Imam Muslim (الامام مسلم) - 5362 Hadith
Hadith
Imam Muslim : 241
حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ حَنْبَلٍ وَسُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ قَالَا حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ أَخْبَرَنَا دَاوُدُ بْنُ أَبِي هِنْدٍ عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ بِوَادِي الْأَزْرَقِ فَقَالَ أَيُّ وَادٍ هَذَا فَقَالُوا هَذَا وَادِي الْأَزْرَقِ قَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام هَابِطًا مِنْ الثَّنِيَّةِ وَلَهُ جُؤَارٌ إِلَى اللَّهِ بِالتَّلْبِيَةِ ثُمَّ أَتَى عَلَى ثَنِيَّةِ هَرْشَى فَقَالَ أَيُّ ثَنِيَّةٍ هَذِهِ قَالُوا ثَنِيَّةُ هَرْشَى قَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى يُونُسَ بْنِ مَتَّى عَلَيْهِ السَّلَام عَلَى نَاقَةٍ حَمْرَاءَ جَعْدَةٍ عَلَيْهِ جُبَّةٌ مِنْ صُوفٍ خِطَامُ نَاقَتِهِ خُلْبَةٌ وَهُوَ يُلَبِّي قَالَ ابْنُ حَنْبَلٍ فِي حَدِيثِهِ قَالَ هُشَيْمٌ يَعْنِي لِيفًا
Ба мо [Аҳмад бин Ҳанбал] ва [Сурайҷ бин Юнус] нақл кардаанд, ба мо [Ҳусайм] ба мо [Довуд бин Абу Ҳинд] аз [Абуалия] аз [Ибни Аббос] нақл кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз водии Азроқ гузаштааст. Ӯ пурсид: «Ин водӣ чист?» Саҳобагон ҷавоб доданд: «Ин водии Азроқ аст». Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Ман ба Мусо (алайҳиссалом) нигоҳ кардам, ки аз теппа поён мефаромад ва бо овози баланд аз Худо бо талбия илтиҷо мекард». Сипас, вақте ки ба теппаи Ҳарсия расид, пурсид: «Ин кадом теппа аст?» Саҳобагон ҷавоб доданд: «Теппаи Ҳарсия». Сипас, Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Гӯё ман Юнус бин Матторо дар шутури сурхи фарбеҳе дидам, ки бо пӯст ва лаҷоми шутур муҷаҳҳаз буд, дар ҳоле ки ӯ ҳамеша талбия мекард». Ибни Ҳанбал дар ҳадиси худ гуфтааст: «Ҳусайм гуфт: «Ин нахи исфанҷӣ аст».
Hadith
Imam Muslim : 242
و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ دَاوُدَ عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ سِرْنَا مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ مَكَّةَ وَالْمَدِينَةِ فَمَرَرْنَا بِوَادٍ فَقَالَ أَيُّ وَادٍ هَذَا فَقَالُوا وَادِي الْأَزْرَقِ فَقَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى مُوسَى صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرَ مِنْ لَوْنِهِ وَشَعَرِهِ شَيْئًا لَمْ يَحْفَظْهُ دَاوُدُ وَاضِعًا إِصْبَعَيْهِ فِي أُذُنَيْهِ لَهُ جُؤَارٌ إِلَى اللَّهِ بِالتَّلْبِيَةِ مَارًّا بِهَذَا الْوَادِي قَالَ ثُمَّ سِرْنَا حَتَّى أَتَيْنَا عَلَى ثَنِيَّةٍ فَقَالَ أَيُّ ثَنِيَّةٍ هَذِهِ قَالُوا هَرْشَى أَوْ لِفْتٌ فَقَالَ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى يُونُسَ عَلَى نَاقَةٍ حَمْرَاءَ عَلَيْهِ جُبَّةُ صُوفٍ خِطَامُ نَاقَتِهِ لِيفٌ خُلْبَةٌ مَارًّا بِهَذَا الْوَادِي مُلَبِّيًا
Ва ба ман [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ба мо [Ибни Абу Ади] нақл кардааст, аз [Довуд] аз [Абуал-Олия] аз [Ибни Аббос] ӯ гуфт: «Паёмбари Худо [саллаллоҳу алайҳи ва саллам] аз водии Азроқ гузашт. Ӯ пурсид: «Ин водӣ чист?» Саҳобагон ҷавоб доданд: «Ин водии Азроқ аст». Сипас Паёмбар [саллаллоҳу алайҳи ва саллам] гуфт: «Ман ба Мусо (алайҳиссалом) нигоҳ мекардам». Сипас ӯ ранги пӯст ва мӯи худро зикр кард - чизе ки Довуд (алайҳиссалом) ҳангоми гузоштани ду ангушташ ба гӯшҳояш азёд накарда буд - ки аз теппа поён мефаромад ва бо овози баланд аз Худо бо талбия илтиҷо мекард. Сипас, вақте ки ба теппа расид, пурсид: «Ин кадом теппа аст?» Саҳобагон ҷавоб доданд: «Букит Ҳарсия ё лифт». Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфтанд: «Гӯё ман Юнус ибни Матто алайҳиссаломро бар шутури сурхи фарбеҳе дидам, ки бо пӯст ва лаҷом аз ин водие мегузашт.»
