Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 321
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ حَدَّثَنَا حَاجِبُ بْنُ عُمَرَ أَبُو خُشَيْنَةَ الثَّقَفِيُّ حَدَّثَنَا الْحَكَمُ بْنُ الْأَعْرَجِ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَدْخُلُ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفًا بِغَيْرِ حِسَابٍ قَالُوا مَنْ هُمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ هُمْ الَّذِينَ لَا يَسْتَرْقُونَ وَلَا يَتَطَيَّرُونَ وَلَا يَكْتَوُونَ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ
Ба ман гуфтанд, ки [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо [Абдушшамад бин Абдул Ворис] ба мо [Ҳоҷиб бин Умар Абу Ҳусайна ас-Сақафӣ] ба мо [ал-Ҳакам бин ал-Аъроҷ] аз [Имрон бин Ҳусайн] гуфтааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳафтод ҳазор нафар аз уммати ман бе ҳисоб ба биҳишт дохил мешаванд». Онҳо пурсиданд: «Эй Паёмбари Худо, онҳо кистанд?» Ӯ ҷавоб дод: «Онҳо касоне ҳастанд, ки руқя намекунанд, татайюр намекунанд ва табобат намекунанд ва ба Парвардигорашон таваккал мекунанд».
Hadith
Imam Muslim : 322
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ يَعْنِي ابْنَ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ سَهْلِ بْنِ سَعْدٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَيَدْخُلَنَّ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِي سَبْعُونَ أَلْفًا أَوْ سَبْعُ مِائَةِ أَلْفٍ لَا يَدْرِي أَبُو حَازِمٍ أَيَّهُمَا قَالَ مُتَمَاسِكُونَ آخِذٌ بَعْضُهُمْ بَعْضًا لَا يَدْخُلُ أَوَّلُهُمْ حَتَّى يَدْخُلَ آخِرُهُمْ وُجُوهُهُمْ عَلَى صُورَةِ الْقَمَرِ لَيْلَةَ الْبَدْرِ
Ба мо гуфта шудааст, ки [Қутайба бин Саъд] ба мо [Абдул Азиз] - яъне Ибни Абу Ҳозим - аз [Абу Ҳозим] аз [Саҳл бин Саъд] гуфтааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳафтод ҳазор нафар аз уммати ман ба биҳишт медароянд, ё ҳафтсад ҳазор - Абу Ҳозим намедонад, ки кадомашро гуфтааст - онҳо ба оғӯши якдигар медароянд, ба тавре ки шахси аввал то охирини онҳо дохил нашавад, ворид намешавад. Чеҳраҳои онҳо мисли нури моҳи пурра буданд».
Hadith
Imam Muslim : 323
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا حُصَيْنُ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ فَقَالَ أَيُّكُمْ رَأَى الْكَوْكَبَ الَّذِي انْقَضَّ الْبَارِحَةَ قُلْتُ أَنَا ثُمَّ قُلْتُ أَمَا إِنِّي لَمْ أَكُنْ فِي صَلَاةٍ وَلَكِنِّي لُدِغْتُ قَالَ فَمَاذَا صَنَعْتَ قُلْتُ اسْتَرْقَيْتُ قَالَ فَمَا حَمَلَكَ عَلَى ذَلِكَ قُلْتُ حَدِيثٌ حَدَّثَنَاهُ الشَّعْبِيُّ فَقَالَ وَمَا حَدَّثَكُمْ الشَّعْبِيُّ قُلْتُ حَدَّثَنَا عَنْ بُرَيْدَةَ بْنِ حُصَيْبٍ الْأَسْلَمِيِّ أَنَّهُ قَالَ لَا رُقْيَةَ إِلَّا مِنْ عَيْنٍ أَوْ حُمَةٍ فَقَالَ قَدْ أَحْسَنَ مَنْ انْتَهَى إِلَى مَا سَمِعَ وَلَكِنْ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عُرِضَتْ عَلَيَّ الْأُمَمُ فَرَأَيْتُ النَّبِيَّ وَمَعَهُ الرُّهَيْطُ وَالنَّبِيَّ وَمَعَهُ الرَّجُلُ وَالرَّجُلَانِ وَالنَّبِيَّ لَيْسَ مَعَهُ أَحَدٌ إِذْ رُفِعَ لِي سَوَادٌ عَظِيمٌ فَظَنَنْتُ أَنَّهُمْ أُمَّتِي فَقِيلَ لِي هَذَا مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَوْمُهُ وَلَكِنْ انْظُرْ إِلَى الْأُفُقِ فَنَظَرْتُ فَإِذَا سَوَادٌ عَظِيمٌ فَقِيلَ لِي انْظُرْ إِلَى الْأُفُقِ الْآخَرِ فَإِذَا سَوَادٌ عَظِيمٌ فَقِيلَ لِي هَذِهِ أُمَّتُكَ وَمَعَهُمْ سَبْعُونَ أَلْفًا يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ وَلَا عَذَابٍ ثُمَّ نَهَضَ فَدَخَلَ مَنْزِلَهُ فَخَاضَ النَّاسُ فِي أُولَئِكَ الَّذِينَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ بِغَيْرِ حِسَابٍ وَلَا عَذَابٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ فَلَعَلَّهُمْ الَّذِينَ صَحِبُوا رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَقَالَ بَعْضُهُمْ فَلَعَلَّهُمْ الَّذِينَ وُلِدُوا فِي الْإِسْلَامِ وَلَمْ يُشْرِكُوا بِاللَّهِ وَذَكَرُوا أَشْيَاءَ فَخَرَجَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا الَّذِي تَخُوضُونَ فِيهِ فَأَخْبَرُوهُ فَقَالَ هُمْ الَّذِينَ لَا يَرْقُونَ وَلَا يَسْتَرْقُونَ وَلَا يَتَطَيَّرُونَ وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ فَقَامَ عُكَّاشَةُ بْنُ مِحْصَنٍ فَقَالَ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَقَالَ أَنْتَ مِنْهُمْ ثُمَّ قَامَ رَجُلٌ آخَرُ فَقَالَ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَقَالَ سَبَقَكَ بِهَا عُكَّاشَةُ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ عَنْ حُصَيْنٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ حَدَّثَنَا ابْنُ عَبَّاسٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عُرِضَتْ عَلَيَّ الْأُمَمُ ثُمَّ ذَكَرَ بَاقِيَ الْحَدِيثِ نَحْوَ حَدِيثِ هُشَيْمٍ وَلَمْ يَذْكُرْ أَوَّلَ حَدِيثِهِ
