ки [Умар бин Исҳоқ] ғуломи собиқи Зайда, ба ӯ [падараш] аз [Абу Ҳурайра] гуфтааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: "Панҷ вақт намоз дар як рӯз ва намози ҷумъаро то ҷумъаи оянда бихонед ва Рамазон то Рамазони оянда каффораи гуноҳони байни ин ду аст, агар аз гуноҳони кабира парҳез кунад".
Hadith
Imam Muslim : 345
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمِ بْنِ مَيْمُونٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ رَبِيعَةَ يَعْنِي ابْنَ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلَانِيِّ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ ح وَحَدَّثَنِي أَبُو عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرٍ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ قَالَ كَانَتْ عَلَيْنَا رِعَايَةُ الْإِبِلِ فَجَاءَتْ نَوْبَتِي فَرَوَّحْتُهَا بِعَشِيٍّ فَأَدْرَكْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمًا يُحَدِّثُ النَّاسَ فَأَدْرَكْتُ مِنْ قَوْلِهِ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَوَضَّأُ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ ثُمَّ يَقُومُ فَيُصَلِّي رَكْعَتَيْنِ مُقْبِلٌ عَلَيْهِمَا بِقَلْبِهِ وَوَجْهِهِ إِلَّا وَجَبَتْ لَهُ الْجَنَّةُ قَالَ فَقُلْتُ مَا أَجْوَدَ هَذِهِ فَإِذَا قَائِلٌ بَيْنَ يَدَيَّ يَقُولُ الَّتِي قَبْلَهَا أَجْوَدُ فَنَظَرْتُ فَإِذَا عُمَرُ قَالَ إِنِّي قَدْ رَأَيْتُكَ جِئْتَ آنِفًا قَالَ مَا مِنْكُمْ مِنْ أَحَدٍ يَتَوَضَّأُ فَيُبْلِغُ أَوْ فَيُسْبِغُ الْوَضُوءَ ثُمَّ يَقُولُ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُ اللَّهِ وَرَسُولُهُ إِلَّا فُتِحَتْ لَهُ أَبْوَابُ الْجَنَّةِ الثَّمَانِيَةُ يَدْخُلُ مِنْ أَيِّهَا شَاءَ و حَدَّثَنَاه أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ يَزِيدَ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلَانِيِّ وَأَبِي عُثْمَانَ عَنْ جُبَيْرِ بْنِ نُفَيْرِ بْنِ مَالِكٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ عُقْبَةَ بْنِ عَامِرٍ الْجُهَنِيِّ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَذَكَرَ مِثْلَهُ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ فَقَالَ أَشْهَدُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لَا شَرِيكَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ
Ба ман [Муҳаммад бин Ҳотим бин Маймун] ба мо [Абдурраҳмон бин Маҳдӣ] ба мо [Муовия бин Солеҳ] аз [Рабиа] - яъне Ибни Язид - аз [Абу Идрис ал-Хавлонӣ] аз [Уқба бин Омир] нақл кардааст. - дар ривояти дигар омадааст - Ва ӯ ба ман [Абу Усмон] аз [Ҷубайр бин Нуфайр] аз [Уқба бин Омир] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: "Мо шутурҳоро мечаронидем, сипас шаб фаро расид, пас ман онҳоро бо хӯроки шом истироҳат додам. Сипас ман Паёмбарро ёфтам, ки бо мардум истода сӯҳбат мекард. Ва аз баъзе суханони ӯ, ки шунидам, инҳо буданд: "Мусалмоне нест, ки таҳорат кунад ва сипас таҳорати худро пурра кунад, сипас ду ракъат бо дил ва рӯяш ба тарафи дигар намоз гузорад, магар ин ки биҳишт барояш воҷиб бошад". Уқба гуфт: "Пас ман гуфтам: "Ин чӣ қадар хуб аст", ногаҳон сухангӯе дар пеши ман гуфт: "Қаблан беҳтар аст". Вақте ки ман нигоҳ кардам, [Умар] буд." Уқба гуфт: «Ба ростӣ, ман шуморо дидам, ки ҳозир меоед». Умар гуфт: «Ҳеҷ кас аз шумо таҳорат намекунад, сипас таҳорат мекунад ё таҳораташро пурра мекунад ва сипас шаҳодат намедиҳад, ки ҷуз Аллоҳ худое сазовори ибодат нест ва Муҳаммад банда ва расули ӯст, балки ҳашт дарвозаи биҳишт барои ӯ кушода мешавад. Ӯ аз ҳар дарвозае, ки хоҳад, ворид мешавад». Ва ба мо гуфта шудааст, ки [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо гуфтааст, ки [Зайд бин ал-Ҳубоб] ба мо гуфтааст, ки [Муовия бин Солеҳ] аз [Рабиа бин Язид] аз [Абу Идрис ал-Хавлонӣ] ва [Абу Усмон] аз [Ҷубайр бин Нуфайр бин Молик ал-Ҳадрамӣ] аз [Уқба бин Амир ал-Ҷуҳанӣ] ба мо гуфтааст, ки Паёмбар (с) гуфтааст Сипас ӯ ҳадисе ба ин монандро зикр кард, танҳо гуфт: «Ҳар кӣ шаҳодат диҳад, ки ҳеҷ худое сазовори ибодат нест, ҷуз Аллоҳи ягона, Ӯ шарике надорад ва ман шаҳодат медиҳам, ки Муҳаммад банда ва расули ӯст».
