Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 281
حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ حَدَّثَنَا أَبُو أَحْمَدَ الزُّبَيْرِيُّ حَدَّثَنَا قَيْسُ بْنُ سُلَيْمٍ الْعَنْبَرِيُّ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ الْفَقِيرُ حَدَّثَنَا جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ قَوْمًا يُخْرَجُونَ مِنْ النَّارِ يَحْتَرِقُونَ فِيهَا إِلَّا دَارَاتِ وُجُوهِهِمْ حَتَّى يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ
Ба мо хабар додааст [Ҳаҷҷоҷ бин аш-Шайъир] ба мо хабар додааст [Абу Аҳмад аз-Зубайрӣ] ба мо хабар додааст [Қайс бин Сулайм ал-Анборӣ] гуфт ӯ гуфт, ба ман хабар додааст [Язид ал-Фақир] ба мо хабар додааст [Ҷобир бин Абдуллоҳ] гуфт ӯ гуфт: «Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Ба ростӣ, қавме аз дӯзах берун оварда мешаванд, ба ҷуз чеҳраашон, то он даме ки ба биҳишт ворид шаванд».
Hadith
Imam Muslim : 282
و حَدَّثَنَا حَجَّاجُ بْنُ الشَّاعِرِ حَدَّثَنَا الْفَضْلُ بْنُ دُكَيْنٍ حَدَّثَنَا أَبُو عَاصِمٍ يَعْنِي مُحَمَّدَ بْنَ أَبِي أَيُّوبَ قَالَ حَدَّثَنِي يَزِيدُ الْفَقِيرُ قَالَ كُنْتُ قَدْ شَغَفَنِي رَأْيٌ مِنْ رَأْيِ الْخَوَارِجِ فَخَرَجْنَا فِي عِصَابَةٍ ذَوِي عَدَدٍ نُرِيدُ أَنْ نَحُجَّ ثُمَّ نَخْرُجَ عَلَى النَّاسِ قَالَ فَمَرَرْنَا عَلَى الْمَدِينَةِ فَإِذَا جَابِرُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ يُحَدِّثُ الْقَوْمَ جَالِسٌ إِلَى سَارِيَةٍ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَإِذَا هُوَ قَدْ ذَكَرَ الْجَهَنَّمِيِّينَ قَالَ فَقُلْتُ لَهُ يَا صَاحِبَ رَسُولِ اللَّهِ مَا هَذَا الَّذِي تُحَدِّثُونَ وَاللَّهُ يَقُولُ { إِنَّكَ مَنْ تُدْخِلْ النَّارَ فَقَدْ أَخْزَيْتَهُ } وَ { كُلَّمَا أَرَادُوا أَنْ يَخْرُجُوا مِنْهَا أُعِيدُوا فِيهَا } فَمَا هَذَا الَّذِي تَقُولُونَ قَالَ فَقَالَ أَتَقْرَأُ الْقُرْآنَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَهَلْ سَمِعْتَ بِمَقَامِ مُحَمَّدٍ عَلَيْهِ السَّلَام يَعْنِي الَّذِي يَبْعَثُهُ اللَّهُ فِيهِ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَإِنَّهُ مَقَامُ مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْمَحْمُودُ الَّذِي يُخْرِجُ اللَّهُ بِهِ مَنْ يُخْرِجُ قَالَ ثُمَّ نَعَتَ وَضْعَ الصِّرَاطِ وَمَرَّ النَّاسِ عَلَيْهِ قَالَ وَأَخَافُ أَنْ لَا أَكُونَ أَحْفَظُ ذَاكَ قَالَ غَيْرَ أَنَّهُ قَدْ زَعَمَ أَنَّ قَوْمًا يَخْرُجُونَ مِنْ النَّارِ بَعْدَ أَنْ يَكُونُوا فِيهَا قَالَ يَعْنِي فَيَخْرُجُونَ كَأَنَّهُمْ عِيدَانُ السَّمَاسِمِ قَالَ فَيَدْخُلُونَ نَهَرًا مِنْ أَنْهَارِ الْجَنَّةِ فَيَغْتَسِلُونَ فِيهِ فَيَخْرُجُونَ كَأَنَّهُمْ الْقَرَاطِيسُ فَرَجَعْنَا قُلْنَا وَيْحَكُمْ أَتُرَوْنَ الشَّيْخَ يَكْذِبُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَجَعْنَا فَلَا وَاللَّهِ مَا خَرَجَ مِنَّا غَيْرُ رَجُلٍ وَاحِدٍ أَوْ كَمَا قَالَ أَبُو نُعَيْمٍ
Ва ба мо гуфтаанд, ки [Ҳаҷҷоҷ бин аш-Шайр] ба мо гуфтааст, ки [ал-Фазл бин Дукайн] ба мо гуфтааст, ки [Абу 'Ошим] - яъне Муҳаммад бин Абу Айюб - ӯ гуфт, ба ман [Язид ал-Фақир] гуфт, ӯ гуфт: "Қаблан ман аз афкори хавориҷ таъсир гирифтам, сипас мо бо як гурӯҳи калон барои анҷоми ҳаҷ рафтем. Вақте ки мо аз Мадина рафтем, маълум шуд, ки [Ҷобир бин Абдуллоҳ] дар ҳоле ки ба чӯб такя карда буд, ҳадиси Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва салламро ба қавме мегуфт". Язил ал-Фақир боз гуфт: "Ногаҳон ӯ аз Ҷаҳаннамиён ёд кард". Пас ман ба ӯ гуфтам: "Эй дӯсти Паёмбари Худо, ту дар бораи чӣ гап мезанӣ! Дар ҳоле ки Аллоҳ мегӯяд: "Ҳар касеро, ки ту ба дӯзах меандозӣ, ӯро шарманда кардаӣ..." - Саволҳо. Оли Имрон: 192- ва ояти: «Ҳар вақте ки онҳо хоҳанд, ки онро тарк кунанд, ба он баргардонида мешаванд» - Саҷда: 20-. Шумо чӣ мегӯед?» Ҷобир гуфт: «Оё шумо Қуръонро хондаед?» Мо гуфтем: «Бале». Ҷобир боз пурсид: «Оё шумо мақоми Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва салламро, яъне шафоаткунандаеро, ки Аллоҳ ӯро бо ӯ фиристодааст, шунидед?» Ман гуфтам: «Бале». Сипас Ҷобир гуфт: «Пас, ин мақоми Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам аст, ки сазовори ситоиш аст, ки Аллоҳ касонеро, ки аз оташ берун меорад, бо он берун меорад». Язид гуфт: «Сипас Ҷобир гузоштани Сиротро нишон дод ва мардум аз он гузашт». Язид гуфт: «Ва ман хеле метарсидам, ки аз ин наҷот наёбам. Аммо, Ҷобир боварӣ дошт, ки гурӯҳе аз мардум пас аз муддате аз оташ берун хоҳанд омад». Ҷобир гуфт: «Ин маънои онро дорад, ки онҳо мисли чӯбҳои ангишти сиёҳ берун омаданд». Ҷобир идома дод: «Сипас онҳо ба яке аз дарёҳои биҳишт ворид шуданд, дар он оббозӣ карданд, аз дарё мисли коғази сафед берун омаданд ва мо ба хона рафтем». Мо гуфтем: «Вой бар шумо, оё шумо фикр мекунед, ки ин шайх ба номи Расулуллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам дурӯғ мегӯяд?». Мо баргаштем, ба Худо савганд, ки аз мо касе берун наомад, ба ҷуз як нафар ё чунон ки Абу Наъим гуфта буд.
Hadith
Imam Muslim : 283
حَدَّثَنَا هَدَّابُ بْنُ خَالِدٍ الْأَزْدِيُّ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ أَبِي عِمْرَانَ وَثَابِتٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ أَرْبَعَةٌ فَيُعْرَضُونَ عَلَى اللَّهِ فَيَلْتَفِتُ أَحَدُهُمْ فَيَقُولُ أَيْ رَبِّ إِذْ أَخْرَجْتَنِي مِنْهَا فَلَا تُعِدْنِي فِيهَا فَيُنْجِيهِ اللَّهُ مِنْهَا
Ба мо [Ҳаддаб бин Холид ал-Аздӣ] ба мо [Ҳаммад бин Салама] аз [Абу Имрон] ва [Собит] аз [Анас бин Молик] нақл кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Чаҳор нафар аз дӯзах берун омаданд ва ба сӯи Аллоҳ рӯ оварданд, сипас яке аз онҳо рӯй гардонд ва гуфт: «Эй Парвардигори ман, агар маро аз дӯзах берун оварда бошӣ, маро ба он ҷо барнагардон». Пас Аллоҳ ӯро аз дӯзах наҷот дод».