Ба мо [Саид бин Мансур] ба мо [Ҳушайм] ба мо [Ҳушайн бин Абдурраҳмон] гуфт: «Ман бо [Саид бин Ҷубайр] будам, сипас ӯ пурсид: «Кадоме аз шумо дишаб ситораи тирандозро дид?» Ман ҷавоб додам: «Ҳам», сипас гуфтам: «Аммо ман дар намоз нахондам, зеро ҳайвон маро неш зад». Сипас Саид гуфт: «Пас чӣ кор мекунед?» Ман ҷавоб додам: «Ман руқя талаб мекунам». Саид пурсид: «Чӣ шуморо водор кард, ки ин корро кунед?» Ман ҷавоб додам: «Ҳадисе, ки [аш-Шаъбӣ] ривоят кардааст». Саид боз пурсид: «Шаъбӣ ба шумо чӣ гуфт?» Ман ҷавоб додам: «Ӯ аз [Бурайда бин Ҳушайб ал-Асламӣ] ба мо хабар додааст, ки гуфтааст: «Руқя вуҷуд надорад, магар ин ки аз сабаби заҳролудшавӣ ва гармӣ ба вуҷуд ояд». Пас Саъид ҷавоб дод: «Барои мардум хуб буд, ки мувофиқи он чизе, ки шунидаанд, амал кунанд, аммо [Ибни Аббос] аз Паёмбар (с) ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: «Худо маро ба якчанд гурӯҳ аз мардум нишон додааст. Сипас ман пайғамбареро бо гурӯҳе аз мардум дидам, ки бо ӯ буданд, инчунин пайғамбаре бо як ё ду мард ва пайғамбаре бе пайравонаш буд. Ногаҳон ба ман гурӯҳе аз одамон нишон дода шуд. Сипас ман фикр кардам, ки онҳо аз қавми ман ҳастанд. Аммо ба ман гуфта шуд: «Инҳо паёмбар Мусо алайҳиссалом ва қавми ӯ ҳастанд. Аммо ба уфуқ нигоҳ кун». Сипас ман нигоҳ кардам, маълум шуд, ки як гурӯҳ серкор ҳастанд. Сипас боз ба ман гуфта шуд: «Ба уфуқи дигар нигоҳ кун». Маълум шуд, ки дар он ҷо як гурӯҳ серкор низ ҳастанд. Ба ман гуфта шуд: «Ин қавми ту аст ва бо онҳо ҳафтод ҳазор нафар ҳастанд, ки бе азоб ва азоб ба биҳишт ворид мешаванд». Сипас Расулуллоҳ (с) бархост ва ба хонааш рафт. Мардум дар бораи касоне, ки бе маҳкум шудан ва азоб кашидан ба биҳишт ворид мешаванд, баҳс мекарданд. Сипас баъзе аз онҳо гуфтанд: «Шояд онҳо касоне бошанд, ки ҳамеша бо Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам буданд». Ҳамчунин касоне ҳастанд, ки мегӯянд: «Шояд онҳо одамоне бошанд, ки дар ислом таваллуд шудаанд ва ҳеҷ гоҳ ба Аллоҳ ширк наовардаанд». Онҳо андешаҳои худро баён карданд. Дар он вақт Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам барои пешвози онҳо баромад ва пурсид: «Шумо дар бораи чӣ сӯҳбат кардед?» Онҳо инчунин вазъиятро шарҳ доданд. Пас Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфт: «Онҳо одамоне ҳастанд, ки руқя намехӯранд, руқя намепурсанд, чизҳои бадро пешгӯӣ намекунанд ва танҳо ба Аллоҳ таваккал мекунанд». Уккося бин Миҳшон бархост ва гуфт: «Аз Аллоҳ дуо кунед, то ман аз онҳо бошам». Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфт: «Ту аз онҳо ҳастӣ». Сипас марди дигаре бархост ва гуфт: «Аз Аллоҳ дуо кунед, то ман аз онҳо бошам». Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтанд: «Уккасия пеш аз шумо буд». Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Муҳаммад бин Фудлайл] аз [Ҳусайн] ба мо [Саъид бин Ҷубайр] ба мо [Ибни Аббос] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Расул саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфт: «Ба ман қавме нишон дода шуд сипас ӯ баъзе аз ин ҳадисҳоро, ба монанди ҳадиси Ҳусаймро зикр кард ва аввали ҳадисро зикр накард».
Hadith
Imam Muslim : 324
حَدَّثَنَا هَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ حَدَّثَنَا أَبُو الْأَحْوَصِ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ لَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ تَكُونُوا رُبُعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ فَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ أَمَا تَرْضَوْنَ أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ فَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا شَطْرَ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَسَأُخْبِرُكُمْ عَنْ ذَلِكَ مَا الْمُسْلِمُونَ فِي الْكُفَّارِ إِلَّا كَشَعْرَةٍ بَيْضَاءَ فِي ثَوْرٍ أَسْوَدَ أَوْ كَشَعْرَةٍ سَوْدَاءَ فِي ثَوْرٍ أَبْيَضَ
Ба мо нақл кардааст [Ҳаннад бин ас-Сорӣ] ба мо нақл кардааст [Абул-Аҳваш] аз [Абу Исҳоқ] аз [Амр бин Маймун] аз [Абдуллоҳ] гуфт: «Расули Худо (с) ба мо гуфт: «Оё намехоҳед, ки чоряки аҳли биҳишт бошед?» Абдуллоҳ гуфт: «Мо низ намоз хондем». Боз гуфт: «Оё намехоҳед, ки шумо сеяки аҳли биҳишт бошед». Абдуллоҳ гуфт: «Мо низ намоз хондем». Сипас гуфт: «Ба ростӣ, умедворам, ки шумо нисфи аҳли биҳишт хоҳед шуд. Ман ба шумо дар ин бора хабар медиҳам. Вазъи мусалмонон дар миёни кофирон нест, балки мисли пари сафед дар гови сиёҳ ё мисли пари сиёҳ дар гови сафед аст».
