Imam Ahmad : 20646

حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ بْنُ دَاوُدَ أَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ أَبِي الزِّنَادِ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ الْحَكَمِ قَالَ قَالَ لِي زَيْدُ بْنُ ثَابِتٍ أَلَمْ أَرَكَ اللَّيْلَةَ خَفَّفْتَ الْقِرَاءَةَ فِي سَجْدَتَيْ الْمَغْرِبِ وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ إِنْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَيَقْرَأُ فِيهِمَا بِطُولَى الطُّولَيَيْنِ

Nabalitaan sa amin [si Sulaiman bin Dawud] na nagsabi sa amin [si Abdurrahman bin Abu Zinad] mula kay [Hisyam bin Urwah] mula sa [kanyang ama] mula kay [Marwan bin Hakam] na nagsabi, [si Zaid bin Thabit] ay nagsabi sa akin, "Bakit kita nakita kagabi na nagbabasa ng maikling surah sa panalangin ng Maghrib? Sumpa man sa Kanya na nasa Kanyang mga Kamay ang aking kaluluwa, kung isinagawa ito ng Sugo ng Allah sallallaahu 'alaihi wasallam, dati ay nagbabasa siya ng mahabang surah o mas mahaba pa."