Hadith
Imam Muslim : 243
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ ابْنِ عَوْنٍ عَنْ مُجَاهِدٍ قَالَ كُنَّا عِنْدَ ابْنِ عَبَّاسٍ فَذَكَرُوا الدَّجَّالَ فَقَالَ إِنَّهُ مَكْتُوبٌ بَيْنَ عَيْنَيْهِ كَافِرٌ قَالَ فَقَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ لَمْ أَسْمَعْهُ قَالَ ذَاكَ وَلَكِنَّهُ قَالَ أَمَّا إِبْرَاهِيمُ فَانْظُرُوا إِلَى صَاحِبِكُمْ وَأَمَّا مُوسَى فَرَجُلٌ آدَمُ جَعْدٌ عَلَى جَمَلٍ أَحْمَرَ مَخْطُومٍ بِخُلْبَةٍ كَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَيْهِ إِذَا انْحَدَرَ فِي الْوَادِي يُلَبِّي
Ва ба ман гуфта шудааст, ки [Муҳаммад бин ал-Мутсанно] ба мо [Ибни Абу Ади] аз [Ибни Авн] аз [Муҷоҳид] гуфтааст: «Мо дар тарафи [Ибни Аббос] будем, сипас онҳо Даҷҷолро зикр карданд, ӯ гуфт: «Ба ростӣ, ӯ калимаи «Кофир»-ро дар байни чашмонаш навиштааст». Ровӣ гуфт: «Ибни Аббос гуфт: «Ман нашунидаам, ки ӯ чунин гуфт, аммо ӯ гуфт: «Аммо Иброҳим, шумо ба ёрони худ нигоҳ кунед, дар ҳоле ки Мусо, ки марди пӯсти қаҳваранг бо ҷисми қавӣ буд, бар шутури сурхи бо пашм пӯшида буд, гӯё ман ӯро дидам, вақте ки ӯ дар водие фуруд омад, дар ҳоле ки талбия гуфт».
Hadith
Imam Muslim : 244
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ ح و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ رُمْحٍ أَخْبَرَنَا اللَّيْثُ عَنْ أَبِي الزُّبَيْرِ عَنْ جَابِرٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ عُرِضَ عَلَيَّ الْأَنْبِيَاءُ فَإِذَا مُوسَى ضَرْبٌ مِنْ الرِّجَالِ كَأَنَّهُ مِنْ رِجَالِ شَنُوءَةَ وَرَأَيْتُ عِيسَى ابْنَ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِذَا أَقْرَبُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ شَبَهًا عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ وَرَأَيْتُ إِبْرَاهِيمَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ فَإِذَا أَقْرَبُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ شَبَهًا صَاحِبُكُمْ يَعْنِي نَفْسَهُ وَرَأَيْتُ جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلَام فَإِذَا أَقْرَبُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ شَبَهًا دَحْيَةُ وَفِي رِوَايَةِ ابْنِ رُمْحٍ دَحْيَةُ بْنُ خَلِيفَةَ
Ба мо нақл кардааст [Қутайба бин Саъид] ба мо нақл кардааст [Лайс]. -дар ривояти дигар зикр шудааст- Ва ба мо нақл кардааст [Муҳаммад бин Рум] ба мо [ал-Лайс] аз [Абуаз-Зубайр] аз [Ҷобир] хабар додааст, ки Паёмбари Худо (с) фармуданд: «Пайғамбарон ба ман зоҳир шуданд ва Мусо яке аз мардоне буд, ки ба мардони Бани Шануъа монанд буданд ва ман Исо бин Марям алайхиссаломро дидам ва ӯ ба касе монанд буд, ки ман дидам, ки ба ӯ монанд буд, Урва бин Масъуд. Ва ман Иброҳим алайхиссаломро дидам ва ӯ ба касе монанд буд, ки ман дидам, ки ба ӯ монанд буд, яъне ҳамроҳи шумо - яъне худаш -. Ва ман Ҷабраил алайхиссаломро дидам ва ӯ ба касе монанд буд, ки ман дидам, ки ба ӯ монанд буд, яъне Даҳя». Дар ривояти Ибни Рум: «Даҳя бин Халифа».
Hadith
Imam Muslim : 245
و حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ وَتَقَارَبَا فِي اللَّفْظِ قَالَ ابْنُ رَافِعٍ حَدَّثَنَا وَقَالَ عَبْدٌ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي سَعِيدُ بْنُ الْمُسَيَّبِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُسْرِيَ بِي لَقِيتُ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلَام فَنَعَتَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا رَجُلٌ حَسِبْتُهُ قَالَ مُضْطَرِبٌ رَجِلُ الرَّأْسِ كَأَنَّهُ مِنْ رِجَالِ شَنُوءَةَ قَالَ وَلَقِيتُ عِيسَى فَنَعَتَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَإِذَا رَبْعَةٌ أَحْمَرُ كَأَنَّمَا خَرَجَ مِنْ دِيمَاسٍ يَعْنِي حَمَّامًا قَالَ وَرَأَيْتُ إِبْرَاهِيمَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَيْهِ وَأَنَا أَشْبَهُ وَلَدِهِ بِهِ قَالَ فَأُتِيتُ بِإِنَاءَيْنِ فِي أَحَدِهِمَا لَبَنٌ وَفِي الْآخَرِ خَمْرٌ فَقِيلَ لِي خُذْ أَيَّهُمَا شِئْتَ فَأَخَذْتُ اللَّبَنَ فَشَرِبْتُهُ فَقَالَ هُدِيتَ الْفِطْرَةَ أَوْ أَصَبْتَ الْفِطْرَةَ أَمَّا إِنَّكَ لَوْ أَخَذْتَ الْخَمْرَ غَوَتْ أُمَّتُكَ
Ва ба мо [Муҳаммад бин Рофиъ] ва [Абд бин Ҳумайд] нақл кардааст, ки ҳарду бо лафаз ба якдигар наздик шуданд, Ибни Рофиъ гуфтааст, ба мо гуфтааст, дар ҳоле ки Абд гуфтааст, ба мо [Абдурраззоқ] ба мо [Маъмар] нақл кардааст, аз [аз-Зуҳрӣ] гуфтааст, ба ман [Саид бин ал-Мусайяб] аз [Абу Ҳурайра] гуфтааст, ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Вақте ки маро дар вақти ҳодисаи Исро бо худ бурданд, бо Мусо вохӯрдам». Сипас Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) аз ӯ тавсиф кард: «Пас маълум шуд, ки ӯ марде будааст, ки қади миёна ва мӯи ҷингила дошт, гӯё марде аз қабилаи Сиануа бошад». Боз гуфт: «Ва ман бо Паёмбар Исо (алайҳиссалом) вохӯрдам». Сипас ӯ аз ӯ тавсиф кард: «Маълум шуд, ки ӯ чеҳраи миёна ва баданаш сурх, гӯё нав аз душ баромадааст». Боз гуфт: «Пас ман Паёмбар Иброҳим (алайҳиссалом)-ро дидам». Ва ман аз авлоде ҳастам, ки ба ӯ бештар монанд аст. Сипас ду зарфро назди ман оварданд, ки яке аз онҳо шир ва дигаре пур аз шароб буд. Ба ман гуфтанд: «Ҳар чизеро, ки мехоҳӣ, бигир», пас ман зарферо, ки шир дошт, гирифтам ва онро нӯшидам. Сипас Ҷабраил ба ман гуфт: «Ту дар ҳақиқат бо фитрат ҳидоят ёфтаӣ ё аз фитрат пайравӣ мекунӣ, агар шароб бихӯрӣ, қавми ту гумроҳ хоҳанд шуд».