Hadith
Imam Muslim : 325
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ وَاللَّفْظُ لِابْنِ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ كُنَّا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي قُبَّةٍ نَحْوًا مِنْ أَرْبَعِينَ رَجُلًا فَقَالَ أَتَرْضَوْنَ أَنْ تَكُونُوا رُبُعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالَ قُلْنَا نَعَمْ فَقَالَ أَتَرْضَوْنَ أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَقُلْنَا نَعَمْ فَقَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا نِصْفَ أَهْلِ الْجَنَّةِ وَذَاكَ أَنَّ الْجَنَّةَ لَا يَدْخُلُهَا إِلَّا نَفْسٌ مُسْلِمَةٌ وَمَا أَنْتُمْ فِي أَهْلِ الشِّرْكِ إِلَّا كَالشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي جِلْدِ الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوْ كَالشَّعْرَةِ السَّوْدَاءِ فِي جِلْدِ الثَّوْرِ الْأَحْمَرِ
Ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Муҳаммад бин Башёр] ва лафази Ибни ал-Мутсаннаро нақл кардааст, ки ҳардуи онҳо гуфтаанд, ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ба мо [Шуъба] аз [Абу Исҳоқ] аз [Амр бин Маймун] аз [Абдуллоҳ] гуфтааст: «Мо дар паҳлӯи Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар як гунбази тақрибан чиҳил мард будем, сипас ӯ гуфт: «Оё шумо мехоҳед чоряки аҳли биҳишт шавед?» Мо гуфтем: «Бале». Сипас ӯ боз пурсид: «Оё шумо мехоҳед сеяки аҳли биҳишт шавед?» Мо гуфтем: «Бале». Пас ӯ гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, ман умедворам, ки шумо нисфи аҳли биҳишт хоҳед буд, зеро ба биҳишт ҷуз арвоҳи мусалмон ворид намешаванд». Ва ту бо аҳли ширк нестӣ, магар мисли мӯйи сафед дар пӯсти гови сиёҳ ё мисли мӯйи сиёҳ дар пӯсти гови сурх.
Hadith
Imam Muslim : 326
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا مَالِكٌ وَهُوَ ابْنُ مِغْوَلٍ عَنْ أَبِي إِسْحَقَ عَنْ عَمْرِو بْنِ مَيْمُونٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ خَطَبَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى قُبَّةِ أَدَمٍ فَقَالَ أَلَا لَا يَدْخُلُ الْجَنَّةَ إِلَّا نَفْسٌ مُسْلِمَةٌ اللَّهُمَّ هَلْ بَلَّغْتُ اللَّهُمَّ اشْهَدْ أَتُحِبُّونَ أَنَّكُمْ رُبُعُ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَقُلْنَا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ أَتُحِبُّونَ أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ قَالُوا نَعَمْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ تَكُونُوا شَطْرَ أَهْلِ الْجَنَّةِ مَا أَنْتُمْ فِي سِوَاكُمْ مِنْ الْأُمَمِ إِلَّا كَالشَّعْرَةِ السَّوْدَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَبْيَضِ أَوْ كَالشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ
Ба мо [Муҳаммад бин Абдуллоҳ бин Нумайр] ба мо [падарам] ба мо [Молик ва ӯ Ибни Миғвол] аз [Абу Исҳоқ] аз [Амр бин Маймун] аз [Абдуллоҳ] гуфт: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) ба мо хутба хонд, сипас пушташро ба гунбази чармӣ такя дод ва гуфт: «Бидонед, ки ҳеҷ кас ба ҷуз рӯҳи таслимшуда ба биҳишт намедарояд. Эй Худоё, оё ман расонидам, эй Худоё, шаҳодат деҳ. Оё шумо розӣ ҳастед, ки чоряки аҳли биҳишт бошед?» Мо гуфтем: «Бале». Сипас ӯ боз пурсид: «Оё шумо розӣ ҳастед, ки сеяки аҳли биҳишт шавед?» Мо гуфтем: «Бале». Пас ӯ гуфт: «Бале, умедворам, ки шумо нисфи аҳли биҳишт хоҳед шуд. Ва шумо дар ширк коршиносон нестед, балки мисли мӯйҳои сафед дар пӯсти гови сиёҳ ё мисли мӯйҳои сиёҳ дар пӯсти гови сурх ҳастед».
Hadith
Imam Muslim : 327
حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ الْعَبْسِيُّ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ يَا آدَمُ فَيَقُولُ لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ وَالْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ قَالَ يَقُولُ أَخْرِجْ بَعْثَ النَّارِ قَالَ وَمَا بَعْثُ النَّارِ قَالَ مِنْ كُلِّ أَلْفٍ تِسْعَ مِائَةٍ وَتِسْعَةً وَتِسْعِينَ قَالَ فَذَاكَ حِينَ يَشِيبُ الصَّغِيرُ { وَتَضَعُ كُلُّ ذَاتِ حَمْلٍ حَمْلَهَا وَتَرَى النَّاسَ سُكَارَى وَمَا هُمْ بِسُكَارَى وَلَكِنَّ عَذَابَ اللَّهِ شَدِيدٌ } قَالَ فَاشْتَدَّ عَلَيْهِمْ قَالُوا يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُّنَا ذَلِكَ الرَّجُلُ فَقَالَ أَبْشِرُوا فَإِنَّ مِنْ يَأْجُوجَ وَمَأْجُوجَ أَلْفًا وَمِنْكُمْ رَجُلٌ قَالَ ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا رُبُعَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَحَمِدْنَا اللَّهَ وَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا ثُلُثَ أَهْلِ الْجَنَّةِ فَحَمِدْنَا اللَّهَ وَكَبَّرْنَا ثُمَّ قَالَ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنِّي لَأَطْمَعُ أَنْ تَكُونُوا شَطْرَ أَهْلِ الْجَنَّةِ إِنَّ مَثَلَكُمْ فِي الْأُمَمِ كَمَثَلِ الشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي جِلْدِ الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوْ كَالرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الْحِمَارِ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ ح و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ كِلَاهُمَا عَنْ الْأَعْمَشِ بِهَذَا الْإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّهُمَا قَالَا مَا أَنْتُمْ يَوْمَئِذٍ فِي النَّاسِ إِلَّا كَالشَّعْرَةِ الْبَيْضَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَسْوَدِ أَوْ كَالشَّعْرَةِ السَّوْدَاءِ فِي الثَّوْرِ الْأَبْيَضِ وَلَمْ يَذْكُرَا أَوْ كَالرَّقْمَةِ فِي ذِرَاعِ الْحِمَارِ
Ба мо [Усмон бин Абушайба ал-Абсӣ] ривоят кардааст, ба мо [Ҷарир] аз [ал-Аъмасӣ] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Саъид] ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: «Паёмбари Худо (с) гуфт: «Худо гуфт: «Эй Одам! Сипас Одам ҷавоб дод: «Ман бо хурсандӣ даъвати Туро иҷро мекунам ва некӣ дар дасти Ту аст». Аллоҳ мегӯяд: «Онҳоеро, ки ба дӯзах фиристода шудаанд, берун кунед». Одам пурсид: «Чанд нафар ба дӯзах фиристода шудаанд?» Аллоҳ мегӯяд: «Аз ҳар ҳазор нафар нӯҳсаду наваду нӯҳ нафар берун оварда мешаванд». Расулуллоҳ (с) гуфтанд: «Ҳамаи ин вақте рух медиҳад, ки кӯдакон сафед мешаванд: «-Занони ҳомила исқоти ҳамл мекунанд ва одамон дар ҳолати мастӣ хоҳанд буд, ҳарчанд дар асл онҳо маст нестанд, аммо азоби Аллоҳ хеле даҳшатнок аст» - С. Ҳаҷ: 2-. Ин суханони Паёмбар (с) саҳобагонро ба ҳайрат оварданд. Пас пурсиданд: «Эй Паёмбари Худо, он мард аз миёни мо аз ҳазор нафар кист?» Паёмбар (с) гуфт: «Хушбахт бошед, зеро дар миёни ҳазор нафар Яғҷуҷ ва Макҷуҷ ҳастанд, дар ҳоле ки аз шумо танҳо як нафар ҳастед». Сипас гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, умедворам, ки шумо чоряки аҳли биҳишт хоҳед буд». Пас мо - саҳобагон - Худоро ситоиш мекунем ва такбир мегӯем. Боз гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, умедворам, ки шумо сеяки аҳли биҳишт хоҳед буд». Мо Худоро ситоиш мекунем ва такбир мегӯем. Сипас гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст, орзу мекунам, ки шумо нисфи аҳли биҳишт бошед. Мисоли шумо дар байни дигар одамон мисли пари сафед дар болои гови сиёҳ ё мисли нишоне дар гӯсолаи хар аст. Ба мо хабар додааст [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо хабар додааст [Воқӣ]. -дар ривояти дигар омадааст- Ва ба мо гуфта шудааст, ки [Абу Қурайб] ба мо [Абу Муовия] гуфтааст, ки ҳарду аз [ал-Аъмосӣ] бо ин иснод ривоят кардаанд, танҳо ҳардуи онҳо гуфтаанд: «Шумо дар он замон дар байни мардум набудед, балки мисли говҳои сафед бар говҳои сиёҳ ё мӯйҳои сиёҳ бар говҳои сафед будед». Ва ҳеҷ яке аз онҳо нагуфтанд: «Мисли нишонаҳо дар гӯсолаи хар».
Hadith
Imam Muslim : 328
حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مَنْصُورٍ حَدَّثَنَا حَبَّانُ بْنُ هِلَالٍ حَدَّثَنَا أَبَانُ حَدَّثَنَا يَحْيَى أَنَّ زَيْدًا حَدَّثَهُ أَنَّ أَبَا سَلَّامٍ حَدَّثَهُ عَنْ أَبِي مَالِكٍ الْأَشْعَرِيِّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الطُّهُورُ شَطْرُ الْإِيمَانِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ تَمْلَأُ الْمِيزَانَ وَسُبْحَانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ لِلَّهِ تَمْلَآَنِ أَوْ تَمْلَأُ مَا بَيْنَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَالصَّلَاةُ نُورٌ وَالصَّدَقَةُ بُرْهَانٌ وَالصَّبْرُ ضِيَاءٌ وَالْقُرْآنُ حُجَّةٌ لَكَ أَوْ عَلَيْكَ كُلُّ النَّاسِ يَغْدُو فَبَايِعٌ نَفْسَهُ فَمُعْتِقُهَا أَوْ مُوبِقُهَا
Ба мо [Исҳоқ бин Маншур] ба мо [Ҳаббон бин Ҳилол] ба мо [Абон] ба мо [Яҳё] ба мо [Зайд] ба ӯ [Абу Саллам] ба ӯ [Абу Молик ал-Ашъарӣ] гуфтааст, ки ӯ гуфт: «Расули Худо [саллаллоҳу алайҳи ва саллам] фармуданд: «Покиза будан нисфи имон аст, Худоро шукр, ки он тарозуро пурра мекунад, субҳоналлоҳ ва алҳамдулиллоҳ ҳарду пурра мекунанд, ё яке аз онҳо он чиро, ки байни осмон ва замин аст, пурра мекунад, намоз нур аст, садақа ҳидоят аст, сабр нур аст ва Қуръон далели аъмоли неки шумо ва далели аъмоли бади шумост. Ҳар як инсон кӯшиш мекунад, пас одамоне ҳастанд, ки худро барои озод кардани онҳо ё нобуд кардани онҳо мефурӯшанд».
