Imam Ahmad : 20922

حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُمْهَانَ عَنْ سَفِينَةَ قَالَ كُنَّا فِي سَفَرٍ قَالَ فَكَانَ كُلَّمَا أَعْيَا رَجُلٌ أَلْقَى عَلَيَّ ثِيَابَهُ تُرْسًا أَوْ سَيْفًا حَتَّى حَمَلْتُ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا كَثِيرًا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْتَ سَفِينَةُ

Al à dit [Bahz] al à dit [Hammad bin Salamah] di [Said bin Jumhan] di [Safinah], al à dit; O jerin une volte in viaç cul Rasulullah, ogni volte che cualchidun al jere stuf, al butave la sô sachete, il so scud o la sô spada cuintri di me fin che o jeri daûr a puartâ une vore, alore il Profete al mi disè; “Tu sês pardabon Safinah”.