Imam Bukhari : 898

حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ قَالَ أَخْبَرَنِي زُبَيْدٌ قَالَ سَمِعْتُ الشَّعْبِيَّ عَنْ الْبَرَاءِ قَالَسَمِعْتُ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَخْطُبُ فَقَالَ إِنَّ أَوَّلَ مَا نَبْدَأُ مِنْ يَوْمِنَا هَذَا أَنْ نُصَلِّيَ ثُمَّ نَرْجِعَ فَنَنْحَرَ فَمَنْ فَعَلَ فَقَدْ أَصَابَ سُنَّتَنَا

A fɔra an ye [Hajjaj] ko, a fɔra an ye [Syu’bah] ko, a fɔra ne ye [Zubaid] ko, n ye [‘Ash Sya’bi] mɛn ka bɔ [Al Bara’] ko, n ye kira sallallaahu ‘alaihi wasallam mɛn a be waajuli kɛra, a ko: ‘Weyer bena tohome fɔlɔ la, an bena to ka delili kɛ. saraka bɛgan kannatigɛ. O la, mɔgɔ o mɔgɔ ye nin ɲɔgɔnna koo kɛ, o kɔrɔ ko a y’an ka sunna dafa’.