Hadith
Imam Muslim : 346
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى بْنِ عُمَارَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ الْأَنْصَارِيِّ وَكَانَتْ لَهُ صُحْبَةٌ قَالَ قِيلَ لَهُ تَوَضَّأْ لَنَا وُضُوءَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَدَعَا بِإِنَاءٍ فَأَكْفَأَ مِنْهَا عَلَى يَدَيْهِ فَغَسَلَهُمَا ثَلَاثًا ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَهُ فَاسْتَخْرَجَهَا فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ مِنْ كَفٍّ وَاحِدَةٍ فَفَعَلَ ذَلِكَ ثَلَاثًا ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَهُ فَاسْتَخْرَجَهَا فَغَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثًا ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَهُ فَاسْتَخْرَجَهَا فَغَسَلَ يَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ مَرَّتَيْنِ مَرَّتَيْنِ ثُمَّ أَدْخَلَ يَدَهُ فَاسْتَخْرَجَهَا فَمَسَحَ بِرَأْسِهِ فَأَقْبَلَ بِيَدَيْهِ وَأَدْبَرَ ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَيْهِ إِلَى الْكَعْبَيْنِ ثُمَّ قَالَ هَكَذَا كَانَ وُضُوءُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ و حَدَّثَنِي الْقَاسِمُ بْنُ زَكَرِيَّاءَ حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ عَنْ سُلَيْمَانَ هُوَ ابْنُ بِلَالٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ الْكَعْبَيْنِ و حَدَّثَنِي إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ يَحْيَى بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَقَالَ مَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثَلَاثًا وَلَمْ يَقُلْ مِنْ كَفٍّ وَاحِدَةٍ وَزَادَ بَعْدَ قَوْلِهِ فَأَقْبَلَ بِهِمَا وَأَدْبَرَ بَدَأَ بِمُقَدَّمِ رَأْسِهِ ثُمَّ ذَهَبَ بِهِمَا إِلَى قَفَاهُ ثُمَّ رَدَّهُمَا حَتَّى رَجَعَ إِلَى الْمَكَانِ الَّذِي بَدَأَ مِنْهُ وَغَسَلَ رِجْلَيْهِ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ بِشْرٍ الْعَبْدِيُّ حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا وُهَيْبٌ حَدَّثَنَا عَمْرُو بْنُ يَحْيَى بِمِثْلِ إِسْنَادِهِمْ وَاقْتَصَّ الْحَدِيثَ وَقَالَ فِيهِ فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْشَقَ وَاسْتَنْثَرَ مِنْ ثَلَاثِ غَرَفَاتٍ وَقَالَ أَيْضًا فَمَسَحَ بِرَأْسِهِ فَأَقْبَلَ بِهِ وَأَدْبَرَ مَرَّةً وَاحِدَةً قَالَ بَهْزٌ أَمْلَى عَلَيَّ وُهَيْبٌ هَذَا الْحَدِيثَ و قَالَ وُهَيْبٌ أَمْلَى عَلَيَّ عَمْرُو بْنُ يَحْيَى هَذَا الْحَدِيثَ مَرَّتَيْنِ