Hadith
Imam Muslim : 246
حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ أَرَانِي لَيْلَةً عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَرَأَيْتُ رَجُلًا آدَمَ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ لَهُ لِمَّةٌ كَأَحْسَنِ مَا أَنْتَ رَاءٍ مِنْ اللِّمَمِ قَدْ رَجَّلَهَا فَهِيَ تَقْطُرُ مَاءً مُتَّكِئًا عَلَى رَجُلَيْنِ أَوْ عَلَى عَوَاتِقِ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ ثُمَّ إِذَا أَنَا بِرَجُلٍ جَعْدٍ قَطَطٍ أَعْوَرِ الْعَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّهَا عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقِيلَ هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ
Ӯ ба мо [Яҳё бин Яҳё] нақл карда, гуфт: «Ман онро дар ҳузури [Молик] хондам; аз [Нофӣ] аз [Абдуллоҳ бин Умар], ки Паёмбар (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Як шаб хоб дидам, ки дар паҳлӯи Каъба марди пӯсти қаҳварангеро дидам, чунон ки шумо ҳаргиз марди зебоеро бо пӯсти қаҳваранг дидаед, ӯ мӯйҳои ҷингила дошт, чунон ки шумо марди зебоеро бо мӯйҳои ҷингила дидаед. Ӯ мӯйҳои ҳанӯз тарашро кушод. Ҳангоми тавоф дар Байтуллоҳ ба ду нафар ё ба китфи ду нафар такя кард. Сипас ман пурсидам: «Ин мард кист?» Баъзеҳо ҷавоб доданд: «Ӯ Масеҳ бин Марям аст». Сипас ногаҳон ман дар назди марде бо мӯйҳои ҷингила будам, ки чашми росташ мисли ангури пухта нобино буд - яъне чашмаш берун меомад -. Сипас ман пурсидам: «Ин мард кист?» Баъзеҳо ҷавоб доданд: «Ӯ Масеҳи Даҷҷол аст».
Hadith
Imam Muslim : 247
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِسْحَقَ الْمُسَيَّبِيُّ حَدَّثَنَا أَنَسٌ يَعْنِي ابْنَ عِيَاضٍ عَنْ مُوسَى وَهُوَ ابْنُ عُقْبَةَ عَنْ نَافِعٍ قَالَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عُمَرَ ذَكَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا بَيْنَ ظَهْرَانَيْ النَّاسِ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ فَقَالَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى لَيْسَ بِأَعْوَرَ أَلَا إِنَّ الْمَسِيحَ الدَّجَّالَ أَعْوَرُ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ قَالَ وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَرَانِي اللَّيْلَةَ فِي الْمَنَامِ عِنْدَ الْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ كَأَحْسَنِ مَا تَرَى مِنْ أُدْمِ الرِّجَالِ تَضْرِبُ لِمَّتُهُ بَيْنَ مَنْكِبَيْهِ رَجِلُ الشَّعْرِ يَقْطُرُ رَأْسُهُ مَاءً وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَيْ رَجُلَيْنِ وَهُوَ بَيْنَهُمَا يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ وَرَأَيْتُ وَرَاءَهُ رَجُلًا جَعْدًا قَطَطًا أَعْوَرَ عَيْنِ الْيُمْنَى كَأَشْبَهِ مَنْ رَأَيْتُ مِنْ النَّاسِ بِابْنِ قَطَنٍ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى مَنْكِبَيْ رَجُلَيْنِ يَطُوفُ بِالْبَيْتِ فَقُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ
Ба мо [Муҳаммад бин Исҳоқ ал-Мусайябӣ] ба мо [Анас] - яъне Ибни Иёз - аз [Мусо] - яъне Ибни Уқба - аз [Нофи] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «[Абдуллоҳ бин Умар] гуфт: «Рӯзе Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) дар пеши мардум аз Масеҳи Даҷҷол ёдовар шуд ва гуфт: «Худованд як чашмашро нобино намекунад. Бидонед, ки Масеҳи Даҷҷол як чашми росташро нобино мекунад, гӯё чашмонаш ангурҳои пухташудаанд». Ровӣ гуфт: «Пас Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) гуфт: «Шабе дар канори Каъба хоб дидам, ногаҳон марди пӯсти қаҳваранг ба монанди зеботарин марди пӯсти қаҳваранг, ки шумо дидаед, пайдо шуд, мӯи ҷингилааш байни китфҳояш меларзид, мӯяш фуҷур буд ва аз сараш об мерехт, дастонашро бар китфҳои ду мард гузошт». Ӯ дар Байтуллоҳ байни ин ду нафар тавоф мекард, бинобар ин ман пурсидам: «Ин шахс кист?» Онҳо ҷавоб доданд: «Масеҳ ибни Марям». Ва ман дар паси ӯ марди нобино ва ҷингилаеро дар тарафи рост дидам, ки ба касе монанд буд, ки ман дида будам, Ибни Қатъон, ки дастонашро бар китфҳои ду мард мегузошт. Ӯ дар Байтуллоҳ тавоф мекард, бинобар ин ман пурсидам: «Ин кист?» Онҳо ҷавоб доданд: «Ин Масиҳи Даҷҷол аст».
Hadith
Imam Muslim : 248
حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا حَنْظَلَةُ عَنْ سَالِمٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ رَأَيْتُ عِنْدَ الْكَعْبَةِ رَجُلًا آدَمَ سَبِطَ الرَّأْسِ وَاضِعًا يَدَيْهِ عَلَى رَجُلَيْنِ يَسْكُبُ رَأْسُهُ أَوْ يَقْطُرُ رَأْسُهُ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ أَوْ الْمَسِيحُ ابْنُ مَرْيَمَ لَا نَدْرِي أَيَّ ذَلِكَ قَالَ وَرَأَيْتُ وَرَاءَهُ رَجُلًا أَحْمَرَ جَعْدَ الرَّأْسِ أَعْوَرَ الْعَيْنِ الْيُمْنَى أَشْبَهُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ ابْنُ قَطَنٍ فَسَأَلْتُ مَنْ هَذَا فَقَالُوا الْمَسِيحُ الدَّجَّالُ
[Ибни Нумайр] ба мо [падарам] ба мо [Ҳанзала] аз [Салим] аз [Ибни Умар] ривоят кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Ман дар паҳлӯи Каъба марди қаҳварангеро дидам, ки мӯяш кушода буд ва дастонашро бар ду мард гузошта буд. Аз сараш об мерехт ё мечакид, бинобар ин ман пурсидам: «Ин кист?» Гуфтанд: «Исо писари Марям ё Масеҳ писари Марям - мо намедонем кадоме аз суханони ӯ -». Ӯ боз гуфт: «Ва ман дар паси ӯ мардеро дидам, ки пӯсти сурх, мӯйҳои ҷингила ва дар тарафи росташ кӯр буд, ки ба марди дидаам, Ибни Қатъон монанд буд. Сипас ман пурсидам: «Ин кист?» Гуфтанд: «Масеҳи Даҷҷол».
Hadith
Imam Muslim : 249
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ حَدَّثَنَا لَيْثٌ عَنْ عُقَيْلٍ عَنْ الزُّهْرِيِّ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ لَمَّا كَذَّبَتْنِي قُرَيْشٌ قُمْتُ فِي الْحِجْرِ فَجَلَا اللَّهُ لِي بَيْتَ الْمَقْدِسِ فَطَفِقْتُ أُخْبِرُهُمْ عَنْ آيَاتِهِ وَأَنَا أَنْظُرُ إِلَيْهِ
Ба мо [Қутайба бин Саъид] ривоят кардааст, ба мо [Лайтс] аз [Уқайл] аз [аз-Зуҳрӣ] аз [Ибни Салама бин Абдурраҳмон] аз [Ҷобир бин Абдуллоҳ] ривоят кардааст, ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) фармуданд: «Вақте ки Қурайш ба ман дурӯғ гуфт, ман дар Ҳиҷр истодам. Сипас Аллоҳ ба ман Байтул Мақдисро нишон дод. Сипас ман ба онҳо дар бораи нишонаҳои бузургии Аллоҳ нақл кардам. Дар он вақт ман ба сӯи Байтул Мақдис нигоҳ кардам».
Hadith
Imam Muslim : 250
حَدَّثَنِي حَرْمَلَةُ بْنُ يَحْيَى حَدَّثَنَا ابْنُ وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي يُونُسُ بْنُ يَزِيدَ عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ عَنْ أَبِيهِ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ بَيْنَمَا أَنَا نَائِمٌ رَأَيْتُنِي أَطُوفُ بِالْكَعْبَةِ فَإِذَا رَجُلٌ آدَمُ سَبِطُ الشَّعْرِ بَيْنَ رَجُلَيْنِ يَنْطِفُ رَأْسُهُ مَاءً أَوْ يُهَرَاقُ رَأْسُهُ مَاءً قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا ابْنُ مَرْيَمَ ثُمَّ ذَهَبْتُ أَلْتَفِتُ فَإِذَا رَجُلٌ أَحْمَرُ جَسِيمٌ جَعْدُ الرَّأْسِ أَعْوَرُ الْعَيْنِ كَأَنَّ عَيْنَهُ عِنَبَةٌ طَافِيَةٌ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا الدَّجَّالُ أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا ابْنُ قَطَنٍ
[Ҳармала бин Яҳё] ба мо нақл кардааст [Ибни Ваҳҳоб] гуфт: [Юнус бин Язид] ба мо нақл кардааст аз [Ибни Шиҳоб] аз [Салим бин Абдуллоҳ бин Умар бин ал-Хаттоб] аз [падараш] гуфт: «Ман аз Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) шунидам, ки мегуфт: «Ҳангоми хоб, хоб дидам, ки тавофи Каъбаро анҷом додам. Ногаҳон марде бо пӯсти қаҳваранг ва мӯйҳои равон дар байни ду мард пайдо шуд. Об аз сараш мерехт ё аз сараш об мерехт. Ман пурсидам: «Ин мард кист?» Гуфтанд: «Ин писари Марям аст». Сипас ман рӯй гардондам ва ногаҳон марде бо пӯсти сурх ва мӯйҳои ҷингила пайдо шуд, ки як чашмаш нобино буд, гӯё чашмонаш ангурҳои пухта буданд. Ман пурсидам: «Ин мард кист?» Гуфтанд: «Даҷҷол, касе, ки бештар ба ӯ монанд аст, Ибни Қатъон аст».