Hadith
Imam Muslim : 284
حَدَّثَنَا أَبُو كَامِلٍ فُضَيْلُ بْنُ حُسَيْنٍ الْجَحْدَرِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْغُبَرِيُّ وَاللَّفْظُ لِأَبِي كَامِلٍ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْمَعُ اللَّهُ النَّاسَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَهْتَمُّونَ لِذَلِكَ و قَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فَيُلْهَمُونَ لِذَلِكَ فَيَقُولُونَ لَوْ اسْتَشْفَعْنَا عَلَى رَبِّنَا حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا قَالَ فَيَأْتُونَ آدَمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ آدَمُ أَبُو الْخَلْقِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلَائِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ اشْفَعْ لَنَا عِنْدَ رَبِّكَ حَتَّى يُرِيحَنَا مِنْ مَكَانِنَا هَذَا فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا وَلَكِنْ ائْتُوا نُوحًا أَوَّلَ رَسُولٍ بَعَثَهُ اللَّهُ قَالَ فَيَأْتُونَ نُوحًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ فَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا وَلَكِنْ ائْتُوا إِبْرَاهِيمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي اتَّخَذَهُ اللَّهُ خَلِيلًا فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا وَلَكِنْ ائْتُوا مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ وَأَعْطَاهُ التَّوْرَاةَ قَالَ فَيَأْتُونَ مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَيَذْكُرُ خَطِيئَتَهُ الَّتِي أَصَابَ فَيَسْتَحْيِي رَبَّهُ مِنْهَا وَلَكِنْ ائْتُوا عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ فَيَأْتُونَ عِيسَى رُوحَ اللَّهِ وَكَلِمَتَهُ فَيَقُولُ لَسْتُ هُنَاكُمْ وَلَكِنْ ائْتُوا مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ عَبْدًا قَدْ غُفِرَ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَمَا تَأَخَّرَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونِي فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فَيُؤْذَنُ لِي فَإِذَا أَنَا رَأَيْتُهُ وَقَعْتُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ رَبِّي ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجُهُمْ مِنْ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ ثُمَّ أَعُودُ فَأَقَعُ سَاجِدًا فَيَدَعُنِي مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يَدَعَنِي ثُمَّ يُقَالُ ارْفَعْ رَأْسَكَ يَا مُحَمَّدُ قُلْ تُسْمَعْ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَحْمَدُ رَبِّي بِتَحْمِيدٍ يُعَلِّمُنِيهِ ثُمَّ أَشْفَعُ فَيَحُدُّ لِي حَدًّا فَأُخْرِجَهُمْ مِنْ النَّارِ وَأُدْخِلُهُمْ الْجَنَّةَ قَالَ فَلَا أَدْرِي فِي الثَّالِثَةِ أَوْ فِي الرَّابِعَةِ قَالَ فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ فِي النَّارِ إِلَّا مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ أَيْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ قَالَ ابْنُ عُبَيْدٍ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ قَتَادَةُ أَيْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَمُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ قَالَا حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ سَعِيدٍ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْتَمِعُ الْمُؤْمِنُونَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيَهْتَمُّونَ بِذَلِكَ أَوْ يُلْهَمُونَ ذَلِكَ بِمِثْلِ حَدِيثِ أَبِي عَوَانَةَ وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ ثُمَّ آتِيهِ الرَّابِعَةَ أَوْ أَعُودُ الرَّابِعَةَ فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ إِلَّا مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا مُعَاذُ بْنُ هِشَامٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَجْمَعُ اللَّهُ الْمُؤْمِنِينَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَيُلْهَمُونَ لِذَلِكَ بِمِثْلِ حَدِيثِهِمَا وَذَكَرَ فِي الرَّابِعَةِ فَأَقُولُ يَا رَبِّ مَا بَقِيَ فِي النَّارِ إِلَّا مَنْ حَبَسَهُ الْقُرْآنُ أَيْ وَجَبَ عَلَيْهِ الْخُلُودُ
Ба мо [Абу Комил Фудлайл бин Ҳусайн ал-Ҷаҳдарӣ] ва [Муҳаммад бин Убайд ал-Ғубарӣ] нақл кардааст ва лафази Абу Камилро ӯ гуфтааст, ба мо [Абу Авона] аз [Қатода] аз [Анас бин Молик] нақл кардааст, ки ӯ гуфтааст: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Худованд мардумро дар рӯзи қиёмат ҷамъ мекунад. Дар он вақт онҳо масъалаи шафоатро муҳим медонистанд». Ибни Убайд гуфт: «Онҳо илҳом гирифтанд, ки ин саволро пурсанд. Онҳо гуфтанд: «Кошки мо аз Худо шафоат мепурсидем, то ки Ӯ моро аз вазъияти худ ором кунад». Сипас онҳо назди пайғамбар Одам (алайҳиссалом) рафтанд ва гуфтанд: «Эй Одам! Ту падари тамоми башар ҳастӣ. Аллоҳ туро бо дастони Худ офаридааст ва ба баданат рӯҳ дамид ва ба фариштагон амр кард, ки ба ту саҷда кунанд. Дар назди Парвардигорат барои мо шафоат кун, то мо аз ин вазъият ором шавем». Одам ҷавоб дод: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам - сипас Одам хатогиҳоеро, ки карда буд, зикр кард, ки ӯро аз Худо шарманда кард, зеро ин хатогиҳо ӯро аз Худо шарманда кард - аммо ӯ назди Нӯҳ, аввалин паёмбаре, ки аз ҷониби Худо фиристода шуда буд, омад». Сипас онҳо барои дидани паёмбар Нӯҳ алайҳиссалом рафтанд, аммо ӯ гуфт: «Ман касе нестам, ки шафоат кунад - сипас хатогиҳоеро, ки карда буд, ки ӯро аз Худо шарманда кард, зикр кунед - балки барои мулоқот бо паёмбар Иброҳим алайҳиссалом, ки ӯро маҳбуби Худо мешуморанд, биёед». Онҳо барои дидани паёмбар Иброҳим алайҳиссалом рафтанд, ӯ инчунин гуфт: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам - сипас ӯ хатогиҳоеро, ки карда буд, зикр кард, ки ӯро аз Худо шарманда кард - аммо барои дидани паёмбар Мусо алайҳиссалом, ки Аллоҳ бо ӯ сухан гуфта ва Таврот дода буд, биёед». Онҳо барои дидорбинии паёмбар Мусо алайҳиссалом рафтанд, аммо ӯ инчунин гуфт: «Ман касе нестам, ки ҳаққи шафоат карданро дошта бошам - сипас ӯ хатогиҳоеро, ки карда буд, зикр кард, ки ӯро аз Худо шарманда кард - аммо шумо барои дидорбинии паёмбар Исо алайҳиссалом, рӯҳи Аллоҳ ва каломи Ӯ омадаед». Онҳо инчунин барои дидорбинии паёмбар Исо алайҳиссалом, рӯҳи Аллоҳ ва каломи Ӯ рафтанд. Аммо ӯ инчунин гуфт: «Ман касе нестам, ки ҳаққи шафоат карданро дошта бошам, балки ҳамаи шумо ба назди Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам, бандаи Аллоҳ, ки гуноҳони қаблӣ ва баъдӣ бахшида шудаанд, биравед». Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам суханонашро идома дод: «Онҳо назди ман омаданд, сипас ман аз Худо иҷозат пурсидам. Ба ман иҷозат дода шуд. Вақте ки ман Ӯро дидам, ба саҷда афтодам. Ӯ маро нидо кард ва сипас ба ман гуфт: «Саратро бардор, эй Муҳаммад! Чизе бигӯ, шунида мешавӣ. Бипурс, албатта ба ту дода мешавад. Шафоат кун, ман шафоати туро албатта қабул мекунам». Ман сарамро бардоштам ва Худоро бо ситоишҳое, ки Худо ба ман омӯхта буд, ситоиш кардам. Сипас шафоат кардам. Сипас Аллоҳ ба ман меъёр дод - одамоне, ки ҳаққи шафоат доранд. Сипас ман одамони бештарро аз дӯзах берун овардам ва онҳоро ба биҳишт андохтам. Сипас боз саҷда кардам. Пас Аллоҳ маро чунон ки мехост, нидо кард ва ба ман гуфт: «Саратро бардор, эй Муҳаммад! Бигӯ, шунида мешавӣ. Бипурс, албатта ба ту дода мешавад. Шафоат кун, ман шафоатеро, ки мепурсӣ, албатта қабул мекунам». Ровии ҳадис гуфт: «Ман дақиқан намедонам, ки бори сеюм ё чорум». Ӯ гуфт: «Эй Парвардигори ман! Танҳо касоне, ки то ҳол дар дӯзаханд, касоне ҳастанд, ки Қуръон онҳоро боздоштааст, яъне касоне, ки бояд дар дӯзах бимонанд». Ибни Убайд дар ривояти худ гуфтааст: «Қатода гуфт: «Ин маънои онро дорад, ки шумо бояд дар он ҷовидон бимонед». Ва ин ба мо аз ҷониби [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ва [Муҳаммад бин Башёр] ривоят шудааст, ки ҳардуи онҳо гуфтанд: «Ин ба мо аз ҷониби [Ибни Абу Аъдӣ] аз [Саъд] аз [Қатода] аз [Анас] ривоят шудааст, ки ӯ гуфт: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Мӯъминон дар рӯзи қиёмат ҷамъ мешаванд, сипас ба ин диққат медиҳанд ё аз ин илҳом мегиранд», чунон ки дар ҳадиси Абу Авона зикр шудааст». Ва ӯ дар ҳадис зикр кардааст: «Сипас ман бори чорум назди ӯ омадам ё бори чорум баргаштам ва сипас гуфтам: «Эй Парвардигори ман, ҳеҷ чиз боқӣ намондааст, ба ҷуз касоне, ки Қуръон онҳоро боздоштааст». Ба мо хабар додааст [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ба мо хабар додааст [Муъоз бин]». Ҳишом гуфт, ки ба мо [падарам] аз [Қатода] аз [Анас бин Молик] нақл кардааст, ки Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам фармуданд: «Худованд мӯъминонро дар рӯзи қиёмат ҷамъ кард, сипас ба онҳо ваҳй карда шуд, чунон ки дар ҳадиси дуюм аст». Ва бори чорум гуфт: «Пас ман гуфтам: «Эй Парвардигори ман, дар дӯзах ҳеҷ чиз боқӣ намемонад, магар касоне, ки Қуръон онҳоро боздоштааст. Маънои ин он аст, ки он бояд дар он ҷовидона бошад».