Ба ман [Муҳаммад ибни Шаббо] ба мо [Холид ибни Абдуллоҳ] аз [Амр ибни Яҳё ибни Умара] аз [падараш] аз [Абдуллоҳ ибни Зайд ибни Ашим ал-Ансорӣ] нақл кардааст, ки яке аз ёронаш гуфтааст, ки як бор аз ӯ пурсида шудааст: «Ба мо нишон деҳ, ки чӣ тавр Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) таҳорат мекунад!» Сипас Абдуллоҳ як зарфи об хост, сипас каме обро ба ду кафи дасташ рехт ва се маротиба шуст. Сипас дасташро ба зарф андохт, то обро бо дасташ ҷамъ кунад ва даҳонашро бишӯяд ва обро ба бинияш бо ҳамон об се маротиба аз як кафи дасташ резад. Сипас боз обро ҷамъ кард ва се маротиба рӯяшро шуст. Баъд аз ин, боз бо дастонаш ҷамъ кард ва сипас дастонашро то оринҷҳояш ду ё ду маротиба шуст. Сипас боз ӯро ҷамъ кард ва бо дастонаш аз пеши сараш то пушт сарашро пок кард ва сипас пойҳояшро то буҷулакҳояш шуст. Баъд аз ин, ӯ гуфт: «Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам чунин таҳорат мегирифтанд». Ва ба ман гуфтаанд, ки [Қосим бин Закариё] ба мо [Холид бин Махлад] аз [Сулаймон] гуфтааст, ки ӯ Ибни Билол аст, аз [Амр бин Яҳё] бо ин иснод, мисли ҳадис ва калимаи «ал-Каъбайн»-ро зикр накардааст. Ва ба ман гуфтааст, ки [Исҳоқ бин Мусо ал-Ансорӣ] ба мо [Маън] ба мо [Молик бин Анас] аз [Амр бин Яҳё] бо ин иснод гуфтааст ва ӯ зикр кардааст, ки «Абдуллоҳ даҳонашро ғарғара кард ва се маротиба истинзор кард» ва «аз як даст» нагуфт. Ва пас аз суханонаш илова кард: «Сипас онро аз пеш ва пушт ғун кард ва аз пешонии сараш оғоз кард. Сипас бо ҳарду аз пешонии худ оғоз кард ва сипас онҳоро то он даме ки ба ҷои аслие, ки аз он оғоз карда буд, баргардонд. Сипас пойҳояшро шуст». Ба мо нақл кардааст [Абдурраҳмон бин Бисир ал-Абдӣ] ба мо нақл кардааст [Баҳз] ба мо нақл кардааст [Вуҳайб] ба мо [Амр бин Яҳё]-ро бо мисолҳои исноди онҳо нақл кардааст ва сипас ҳадисро ривоят кардааст. Ва дар он зикр шудааст: «Сипас даҳонашро мешӯяд ва вастинсоқ - обро ба бинии худ андохт - сипас обро аз бинии худ берун овард - се маротиба». Ва инчунин гуфтааст: «Сипас сарашро молиш дод ва як маротиба аз пеш ба қафо сар кард». Баҳз гуфт: «Вуҳайб ин ҳадисро ба ман дикта кард». Ва Вуҳайб гуфт: «Амр бин Яҳё ин ҳадисро ду маротиба ба ман дикта кард».