Hadith
Imam Muslim : 251
و حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا حُجَيْنُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ وَهُوَ ابْنُ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي فِي الْحِجْرِ وَقُرَيْشٌ تَسْأَلُنِي عَنْ مَسْرَايَ فَسَأَلَتْنِي عَنْ أَشْيَاءَ مِنْ بَيْتِ الْمَقْدِسِ لَمْ أُثْبِتْهَا فَكُرِبْتُ كُرْبَةً مَا كُرِبْتُ مِثْلَهُ قَطُّ قَالَ فَرَفَعَهُ اللَّهُ لِي أَنْظُرُ إِلَيْهِ مَا يَسْأَلُونِي عَنْ شَيْءٍ إِلَّا أَنْبَأْتُهُمْ بِهِ وَقَدْ رَأَيْتُنِي فِي جَمَاعَةٍ مِنْ الْأَنْبِيَاءِ فَإِذَا مُوسَى قَائِمٌ يُصَلِّي فَإِذَا رَجُلٌ ضَرْبٌ جَعْدٌ كَأَنَّهُ مِنْ رِجَالِ شَنُوءَةَ وَإِذَا عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ عَلَيْهِ السَّلَام قَائِمٌ يُصَلِّي أَقْرَبُ النَّاسِ بِهِ شَبَهًا عُرْوَةُ بْنُ مَسْعُودٍ الثَّقَفِيُّ وَإِذَا إِبْرَاهِيمُ عَلَيْهِ السَّلَام قَائِمٌ يُصَلِّي أَشْبَهُ النَّاسِ بِهِ صَاحِبُكُمْ يَعْنِي نَفْسَهُ فَحَانَتْ الصَّلَاةُ فَأَمَمْتُهُمْ فَلَمَّا فَرَغْتُ مِنْ الصَّلَاةِ قَالَ قَائِلٌ يَا مُحَمَّدُ هَذَا مَالِكٌ صَاحِبُ النَّارِ فَسَلِّمْ عَلَيْهِ فَالْتَفَتُّ إِلَيْهِ فَبَدَأَنِي بِالسَّلَامِ
Ва ба мо нақл кардааст [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо нақл кардааст [Ҳуҷайн бин ал-Мутсанна] ба мо нақл кардааст [Абдул Азиз] - яъне Ибни Абу Салама - аз [Абдуллоҳ бин ал-Фазл] аз [Абу Салама бин Абдурраҳмон] аз [Абу Ҳурайра] гуфт: «Расули Худо (с) гуфт: «Ман худро дар хоб дидам, ки дар ҳиҷр мардуми Қурайш аз ман дар бораи сафари шабонаам - дар Исро ва Меъроҷ, ки дар он буд - пурсиданд. Онҳо аз ман чанд чизеро дар бораи Байтул Мақдис пурсиданд, ки ман аниқ намедонистам, бинобар ин ман изтироберо эҳсос кардам, ки қаблан ҳеҷ гоҳ эҳсос накарда будам». Ӯ боз гуфт: «Пас Аллоҳ онро барои ман баланд кард, то ман онро бубинам. Ва онҳо аз ман намепурсанд, аммо ман ҳатман ба онҳо ҷавоб медиҳам. Ман худро бо гурӯҳе аз пайғамбарон дидам. Ва ногаҳон ба ман Мусо пайғамбарро нишон доданд, ки истода намоз мехонд, маълум шуд, ки ӯ марди қадбаланд бо мӯйҳои ҷингила аст, гӯё аз Бани Сиануа бошад». Ба ман Исо бин Марямро низ нишон доданд, ки ӯ низ истода намоз мехонд. Урва бин Масъуд Ас-Сақофӣ шахсе аст, ки ба ӯ бештар монанд аст. Ба ман инчунин пайғамбар Иброҳимро нишон доданд, ки ӯ низ истода намоз мехонд, шахсе, ки ба ӯ бештар монанд буд, дӯсти шумо буд; яъне худи ӯ. Вақте ки вақти намоз фаро расид, ман ба ҳамаи онҳо имоматӣ кардам. Ва пас аз адои намоз, касе гуфт: «Эй Муҳаммад, ин фариштаи нигаҳбони дӯзах аст, ба ӯ салом деҳ!» «Пас ман ба сӯи ӯ рӯй овардам, аммо ӯ фавран аз ман пештар салом дод».
Hadith
Imam Muslim : 252
و حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ ح و حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ جَمِيعًا عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ وَأَلْفَاظُهُمْ مُتَقَارِبَةٌ قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا مَالِكُ بْنُ مِغْوَلٍ عَنْ الزُّبَيْرِ بْنِ عَدِيٍّ عَنْ طَلْحَةَ عَنْ مُرَّةَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ لَمَّا أُسْرِيَ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْتُهِيَ بِهِ إِلَى سِدْرَةِ الْمُنْتَهَى وَهِيَ فِي السَّمَاءِ السَّادِسَةِ إِلَيْهَا يَنْتَهِي مَا يُعْرَجُ بِهِ مِنْ الْأَرْضِ فَيُقْبَضُ مِنْهَا وَإِلَيْهَا يَنْتَهِي مَا يُهْبَطُ بِهِ مِنْ فَوْقِهَا فَيُقْبَضُ مِنْهَا قَالَ { إِذْ يَغْشَى السِّدْرَةَ مَا يَغْشَى } قَالَ فَرَاشٌ مِنْ ذَهَبٍ قَالَ فَأُعْطِيَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثَلَاثًا أُعْطِيَ الصَّلَوَاتِ الْخَمْسَ وَأُعْطِيَ خَوَاتِيمَ سُورَةِ الْبَقَرَةِ وَغُفِرَ لِمَنْ لَمْ يُشْرِكْ بِاللَّهِ مِنْ أُمَّتِهِ شَيْئًا الْمُقْحِمَاتُ
Ва ба мо нақл кардааст [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо нақл кардааст [Абу Усома] ба мо нақл кардааст [Молик бин Миғвол]. -дар ривояти дигар гуфта шудааст - Ва ба мо [Ибни Нумайр] ва [Зуҳайр бин Ҳарб] ҳамаашон аз [Абдуллоҳ бин Нумайр] буданд ва суханони онҳо ба якдигар наздик буданд. [Ибни Нумайр] гуфт, ба мо нақл кардааст [падарам] ба мо [Молик бин Миғвол] аз [аз-Зубайр бин Ади] аз [Талҳо] аз [Мурра] аз [Абдуллоҳ] гуфт: "Вақте ки Паёмбари Худо (саллаллоҳу алайҳи ва саллам) Исроъро анҷом доданд, ӯ дар Сидратул-Мунтаҳо, ки дар осмони шашум ҷойгир аст, боздошта шуд. Ҳар чизе, ки аз замин бармехезад, дар он ҷо хоҳад буд ва дар он ҷо нигоҳ дошта мешавад. Ва чизе аз болои ӯ бар ӯ истода, бар ӯ нигоҳ дошта шуд". Аллоҳ фармуд: «— Муҳаммад Ҷабраилро дид— вақте ки Сидратул Мунтаҳо аз чизе фаро гирифта шуд—» — Сураи Наҷм: 16-. Абдуллоҳ боз гуфт: «Ин як пораи тилло аст». Ӯ боз гуфт: «Сипас ба Расули Худо (с) се чиз дода шуд: панҷ вақт намоз, оятҳои охири сураи Бақара ва гуноҳони бузурги касонеро, ки аз қавми худ ба Аллоҳ ширк наовардаанд, бахшидааст».