Hadith
Imam Muslim : 285
و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ مِنْهَالٍ الضَّرِيرُ حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ أَبِي عَرُوبَةَ وَهِشَامٌ صَاحِبُ الدَّسْتَوَائِيِّ عَنْ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ح و حَدَّثَنِي أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى قَالَا حَدَّثَنَا مُعَاذٌ وَهُوَ ابْنُ هِشَامٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ قَتَادَةَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ شَعِيرَةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ بُرَّةً ثُمَّ يَخْرُجُ مِنْ النَّارِ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَكَانَ فِي قَلْبِهِ مِنْ الْخَيْرِ مَا يَزِنُ ذَرَّةً زَادَ ابْنُ مِنْهَالٍ فِي رِوَايَتِهِ قَالَ يَزِيدُ فَلَقِيتُ شُعْبَةَ فَحَدَّثْتُهُ بِالْحَدِيثِ فَقَالَ شُعْبَةُ حَدَّثَنَا بِهِ قَتَادَةُ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِالْحَدِيثِ إِلَّا أَنَّ شُعْبَةَ جَعَلَ مَكَانَ الذَّرَّةِ ذُرَةً قَالَ يَزِيدُ صَحَّفَ فِيهَا أَبُو بِسْطَامَ
Ва ба мо [Муҳаммад бин Минҳол ад-Длорир] ба мо [Язид бин Зурай] ба мо [Саид бин Абу Аруба] ва [Ҳишом] дӯсти Даставай, аз [Қатода] аз [Анас бин Молик] гуфт: «Расулуллоҳ алайҳиссалом гуфтанд». Дар ривояти дигар омадааст: «Ва ба ман [Абу Ғассон ал-Мисмоӣ] ва [Муҳаммад бин ал-Мутсанно] гуфтанд: «Ба мо [Муъоз] гуфт ва ӯ Ибни Ҳишом аст». Ӯ гуфт: «Падарам аз [Қатода] ба мо [Анас бин Молик] гуфт: «Паёмбар алайҳиссалом гуфт: «Аз дӯзах касоне берун меоянд, ки мегӯянд: «Ло илоҳа иллаллоҳу - ҳеҷ худое сазовори ибодат нест, ҷуз Аллоҳ» ва дар дилаш некӣ ба андозаи гандум вазнин буд». Пас аз дӯзах касе берун меояд, ки мегӯяд: "Ло илоҳа илоҳа" (яъне ҳеҷ худое сазовори ибодат нест, ҷуз Аллоҳ) ва дар дилаш некӣ ба андозаи арзан аст. Пас аз дӯзах касе берун меояд, ки мегӯяд: "Ло илоҳа илоҳа" (яъне ҳеҷ худое сазовори ибодат нест, ҷуз Аллоҳ) ва дар дилаш некӣ ба андозаи донаи гандум аст. Сипас Ибнул Минҳол дар таърихи худ илова кард: "[Язид] гуфт: "Ман бо Шуъба вохӯрдам, сипас ба ӯ ҳадисро нақл кардам, сипас [Шуъба] гуфт: "[Қатода] ба мо аз [Анас бин Молик] аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам бо ин ҳадис нақл кард, ки "танҳо он чизеро, ки Шуъба Зурра номидааст". Язид гуфт: "Абу Бистом ӯро нодуруст навиштааст".
Hadith
Imam Muslim : 286
حَدَّثَنَا أَبُو الرَّبِيعِ الْعَتَكِيُّ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ حَدَّثَنَا مَعْبَدُ بْنُ هِلَالٍ الْعَنَزِيُّ ح و حَدَّثَنَاه سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ وَاللَّفْظُ لَهُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ حَدَّثَنَا مَعْبَدُ بْنُ هِلَالٍ الْعَنَزِيُّ قَالَ انْطَلَقْنَا إِلَى أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ وَتَشَفَّعْنَا بِثَابِتٍ فَانْتَهَيْنَا إِلَيْهِ وَهُوَ يُصَلِّي الضُّحَى فَاسْتَأْذَنَ لَنَا ثَابِتٌ فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ وَأَجْلَسَ ثَابِتًا مَعَهُ عَلَى سَرِيرِهِ فَقَالَ لَهُ يَا أَبَا حَمْزَةَ إِنَّ إِخْوَانَكَ مِنْ أَهْلِ الْبَصْرَةِ يَسْأَلُونَكَ أَنْ تُحَدِّثَهُمْ حَدِيثَ الشَّفَاعَةِ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ إِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ مَاجَ النَّاسُ بَعْضُهُمْ إِلَى بَعْضٍ فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ لَهُ اشْفَعْ لِذُرِّيَّتِكَ فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِإِبْرَاهِيمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّهُ خَلِيلُ اللَّهِ فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِمُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّهُ كَلِيمُ اللَّهِ فَيُؤْتَى مُوسَى فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِعِيسَى عَلَيْهِ السَّلَام فَإِنَّهُ رُوحُ اللَّهِ وَكَلِمَتُهُ فَيُؤتَى عِيسَى فَيَقُولُ لَسْتُ لَهَا وَلَكِنْ عَلَيْكُمْ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُوتَى فَأَقُولُ أَنَا لَهَا فَأَنْطَلِقُ فَأَسْتَأْذِنُ عَلَى رَبِّي فَيُؤْذَنُ لِي فَأَقُومُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَأَحْمَدُهُ بِمَحَامِدَ لَا أَقْدِرُ عَلَيْهِ الْآنَ يُلْهِمُنِيهِ اللَّهُ ثُمَّ أَخِرُّ لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ لِي يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ يُسْمَعْ لَكَ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ رَبِّ أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ انْطَلِقْ فَمَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ بُرَّةٍ أَوْ شَعِيرَةٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَخْرِجْهُ مِنْهَا فَأَنْطَلِقُ فَأَفْعَلُ ثُمَّ أَرْجِعُ إِلَى رَبِّي فَأَحْمَدُهُ بِتِلْكَ الْمَحَامِدِ ثُمَّ أَخِرُّ لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ لِي يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ يُسْمَعْ لَكَ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ لِي انْطَلِقْ فَمَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ مِثْقَالُ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَخْرِجْهُ مِنْهَا فَأَنْطَلِقُ فَأَفْعَلُ ثُمَّ أَعُودُ إِلَى رَبِّي فَأَحْمَدُهُ بِتِلْكَ الْمَحَامِدِ ثُمَّ أَخِرُّ لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ لِي يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ يُسْمَعْ لَكَ وَسَلْ تُعْطَهْ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ يَا رَبِّ أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ لِي انْطَلِقْ فَمَنْ كَانَ فِي قَلْبِهِ أَدْنَى أَدْنَى أَدْنَى مِنْ مِثْقَالِ حَبَّةٍ مِنْ خَرْدَلٍ مِنْ إِيمَانٍ فَأَخْرِجْهُ مِنْ النَّارِ فَأَنْطَلِقُ فَأَفْعَلُ هَذَا حَدِيثُ أَنَسٍ الَّذِي أَنْبَأَنَا بِهِ فَخَرَجْنَا مِنْ عِنْدِهِ فَلَمَّا كُنَّا بِظَهْرِ الْجَبَّانِ قُلْنَا لَوْ مِلْنَا إِلَى الْحَسَنِ فَسَلَّمْنَا عَلَيْهِ وَهُوَ مُسْتَخْفٍ فِي دَارِ أَبِي خَلِيفَةَ قَالَ فَدَخَلْنَا عَلَيْهِ فَسَلَّمْنَا عَلَيْهِ فَقُلْنَا يَا أَبَا سَعِيدٍ جِئْنَا مِنْ عِنْدِ أَخِيكَ أَبِي حَمْزَةَ فَلَمْ نَسْمَعْ مِثْلَ حَدِيثٍ حَدَّثَنَاهُ فِي الشَّفَاعَةِ قَالَ هِيَهِ فَحَدَّثْنَاهُ الْحَدِيثَ فَقَالَ هِيَهِ قُلْنَا مَا زَادَنَا قَالَ قَدْ حَدَّثَنَا بِهِ مُنْذُ عِشْرِينَ سَنَةً وَهُوَ يَوْمَئِذٍ جَمِيعٌ وَلَقَدْ تَرَكَ شَيْئًا مَا أَدْرِي أَنَسِيَ الشَّيْخُ أَوْ كَرِهَ أَنْ يُحَدِّثَكُمْ فَتَتَّكِلُوا قُلْنَا لَهُ حَدِّثْنَا فَضَحِكَ وَقَالَ { خُلِقَ الْإِنْسَانُ مِنْ عَجَلٍ } مَا ذَكَرْتُ لَكُمْ هَذَا إِلَّا وَأَنَا أُرِيدُ أَنْ أُحَدِّثَكُمُوهُ ثُمَّ أَرْجِعُ إِلَى رَبِّي فِي الرَّابِعَةِ فَأَحْمَدُهُ بِتِلْكَ الْمَحَامِدِ ثُمَّ أَخِرُّ لَهُ سَاجِدًا فَيُقَالُ لِي يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ وَقُلْ يُسْمَعْ لَكَ وَسَلْ تُعْطَ وَاشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَقُولُ يَا رَبِّ ائْذَنْ لِي فِيمَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ قَالَ لَيْسَ ذَاكَ لَكَ أَوْ قَالَ لَيْسَ ذَاكَ إِلَيْكَ وَلَكِنْ وَعِزَّتِي وَكِبْرِيَائِي وَعَظَمَتِي وَجِبْرِيَائِي لَأُخْرِجَنَّ مَنْ قَالَ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ قَالَ فَأَشْهَدُ عَلَى الْحَسَنِ أَنَّهُ حَدَّثَنَا بِهِ أَنَّهُ سَمِعَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ أُرَاهُ قَالَ قَبْلَ عِشْرِينَ سَنَةً وَهُوَ يَوْمِئِذٍ جَمِيعٌ