Hadith
Imam Muslim : 329
حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَبُو كَامِلٍ الْجَحْدَرِيُّ وَاللَّفْظُ لِسَعِيدٍ قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ قَالَ دَخَلَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ عَلَى ابْنِ عَامِرٍ يَعُودُهُ وَهُوَ مَرِيضٌ فَقَالَ أَلَا تَدْعُو اللَّهَ لِي يَا ابْنَ عُمَرَ قَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا تُقْبَلُ صَلَاةٌ بِغَيْرِ طُهُورٍ وَلَا صَدَقَةٌ مِنْ غُلُولٍ وَكُنْتَ عَلَى الْبَصْرَةِ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ ح و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَنْ زَائِدَةَ ح قَالَ أَبُو بَكْرٍ وَوَكِيعٌ عَنْ إِسْرَائِيلَ كُلُّهُمْ عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ بِهَذَا الْإِسْنَادِ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِمِثْلِهِ
Ӯ ба мо [Саид бин Маншур] ва [Қутайба бин Саид] ва [Абу Комил ал-Ҷаҳдарӣ] нақл кард, дар ҳоле ки лафази Саид, гуфтанд, ба мо [Абу Авона] аз [Симак бин Ҳарб] аз [Мушъаб бин Саъд] нақл кард, ӯ гуфт: «[Абдуллоҳ бин Умар] бо Ибни Омир вохӯрд, то ӯро аёдат кунад, ки дар он вақт бемор буд. Сипас Ибни Омир гуфт: «Барои ман дуо накун, эй Ибни Умар». Ибни Умар ҷавоб дод: «Ба ростӣ, ман аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки мегуфт: «Дуо кардан бе таҳорат қабул намешавад ва садақа додан аз хиёнат - сарвати ғанимат - қабул намешавад» ва шумо дар он вақт дар Басра будед». Ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Ибни Бассиёр] ҳарду гуфтанд: «Ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ба мо [Шуъба] нақл кардааст». -дар ривояти дигар омадааст- Ва ба мо нақл кардааст, ки [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Ҳусайн бин Алӣ] аз [Зайда] нақл кардааст. -дар ривояти дигар омадааст- [Абу Бакр] ва [Воки] гуфтаанд, ки онҳо аз [Исроил] ҳастанд, ҳама аз [Симак бин Ҳарб] бо ин исноди Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо ҳадиси монанд.
Hadith
Imam Muslim : 330
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ بْنُ هَمَّامٍ حَدَّثَنَا مَعْمَرُ بْنُ رَاشِدٍ عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ أَخِي وَهْبِ بْنِ مُنَبِّهٍ قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ عَنْ مُحَمَّدٍ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ أَحَادِيثَ مِنْهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا تُقْبَلُ صَلَاةُ أَحَدِكُمْ إِذَا أَحْدَثَ حَتَّى يَتَوَضَّأَ
Ба мо [Муҳаммад бин Рофи] нақл кардааст, ба мо [Абдурраззоқ бин Ҳаммом] ба мо [Маъмар бин Росид] аз бародараш [Ҳаммом бин Мунаббиҳ] Ваҳб бин Мунаббиҳ гуфтааст, ки ӯ гуфт: «Ин чизест, ки [Абу Ҳурайра] ба мо нақл кардааст, аз Паёмбари Худо [саллаллоҳу алайҳи ва саллам] гуфтааст: «Барои касе, ки ҳадас дорад, дуо кардан қабул намешавад, то таҳорат кунад».
Hadith
Imam Muslim : 331
حَدَّثَنِي أَبُو الطَّاهِرِ أَحْمَدُ بْنُ عَمْرِو بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَرْحٍ وَحَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى التُّجِيبِيُّ قَالَا أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ عَنْ يُونُسَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّ عَطَاءَ بْنَ يَزِيدَ اللَّيْثِيَّ أَخْبَرَهُ أَنَّ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ أَخْبَرَهُ أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ دَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ فَغَسَلَ كَفَّيْهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ مَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ غَسَلَ يَدَهُ الْيُمْنَى إِلَى الْمِرْفَقِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ غَسَلَ يَدَهُ الْيُسْرَى مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ مَسَحَ رَأْسَهُ ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَهُ الْيُمْنَى إِلَى الْكَعْبَيْنِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ غَسَلَ الْيُسْرَى مِثْلَ ذَلِكَ ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ تَوَضَّأَ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ قَامَ فَرَكَعَ رَكْعَتَيْنِ لَا يُحَدِّثُ فِيهِمَا نَفْسَهُ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَكَانَ عُلَمَاؤُنَا يَقُولُونَ هَذَا الْوُضُوءُ أَسْبَغُ مَا يَتَوَضَّأُ بِهِ أَحَدٌ لِلصَّلَاةِ
Ба ман [Абу Ас-Тоҳир Аҳмад ибни Амр ибни Абдуллоҳ ибни Амр ибни Сарҳ] ва [Ҳармала ибни Яҳёи Туҷибӣ] гуфтанд, ки ба мо [Ибни Ваҳб] аз [Юнус] аз [Ибни Шиҳоб] гуфтанд, ки [Асо ибни Язид ал-Лайтӣ] ба ӯ гуфтааст, ки ғуломи [Ҳумрон] Усмон ба ӯ гуфтааст, ки [Усмон ибни Аффон] барои таҳорат об талаб кардааст, сипас дастҳояшро се маротиба мешӯяд, сипас даҳонашро мешӯяд ва обро аз бинии худ мекашад ва берун меорад. Сипас се маротиба рӯй ва дасти росташро то оринҷ се маротиба мешӯяд. Баъд аз ин, дасти чапашро мисли дасти росташ мешӯяд, сипас сарашро масҳ карда, пои росташро то буҷулак се маротиба мешӯяд. Баъд аз ин, пои чапашро мисли шустани пои росташ мешӯяд. Сипас Усмон гуфт: «Ман як бор Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)-ро дидам, ки мисли ман таҳорат мекарданд». Сипас ӯ боз гуфт: «Ман низ шунидаам, ки ӯ саллаллоҳу алайҳи ва саллам мегуфт: «Ҳар кӣ мисли ман таҳорат кунад ва ду ракъат намоз бихонад ва байни таҳорат ва намоз як калима ҳам нагӯяд, Аллоҳ гуноҳони гузаштаи ӯро мебахшад». Ибни Шиҳоб гуфт: «Олимони мо гуфтанд: «Ин таҳорат комилтарин таҳоратест, ки инсон метавонад барои намоз анҷом диҳад».