Hadith
Imam Muslim : 253
و حَدَّثَنِي أَبُو الرَّبِيعِ الزَّهْرَانِيُّ حَدَّثَنَا عَبَّادٌ وَهُوَ ابْنُ الْعَوَّامِ حَدَّثَنَا الشَّيْبَانِيُّ قَالَ سَأَلْتُ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ { فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى } قَالَ أَخْبَرَنِي ابْنُ مَسْعُودٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى جِبْرِيلَ لَهُ سِتُّ مِائَةِ جَنَاحٍ
Ва ба мо гуфта шудааст, ки [Абу ар-Рабиъ аз-Заҳронӣ] ба мо [Аббод] - яъне Ибни ал-Аввом - ба мо [аш-Шайбонӣ] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: "Ман аз [Зир бин Ҳубайсӣ] дар бораи каломи Аллоҳ пурсидам: "-То ки масофа байни ӯ ва Паёмбар Муҳаммад ба андозаи ду нӯги тир ё наздиктар буд-" -Сураҳои Наҷм: 9-. Ровӣ гуфт: "[Ибни Масъуд] ба ман хабар дод, ки Паёмбар саллаллоҳу алайҳи ва саллам Ҷабраилро дид, ки шашсад бол дошт".
Hadith
Imam Muslim : 254
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ عَنْ الشَّيْبَانِيِّ عَنْ زِرٍّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ { مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى } قَالَ رَأَى جِبْرِيلَ عَلَيْهِ السَّلَام لَهُ سِتُّ مِائَةِ جَنَاحٍ
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Ҳафш бин Ғиёс] аз [аш-Шайбонӣ] аз [Зирр] аз [Абдуллоҳ] нақл кардааст, ки ӯ дар бораи каломи Худ чунин гуфтааст: «-Қалби ӯ ҳеҷ чизеро, ки дидааст, инкор намекунад-» -Сураҳои Наҷм: 11-. Ибни Масъуд гуфт: «Паёмбар алайҳиссалом Ҷабраилро дид, ки шашсад бол дорад».
Hadith
Imam Muslim : 255
حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا شُعْبَةُ عَنْ سُلَيْمَانَ الشَّيْبَانِيِّ سَمِعَ زِرَّ بْنَ حُبَيْشٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ قَالَ { لَقَدْ رَأَى مِنْ آيَاتِ رَبِّهِ الْكُبْرَى } قَالَ رَأَى جِبْرِيلَ فِي صُورَتِهِ لَهُ سِتُّ مِائَةِ جَنَاحٍ
Ба мо нақл кардааст [Убайдуллоҳ бин Муъоз ал-Анборӣ] ба мо нақл кардааст [падарам] ба мо [Шуъба] аз [Сулаймон аш-Шайбонӣ] ба мо нақл кардааст, ӯ [Зирр бин Ҳубайсӣ]-ро аз [Абдуллоҳ] шунидааст, ӯ дар бораи суханони Ӯ гуфтааст: «—Ба дурустӣ, ӯ оёти Парвардигори бузурги худро дидааст-» -Сураҳои Наҷм: 13-. Ибни Масъуд гуфтааст: «Паёмбар алайҳиссалом Ҷибрилро дар шакли аслии худ дидааст, ки шашсад бол дошт».
Hadith
Imam Muslim : 256
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا عَلِيُّ بْنُ مُسْهِرٍ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ { وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى } قَالَ رَأَى جِبْرِيلَ
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Алӣ бин Мушир] аз [Абдул Малик] аз [Ато] аз [Абу Ҳурайра] дар бораи каломи Аллоҳ нақл кардааст: -Ба дурустӣ, ӯ оёти Парвардигори бузурги худро дидааст- -Сураи Наҷм: 13-. Абу Ҳурайра гуфт: "Ӯ фаришта Ҷабраилро дид".
Hadith
Imam Muslim : 257
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا حَفْصٌ عَنْ عَبْدِ الْمَلِكِ عَنْ عَطَاءٍ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ رَآهُ بِقَلْبِهِ
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Ҳафш] аз [Абдул Малик] аз [Ато] аз [Ибни Аббос] нақл кардааст, ки ӯ гуфт: «Ӯ онро бо чашми дилаш дидааст».
Hadith
Imam Muslim : 258
حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَأَبُو سَعِيدٍ الْأَشَجُّ جَمِيعًا عَنْ وَكِيعٍ قَالَ الْأَشَجُّ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ حَدَّثَنَا الْأَعْمَشُ عَنْ زِيَادِ بْنِ الْحُصَيْنِ أَبِي جَهْمَةَ عَنْ أَبِي الْعَالِيَةِ عَنْ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ { مَا كَذَبَ الْفُؤَادُ مَا رَأَى } { وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى } قَالَ رَآهُ بِفُؤَادِهِ مَرَّتَيْنِ حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ غِيَاثٍ عَنْ الْأَعْمَشِ حَدَّثَنَا أَبُو جَهْمَةَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ
Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ва [Абу Саъид ал-Асияҷ] ҳама чизро аз [Вакӣ] нақл кардааст, [ал-Асияҷ] гуфтааст, ба мо [Вакӣ] ба мо [ал-Аъмасӣ] аз [Зиёд бин ал-Ҳушайн Абу Ҷаҳма] аз [Абу ал-Олия] аз [Ибни Аббос] гуфтааст: «Дилаш ҳеҷ чизеро, ки дида буд, инкор накард. Ва дар ҳақиқат Муҳаммад Ҷабраилро - дар шакли аслии худ - дар вақти дигар дидааст». Ибни Аббос гуфтааст: «Ӯ Ҷабраилро бо дилаш ду маротиба дидааст». Ба мо [Абу Бакр бин Абу Шайба] ба мо [Ҳафш бин Ғиёс] ба мо [Аъмасӣ] ба мо [Абу Ҷаҳма] бо ин иснод нақл кардааст».
Hadith
Imam Muslim : 259
حَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ دَاوُدَ عَنْ الشَّعْبِيِّ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ كُنْتُ مُتَّكِئًا عِنْدَ عَائِشَةَ فَقَالَتْ يَا أَبَا عَائِشَةَ ثَلَاثٌ مَنْ تَكَلَّمَ بِوَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ فَقَدْ أَعْظَمَ عَلَى اللَّهِ الْفِرْيَةَ قُلْتُ مَا هُنَّ قَالَتْ مَنْ زَعَمَ أَنَّ مُحَمَّدًا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَأَى رَبَّهُ فَقَدْ أَعْظَمَ عَلَى اللَّهِ الْفِرْيَةَ قَالَ وَكُنْتُ مُتَّكِئًا فَجَلَسْتُ فَقُلْتُ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ أَنْظِرِينِي وَلَا تَعْجَلِينِي أَلَمْ يَقُلْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ { وَلَقَدْ رَآهُ بِالْأُفُقِ الْمُبِينِ } { وَلَقَدْ رَآهُ نَزْلَةً أُخْرَى } فَقَالَتْ أَنَا أَوَّلُ هَذِهِ الْأُمَّةِ سَأَلَ عَنْ ذَلِكَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ إِنَّمَا هُوَ جِبْرِيلُ لَمْ أَرَهُ عَلَى صُورَتِهِ الَّتِي خُلِقَ عَلَيْهَا غَيْرَ هَاتَيْنِ الْمَرَّتَيْنِ رَأَيْتُهُ مُنْهَبِطًا مِنْ السَّمَاءِ سَادًّا عِظَمُ خَلْقِهِ مَا بَيْنَ السَّمَاءِ إِلَى الْأَرْضِ فَقَالَتْ أَوَ لَمْ تَسْمَعْ أَنَّ اللَّهَ يَقُولُ { لَا تُدْرِكُهُ الْأَبْصَارُ وَهُوَ يُدْرِكُ الْأَبْصَارَ وَهُوَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ } أَوَ لَمْ تَسْمَعْ أَنَّ اللَّهَ يَقُولُ { وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَنْ يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِنْ وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ } قَالَتْ وَمَنْ زَعَمَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَتَمَ شَيْئًا مِنْ كِتَابِ اللَّهِ فَقَدْ أَعْظَمَ عَلَى اللَّهِ الْفِرْيَةَ وَاللَّهُ يَقُولُ { يَا أَيُّهَا الرَّسُولُ بَلِّغْ مَا أُنْزِلَ إِلَيْكَ مِنْ رَبِّكَ وَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَمَا بَلَّغْتَ رِسَالَتَهُ } قَالَتْ وَمَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُخْبِرُ بِمَا يَكُونُ فِي غَدٍ فَقَدْ أَعْظَمَ عَلَى اللَّهِ الْفِرْيَةَ وَاللَّهُ يَقُولُ { قُلْ لَا يَعْلَمُ مَنْ فِي السَّمَوَاتِ وَالْأَرْضِ الْغَيْبَ إِلَّا اللَّهُ } و حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ حَدَّثَنَا دَاوُدُ بِهَذَا الْإِسْنَادِ نَحْوَ حَدِيثِ ابْنِ عُلَيَّةَ وَزَادَ قَالَتْ وَلَوْ كَانَ مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَاتِمًا شَيْئًا مِمَّا أُنْزِلَ عَلَيْهِ لَكَتَمَ هَذِهِ الْآيَةَ { وَإِذْ تَقُولُ لِلَّذِي أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِ وَأَنْعَمْتَ عَلَيْهِ أَمْسِكْ عَلَيْكَ زَوْجَكَ وَاتَّقِ اللَّهَ وَتُخْفِي فِي نَفْسِكَ مَا اللَّهُ مُبْدِيهِ وَتَخْشَى النَّاسَ وَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَاهُ } حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبِي حَدَّثَنَا إِسْمَعِيلُ عَنْ الشَّعْبِيِّ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ سَأَلْتُ عَائِشَةَ هَلْ رَأَى مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ رَبَّهُ فَقَالَتْ سُبْحَانَ اللَّهِ لَقَدْ قَفَّ شَعَرِي لِمَا قُلْتَ وَسَاقَ الْحَدِيثَ بِقِصَّتِهِ وَحَدِيثُ دَاوُدَ أَتَمُّ وَأَطْوَلُ
Ва ба мо нақл кардааст [Зуҳайр бин Ҳарб] ба мо нақл кардааст [Исмоил бин Иброҳим] аз [Довуд] аз [Шаъбӣ] аз [Масруқ] гуфт: «Вақте ки ман дар паҳлӯи [Оиша] такя зада нишастам, ӯ гуфт: «Эй Абу Оиша -Масруқ-! Се чиз ҳаст, ки ҳар кӣ дар бораи яке аз онҳо сухан гӯяд, дурӯғи хеле бузурге бар Худо гуфтааст». Ман пурсидам: «Ин се чиз чист?» Оиша ҷавоб дод: «Аввал, ҳар кӣ иддао кунад, ки Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам Парвардигорашро дидааст, дурӯғҳои худро бар Худо бузургтар кардааст». Ман нишаста, ба пушт такя карда будам, бинобар ин дуруст нишастанро сар кардам, сипас гуфтам: «Эй Уммул Мукминин! Ба ман суръат деҳ ва маро шитоб накун, - аввал суханони маро бишнав, - оё Аллоҳ нагуфтааст: «Ва дар ҳақиқат Муҳаммад Ҷабраилро - дар шакли аслии худ - дар вақти дигар дидааст» - Саволҳои