حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي الْعَبَّاسُ بْنُ الْوَلِيدِ النَّرْسِيُّ قَالَ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ شُعَيْبٍ عَنْ عَاصِمٍ عَنْ زِرِّ بْنِ حُبَيْشٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ قَالَ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ مَنْ يَقُمْ الْحَوْلَ يُصِبْهَا فَانْطَلَقْتُ حَتَّى قَدِمْتُ عَلَى عُثْمَانَ بْنِ عَفَّانَ وَأَرَدْتُ لُقِيَّ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مِنْ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ قَالَ عَاصِمٌ فَحَدَّثَنِي أَنَّهُ لَزِمَ أُبَيَّ بْنَ كَعْبٍ وَعَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ فَزَعَمَ أَنَّهُمَا كَانَا يَقُومَانِ حَتَّى تَغْرُبَ الشَّمْسُ فَيَرْكَعَانِ رَكْعَتَيْنِ قَبْلَ الْمَغْرِبِ قَالَ فَقُلْتُ لِأُبَيٍّ وَكَانَتْ فِيهِ شَرَاسَةٌ اخْفِضْ لَنَا جَنَاحَكَ رَحِمَكَ اللَّهُ فَإِنِّي إِنَّمَا أَتَمَتَّعُ مِنْكَ تَمَتُّعًا فَقَالَ تُرِيدُ أَنْ لَا تَدَعَ آيَةً فِي الْقُرْآنِ إِلَّا سَأَلْتَنِي عَنْهَا قَالَ وَكَانَ لِي صَاحِبَ صِدْقٍ فَقُلْتُ يَا أَبَا الْمُنْذِرِ أَخْبِرْنِي عَنْ لَيْلَةِ الْقَدْرِ فَإِنَّ ابْنَ مَسْعُودٍ يَقُولُ مَنْ يَقُمْ الْحَوْلَ يُصِبْهَا فَقَالَ وَاللَّهِ لَقَدْ عَلِمَ عَبْدُ اللَّهِ أَنَّهَا فِي رَمَضَانَ وَلَكِنَّهُ عَمَّى عَلَى النَّاسِ لِكَيْلَا يَتَّكِلُوا وَاللَّهِ الَّذِي أَنْزَلَ الْكِتَابَ عَلَى مُحَمَّدٍ إِنَّهَا لَفِي رَمَضَانَ وَإِنَّهَا لَيْلَةُ سَبْعٍ وَعِشْرِينَ فَقُلْتُ يَا أَبَا الْمُنْذِرِ أَنَّى عَلِمْتَ ذَلِكَ قَالَ بِالْآيَةِ الَّتِي أَنْبَأَنَا بِهَا مُحَمَّدٌ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَعَدَدْنَا وَحَفِظْنَا فَوَاللَّهِ إِنَّهَا لَهِيَ مَا يُسْتَثْنَى قَالَ فَقُلْتُ وَمَا الْآيَةُ فَقَالَ إِنَّهَا تَطْلُعُ حِينَ تَطْلُعُ لَيْسَ لَهَا شُعَاعٌ حَتَّى تَرْتَفِعَ وَكَانَ عَاصِمٌ لَيْلَتَئِذٍ مِنْ السَّحَرِ لَا يَطْعَمُ طَعَامًا حَتَّى إِذَا صَلَّى الْفَجْرَ صَعِدَ عَلَى الصَّوْمَعَةِ فَنَظَرَ إِلَى الشَّمْسِ حِينَ تَطْلُعُ لَا شُعَاعَ لَهَا حَتَّى تَبْيَضَّ وَتَرْتَفِعَ

Esan digu Abdullahek esan zidan [Abbas bin Walid An Narsi] esan zuen; esan digu [Hammad bin Syu'aib] [Ashim] [Zir bin Hubaisy] Abdullah-tik lailataul qadar-i buruz esan zuela: "Urtean gaueko otoitza egiten duenak lortuko du". Beraz, Uthman bin Affanen lekura joan nintzen, Rasulullah sallallaahu 'alaihi wasallam Muhajirin eta Ansar'-en hainbat lagun ezagutzea espero nuen. Ashimek esan zuen: "[Ubay bin Ka'b] eta Abdurrahman bin Auf-ek ilunabarrarte otoitz egitea ohitura hartu zuten, eta gero bi aldiz otoitz egin Magrib aurretik". Ashim-ek esan zuen: "Ubai -izugarri zakarra zen gizon bat zen- galdetu nion: "Izan adeitsu, Allahk erruki zaitzala, itxaropen bakarra daukat zuretzat". Orduan Ubaik esan zuen: «Koraneko bertso bakar bat ere ez galtzeko eskatu ez didazu?». Ashim-ek esan zuen: "Eta lagun zintzo bat dut, eta orduan esan nuen:" O Abu Mundzir, azaldu Laylatul Qadar! izan ere, Ibn Mas'udek behin adierazi zuen urtebete otoitz egiten duenak ziur lortuko duela''. Ubaik erantzun zuen: 'Ala esanez, hain zuzen ere Abdullah - Ibnu Mas'ud - bazekien jada Lailatul Qadar Ramadan hilabetean gertatu zela, agian ezkutatu zuen jendea horren menpekotasun handiegirik egon ez zedin. Allahren arabera, Korana Mahomari agerian utzi zion, Laylatul Qadar Ramadan hilabetean gertatu zen, hots, hogeita zazpigarren gauean. Nik -Ashimek- galdetu nion: 'O Abu Mundzir, nola dakizu hori?' Hark erantzun zuen: 'Rasulullah Muhammad sallallaahu 'alaihi wasallam-ek predikatu digu, zenbatu eta buruz ikasi dugu. Ala esanez, gau bitxietan han dago. galdetu nion: 'Zein dira seinaleak?' Hark erantzun zuen: «Eguzkia argi izpirik gabe ateratzen denean gertatzen da». Beraz, bere sahur gauean, Aximek ez zuen jan, goizeko otoitza amaitu arte, leku altu batera igo eta eguzkia ateratzen ikusi zuen argi-haririk utzi gabe zuritu eta zerutik gora arrastaka joan zen arte -arratsaldean-'.