Ба мо нақл кардааст [Абу ар-Рабиъ ал-Атокӣ] ба мо нақл кардааст [Ҳаммад бин Зайд] ба мо нақл кардааст [Маъбад бин Ҳилол ал-Аназӣ] - дар сатри дигар ба мо [Саид бин Маншур] ба мо гуфтааст, ки ин лафод аз ӯ аст, ба мо [Ҳаммад бин Зайд] ба мо гуфтааст [Маъбад бин Ҳилол ал-Аназӣ] гуфт: "Мо барои дидор [Анас бин Молик] рафтем ва аз Собит кӯмак пурсидем, вақте ки ба он ҷо расидем, маълум шуд, ки ӯ аввал намоз мехонад. Сипас Собит аз мо иҷозат пурсид ва мо барои дидор бо ӯ рафтем. Сипас Анас Собитро даъват кард, ки дар ҷое, ки нишаста буд, нишинад, сипас Собит ба Анас гуфт: "Эй Абу Ҳамза, бародарони ту аз аҳли Басра аз ту хоҳиш мекунанд, ки дар бораи ҳадиси шафоат ба онҳо нақл кунӣ". Анас гуфт: «Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам ба мо ҳадис ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: «Вақте ки рӯзи қиёмат фаро мерасад, инсонҳо бо баъзеи дигар рақобат мекунанд, сипас назди Одам меоянд ва ба ӯ мегӯянд: «Барои фарзандонат шафоат кун». Сипас ӯ гуфт: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам, аммо ту бояд назди Иброҳим алайҳиссалом равӣ, зеро ӯ маъшуқи Раҳмон аст». Сипас онҳо назди Иброҳим омаданд, ӯ ҷавоб дод: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам, аммо ту бояд назди Мусо алайҳиссалом равӣ, зеро ӯ Калимуллоҳ аст». Сипас ба Мусо муроҷиат карданд, ӯ ҷавоб дод: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам, аммо ту бояд назди Исо алайҳиссалом равӣ, зеро ӯ рӯҳи Аллоҳ ва каломи Ӯст». Сипас ба Исо муроҷиат карданд, ӯ ҷавоб дод: «Ман ҳаққи шафоат карданро надорам, аммо ту бояд назди Муҳаммад алайҳиссалом биёӣ». Сипас ба Муҳаммад муроҷиат карданд. Сипас гуфтам: «Ман касе ҳастам, ки ҳаққи шафоат карданро дорам, сипас рафтам ва аз Парвардигорам иҷозат пурсидам, сипас ба ман иҷозат доданд, ки ҳозир шавам. Ман дар пеши Ӯ истодам ва Ӯро бо ситоишҳое, ки ҳоло наметавонам бигӯям, ситоиш кардам. Худо ба ман илҳом бахшид. Сипас ман ба Ӯ саҷда кардам. Сипас ба ман гуфта шуд: «Эй Муҳаммад, саратро бардор ва сухан гӯ ва туро мешунаванд, бипурс ва ба ту дода мешаванд, шафоат талаб кун ва ба ту дода мешаванд». Сипас гуфтам: «Эй Парвардигори ман, уммати ман - уммати ман». Сипас гуфт: «Бирав. Ҳар касе, ки дар дилаш вазни донаи гандум ё арзан дорад, ӯро аз дӯзах берун кун!» Пас ман рафтам ва фармони Ӯро иҷро кардам, сипас ба сӯи Парвардигорам баргаштам. Сипас ӯро бо ин ситоишҳо ситоиш кардам, сипас афтодам ва ба ӯ саҷда кардам. Сипас ба ман гуфта шуд: «Эй Муҳаммад, саратро бардор ва сухан гӯ ва туро мешунаванд, бипурс ва ба ту дода мешаванд, шафоат талаб кун ва ба ту дода мешавад». Пас гуфтам: «Эй қавми ман, эй қавми ман». Сипас ба ман гуфта шуд: «Бирав, эй ҳар касе, ки дар дилаш заррае имон дорад, ӯро аз дӯзах берун кун». Сипас рафтам ва фармонҳои Ӯро иҷро кардам, сипас ба сӯи Парвардигорам баргаштам, сипас Ӯро бо ин ситоишҳо ситоиш кардам, сипас афтодам ва ба Ӯ саҷда кардам. Пас ба ман гуфта шуд: «Эй Муҳаммад, саратро бардор ва сухан бигӯ ва туро шуниданд, бихоҳ ва ба ту дода шуданд, шафоат бихоҳ ва ба ту дода шуданд». Пас гуфтам: «Эй Парвардигори ман, қавми маро наҷот деҳ, қавми маро». Сипас ба ман гуфта шуд: «Бирав. Ҳар касе, ки дар дилаш заррае имон дорад, ӯро аз дӯзах берун кун». "Сипас ман рафтам, то фармони Ӯро иҷро кунам." Ин ҳадиси Анас аст, ки ӯ ба мо нақл кард. Сипас, вақте ки мо дар назди қабр будем, аз паҳлӯи ӯ берун омадем ва гуфтем: "Агар мо мустақиман ба -ақидаи - Ҳасан - ал-Башрӣ - баргардем ва сипас бо ӯ салом диҳем, дар ҳоле ки ӯ дар хонаи Абу Халифа пинҳон аст - пас бехатартар хоҳад буд." Ӯ боз гуфт: "Сипас мо ӯро зиёрат кардем ва сипас бо ӯ салом додем. Мо гуфтем: "Эй Абу Саид, мо аз паҳлӯи бародарат Абу Ҳамза ҳастем, мо ҳеҷ гоҳ чизе монанди ҳадисе, ки ӯ дар бораи шафоат ба мо гуфта буд, нашунидаем." Абу Саид гуфт: "Ин чист - ба ман бигӯ-". Сипас мо ҳадисро ба ӯ гуфтем. Пас Абу Саид гуфт: "Онро илова кун." Мо гуфтем: "Ӯ ба мо чизе илова намекунад." Сипас Абу Саид гуфт: "Ӯ бист сол пеш ба мо нақл кард ва сипас ҳамаи ривоятҳои худро ҷамъ кард ва баъзеи онҳоро аз ёд бурд. Ман намедонам, ки оё шайх - Анас/Абу Ҳамза- фаромӯш кардааст ё аз гуфтани ту нафрат кардааст, ки ту аз ман вобаста шавӣ. Мо гуфтем: «Ба мо бигӯ». Пас Абу Саид ҳангоми хондани ин оят хандид: «—Инсонҳо бо хислат-шитоб офарида шудаанд——Сураҳои Анбиё: 37-». Ман ин оятро ба шумо нагуфтам, балки барои он ки мехостам онро ба шумо бигӯям — ҳадис чунин аст: «Сипас бори чорум ба назди Парвардигорам баргаштам, сипас Ӯро бо ин ситоишҳо ситоиш кардам, сипас саҷда кардам. Сипас ба ман гуфта шуд: «Эй Муҳаммад, саратро бардор ва сухан гӯ ва туро шуниданд, бипурс ва ба ту дода шуданд, шафоат талаб кун ва ба ту дода шуд». Пас гуфтам: «Эй Парвардигори ман, ба ман иҷозат деҳ, ки шахсеро, ки мегӯяд: «Ло илоҳа илоҳа» — ҷуз Аллоҳ худое нест, ки сазовори ибодат бошад — аз дӯзах берун кунам». Аллоҳ ҷавоб дод: «Ин ҳаққи ту нест» ё «ин ҳаққе нест, ки ба ту дода шудааст, аммо ба қудрату бузургии ман, бузургии ман ва қудрати ман, ман шахсеро, ки мегӯяд: «Ло илоҳа илоҳа» — ки худое надорад — берун мекунам». ҳаққи ибодат ба ҷуз Аллоҳ аст-'. Ровӣ гуфт: «Пас ман аз номи [Ҳасан] шаҳодат додам, ки ӯ ба мо гуфтааст, ки [Анас бин Молик]-ро шунидааст». Ман гумон мекунам, ки Абу Саид гуфтааст: «Пеш аз бист сол ва дар он вақт ӯ ҳамаи ривоятҳои худро ҷамъ кардааст».
