Imam Ahmad : 26152
حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ بْنِ السَّبَّاقِ عَنْ جُوَيْرِيَةَ بِنْتِ الْحَارِثِ قَالَتْ دَخَلَ عَلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ذَاتَ يَوْمٍ فَقَالَ هَلْ مِنْ طَعَامٍ قُلْتُ لَا إِلَّا عَظْمًا أُعْطِيَتْهُ مَوْلَاةٌ لَنَا مِنْ الصَّدَقَةِ قَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَرِّبِيهِ فَقَدْ بَلَغَتْ مَحِلَّهَا
Esan digu [Sufyan] [Az Zuhri] [Ubaid bin Sabaq] [Juwairiyah bint Al Harith]-tik [Juwairiyah bint Al Harith]-tik: "Egun batean, Allah sallallaahu 'alaihi wasallam" mezularia etorri zitzaidan eta galdetu zuen: 'Ba al dago janaririk?' Nik erantzun nion: «Ez, gure esklaboek limosnaren altxortik eman zizkiguten hezurrak izan ezik». Orduan esan zuen: 'Hurbil nazazu bere lekura heldu delako'.