Rasulullah menyerang yahudi khaibar pada pagi hari dan mengucapkan ‘Allahu Akbar, yahudi khaibar akan berantakan
Imam Bukhari : 895
حَدَّثَنَا مُسَدَّدٌ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ زَيْدٍ عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ صُهَيْبٍ وَثَابِتٍ الْبُنَانِيِّ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ صَلَّى الصُّبْحَ بِغَلَسٍ ثُمَّ رَكِبَ فَقَالَ اللَّهُ أَكْبَرُ خَرِبَتْ خَيْبَرُ إِنَّا إِذَا نَزَلْنَا بِسَاحَةِ قَوْمٍ{ فَسَاءَ صَبَاحُ الْمُنْذَرِينَ }فَخَرَجُوا يَسْعَوْنَ فِي السِّكَكِ وَيَقُولُونَ مُحَمَّدٌ وَالْخَمِيسُ قَالَ وَالْخَمِيسُ الْجَيْشُ فَظَهَرَ عَلَيْهِمْ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَتَلَ الْمُقَاتِلَةَ وَسَبَى الذَّرَارِيَّ فَصَارَتْ صَفِيَّةُ لِدِحْيَةَ الْكَلْبِيِّ وَصَارَتْ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ تَزَوَّجَهَا وَجَعَلَ صَدَاقَهَا عِتْقَهَافَقَالَ عَبْدُ الْعَزِيزِ لِثَابِتٍ يَا أَبَا مُحَمَّدٍ أَنْتَ سَأَلْتَ أَنَسَ بْنَ مَالِكٍ مَا أَمْهَرَهَا قَالَ أَمْهَرَهَا نَفْسَهَا فَتَبَسَّمَ
Al à contât [Musaddad] al à dit, al à contât [Hammad bin Zaid] di [Abdul Aziz bin Shuhaib] e [Tsabit Al Banani] di [Anas bin Malik], che il Rasulullah al faseve la preiere dal Fajr intant che al jere ancjemò scu, daspò al cjavalcà sul so ' In fat, cuant che o rivìn tal paîs di un popul, -alore la buinore sperimentade de int che e je stade avertide e je une vore brute- -D. Cinere Shaffaat: 177-. La int di Khaibar e vignì fûr disint; “Mohammed e Al Camis!” Tabit al disè; “Al Khamis al vûl dî trupis”. Cussì il Rasulullah al ju sconfì, al copà lis lôr trupis e al cjapà presonîrs. Duncje Shafiah e deventà part di Dihyah Al Kalbi, daspò e deventà di proprietât dal Rasulullah. Lui po dopo la maridà e la sô dote e fo la sô liberazion. Abdul Azizi al disè a Tabit: “O Abu Mohammed, tu âs domandât a Anas bin Malik ce che al veve dât come dote par chê femine?” Thabit e rispuindè: ‘La sô dote e je la sô liberazion’. Ancje lui al soridè’.