Hadith
Imam Muslim : 287
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ وَاتَّفَقَا فِي سِيَاقِ الْحَدِيثِ إِلَّا مَا يَزِيدُ أَحَدُهُمَا مِنْ الْحَرْفِ بَعْدَ الْحَرْفِ قَالَا حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ حَدَّثَنَا أَبُو حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ أُتِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا بِلَحْمٍ فَرُفِعَ إِلَيْهِ الذِّرَاعُ وَكَانَتْ تُعْجِبُهُ فَنَهَسَ مِنْهَا نَهْسَةً فَقَالَ أَنَا سَيِّدُ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَهَلْ تَدْرُونَ بِمَ ذَاكَ يَجْمَعُ اللَّهُ يَوْمَ الْقِيَامَةِ الْأَوَّلِينَ وَالْآخِرِينَ فِي صَعِيدٍ وَاحِدٍ فَيُسْمِعُهُمْ الدَّاعِي وَيَنْفُذُهُمْ الْبَصَرُ وَتَدْنُو الشَّمْسُ فَيَبْلُغُ النَّاسَ مِنْ الْغَمِّ وَالْكَرْبِ مَا لَا يُطِيقُونَ وَمَا لَا يَحْتَمِلُونَ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ أَلَا تَرَوْنَ مَا أَنْتُمْ فِيهِ أَلَا تَرَوْنَ مَا قَدْ بَلَغَكُمْ أَلَا تَنْظُرُونَ مَنْ يَشْفَعُ لَكُمْ إِلَى رَبِّكُمْ فَيَقُولُ بَعْضُ النَّاسِ لِبَعْضٍ ائْتُوا آدَمَ فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ يَا آدَمُ أَنْتَ أَبُو الْبَشَرِ خَلَقَكَ اللَّهُ بِيَدِهِ وَنَفَخَ فِيكَ مِنْ رُوحِهِ وَأَمَرَ الْمَلَائِكَةَ فَسَجَدُوا لَكَ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى إِلَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ آدَمُ إِنَّ رَبِّي غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنَّهُ نَهَانِي عَنْ الشَّجَرَةِ فَعَصَيْتُهُ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى نُوحٍ فَيَأْتُونَ نُوحًا فَيَقُولُونَ يَا نُوحُ أَنْتَ أَوَّلُ الرُّسُلِ إِلَى الْأَرْضِ وَسَمَّاكَ اللَّهُ عَبْدًا شَكُورًا اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنَّهُ قَدْ كَانَتْ لِي دَعْوَةٌ دَعَوْتُ بِهَا عَلَى قَوْمِي نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى إِبْرَاهِيمَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونَ إِبْرَاهِيمَ فَيَقُولُونَ أَنْتَ نَبِيُّ اللَّهِ وَخَلِيلُهُ مِنْ أَهْلِ الْأَرْضِ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى إِلَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ إِبْرَاهِيمُ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَا يَغْضَبُ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَذَكَرَ كَذَبَاتِهِ نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى مُوسَى فَيَأْتُونَ مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُونَ يَا مُوسَى أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ فَضَّلَكَ اللَّهُ بِرِسَالَاتِهِ وَبِتَكْلِيمِهِ عَلَى النَّاسِ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى إِلَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَإِنِّي قَتَلْتُ نَفْسًا لَمْ أُومَرْ بِقَتْلِهَا نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى عِيسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونَ عِيسَى فَيَقُولُونَ يَا عِيسَى أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ وَكَلَّمْتَ النَّاسَ فِي الْمَهْدِ وَكَلِمَةٌ مِنْهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْيَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ فَاشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَيَقُولُ لَهُمْ عِيسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ رَبِّي قَدْ غَضِبَ الْيَوْمَ غَضَبًا لَمْ يَغْضَبْ قَبْلَهُ مِثْلَهُ وَلَنْ يَغْضَبَ بَعْدَهُ مِثْلَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ لَهُ ذَنْبًا نَفْسِي نَفْسِي اذْهَبُوا إِلَى غَيْرِي اذْهَبُوا إِلَى مُحَمَّدٍ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَأْتُونِّي فَيَقُولُونَ يَا مُحَمَّدُ أَنْتَ رَسُولُ اللَّهِ وَخَاتَمُ الْأَنْبِيَاءِ وَغَفَرَ اللَّهُ لَكَ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِكَ وَمَا تَأَخَّرَ اشْفَعْ لَنَا إِلَى رَبِّكَ أَلَا تَرَى مَا نَحْنُ فِيهِ أَلَا تَرَى مَا قَدْ بَلَغَنَا فَأَنْطَلِقُ فَآتِي تَحْتَ الْعَرْشِ فَأَقَعُ سَاجِدًا لِرَبِّي ثُمَّ يَفْتَحُ اللَّهُ عَلَيَّ وَيُلْهِمُنِي مِنْ مَحَامِدِهِ وَحُسْنِ الثَّنَاءِ عَلَيْهِ شَيْئًا لَمْ يَفْتَحْهُ لِأَحَدٍ قَبْلِي ثُمَّ يُقَالُ يَا مُحَمَّدُ ارْفَعْ رَأْسَكَ سَلْ تُعْطَهْ اشْفَعْ تُشَفَّعْ فَأَرْفَعُ رَأْسِي فَأَقُولُ يَا رَبِّ أُمَّتِي أُمَّتِي فَيُقَالُ يَا مُحَمَّدُ أَدْخِلْ الْجَنَّةَ مِنْ أُمَّتِكَ مَنْ لَا حِسَابَ عَلَيْهِ مِنْ الْبَابِ الْأَيْمَنِ مِنْ أَبْوَابِ الْجَنَّةِ وَهُمْ شُرَكَاءُ النَّاسِ فِيمَا سِوَى ذَلِكَ مِنْ الْأَبْوَابِ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّ مَا بَيْنَ الْمِصْرَاعَيْنِ مِنْ مَصَارِيعِ الْجَنَّةِ لَكَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَهَجَرٍ أَوْ كَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَبُصْرَى و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ عُمَارَةَ بْنِ الْقَعْقَاعِ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ وُضِعَتْ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَصْعَةٌ مِنْ ثَرِيدٍ وَلَحْمٍ فَتَنَاوَلَ الذِّرَاعَ وَكَانَتْ أَحَبَّ الشَّاةِ إِلَيْهِ فَنَهَسَ نَهْسَةً فَقَالَ أَنَا سَيِّدُ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ ثُمَّ نَهَسَ أُخْرَى فَقَالَ أَنَا سَيِّدُ النَّاسِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَلَمَّا رَأَى أَصْحَابَهُ لَا يَسْأَلُونَهُ قَالَ أَلَا تَقُولُونَ كَيْفَهْ قَالُوا كَيْفَهْ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ يَقُومُ النَّاسُ لِرَبِّ الْعَالَمِينَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِمَعْنَى حَدِيثِ أَبِي حَيَّانَ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ وَزَادَ فِي قِصَّةِ إِبْرَاهِيمَ فَقَالَ وَذَكَرَ قَوْلَهُ فِي الْكَوْكَبِ { هَذَا رَبِّي } و قَوْله لِآلِهَتِهِمْ { بَلْ فَعَلَهُ كَبِيرُهُمْ هَذَا } و قَوْله { إِنِّي سَقِيمٌ } قَالَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ إِنَّ مَا بَيْنَ الْمِصْرَاعَيْنِ مِنْ مَصَارِيعِ الْجَنَّةِ إِلَى عِضَادَتَيْ الْبَابِ لَكَمَا بَيْنَ مَكَّةَ وَهَجَرٍ أَوْ هَجَرٍ وَمَكَّةَ قَالَ لَا أَدْرِي أَيَّ ذَلِكَ قَالَ
Инро ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ва [Муҳаммад бин Абдуллоҳ бин Нумайр] гуфтаанд ва ҳардуи онҳо дар сохтори ҷумлаҳои ҳадис розӣ ҳастанд, ба ҷуз он ки яке аз онҳо чизеро ба шакли ҳарф пас аз ҳарф илова мекунад. Ҳардуи онҳо гуфтанд, ки ба мо гуфта буд [Муҳаммад бин Бисир] ба мо гуфта буд [Абу Ҳайён] аз [Абу Зуръа] аз [Абу Ҳурайра] гуфт: «Мо бо Паёмбари Худо дар як даъват будем», сипас ӯ ба ӯ гӯшти буз пешниҳод кард, ки ин гӯшт дар байни ӯ хеле маъмул буд, сипас як луқма аз он гирифт ва гуфт: «Ман дар рӯзи қиёмат ҳокими тамоми башарият ҳастам, оё медонед, ки чаро ин тавр аст?» Худо ҳамаи мардумро аз пеш ва баъд дар як дашти замин ҷамъ кард, то даъваткунанда овози худро ба ҳамаи онҳо бирасонад ва чашм онҳоро бубинад ва офтоб ба онҳо наздик шавад. — Сипас мардум ғаму андӯҳ ва даҳшатро то ҳадде эҳсос карданд, ки наметавонистанд онро таҳаммул кунанд, сипас баъзе аз онҳо ба дигарон гуфтанд: «Оё шумо дар бораи вазъияте, ки бо он рӯбарӯ ҳастед ва он чизе, ки ба шумо расидааст, фикре надоред?! Оё шумо фикре надоред, ки кӣ метавонад шуморо дар назди Парвардигоратон шафоат кунад?» Баъзе аз онҳо ба дигарон гуфтанд: «Ба назди падарат Одам биёед». Сипас онҳо назди ӯ рафтанд ва гуфтанд: «Эй Одам! Ту падари тамоми башар ҳастӣ, Худо туро бо дасти Худ офарид ва аз рӯҳи Худ ба ту дамид ва ба фариштагон амр кард ва онҳо ба ту саҷда карданд ва Худо низ туро дар биҳишт ҷойгир кард, оё ту наметавонӣ барои мо дар назди Парвардигорат шафоат кунӣ? Оё ту