Hadith
Imam Muslim : 347
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ مَعْرُوفٍ ح و حَدَّثَنِي هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَيْلِيُّ وَأَبُو الطَّاهِرِ قَالُوا حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي عَمْرُو بْنُ الْحَارِثِ أَنَّ حَبَّانَ بْنَ وَاسِعٍ حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَاهُ حَدَّثَهُ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ زَيْدِ بْنِ عَاصِمٍ الْمَازِنِيَّ يَذْكُرُ أَنَّهُ رَأَى رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ فَمَضْمَضَ ثُمَّ اسْتَنْثَرَ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثًا وَيَدَهُ الْيُمْنَى ثَلَاثًا وَالْأُخْرَى ثَلَاثًا وَمَسَحَ بِرَأْسِهِ بِمَاءٍ غَيْرِ فَضْلِ يَدِهِ وَغَسَلَ رِجْلَيْهِ حَتَّى أَنْقَاهُمَا قَالَ أَبُو الطَّاهِرِ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ الْحَارِثِ
[Ҳорун бин Маъруф] ба мо нақл кардааст - дар ривояти дигар зикр шудааст - Ва [Ҳорун бин Саъид ал-Айлӣ] ба мо нақл кардааст ва [Абу Соҳир] гуфтанд: [Ибни Ваҳҳоб] ба мо [Амр бин ал-Ҳорис] гуфтааст, ки [Ҳаббон бин Воси] ба ӯ гуфтааст, ки [падараш] ба ӯ гуфтааст, ки ӯ аз [Абдуллоҳ бин Зайд бин Осим ал-Мазинӣ] шунидааст, ки ӯ Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидааст, ки таҳорат кардааст, сипас даҳонашро бишӯяд, сипас обро ба бинии худ андохта, сипас рӯйашро се маротиба, дасти росташро се маротиба ва дасти чапашро се маротиба бишӯяд, сипас сарашро бо обе, ки аз дастонаш боқӣ намондааст, пок кунад ва пойҳояшро то он даме, ки тоза шаванд, бишӯяд. [Абу Соҳир] гуфт: [Ибни Ваҳҳоб] ба мо аз [Амр бин ал-Ҳорис] нақл кардааст.
Hadith
Imam Muslim : 348
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَعَمْرٌو النَّاقِدُ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ جَمِيعًا عَنْ ابْنِ عُيَيْنَةَ قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ الْأَعْرَجِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا اسْتَجْمَرَ أَحَدُكُمْ فَلْيَسْتَجْمِرْ وِتْرًا وَإِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَلِيَجْعَلْ فِي أَنْفِهِ مَاءً ثُمَّ لِيَنْتَثِرْ
Ба мо [Қутайба бин Саид] ва [Амру ан-Нақид] ва [Муҳаммад бин Абдуллоҳ бин Нумайр] ҳама аз [Ибни Уяйна] ривоят кардаанд, [Қутайба] гуфтааст, ба мо [Суфён] аз [Абу-з-Зинод] аз [ал-Аъроҷ] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст ва ӯ онро то Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) нақл кардааст, ки фармуданд: «Вақте ки яке аз шумо бо сангҳо таҳорат кунад, бояд бо шумори тоқ таҳорат кунад ва вақте таҳорат кунад, бояд обро ба биниаш андозад ва сипас обро берун кунад».
Hadith
Imam Muslim : 349
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ بْنُ هَمَّامٍ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ عَنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ أَحَادِيثَ مِنْهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا تَوَضَّأَ أَحَدُكُمْ فَلْيَسْتَنْشِقْ بِمَنْخِرَيْهِ مِنْ الْمَاءِ ثُمَّ لِيَنْتَثِرْ
Ба мо [Муҳаммад бин Рофи] нақл кардааст, ба мо [Абдурраззоқ бин Ҳаммом] ба мо [Маъмар] аз [Ҳаммом бин Мунаббиҳ] нақл кардааст, гуфт ӯ гуфт: ин чизест, ки [Абу Ҳурайра] аз Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба мо нақл кардааст, сипас ӯ ҳадисҳоеро аз ӯ зикр кард, Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфт: "Агар яке аз шумо ҳангоми таҳорат кардан обро бо ҳарду бинӣ нафас кашад ва сипас онро берун оварад".