Hadith
Imam Muslim : 332
و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَطَاءِ بْنِ يَزِيدَ اللَّيْثِيِّ عَنْ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ أَنَّهُ رَأَى عُثْمَانَ دَعَا بِإِنَاءٍ فَأَفْرَغَ عَلَى كَفَّيْهِ ثَلَاثَ مِرَارٍ فَغَسَلَهُمَا ثُمَّ أَدْخَلَ يَمِينَهُ فِي الْإِنَاءِ فَمَضْمَضَ وَاسْتَنْثَرَ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ وَيَدَيْهِ إِلَى الْمِرْفَقَيْنِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ مَسَحَ بِرَأْسِهِ ثُمَّ غَسَلَ رِجْلَيْهِ ثَلَاثَ مَرَّاتٍ ثُمَّ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ تَوَضَّأَ نَحْوَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ لَا يُحَدِّثُ فِيهِمَا نَفْسَهُ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ
Ва [Зуҳайр бин Ҳарб] ба ман [Яъқуб бин Иброҳим] ба мо [падарам] аз [Ибни Шиҳоб] аз [Ато бин Язид ал-Лайтӣ] аз [Ҳумрон] бандаи Усмон ривоят кардааст, ки ӯ [Усмон]-ро дид, ки барои таҳорат об талаб мекард, сипас онро се маротиба ба дастонаш рехт ва дастонашро шуст. Сипас дасти росташро дар зарфи об гузошт, сипас даҳонашро мешӯяд, обро ба бинии худ андохт ва онро берун овард, сипас се маротиба рӯйашро мешӯяд, сипас ду дасти росташро то оринҷҳояшро се маротиба мешӯяд, сипас сарашро масҳ карда, ду пойашро то буҷулакҳояшро се маротиба мешӯяд. Сипас ӯ гуфт: «Расули Худо (с) фармуд: «Ҳар кӣ мисли ин таҳорати ман таҳорат кунад ва ду ракъат намоз бихонад, ки дар он бо худ дар бораи корҳои дунё гап назанад, гуноҳони қаблии ӯ бахшида мешаванд».
Hadith
Imam Muslim : 333
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَعُثْمَانُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِي شَيْبَةَ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ قَالَ إِسْحَقُ أَخْبَرَنَا وَقَالَ الْآخَرَانِ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ قَالَ سَمِعْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ وَهُوَ بِفِنَاءِ الْمَسْجِدِ فَجَاءَهُ الْمُؤَذِّنُ عِنْدَ الْعَصْرِ فَدَعَا بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ قَالَ وَاللَّهِ لَأُحَدِّثَنَّكُمْ حَدِيثًا لَوْلَا آيَةٌ فِي كِتَابِ اللَّهِ مَا حَدَّثْتُكُمْ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَتَوَضَّأُ رَجُلٌ مُسْلِمٌ فَيُحْسِنُ الْوُضُوءَ فَيُصَلِّي صَلَاةً إِلَّا غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الصَّلَاةِ الَّتِي تَلِيهَا و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ ح و حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالَا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ ح حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ جَمِيعًا عَنْ هِشَامٍ بِهَذَا الْإِسْنَادِ وَفِي حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ ثُمَّ يُصَلِّي الْمَكْتُوبَةَ
Ба мо [Қутайба бин Саид] ва [Усмон бин Муҳаммад бин Абу Шайба] ва [Исҳоқ бин Иброҳим ал-Ҳанзалӣ] нақл кардааст, дар ҳоле ки лафаз ба Қутайба тааллуқ дорад, гуфт Исҳоқ, ба мо нақл кардааст, дар ҳоле ки ду нафари дигар гуфтанд, ба мо [Ҷарир] аз [Ҳишом бин Урва] аз [падараш] аз [Ҳумрон] ғуломи Усмон, ӯ гуфт: «Ман [Усмон бин Аффон]-ро - дар ҳоле ки ӯ дар назди тирезаи масҷид буд - шунидам, сипас муаззин ҳангоми аср назди ӯ омад, сипас ӯ барои таҳорат оби таҳорат талаб кард, сипас таҳорат кард ва гуфт: «Қасам ба Худо, ман ба шумо як ҳадисро мегӯям, агар дар китоби Худо ояте намебуд, ман онро ба шумо намегуфтам». Дар асл, ман шунидам, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегуфт: «Марди мусалмон нест, ки таҳорат кунад, сипас таҳорати худро беҳтар кунад ва сипас намоз бихонад, балки Аллоҳ гуноҳони ӯро байни ӯ ва баъд аз намоз мебахшад». Ва ба мо [Абу Қурайб] ба мо [Абу Усома] хабар додааст. -дар ривояти дигар омадааст - Дон ба мо [Зуҳайр бин Ҳарб] ва [Абу Қурайб] ҳарду гуфтанд, ки ба мо [Воқӣ] хабар доданд. -дар ривояти дигар омадааст - ба мо [Ибни Абу Умар] ба мо [Суфён] ҳама чизро аз [Ҳишом] бо ин санад нақл кардааст. Ва дар ҳадиси Абу Усома: «Сипас таҳорати худро комил кард ва сипас намози фарзиро хонд».
Hadith
Imam Muslim : 334
و حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا أَبِي عَنْ صَالِحٍ قَالَ ابْنُ شِهَابٍ وَلَكِنْ عُرْوَةُ يُحَدِّثُ عَنْ حُمْرَانَ أَنَّهُ قَالَ فَلَمَّا تَوَضَّأَ عُثْمَانُ قَالَ وَاللَّهِ لَأُحَدِّثَنَّكُمْ حَدِيثًا وَاللَّهِ لَوْلَا آيَةٌ فِي كِتَابِ اللَّهِ مَا حَدَّثْتُكُمُوهُ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَتَوَضَّأُ رَجُلٌ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهُ ثُمَّ يُصَلِّي الصَّلَاةَ إِلَّا غُفِرَ لَهُ مَا بَيْنَهُ وَبَيْنَ الصَّلَاةِ الَّتِي تَلِيهَا قَالَ عُرْوَةُ الْآيَةُ { إِنَّ الَّذِينَ يَكْتُمُونَ مَا أَنْزَلْنَا مِنْ الْبَيِّنَاتِ وَالْهُدَى إِلَى قَوْلِهِ اللَّاعِنُونَ }
Ва [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо [Яъқуб бин Иброҳим] ба мо [падарам] аз [Солиҳ] нақл кардааст, [Ибни Шиҳоб] гуфтааст: «Аммо [Урва] аз [Ҳумрон] ривоят кардааст, ки ӯ гуфтааст: «Вақте ки [Усмон] таҳорат кард, гуфт: «Қасам ба Худо, ман ба шумо ҳадис мегӯям. Қасам ба Худо, агар ин ояте аз китоби Худо намебуд, ман онро ба шумо намегуфтам. Дар ҳақиқат, ман шунидам, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегуфт: «Ҳеҷ кас таҳорат нагирад ва таҳорати худро беҳтар кунад ва намоз хонад, магар ин ки гуноҳони ӯ байни ӯ ва намози баъд аз он бахшида шаванд». Урва гуфт: «Оят ин аст: «Ба ростӣ, касоне, ки он чиро, ки мо ба шакли маълумоти равшан ва роҳнамоӣ нозил кардаем, пас аз он ки онро дар китоб ба мардум баён кардем, пинҳон мекунанд, аз ҷониби Худо ва инчунин аз ҷониби ҳамаи махлуқоте, ки метавонанд лаънат кунанд, лаънат хоҳанд шуд...» - Саволҳо. Сураи Бақара: 159-.