вазъияти моро ва он чизеро, ки ба мо расидааст, надидаӣ?» Сипас ӯ гуфт: «Ба ростӣ, рӯзе Парвардигорам бо хашме хашмгин шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ хашмгин нашуда буд ва аз он вақт инҷониб хашмгин нашудааст. Худо маро аз дарахте манъ кард, аммо ман нофармонӣ кардам. Ман худам ба шафоат ниёз дорам, лутфан назди каси дигаре ғайр аз ман равед, ба мулоқоти Нӯҳ равед». Сипас онҳо бо Нӯҳ вохӯрданд ва гуфтанд: «Эй Нӯҳ! Ту аввалин паёмбаре аз сокинони замин ҳастӣ ва Худо туро бандаи шукргузор номгузорӣ кардааст. Оё наметавонӣ аз Парвардигорат барои мо шафоат хоҳӣ кард? Оё ту вазъияти моро ва он чиро, ки ба мо расидааст, надидаӣ? Сипас ӯ ҷавоб дод: «Бале, рӯзе Парвардигорам бо хашме хашмгин шуд, ки ҳеҷ гоҳ чунин хашмгин нашуда буд ва баъд аз он чунин хашмгин нашуда буд. Бале, ман як дуое доштам, ки қавми худро нобуд мекардам. Ман худам ба шафоат ниёз дорам, бирав ба ғайр аз ман, ба назди каси дигар! Ба назди Иброҳим рав!» Сипас онҳо бо Иброҳим вохӯрданд ва гуфтанд: «Эй Иброҳим! Ту пайғамбари Худо ва халили Ӯ дар байни сокинони замин ҳастӣ, аз Парвардигорат барои мо шафоат хоҳ? Оё вазъияти моро надидаӣ?» Сипас ӯ ҷавоб дод: «Бале, рӯзе Парвардигорам бо хашме хашмгин шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ чунин хашмгин нашуда буд ва баъд аз он чунин хашмгин нашуда буд. Ман бо се дурӯғ дурӯғ мегуфтам - сипас ӯ инро зикр кард - ман худам ба шафоат ниёз дорам. Ба ғайр аз ман, ба назди Мусо рав!» Сипас онҳо бо Мусо вохӯрданд ва гуфтанд: «Эй Мусо! Ту Паёмбари Худо ҳастӣ, Худо туро бо паёмбар ва суханони Худо бар башарият бартарӣ медиҳад, аз Парвардигорат барои мо шафоат талаб кун? Оё ту ҳолати моро надидаӣ? Сипас ӯ ҷавоб дод: «Ба ростӣ, рӯзе Парвардигорам бо хашме хашмгин шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ чунин хашмгин нашуда буд ва баъд аз он низ чунин хашмгин нашуд. Ман як бор ҷонеро куштам, ки ба ман фармон дода нашуда буд, ки бикушам, пас худам ба шафоат ниёз дорам, пас ба назди каси дигаре ғайр аз худ равед, ба назди Исо равед!» Сипас онҳо бо Исо вохӯрданд ва гуфтанд: «Эй Исо! Ту Паёмбари Худо ва суханон ва рӯҳи Ӯ аз Ӯ ҳастӣ, ки ба Марям дода шудааст ва ту дар кӯдакӣ бо одамон сухан гуфтаӣ. Пас, аз Парвардигорат барои мо шафоат талаб кун? Оё ту ҳолати моро надидаӣ?» Сипас ӯ ҷавоб дод: «Ба ростӣ, рӯзе Парвардигорам бо хашме хашмгин шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ чунин хашмгин нашуда буд ва баъд аз он чунин хашмгин нашуда буд - ва ӯ як гуноҳеро зикр накард - ман худам ба шафоати бештар ниёз доштам, пас ба назди каси дигаре ғайр аз худ равед, ба назди Муҳаммад равед!» Сипас онҳо назди ман омаданд ва гуфтанд: «Эй Муҳаммад! Ту Паёмбари Худо ва охирин паёмбарон ҳастӣ, Худо ҳамаи гуноҳони гузашта ва ояндаи туро бахшидааст, аз Парвардигорат хоҳиш кун, ки барои мо шафоат кунад? Оё ту ҳолати моро ва он чиро, ки ба мо расидааст, надидаӣ? Сипас ман рафтам ва ба зери Арсӣ омадам, сипас ба Парвардигорам саҷда кардам, сипас Худо ба ман тӯҳфаи хушомадгӯӣ ва ситоиши нек дод, ки пеш аз ман ба ҳеҷ кас дода нашуда буд. Сипас онҳо фарёд заданд: «Эй Муҳаммад! Бедор шав, бихоҳ, дода мешавад ва шафоат бихоҳ, шафоат албатта дода мешавад». Сипас ман бархостам ва гуфтам: «Қавми ман, эй Парвардигори ман! Уммати ман, эй Парвардигори ман!» Сипас ӯ ҷавоб дод: «Эй Муҳаммад! Аз қавми худ касонеро, ки аз дарвозаи Айман - рости дарвозаҳои осмон - барои онҳо ҳисоб карда нашудаанд, қабул кун». Ва онҳо бо одамоне ғайр аз он дар муттаҳид мешаванд». Сипас ӯ гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони ман дар дасти Ӯст!» Дар ҳақиқат, масофаи байни ду дар, ки дарҳояшон доранд, аз дарвозаҳои осмон ба монанди байни Макка ва Ҳаҷар ё ба монанди байни Макка ва Бушро аст. Ва ба мо гуфтаанд, ки [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо [Ҷарир] нақл кардааст, аз [Умара бин ал-Қаъқо] аз [Абу Зуръа] аз [Абу Ҳурайра] гуфт: «Пеши Паёмбари Худо зарфе аз шӯрбо ва гӯшт гузошта шуд, сипас ӯ дасти бузро гирифт ва дасташ қисми буз буд, ки бештар дӯст медошт, сипас онро бо як газидан газид. Вақте ки дид, ки дӯстонаш аз ӯ напурсиданд, гуфт: «Чаро намепурсӣ, ки чӣ тавр?» Пас онҳо пурсиданд: «Эй Паёмбари Худо, чӣ тавр аст?» Ӯ ҷавоб дод: «Инсон рӯ ба рӯи Парвардигори ҷаҳониён истодааст». Сипас ӯ ҳадисро мувофиқи маънои ҳадиси Абу Ҳайён аз Абу Зуръа пешниҳод кард. Сипас ӯ ба достони Иброҳим илова кард. Пас ӯ гуфт: «Сипас ӯ суханони Иброҳимро дар бораи сайёра зикр кард: «Ин Парвардигори ман аст-», инчунин суханони Иброҳимро дар бораи худое, ки мушрикон парастиш мекунанд - қавмаш - «ҳатто касе, ки онро нобуд кардааст, ин бузургтарин аст-», инчунин суханони Иброҳимро зикр кард: «Ба ростӣ, ман беморам». Ӯ гуфт: «Қасам ба он касе, ки ҷони Муҳаммад дар дасти Ӯст, дар ҳақиқат масофаи байни ду дари осмон ба масофаи байни Макка ва Ҳаҷар ё Ҳаҷар ва Макка аст». Ровӣ гуфт: «Ман дақиқ намедонам, ки ӯ чӣ гуфт».
Hadith
Imam Muslim : 288
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ طَرِيفِ بْنِ خَلِيفَةَ الْبَجَلِيُّ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ فُضَيْلٍ حَدَّثَنَا أَبُو مَالِكٍ الْأَشْجَعِيُّ عَنْ أَبِي حَازِمٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ وَأَبُو مَالِكٍ عَنْ رِبْعِيٍّ عَنْ حُذَيْفَةَ قَالَا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَجْمَعُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَتَعَالَى النَّاسَ فَيَقُومُ الْمُؤْمِنُونَ حَتَّى تُزْلَفَ لَهُمْ الْجَنَّةُ فَيَأْتُونَ آدَمَ فَيَقُولُونَ يَا أَبَانَا اسْتَفْتِحْ لَنَا الْجَنَّةَ فَيَقُولُ وَهَلْ أَخْرَجَكُمْ مِنْ الْجَنَّةِ إِلَّا خَطِيئَةُ أَبِيكُمْ آدَمَ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ اذْهَبُوا إِلَى ابْنِي إِبْرَاهِيمَ خَلِيلِ اللَّهِ قَالَ فَيَقُولُ إِبْرَاهِيمُ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ إِنَّمَا كُنْتُ خَلِيلًا مِنْ وَرَاءَ وَرَاءَ اعْمِدُوا إِلَى مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الَّذِي كَلَّمَهُ اللَّهُ تَكْلِيمًا فَيَأْتُونَ مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُولُ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ اذْهَبُوا إِلَى عِيسَى كَلِمَةِ اللَّهِ وَرُوحِهِ فَيَقُولُ عِيسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَسْتُ بِصَاحِبِ ذَلِكَ فَيَأْتُونَ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَيَقُومُ فَيُؤْذَنُ لَهُ وَتُرْسَلُ الْأَمَانَةُ وَالرَّحِمُ فَتَقُومَانِ جَنَبَتَيْ الصِّرَاطِ يَمِينًا وَشِمَالًا فَيَمُرُّ أَوَّلُكُمْ كَالْبَرْقِ قَالَ قُلْتُ بِأَبِي أَنْتَ وَأُمِّي أَيُّ شَيْءٍ كَمَرِّ الْبَرْقِ قَالَ أَلَمْ تَرَوْا إِلَى الْبَرْقِ كَيْفَ يَمُرُّ وَيَرْجِعُ فِي طَرْفَةِ عَيْنٍ ثُمَّ كَمَرِّ الرِّيحِ ثُمَّ كَمَرِّ الطَّيْرِ وَشَدِّ الرِّجَالِ تَجْرِي بِهِمْ أَعْمَالُهُمْ وَنَبِيُّكُمْ قَائِمٌ عَلَى الصِّرَاطِ يَقُولُ رَبِّ سَلِّمْ سَلِّمْ حَتَّى تَعْجِزَ أَعْمَالُ الْعِبَادِ حَتَّى يَجِيءَ الرَّجُلُ فَلَا يَسْتَطِيعُ السَّيْرَ إِلَّا زَحْفًا قَالَ وَفِي حَافَتَيْ الصِّرَاطِ كَلَالِيبُ مُعَلَّقَةٌ مَأْمُورَةٌ بِأَخْذِ مَنْ أُمِرَتْ بِهِ فَمَخْدُوشٌ نَاجٍ وَمَكْدُوسٌ فِي النَّارِ وَالَّذِي نَفْسُ أَبِي هُرَيْرَةَ بِيَدِهِ إِنَّ قَعْرَ جَهَنَّمَ لَسَبْعُونَ خَرِيفًا