Hadith
Imam Muslim : 350
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي إِدْرِيسَ الْخَوْلَانِيِّ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ فَلْيَسْتَنْثِرْ وَمَنْ اسْتَجْمَرَ فَلْيُوتِرْ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ حَدَّثَنَا حَسَّانُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ ح و حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَخْبَرَنِي أَبُو إِدْرِيسَ الْخَوْلَانِيُّ أَنَّهُ سَمِعَ أَبَا هُرَيْرَةَ وَأَبَا سَعِيدٍ الْخُدْرِيَّ يَقُولَانِ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ
Ӯ ба мо [Яҳё бин Яҳё] нақл карда, гуфт: «Ман онро дар ҳузури [Молик] хондам; аз [Ибни Сайҳоб] аз падарам [Идрис ал-Хавлонӣ] аз [Абу Ҳурайра] гуфтаанд, ки Паёмбари Худо (с) фармуданд: «Ҳар кӣ таҳорат кунад, бояд таҳорат кунад - бигзор об аз бинии худ берун ояд - ва ҳар кӣ истиҷмор кунад - худро бо санг пок кунад - бояд адади тоқро бигирад». Ба мо [Саид бин Мансур] ба мо [Ҳасан бин Иброҳим] ба мо [Юнус бин Язид] нақл кардааст - дар ривояти дигар гуфта шудааст - Ва ба ман гуфта шудааст, ки [Ҳармала бин Яҳё] ба мо хабар додааст [Ибни Ваҳҳоб] ба ман хабар додааст [Юнус] аз [Ибни Шиҳоб] ба ман [Абу Идрис ал-Хавлонӣ] хабар додааст, ки ӯ [Абу Ҳурайра] ва [Абу Саид ал-Худрӣ] ҳарду мегӯянд: «Расули Худо (с) чунон ки дар ҳадис гуфтаанд».
Hadith
Imam Muslim : 351
حَدَّثَنِي بِشْرُ بْنُ الْحَكَمِ الْعَبْدِيُّ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي الدَّرَاوَرْدِيَّ عَنْ ابْنِ الْهَادِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عِيسَى بْنِ طَلْحَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا اسْتَيْقَظَ أَحَدُكُمْ مِنْ مَنَامِهِ فَلْيَسْتَنْثِرْ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ فَإِنَّ الشَّيْطَانَ يَبِيتُ عَلَى خَيَاشِيمِهِ
Ба ман гуфтаанд, ки [Бисир бин ал-Ҳакам ал-Абдӣ] ба мо [Абдул-Азиз] - яъне ад-Даровардӣ - аз [Ибни ал-Ҳод] аз [Муҳаммад бин Иброҳим] аз [Исо бин Талҳа] аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар гоҳ яке аз шумо аз хобаш бедор шавад, се маротиба об аз бинияш берун кунад, зеро шайтон шабро бар болои бинии худ гузарондааст».
Hadith
Imam Muslim : 352
حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا اسْتَجْمَرَ أَحَدُكُمْ فَلْيُوتِرْ
Ба мо [Исҳоқ бин Иброҳим] ва [Муҳаммад бин Рофиъ] гуфтааст, ки Ибни Рофиъ ба мо [Абдурраззоқ] гуфтааст, ба мо [Ибни Ҷурайҷ] ба ман [Абу Зубайр] гуфтааст, ки аз Ҷобир бин Абдуллоҳ шунидааст, ки мегӯяд: «Расули Худо (с) фармуд: «Агар яке аз шумо истиҷмор бошад - бо санг пок шавад -, пас бигзор адади тоқро бигирад».
Hadith
Imam Muslim : 353
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَيْلِيُّ وَأَبُو الطَّاهِرِ وَأَحْمَدُ بْنُ عِيسَى قَالُوا أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ عَنْ مَخْرَمَةَ بْنِ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ سَالِمٍ مَوْلَى شَدَّادٍ قَالَ دَخَلْتُ عَلَى عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمَ تُوُفِّيَ سَعْدُ بْنُ أَبِي وَقَّاصٍ فَدَخَلَ عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ فَتَوَضَّأَ عِنْدَهَا فَقَالَتْ يَا عَبْدَ الرَّحْمَنِ أَسْبِغْ الْوُضُوءَ فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ و حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي حَيْوَةُ أَخْبَرَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ مَوْلَى شَدَّادِ بْنِ الْهَادِ حَدَّثَهُ أَنَّهُ دَخَلَ عَلَى عَائِشَةَ فَذَكَرَ عَنْهَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ وَأَبُو مَعْنٍ الرَّقَاشِيُّ قَالَا حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ حَدَّثَنِي يَحْيَى بْنُ أَبِي كَثِيرٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَوْ حَدَّثَنَا أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ حَدَّثَنِي سَالِمٌ مَوْلَى الْمَهْرِيِّ قَالَ خَرَجْتُ أَنَا وَعَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي بَكْرٍ فِي جَنَازَةِ سَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ فَمَرَرْنَا عَلَى بَابِ حُجْرَةِ عَائِشَةَ فَذَكَرَ عَنْهَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِثْلَهُ حَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ أَعْيَنَ حَدَّثَنَا فُلَيْحٌ حَدَّثَنِي نُعَيْمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ سَالِمٍ مَوْلَى شَدَّادِ بْنِ الْهَادِ قَالَ كُنْتُ أَنَا مَعَ عَائِشَةَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهَا فَذَكَرَ عَنْهَا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ
Ба мо [Ҳорун бин Саъид ал-Айлӣ] ва [Абу Тоҳир] нақл кардааст ва [Аҳмад бин Исо] гуфтанд, ки ба мо [Абдуллоҳ бин Ваҳб] нақл кардааст аз [Маҳрама бин Букайр] аз [падараш] аз [Салим], ки ғуломи собиқи Сайддод буд, ӯ гуфт: «Ман рӯзи вафоти Саъд бин Абу Ваққош назди [Оиша], ҳамсари Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам, омадам. Сипас Абдурраҳмон бин Абубакр даромад ва дар паҳлӯяш таҳорат кард, сипас Оиша гуфт: «Эй Абдурраҳмон, таҳорати худро пурра кун, зеро ман шунидам, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегуфт: «Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста намешаванд». Ва ба мо [Ҳармала бин Яҳё] ба мо хабар додааст, ба мо хабар додааст, ба мо [Ҳайва] ба мо [Муҳаммад бин Абдурраҳмон] хабар додааст, ки [Абу Абдуллоҳ] ғуломи собиқи Сайддод бин ал-Ҳод, ба ӯ гуфтааст, ки ӯ як бор дар хонаи [Оиша] таваққуф кардааст сипас ӯ ҳадисе аз ӯ, аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо ҳадиси монанд, зикр кардааст. Ба мо [Муҳаммад бин Ҳотим] ва [Абу Маън ар-Рақосӣ] гуфтанд, ки [Умар бин Юнус] ба мо [Икрима бин Аммор] ба мо [Яҳё бин Абу Касир] гуфт, ба ман гуфт, ё мо [Абу Салама бин Абдурраҳмон] ба мо [Салим] ба ғуломи собиқи Маҳрӣ гуфт, гуфт: «Ман ва Абдурраҳмон бин Абу Бакр барои расонидани ҷасади Саъд бин Абу Ваққош берун омадем, сипас аз дари ҳуҷраи [Оиша] гузаштем сипас вай ҳадисе аз худ аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам, ба монанди он ҳадис, зикр кард». Ба мо [Салама бин Шабиб] ба мо [Ҳасан бин Аъён] ба мо [Нуъайм бин Абдуллоҳ] аз [Салим] ғуломи собиқ Сайддод бин ал-Ҳод, нақл кардааст, ӯ гуфт: «Ман бо [Оиша] разияллоҳу анҳо будам...» сипас ӯ ҳадисе аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва салламро, ба монанди он ҳадис, зикр кард.