Таквир: 23-. Ва боз каломи Худо: «— Ва Муҳаммад бори дигар «ӯро» дар шакли аслиаш дидааст-» -Сураи Наҷм: 13-. Пас Оиша ҷавоб дод: «Ман аввалин касе будам, ки аз миёни ин ҷамоат аз Паёмбари Худо саллаллоҳу алайҳи ва саллам дар ин бора пурсидам. Ӯ бо гуфтани ин посух гуфт: «Дар ин оят аз «ӯ» Ҷибрил — на Аллоҳ — дар назар аст, ман ҳеҷ гоҳ Ҷибрилро дар шакли аслиаш надидаам, ба ҷуз аз ду маротиба, яъне вақте ки ӯ аз осмон дар ҳолате фуруд омад, ки хеле калон буд, ки фазои байни осмон ва заминро пур накунад». Сипас Оиша боз гуфт: «Оё шумо ҳеҷ гоҳ нашунидаед, ки Аллоҳ: «Ӯро бо чашм дида намешавад, дар ҳоле ки Ӯ метавонад моҳияти ҳама чашмҳоро бубинад ва бидонад ва Ӯ фурӯтантарин ва амиқтарин дар дониш аст-» -Сураи Анъом: 103-. Ё, оё ту ҳеҷ гоҳ суханони Аллоҳро нашунидаӣ: «— Ва барои инсон муносиб нест, ки Аллоҳ ӯро ба сухан гуфтан даъват кунад, магар ба шакли ваҳй — бо дидани хоб — ё аз паси девор — бо шунидани овоз — ё фиристодани паёмбар — фаришта — пас паёмбар ваҳйро бо иҷозати Аллоҳ ба ӯ аз чизе, ки Ӯ мехоҳад, мерасонад. Дар ҳақиқат, Аллоҳ Олӣ ва Ҳаким аст —» — оятҳои Шӯро: 51-. Сипас Оиша боз гуфт: «Ҳар касе иддао кунад, ки Паёмбари Аллоҳ саллаллоҳу алайҳи ва саллам қисме аз китоби Аллоҳро пинҳон кардааст, пас ӯ бар Аллоҳ дурӯғ гуфтааст, чунон ки Аллоҳ мефармояд: «— Эй Паёмбари Аллоҳ, чизеро, ки ба ту ваҳй шудааст, бирасон ва агар ту онро накунӣ, пас ту паёми Ӯро нарасонидаӣ —» — оятҳои Моида: 67-. Сипас Оиша гуфт: «Ҳар касе иддао кунад, ки қодир аст дар бораи тақдире, ки фардо рӯй медиҳад, нақл кунад, пас ӯ дар ҳақиқат бар Аллоҳ дурӯғ гуфтааст». Аллоҳ мефармояд: «Бигӯ: «Эй Муҳаммад, ҳеҷ махлуқе дар осмонҳо ва замин ҷуз Аллоҳ таъоло ҷузъиёти ғайритабииро намедонад». —Сураи Намл: 65-. Ва ба мо [Муҳаммад бин ал-Мутсанна] ба мо [Абдулваҳҳоб] ба мо [Довуд] бо ин санад, ба монанди ҳадиси Ибни Улайя, хабар додааст ва илова кардааст: «Оиша гуфт: «Агар Муҳаммад баъзе аз ваҳйҳоеро, ки ба ӯ нозил шуда буданд, пинҳон мекард, ин оятро пинҳон мекард: «Ва ба ёд оред, вақте ки ба шахсе мегӯед, ки Аллоҳ ба ӯ неъмат дода ва шумо низ ба ӯ неъмат додаед: «Ҳамеша занатонро нигоҳ доред ва аз Аллоҳ битарсед», дар ҳоле ки шумо дар дили худ чизеро пинҳон мекунед, ки Аллоҳ ошкор мекунад ва аз мардум метарсед, дар ҳоле ки Аллоҳ сазовортар аст, ки шумо аз он битарсед». —Сураи Аҳзоб: 37-. Ба мо нақл кардааст [Ибни Нумайр] ба мо нақл кардааст [падарам] ба мо нақл кардааст [Исмоил] аз [Шаъбӣ] аз [Масруқ] гуфт: «Ман аз [Оиша] пурсидам: «Оё Муҳаммад саллаллоҳу алайҳи ва саллам Парвардигорашро дидааст?» Ӯ ҷавоб дод: «Пок аст Худоё, мӯйҳои сутунмӯҳраам аз суханони қаблии шумо меларзанд». Сипас ӯ ҳадисро бо қисса пешниҳод кард. Ва ҳадиси Довуд комилтар ва дарозтар аст».
Hadith
Imam Muslim : 260
و حَدَّثَنَا ابْنُ نُمَيْرٍ حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ عَنْ ابْنِ أَشْوَعَ عَنْ عَامِرٍ عَنْ مَسْرُوقٍ قَالَ قُلْتُ لِعَائِشَةَ فَأَيْنَ قَوْله { ثُمَّ دَنَا فَتَدَلَّى فَكَانَ قَابَ قَوْسَيْنِ أَوْ أَدْنَى فَأَوْحَى إِلَى عَبْدِهِ مَا أَوْحَى } قَالَتْ إِنَّمَا ذَاكَ جِبْرِيلُ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْتِيهِ فِي صُورَةِ الرِّجَالِ وَإِنَّهُ أَتَاهُ فِي هَذِهِ الْمَرَّةِ فِي صُورَتِهِ الَّتِي هِيَ صُورَتُهُ فَسَدَّ أُفُقَ السَّمَاءِ
Ва баъд аз он ки [Ибни Нумайр] ба мо хабар дод, ки [Абу Усома] ба мо хабар додааст, ки [Закариё] аз [Ибни Асива] аз [Амир] аз [Масруқ] гуфт: «Ман ба [Оиша] гуфтам: «Пас мо каломи Худоро иҷро мекунем: — Сипас ӯ наздиктар шуд, сипас наздиктар шуд, пас ӯ ба Муҳаммад дар масофаи ду нӯги камони тир ё боз наздиктар шуд. Сипас ба бандаи худ — Муҳаммад — он чиро, ки Аллоҳ нозил карда буд, расонд» — оятҳои Наҷм: 8-10. Оиша ҷавоб дод: «Маънои ин оят Ҷабраил аст. Ӯ ба шакли мард назди Паёмбари Худо омад ва дар ин маврид ӯ ба шакли аслии худ назди ӯ омад, то ки уфуқи осмонро пӯшонад».