Ба мо хабар додааст [Муҳаммад бин Сариф бин Халифа ал-Баҷалӣ] ба мо хабар додааст [Муҳаммад бин Фудлайл] ба мо хабар додааст [Абу Молик ал-Осиҷоӣ] аз [Абу Ҳозим] аз [Абу Ҳурайра] ва [Абу Молик] аз [Рибъӣ] аз [Ҳудзайфа] ҳарду гуфтанд: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Дар рӯзи қиёмат Аллоҳи Таборак ва Таъоло ҳамаи инсонҳоро ҷамъ мекунад». Сипас мӯъминон бархостанд ва биҳишт ба онҳо наздик карда шуд. Онҳо назди ҳазрати Одам (алайҳиссалом) омада гуфтанд: «Эй падари мо, бихоҳ, ки дарвозаҳои биҳиштро фавран барои мо боз кунанд». Одам (алайҳиссалом) ҷавоб дод: «Ман сазовори он нестам, ки инро барои ту бипурсам, оё ин аз сабаби гуноҳи падарат дар биҳишт нест, ки туро аз он ҷо берун карданд? Бирав ва аз писарам Иброҳим Халилуллоҳ (алайҳиссалом) пурс». Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Ман сазовори он нестам, ки инро аз ту бипурсам, ман танҳо як Халили ошиқ ҳастам - дар пеши ӯ то ҳол якчанд ошиқ ҳастанд». Аз Мусо алайҳиссалом, ки Аллоҳ боре бо ӯ дар сӯҳбате сӯҳбат карда буд, бипурсед. Пас онҳо назди Мусо алайҳиссалом омаданд, аммо ӯ низ гуфт: «Ман сазовори он нестам, ки аз шумо инро бипурсам. Аз пайғамбар Исо, ки бо каломи Аллоҳ офарида шудааст ва аз Ӯ нафас кашидааст, бипурсед». Аммо пайғамбар Исо низ рад кард ва гуфт: «Ман сазовори он нестам, ки аз шумо инро бипурсам». Пас онҳо назди паёмбар Муҳаммад алайҳиссалом, ки барои ӯ сухан гуфтаанд, рафтанд. Сипас ӯ - Муҳаммад - бархост ва дар барои ӯ кушода шуд, сипас эътимод ва дӯстӣ фиристода шуд, то он даме ки он ду дар ду тарафи пули Широт - рост ва чап истоданд. Сипас зудтарин аз шумо ҳангоми убур аз Широт мисли барқ аст». Ман - Абу Ҳурайра - гуфтам: «Падару модарам фидои шумо, мисли барқ, чӣ маъно доред, ҷаноб?» Ӯ ҷавоб дод: «Оё надидӣ, ки чӣ тавр барқ дар як мижа задан гузашт ва дубора баргашт?» «Сипас, дуюмӣ мисли шамоли сахт ва сипас мисли паррандаи парвозкунанда тез аст, сипас одамоне ҳастанд, ки аз сабаби аъмоли неки худ дар он тез медаванд. Дар он вақт пайғамбари шумо дар наздикии широт истода, ҳамеша дуо мекард: «Эй Парвардигори ман, ӯро наҷот деҳ, ӯро наҷот деҳ». То ба хизматгороне, ки машқи хеле кам доштанд, то он даме ки марде омад ва наметавонист ба широт ба ҷуз хазидан боло равад, дар ҳоле ки дар ҳарду тараф занҷирҳои тези оҳанин овезон буданд ва ҳар касеро, ки амр шуда буд, ки бурда шавад, мебурданд, то он даме ки одамоне буданд, ки зинда монданд, аммо ҷасадҳояшон пора-пора шуданд ва инчунин одамоне буданд, ки дар ниҳоят ба оташи дӯзах партофта шуданд. Ва ба он касе, ки ҷони Абуҳурайра дар дасти Ӯст, савганд ба он ки ҷони Абуҳурайра дар дасти Ӯст, дар ҳақиқат ба қаъри дӯзах дар масофаи ҳафтод сол расидан мумкин аст».
Hadith
Imam Muslim : 289
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ وَإِسْحَقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ الْمُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَا أَوَّلُ النَّاسِ يَشْفَعُ فِي الْجَنَّةِ وَأَنَا أَكْثَرُ الْأَنْبِيَاءِ تَبَعًا
Ба мо [Қутайба бин Саид] ва [Исҳоқ бин Иброҳим] гуфтааст, ки [Қутайба] ба мо [Ҷарир] аз [Мухтор бин Фулфул] аз [Анас бин Молик] гуфтааст: «Расули Худо (с) фармуд: «Ман аввалин инсоне ҳастам, ки дар осмон шафоат мекунам ва ман пайғамбаре ҳастам, ки пайравони бештарин дорам».
Hadith
Imam Muslim : 290
و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلَاءِ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ بْنُ هِشَامٍ عَنْ سُفْيَانَ عَنْ مُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَا أَكْثَرُ الْأَنْبِيَاءِ تَبَعًا يَوْمَ الْقِيَامَةِ وَأَنَا أَوَّلُ مَنْ يَقْرَعُ بَابَ الْجَنَّةِ
Ба мо [Абу Қурайб Муҳаммад бин ал-Ало] нақл кардааст, ба мо [Муъовия бин Ҳишом] аз [Суфён] аз [Мухтор бин Фулфул] аз [Анас бин Молик] ривоят кардааст, ки ӯ гуфт: «Расули Худо (с) фармуд: «Ман паёмбаре ҳастам, ки дар рӯзи қиёмат пайравони бештарин дорам ва ман аввалин касе ҳастам, ки дари биҳиштро мекӯбад».
Hadith
Imam Muslim : 291
و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ عَنْ زَائِدَةَ عَنْ الْمُخْتَارِ بْنِ فُلْفُلٍ قَالَ قَالَ أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَا أَوَّلُ شَفِيعٍ فِي الْجَنَّةِ لَمْ يُصَدَّقْ نَبِيٌّ مِنْ الْأَنْبِيَاءِ مَا صُدِّقْتُ وَإِنَّ مِنْ الْأَنْبِيَاءِ نَبِيًّا مَا يُصَدِّقُهُ مِنْ أُمَّتِهِ إِلَّا رَجُلٌ وَاحِدٌ
Ва баъд аз он ки [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Ҳусайн бин Алӣ] аз [Зоида] аз [Мухтор бин Фулфул] нақл карда буд, ӯ гуфт: [Анас бин Молик] гуфт: «Паёмбар алайҳиссалом гуфт: «Ман аввалин шафоаткунанда дар осмон ҳастам. Ҳеҷ пайғамбаре аз ҷониби қавмаш мисли ман сафед карда намешавад. Ва дар ҳақиқат, дар байни пайғамбарон касоне буданд, ки қавмаш онҳоро тамоман тасдиқ накарданд, ба ҷуз онҳое, ки мардон буданд».
Hadith
Imam Muslim : 292
و حَدَّثَنِي عَمْرٌو النَّاقِدُ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ قَالَا حَدَّثَنَا هَاشِمُ بْنُ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ الْمُغِيرَةِ عَنْ ثَابِتٍ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ آتِي بَابَ الْجَنَّةِ يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَأَسْتَفْتِحُ فَيَقُولُ الْخَازِنُ مَنْ أَنْتَ فَأَقُولُ مُحَمَّدٌ فَيَقُولُ بِكَ أُمِرْتُ لَا أَفْتَحُ لِأَحَدٍ قَبْلَكَ
Ва ба ман [Амру ан-Нақид] ва [Зуҳайр бин Ҳарб] гуфтанд, ки ба мо [Ҳошим бин ал-Қосим] ба мо [Сулаймон бин ал-Муғира] аз [Собит] аз [Анас бин Молик] гуфт: «Расули Худо (с) гуфт: «Ман дар рӯзи қиёмат ба дарвозаи биҳишт омадам, сипас хостам, ки онро боз кунанд». Сипас посбон - фариштае - пурсид: «Ту кистӣ?» Пас ман ҷавоб додам: «Муҳаммад». Сипас ӯ гуфт: «Бахусус барои ту, ба ман амр дода шуд, ки пеш аз ворид шудан ба касе дарро боз накунам».
Hadith
Imam Muslim : 293
حَدَّثَنِي يُونُسُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى أَخْبَرَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي مَالِكُ بْنُ أَنَسٍ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ يَدْعُوهَا فَأُرِيدُ أَنْ أَخْتَبِئَ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Ба ман [Юнус ибни Абдулъало] ба мо [Абдуллоҳ ибни Ваҳҳоб] гуфт, гуфт ӯ, ба мо [Молик ибни Анас] аз [Ибни Шиҳоб] аз [Абу Салама ибни Абдурраҳмон] аз [Абу Ҳурайра] гуфт, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар паёмбаре дуое дорад, ки мехонад, пас ман мехоҳам дуои худро ҳамчун шафоат барои умматам нигоҳ дорам».
Hadith
Imam Muslim : 294
و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ أَخْبَرَنِي أَبُو سَلَمَةَ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ وَأَرَدْتُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ أَخْتَبِئَ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ عَنْ عَمِّهِ حَدَّثَنِي عَمْرُو بْنُ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيُّ مِثْلَ ذَلِكَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ
Ва ба ман [Зуҳайр бин Ҳарб] ва [Абд бин Ҳумайд], [Зуҳайр] гуфт, ба мо [Яъқуб бин Иброҳим] ба мо [Ибни Аҳӣ ибни Шиҳоб] аз [амакаш] ба ман [Абу Салама бин Абдурраҳмон] гуфт, ки [Абу Ҳурайра] гуфт: «Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Ҳар паёмбаре дуое дорад ва ман мехоҳам, ки - Худо хоҳад - дуои маро ҳамчун шафоатгари умматам дар рӯзи қиёмат пинҳон кунам». Ба ман [Зуҳайр бин Ҳарб] ва [Абд бин Ҳумайд], [Зуҳайр] гуфт, ба мо [Яъқуб бин Иброҳим] ба мо [Ибни Аҳӣ ибни Шиҳоб] аз [амакаш] ба ман [Амр бин Абу Суфён бин Асид бин Ҷория ас-Сақафӣ] чунин гуфт, аз [Абу Ҳурайра] аз Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам)».
