Imam Ahmad : 26307

حَدَّثَنَا هَاشِمٌ قَالَ ثَنَا عَبْدُ الْحَمِيدِ قَالَ حَدَّثَنِي شَهْرٌ قَالَ سَمِعْتُ أَسْمَاءَ بِنْتَ يَزِيدَ الْأَنْصَارِيَّةَ تُحَدِّثُ زَعَمَتْ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَرَّ فِي الْمَسْجِدِ يَوْمًا وَعُصْبَةٌ مِنْ النِّسَاءِ قُعُودٌ فَأَلْوَى بِيَدِهِ إِلَيْهِنَّ بِالسَّلَامِ قَالَ إِيَّاكُنَّ وَكُفْرَانَ الْمُنَعَّمِينَ إِيَّاكُنَّ وَكُفْرَانَ الْمُنَعَّمِينَ قَالَتْ إِحْدَاهُنَّ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَعُوذُ بِاللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مِنْ كُفْرَانِ اللَّهِ قَالَ بَلَى إِنَّ إِحْدَاكُنَّ تَطُولُ أَيْمَتُهَا وَيَطُولُ تَعْنِيسُهَا ثُمَّ يُزَوِّجُهَا اللَّهُ الْبَعْلَ وَيُفِيدُهَا الْوَلَدَ وَقُرَّةَ الْعَيْنِ ثُمَّ تَغْضَبُ الْغَضْبَةَ فَتُقْسِمُ بِاللَّهِ مَا رَأَتْ مِنْهُ سَاعَةَ خَيْرٍ قَطُّ فَذَلِكَ مِنْ كُفْرَانِ نِعَمِ اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ وَذَلِكَ مِنْ كُفْرَانِ الْمُنَعَّمِينَ

Ба мо гуфт, [Ҳосим] гуфт, ба мо гуфт [Алҳамид] гуфт, ба ман гуфт: [Асмоъ бинти Язид Ал-Аншария] шунидам, ки нақл мекунад, иқрор шуд, ки рӯзе Расули Худо (с) аз назди масҷид гузаштанд ва гурӯҳе аз заноне буданд, ки дар гирди онҳо нишаста, бо дастони худ салом медоданд: «Аз куфри худ ба Худои таъоло дур бош. неъмат атокунанда, аз ношукрӣ бар Худои тавоно, ки неъмат медиҳад, дур бош». Яке аз мо гуфт: Ё Расули Худо (с) ба Худо паноҳ мебарем, эй Набиюллоҳ, куфр ба Аллоҳ чӣ маъно дорад? Гуфт: Яке аз шумо издивоҷашро ба таъхир андохт, то канизи пир шуд ва Худованд ӯро ба марде никоҳ кард ва фарзанде барои роҳат ато кард. Аммо баъд хашмгин шуд ва ба номи Аллох савганд хӯрд, ки ҳеҷ гоҳ заррае меҳрубоние дар ӯ - шавҳараш надидааст, пас ин аст, ки бадном кардани Худост ва ин аст кофир шудан ба неъматдиҳанда».