Hadith
Imam Muslim : 335
حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ وَحَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ كِلَاهُمَا عَنْ أَبِي الْوَلِيدِ قَالَ عَبْدٌ حَدَّثَنِي أَبُو الْوَلِيدِ حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ سَعِيدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ سَعِيدِ بْنِ الْعَاصِ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ أَبِيهِ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ عُثْمَانَ فَدَعَا بِطَهُورٍ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَا مِنْ امْرِئٍ مُسْلِمٍ تَحْضُرُهُ صَلَاةٌ مَكْتُوبَةٌ فَيُحْسِنُ وُضُوءَهَا وَخُشُوعَهَا وَرُكُوعَهَا إِلَّا كَانَتْ كَفَّارَةً لِمَا قَبْلَهَا مِنْ الذُّنُوبِ مَا لَمْ يُؤْتِ كَبِيرَةً وَذَلِكَ الدَّهْرَ كُلَّهُ
[Абд бин Ҳумайд] ва [Ҳаҷҷоҷ бин аш-Шайр] ҳарду аз [Абӯл Валид] ривоят кардаанд, [Абд] гуфтааст, ки [Абд] ба мо [Исҳоқ бин Саъид бин Амру бин Саъид бин ал-Ос] ба ман [падарам] аз [падараш] ривоят кардааст, ӯ гуфт: «Мо бо [Усмон] будем, сипас ӯ барои таҳорат об хост ва гуфт: «Ман шунидам, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мегуфт: «Ҳеҷ мусалмоне бо намози фарзӣ наздик намешавад ва ӯ таҳорат, фурӯтанӣ ва намози худро беҳтар мекунад, магар ин ки ин каффораи гуноҳони қаблии ӯ хоҳад буд, ба шарте ки гуноҳи бузурге содир накунад. Ва ин барои ҳама замонҳо дуруст аст».
Hadith
Imam Muslim : 336
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَحْمَدُ بْنُ عَبْدَةَ الضَّبِّيُّ قَالَا حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ وَهُوَ الدَّرَاوَرْدِيُّ عَنْ زَيْدِ بْنِ أَسْلَمَ عَنْ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ قَالَ أَتَيْتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ بِوَضُوءٍ فَتَوَضَّأَ ثُمَّ قَالَ إِنَّ نَاسًا يَتَحَدَّثُونَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَادِيثَ لَا أَدْرِي مَا هِيَ إِلَّا أَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ مِثْلَ وُضُوئِي هَذَا ثُمَّ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ هَكَذَا غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَكَانَتْ صَلَاتُهُ وَمَشْيُهُ إِلَى الْمَسْجِدِ نَافِلَةً وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ عَبْدَةَ أَتَيْتُ عُثْمَانَ فَتَوَضَّأَ
Ба мо [Қутайба бин Саид] ва [Аҳмад бин Абдуҳадл-Длаббӣ] нақл кардаанд, ба мо [Абдул Азиз] - яъне ад-Даровардӣ - аз [Зайд бин Аслам] аз [Ҳумрон]-и ғуломи Усмон нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Ман ба [Усмон бин Аффон] оби таҳорат овардам, сипас ӯ таҳорат кард ва сипас гуфт: «Ба ростӣ, инсон аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) якчанд ҳадис ривоят мекунад, ки ман моҳияти онҳоро намедонам, танҳо он ки ман дидам, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) мисли ин таҳорат таҳорат мекард, сипас гуфт: «Ҳар кӣ чунин таҳорат кунад, гуноҳони гузаштаи ӯ бахшида мешаванд. Дар айни замон, намоз хондан ва пиёда рафтан ба масҷид суннат аст». Ва дар ривояти Ибни Абда гуфта шудааст: «Ман назди Усмон рафтам, сипас ӯ таҳорат кард».
Hadith
Imam Muslim : 337
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ وَأَبِي بَكْرٍ قَالُوا حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ أَبِي النَّضْرِ عَنْ أَبِي أَنَسٍ أَنَّ عُثْمَانَ تَوَضَّأَ بِالْمَقَاعِدِ فَقَالَ أَلَا أُرِيكُمْ وُضُوءَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ تَوَضَّأَ ثَلَاثًا ثَلَاثًا وَزَادَ قُتَيْبَةُ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ سُفْيَانُ قَالَ أَبُو النَّضْرِ عَنْ أَبِي أَنَسٍ قَالَ وَعِنْدَهُ رِجَالٌ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ба мо [Қутайба бин Саид] ва [Абу Бакр бин Абу Шайба] ва [Зуҳайр бин Ҳарб] нақл кардааст, дар ҳоле ки лафаз ба Қутайба тааллуқ дорад ва Абу Бакр, гуфтанд, ба мо [Воқӣ] аз [Суфён] аз [Абу ан-Надлар] аз [Абу Анас] нақл кардааст, ки [Усмон] бар курсӣ таҳорат кардааст ва сипас гуфт: «Мехоҳед ба шумо нишон диҳам, ки чӣ тавр Расули Худо (с) таҳорат кардааст?» Сипас ӯ се маротиба се маротиба таҳорат кардааст. Ва [Қутайба] дар ривояти худ илова кард, ки [Суфён] гуфт: «[Абу ан-Надлар] аз [Абу Анас] гуфт: «Ва дар паҳлӯяш чанд мард аз ёрони Паёмбари Худо (с) буданд».