Hadith
Imam Muslim : 295
و حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ أَخْبَرَنِي يُونُسُ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ أَنَّ عَمْرَو بْنَ أَبِي سُفْيَانَ بْنِ أَسِيدِ بْنِ جَارِيَةَ الثَّقَفِيَّ أَخْبَرَهُ أَنَّ أَبَا هُرَيْرَةَ قَالَ لِكَعْبِ الْأَحْبَارِ إِنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ يَدْعُوهَا فَأَنَا أُرِيدُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ أَخْتَبِئَ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَقَالَ كَعْبٌ لِأَبِي هُرَيْرَةَ أَنْتَ سَمِعْتَ هَذَا مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَبُو هُرَيْرَةَ نَعَمْ
Ва ба ман [Ҳармала бин Яҳё] ба мо [Ибни Ваҳҳоб] ба ман [Юнус] аз [Ибни Шиҳоб] хабар додааст, ки [Амр бин Абу Суфён бин Асид бин Ҷория Ас-Сақафӣ] ба ӯ хабар додааст, ки [Абу Ҳурайра] ба Каъб ал-Аҳбор гуфт: «Паёмбар алайҳиссалом фармуданд: «Ҳар паёмбар дуое дорад, ки онро мехонад, пас ман мехоҳам - хостаи Худо - дуои маро ҳамчун шафоаткунанда барои умматам дар рӯзи қиёмат пинҳон кунам». Пас Каъб ба Абу Ҳурайра гуфт: «Оё ту инро аз Паёмбари Худо алайҳиссалом шунидӣ?» Абу Ҳурайра ҷавоб дод: «Бале».
Hadith
Imam Muslim : 296
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو كُرَيْبٍ وَاللَّفْظُ لِأَبِي كُرَيْبٍ قَالَا حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ أَبِي صَالِحٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ فَتَعَجَّلَ كُلُّ نَبِيٍّ دَعْوَتَهُ وَإِنِّي اخْتَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ فَهِيَ نَائِلَةٌ إِنْ شَاءَ اللَّهُ مَنْ مَاتَ مِنْ أُمَّتِي لَا يُشْرِكُ بِاللَّهِ شَيْئًا
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ва [Абу Қурайб] хабар додааст ва лафаз ба Абу Қурайб тааллуқ дорад, ҳардуи онҳо гуфтанд, ба мо [Абу Муъовия] хабар додааст аз [ал-Аъмосӣ] аз [Абу Солеҳ] аз [Абу Ҳурайра] гуфт: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар паёмбаре дуои муассир дорад, пас ҳар паёмбаре дуои худро мешитобад ва ман дуои худро ҳамчун шафоаткунанда барои қавми худ дар рӯзи қиёмат пинҳон мекунам. Ва иншоаллоҳ, шафоати ман мурдагони умматамро, ки ба Худо чизеро шарик намесозанд, фаро хоҳад гирифт».
Hadith
Imam Muslim : 297
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ عَنْ عُمَارَةَ وَهُوَ ابْنُ الْقَعْقَاعِ عَنْ أَبِي زُرْعَةَ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ مُسْتَجَابَةٌ يَدْعُو بِهَا فَيُسْتَجَابُ لَهُ فَيُؤْتَاهَا وَإِنِّي اخْتَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Ба мо нақл кардааст [Қутайба бин Саид] ба мо нақл кардааст [Ҷарир] аз [Умара] - яъне Ибни Қаъқоъ - аз [Абу Зуръа] аз [Абу Ҳурайра] гуфт: «Расули Худо (с) фармуд: «Ҳар паёмбаре дуои муассире дорад, ки онро мехонад, то дуои ӯ иҷобат шавад ва сипас - ба Худо - амалӣ гардад ва ман дуои худро пинҳон мекунам, то дар рӯзи қиёмат барои қавми худ шафоат кунам».
Hadith
Imam Muslim : 298
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ مُحَمَّدٍ وَهُوَ ابْنُ زِيَادٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ يَقُولُا قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ دَعَا بِهَا فِي أُمَّتِهِ فَاسْتُجِيبَ لَهُ وَإِنِّي أُرِيدُ إِنْ شَاءَ اللَّهُ أَنْ أُؤَخِّرَ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Ба мо [Убайдуллоҳ ибни Муъоз ал-Анборӣ] ба мо [падарам] ба мо [Шуъба] аз [Муҳаммад] - яъне Ибни Зиёд - нақл кардааст. Ӯ гуфт: «Ман шунидам, ки [Абу Ҳурайра] мегӯяд: «Расули Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ҳар паёмбаре дуое дорад, ки барои қавмаш мекунад, сипас барои ӯ иҷобат мешавад ва ман мехоҳам, ки - хостаи Худо - дуои худро ҳамчун шафоаткунанда барои қавмаш дар рӯзи қиёмат ба анҷом расонам».
Hadith
Imam Muslim : 299
حَدَّثَنِي أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى وَابْنُ بَشَّارٍ حَدَّثَانَا وَاللَّفْظُ لِأَبِي غَسَّانَ قَالُوا حَدَّثَنَا مُعَاذٌ يَعْنُونَ ابْنَ هِشَامٍ قَالَ حَدَّثَنِي أَبِي عَنْ قَتَادَةَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ دَعَاهَا لِأُمَّتِهِ وَإِنِّي اخْتَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ و حَدَّثَنِيهِ زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ وَابْنُ أَبِي خَلَفٍ قَالَ حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ قَتَادَةَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ ح و حَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ ح و حَدَّثَنِيهِ إِبْرَاهِيمُ بْنُ سَعِيدٍ الْجَوْهَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ جَمِيعًا عَنْ مِسْعَرٍ عَنْ قَتَادَةَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ غَيْرَ أَنَّ فِي حَدِيثِ وَكِيعٍ قَالَ قَالَ أُعْطِيَ وَفِي حَدِيثِ أَبِي أُسَامَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ الْأَعْلَى حَدَّثَنَا الْمُعْتَمِرُ عَنْ أَبِيهِ عَنْ أَنَسٍ أَنَّ نَبِيَّ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ قَتَادَةَ عَنْ أَنَسٍ
Ба ман [Абу Ғассон ал-Мисмоӣ] ва [Муҳаммад бин ал-Мутсанно] ва [Ибни Басиёр] ба мо хабар додаанд ва лафаз ба Абу Ғассон тааллуқ дорад, мегӯянд, ба мо [Муъоз] - онҳо Ибни Ҳишомро дар назар доранд - гуфт ӯ, ба ман [падарам] аз [Қатода] ба ман [Анас бин Молик] хабар додааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтаанд: "Ҳар паёмбар дуое дорад, ки барои қавмаш мекунад ва ман мехоҳам дуои худро ҳамчун шафоат барои қавмаш дар рӯзи қиёмат пинҳон кунам". Ва ӯ дар ин бора ба ман [Зуҳайр бин Ҳарб] ва [Ибни Абу Халаф] гуфт, ба мо хабар додааст [Рауҳ] ба мо [Шуъба] аз [Қатода] бо ин санад хабар додааст. - дар сатри дигар гуфта шудааст - Ва ба мо хабар додааст [Абу Қурайб] ба мо [Воқӣ] хабар додааст. -ба тарзи дигар гуфта шудааст- Ва дар ин бора ба ман нақл кардааст [Иброҳим бин Саъид ал-Ҷавҳарӣ] ба мо [Абу Усома] ҳама чизро аз [Мисъор] аз [Қатода] бо ин санад нақл кардааст, танҳо дар ҳадиси Вакиъ гуфтааст: "Он дода шуд". Дар ҳамин ҳол, дар ҳадиси Абу Усома аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам, Дон ба мо ривоят кардааст [Муҳаммад бин Абдул Аъло] ба мо [ал-Муътамир] аз [падараш] аз [Анас] нақл кардааст, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам гуфтааст, сипас ӯ чунин ҳадисро [Қатода] аз [Анас] зикр кардааст.
Hadith
Imam Muslim : 300
و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ أَبِي خَلَفٍ حَدَّثَنَا رَوْحٌ حَدَّثَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ قَالَ أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ أَنَّهُ سَمِعَ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ يَقُولُا عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِكُلِّ نَبِيٍّ دَعْوَةٌ قَدْ دَعَا بِهَا فِي أُمَّتِهِ وَخَبَأْتُ دَعْوَتِي شَفَاعَةً لِأُمَّتِي يَوْمَ الْقِيَامَةِ
Ва ба мо хабар додааст [Муҳаммад бин Аҳмад бин Абу Халаф] ба мо хабар додааст [Рауҳ] ба мо хабар додааст [Ибни Ҷурайҷ] гуфт ӯ гуфт, ба мо хабар додааст [Абу Зубайр], ки ӯ [Ҷобир бин Абдуллоҳ]-ро аз Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам шунидааст, ки мегуфт: "Ҳар паёмбаре дуое дорад, ки барои умматаш мекунад, бинобар ин ман дуои худро ҳамчун шафоат барои умматам дар рӯзи қиёмат пинҳон мекунам".