Hadith
Imam Muslim : 354
و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ ح و حَدَّثَنَا إِسْحَقُ أَخْبَرَنَا جَرِيرٌ عَنْ مَنْصُورٍ عَنْ هِلَالِ بْنِ يِسَافٍ عَنْ أَبِي يَحْيَى عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ رَجَعْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ مَكَّةَ إِلَى الْمَدِينَةِ حَتَّى إِذَا كُنَّا بِمَاءٍ بِالطَّرِيقِ تَعَجَّلَ قَوْمٌ عِنْدَ الْعَصْرِ فَتَوَضَّئُوا وَهُمْ عِجَالٌ فَانْتَهَيْنَا إِلَيْهِمْ وَأَعْقَابُهُمْ تَلُوحُ لَمْ يَمَسَّهَا الْمَاءُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ و حَدَّثَنَاه أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ كِلَاهُمَا عَنْ مَنْصُورٍ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِ شُعْبَةَ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ وَفِي حَدِيثِهِ عَنْ أَبِى يَحْيَى الْأَعْرَجِ
Ва ба мо нақл кардааст [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо нақл кардааст [Ҷарир]. -дар ривояти дигар гуфта шудааст - Ва баъд аз он ки [Исҳоқ] ба мо нақл кардааст [Ҷарир] аз [Мансур] аз [Ҳилол бин Юсуф] аз [Абу Яҳё] аз [Абдуллоҳ бин Амр] гуфт: "Рӯзе мо бо Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз Макка ба Мадина баргаштем. Дар миёнаи роҳ, вақте ки ба ҷое расидем, ки об дошт, гурӯҳе аз одамонро дидем, ки барои таҳорат шитоб мекарданд, зеро вақти аср ба охир расида буд. Вақте ки мо ба онҳо наздик шудем, пошнаҳои онҳоро хушк ва бо об тар накарда дидем. Пас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: "Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста нашудаанд. Таҳоратонро дуруст анҷом диҳед". Ва ба мо нақл кардааст [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Воқӣ] аз [Суфён] нақл кардааст. -дар ривояти дигар омадааст- Ва ба мо [Ибни Мутсанна] ва [Ибни Басиёр] гуфтаанд, ки ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] гуфтааст, ки ӯ гуфтааст, ба мо [Шуъба] ҳардуи онҳоро аз [Мансур] бо ин иснод гуфтааст ва дар ҳадиси Шуъба гуфтае нест, ки "Ваҳдати худро комил кунед" ва дар ҳадиси [Абу Яҳё ал-Аъроҷ] омадааст.
Hadith
Imam Muslim : 355
حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ وَأَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ جَمِيعًا عَنْ أَبِي عَوَانَةَ قَالَ أَبُو كَامِلٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ يُوسُفَ بْنِ مَاهَكَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ تَخَلَّفَ عَنَّا النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفَرٍ سَافَرْنَاهُ فَأَدْرَكَنَا وَقَدْ حَضَرَتْ صَلَاةُ الْعَصْرِ فَجَعَلْنَا نَمْسَحُ عَلَى أَرْجُلِنَا فَنَادَى وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ
Ба мо [Шайбон бин Фаррух] ва [Абу Комил ал-Ҷаҳдарӣ] ҳама чизро аз [Абу Авона] нақл кардааст, [Абу Комил] гуфтааст, ба мо [Абу Бисир] аз [Юсуф бин Маҳак] аз [Абдуллоҳ бин Амр] гуфтааст: «Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) моро дар сафаре, ки мо мерафтем, тарк карданд, пас мо ӯро вақте ёфтем, ки вақти намози аср фаро расид, пас мо ба шустани пойҳоямон шурӯъ кардем, ки ногаҳон ӯ гуфт: «Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста намешаванд. Таҳоратонро дуруст анҷом диҳед».
Hadith
Imam Muslim : 356
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ سَلَّامٍ الْجُمَحِيُّ حَدَّثَنَا الرَّبِيعُ يَعْنِي ابْنَ مُسْلِمٍ عَنْ مُحَمَّدٍ وَهُوَ ابْنُ زِيَادٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَجُلًا لَمْ يَغْسِلْ عَقِبَيْهِ فَقَالَ وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ
[Абдурраҳмон ибни Саллам ал-Ҷумаҳӣ] ба мо [ар-Рабӣ] - яъне ибни Муслим - аз [Муҳаммад] - яъне Ибни Зиёд - аз [Абу Ҳурайра] ривоят кардааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мардеро дид, ки пошнаҳояшро нашустааст, пас гуфт: «Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста нашудаанд».
Hadith
Imam Muslim : 357
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالُوا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ شُعْبَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ زِيَادٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّهُ رَأَى قَوْمًا يَتَوَضَّئُونَ مِنْ الْمَطْهَرَةِ فَقَالَ أَسْبِغُوا الْوُضُوءَ فَإِنِّي سَمِعْتُ أَبَا الْقَاسِمِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ وَيْلٌ لِلْعَرَاقِيبِ مِنْ النَّارِ
Онҳо ба мо [Қутайба] ва [Абубакр бин Абу Шайба] ва [Абу Қурайб] гуфтанд, онҳо ба мо [Воки] аз [Шуъба] аз [Муҳаммад бин Зиёд] аз [Абу Ҳурайра] гуфтанд, ки ӯ гурӯҳе аз одамонро дид, ки барои пок шудан таҳорат мекунанд, бинобар ин гуфт: «Таҳоратро комил кунед, зеро ман аз Абулқосим алайҳиссалом шунидам, ки мегуфт: «Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста намешаванд».