Hadith
Imam Muslim : 338
حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ مِسْعَرٍ عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ أَبِي صَخْرَةَ قَالَ سَمِعْتُ حُمْرَانَ بْنَ أَبَانَ قَالَ كُنْتُ أَضَعُ لِعُثْمَانَ طَهُورَهُ فَمَا أَتَى عَلَيْهِ يَوْمٌ إِلَّا وَهُوَ يُفِيضُ عَلَيْهِ نُطْفَةً وَقَالَ عُثْمَانُ حَدَّثَنَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عِنْدَ انْصِرَافِنَا مِنْ صَلَاتِنَا هَذِهِ قَالَ مِسْعَرٌ أُرَاهَا الْعَصْرَ فَقَالَ مَا أَدْرِي أُحَدِّثُكُمْ بِشَيْءٍ أَوْ أَسْكُتُ فَقُلْنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنْ كَانَ خَيْرًا فَحَدِّثْنَا وَإِنْ كَانَ غَيْرَ ذَلِكَ فَاللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ مَا مِنْ مُسْلِمٍ يَتَطَهَّرُ فَيُتِمُّ الطُّهُورَ الَّذِي كَتَبَ اللَّهُ عَلَيْهِ فَيُصَلِّي هَذِهِ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ إِلَّا كَانَتْ كَفَّارَاتٍ لِمَا بَيْنَهَا
Ба мо [Абу Қурайб Муҳаммад бин ал-Аъло] ва [Исҳоқ бин Иброҳим] ҳама аз [Вакӣ] ривоят кардаанд, [Абу Қурайб] гуфтааст, ба мо [Вокӣ] аз [Мисъор] аз [Ҷомӣ бин Саддод Абу Шаҳра] ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: "Ман аз [Ҳумрон бин Абон] шунидам, ки ӯ гуфт: "Ман барои [Усмон] оби таҳорат мегузоштам. Рӯзе он ба ӯ намерасид, аммо ӯ бо каме об покии худро зиёд кард". Усмон гуфт: "Расули Худо (с) ба мо гуфт, вақте ки мо аз намоз баргаштем - гуфт Мисъор; ман намози асрро мехондам ва мегуфтам: "Ман намедонам, ки ба шумо чизе мегӯям ё хомӯш мемонам". Пас мо пурсидем: "Эй Расули Худо, агар ин хуб бошад, ба мо бигӯед. Ва агар хуб набошад, пас Худо ва Расули Ӯ беҳтар медонанд - фоидаи онро -". Ӯ гуфт: «Ҳеҷ мусалмоне худро пок намекунад ва покии худро комил намекунад, чунон ки Аллоҳ онро бар ӯ воҷиб кардааст ва сипас намозҳои панҷвақтаро намегузорад, магар ин ки ин каффораи гуноҳони байни онҳо бошад».
Hadith
Imam Muslim : 339
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ حَدَّثَنَا أَبِي ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ قَالَا جَمِيعًا حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ جَامِعِ بْنِ شَدَّادٍ قَالَ سَمِعْتُ حُمْرَانَ بْنَ أَبَانَ يُحَدِّثُ أَبَا بُرْدَةَ فِي هَذَا الْمَسْجِدِ فِي إِمَارَةِ بِشْرٍ أَنَّ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ أَتَمَّ الْوُضُوءَ كَمَا أَمَرَهُ اللَّهُ تَعَالَى فَالصَّلَوَاتُ الْمَكْتُوبَاتُ كَفَّارَاتٌ لِمَا بَيْنَهُنَّ هَذَا حَدِيثُ ابْنِ مُعَاذٍ وَلَيْسَ فِي حَدِيثِ غُنْدَرٍ فِي إِمَارَةِ بِشْرٍ وَلَا ذِكْرُ الْمَكْتُوبَاتِ
Ба мо [Убайдуллоҳ бин Муаз] ба мо [падарам] нақл кардааст. -дар ривояти дигар зикр шудааст- Ва ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Ибни Басиёр] ҳарду гуфтанд, ба мо [Муҳаммад бин Ҷаъфар] ҳар чизеро, ки гуфта буд, ба мо [Суъба] аз [Ҷомӣ бин Саддод] нақл кардааст, гуфт: "Ман шунидам, ки [Ҳумрон бин Абон] дар ин масҷид ба Абу Бурда дар замони салтанати Бисир гуфтааст, ки [Усмон бин Аффон] гуфтааст: "Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуд: "Ҳар кӣ таҳорати худро мувофиқи амри Аллоҳ ба анҷом расонад, сипас намози фарзро бихонад, ин каффораи гуноҳони байни онҳост." Ин ҳадиси Муаз аст ва дар ҳадиси Ғундар гуфтае нест: "Дар замони салтанати Бисир". Ва ҳатто дар он гуфта нашудааст: "Намози фарз".
Hadith
Imam Muslim : 340
حَدَّثَنَا هَارُونُ بْنُ سَعِيدٍ الْأَيْلِيُّ حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ قَالَ وَأَخْبَرَنِي مَخْرَمَةُ بْنُ بُكَيْرٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ حُمْرَانَ مَوْلَى عُثْمَانَ قَالَ تَوَضَّأَ عُثْمَانُ بْنُ عَفَّانَ يَوْمًا وُضُوءًا حَسَنًا ثُمَّ قَالَ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَوَضَّأَ فَأَحْسَنَ الْوُضُوءَ ثُمَّ قَالَ مَنْ تَوَضَّأَ هَكَذَا ثُمَّ خَرَجَ إِلَى الْمَسْجِدِ لَا يَنْهَزُهُ إِلَّا الصَّلَاةُ غُفِرَ لَهُ مَا خَلَا مِنْ ذَنْبِهِ
Ба мо [Ҳорун бин Саъид ал-Айлӣ] ба мо [Ибни Ваҳҳоб] нақл кардааст, ба ман [Маҳрама бин Бухорӣ] аз [падараш] аз [Ҳумрон], ки ғуломи собиқи Усмон буд, гуфтааст: «Рӯзе [Усмон бин Аффон] таҳорати хубе гирифт ва гуфт: «Ман Паёмбари Худоро дидам, ки таҳорат мекард ва сипас таҳорати хубе мекард, сипас гуфт: «Ҳар касе, ки чунин таҳорат кунад ва ба масҷид барояд, ҳеҷ чиз ӯро бедор намекунад, ҷуз намоз, гуноҳони боқимондаи ӯ бахшида мешаванд».
