Imam Ahmad : 20922
حَدَّثَنَا بَهْزٌ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُمْهَانَ عَنْ سَفِينَةَ قَالَ كُنَّا فِي سَفَرٍ قَالَ فَكَانَ كُلَّمَا أَعْيَا رَجُلٌ أَلْقَى عَلَيَّ ثِيَابَهُ تُرْسًا أَوْ سَيْفًا حَتَّى حَمَلْتُ مِنْ ذَلِكَ شَيْئًا كَثِيرًا قَالَ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنْتَ سَفِينَةُ
É ɖɔ nú mǐ ɖɔ [Bahz] ko ɖɔ nú mǐ [Hammad bin Salamah] sín [Sa’id bin Jumhan] sín [Safinah] gɔ́n, é ɖɔ; Mi ɖo tomɛyiyi mɛ gbe ɖokpo kpodo gbeyiɖɔ sallallaahu'alaihi wasallam kpo, hweɖebunu ɖe nu ci kɔ nu mɛɖe ɔ, e nɔ nyi saki tɔn, gǎglónú tɔn alo hwǐ tɔn nyi do mi ji kaka bɔ un nɔ hɛn nu gege, enɛ ɔ gudo ɔ, gbeyiɖɔ sallallaahu'alaihi wasallam ɖɔ nu mi ɖɔ; ‘A nyí Safinah nugbǒ’.