Hadith
Imam Muslim : 358
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ سُهَيْلٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْلٌ لِلْأَعْقَابِ مِنْ النَّارِ
Ба ман [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо [Ҷарир] нақл кардааст, аз [Суҳайл] аз [падараш] аз [Абу Ҳурайра] гуфтааст: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Вой бар пошнаҳое, ки бо оби таҳорат бо оташи дӯзах шуста намешаванд».
Hadith
Imam Muslim : 359
حَدَّثَنِي سَلَمَةُ بْنُ شَبِيبٍ حَدَّثَنَا الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَعْيَنَ حَدَّثَنَا مَعْقِلٌ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ أَخْبَرَنِي عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَنَّ رَجُلًا تَوَضَّأَ فَتَرَكَ مَوْضِعَ ظُفُرٍ عَلَى قَدَمِهِ فَأَبْصَرَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ ارْجِعْ فَأَحْسِنْ وُضُوءَكَ فَرَجَعَ ثُمَّ صَلَّى
Ба ман гуфтаанд, ки [Салама ибни Сайаб] ба мо [Ҳасан ибни Муҳаммад ибни Аъён] ба мо [Маъқил] ба [Абуаз-Зубайр] ба [Ҷобир] ба ман [Умар ибни Хаттоб] гуфтааст, ки марде таҳорат карда, як ҷои хушки нохунро дар пояш гузоштааст, вақте ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ӯро дид, гуфт: «Баргард ва таҳорати худро беҳтар кун». Пас баргашт ва намоз гузошт.
Hadith
Imam Muslim : 360
حَدَّثَنَا سُوَيْدُ بْنُ سَعِيدٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ ح و حَدَّثَنَا أَبُو الطَّاهِرِ وَاللَّفْظُ لَهُ أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ عَنْ مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ عَنْ سُهَيْلِ بْنِ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا تَوَضَّأَ الْعَبْدُ الْمُسْلِمُ أَوْ الْمُؤْمِنُ فَغَسَلَ وَجْهَهُ خَرَجَ مِنْ وَجْهِهِ كُلُّ خَطِيئَةٍ نَظَرَ إِلَيْهَا بِعَيْنَيْهِ مَعَ الْمَاءِ أَوْ مَعَ آخِرِ قَطْرِ الْمَاءِ فَإِذَا غَسَلَ يَدَيْهِ خَرَجَ مِنْ يَدَيْهِ كُلُّ خَطِيئَةٍ كَانَ بَطَشَتْهَا يَدَاهُ مَعَ الْمَاءِ أَوْ مَعَ آخِرِ قَطْرِ الْمَاءِ فَإِذَا غَسَلَ رِجْلَيْهِ خَرَجَتْ كُلُّ خَطِيئَةٍ مَشَتْهَا رِجْلَاهُ مَعَ الْمَاءِ أَوْ مَعَ آخِرِ قَطْرِ الْمَاءِ حَتَّى يَخْرُجَ نَقِيًّا مِنْ الذُّنُوبِ
Ба мо [Сувайд ибни Саъид] аз [Молик ибни Анас] нақл кардааст. -дар ривояти дигар омадааст, ки - Ва ба мо [Абу Тоҳир] нақл кардааст ва лафоҷ ба ӯ тааллуқ дорад, ба мо [Абдуллоҳ ибни Ваҳб] аз [Молик ибни Анас] аз [Суҳайл ибни Абу Солеҳ] аз [падараш] аз [Абу Ҳурайра] нақл кардааст, ки Паёмбари Худо (с) фармуданд: "Вақте ки мусалмон ё мӯъмин таҳорат мекунад ва рӯяшро мешуяд, он аз рӯяш берун меояд, ҳамаи хатогиҳое, ки бо чашмонаш ҳангоми фурӯ рафтани оби таҳорат ё бо нӯги қатраҳои об дида буд. Вақте ки дастонашро мешуяд, ҳамаи хатогиҳое, ки дастонаш содир кардаанд, бо фурӯ рафтани об ё бо нӯги қатраҳои об аз дастонаш берун мешаванд, то он даме ки аз гуноҳ пок берун ояд".
