Imam Ahmad : 26085

حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ هَارُونَ قَالَ أَخْبَرَنَا شَرِيكُ بْنُ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ جَامِعِ بْنِ أَبِي رَاشِدٍ عَنْ مُنْذِرٍ الثَّوْرِيِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ قَالَ حَدَّثَتْنِي امْرَأَةٌ مِنَ الْأَنْصَارِ وَهِيَ حَيَّةٌ الْيَوْمَ إِنْ شِئْتَ أَدْخَلْتُكَ عَلَيْهَا قُلْتُ لَا قَالَتْ دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَةَ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَكَأَنَّهُ غَضْبَانُ فَاسْتَتَرْتُ بِكُمِّ دِرْعِي فَتَكَلَّمَ بِكَلَامٍ لَمْ أَفْهَمْهُ فَقُلْتُ يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ كَأَنِّي رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَضْبَانَ قَالَتْ نَعَمْ أَوَمَا سَمِعْتِيهِ قَالَتْ قُلْتُ وَمَا قَالَ قَالَتْ قَالَ إِنَّ السُّوءَ إِذَا فَشَا فِي الْأَرْضِ فَلَمْ يُتَنَاهَ عَنْهُ أَنْزَلَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بَأْسَهُ عَلَى أَهْلِ الْأَرْضِ قَالَتْ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَفِيهِمْ الصَّالِحُونَ قَالَ نَعَمْ وَفِيهِمْ الصَّالِحُونَ يُصِيبُهُمْ مَا أَصَابَ النَّاسَ ثُمَّ يَقْبِضُهُمْ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ إِلَى مَغْفِرَتِهِ وَرَحْمَتِهِ أَوْ إِلَى رَحْمَتِهِ وَمَغْفِرَتِهِ

আমাক [ইউনুছ বিন মহম্মদে] কৈছে, আমাক [হাম্মাদ] - অৰ্থাৎ ইবনে চালামাহক - [দাউদ বিন আবু হিন্দ]ৰ পৰা [আছ ছায়াবী]ৰ পৰা [ফাতিমাহ বিন্ত কাইছ]ৰ পৰা কোৱা হৈছে যে এদিন আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে খৰখেদাকৈ আহি মঞ্চত উঠিল, তাৰ পিছত আহ্বান কৰা হ’ল ‘নামাজ কৰা হওক মণ্ডলী’, মানুহবোৰ গোট খালে, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘হে মানুহবোৰ, আচলতে মই তোমালোকক ভয় খুৱাবলৈ আৰু আচৰিত কৰিবলৈ মাতিব পৰা নাই, কিন্তু তামিম আদ-দাৰীয়ে মোক জনাইছে যে পেলেষ্টাইনী জনসংখ্যাৰ পৰা এদল মানুহে সাগৰত জাহাজ চলাইছে, তাৰ পিছত তেওঁলোকক বতাহে খুন্দা মাৰিলে যেতিয়ালৈকে তেওঁলোক সাগৰৰ কেইবাটাও দ্বীপৰ এটা দ্বীপত আবদ্ধ হৈ নাথাকিল। হঠাৎ সিহঁতে এটা দীঘল চুলিৰ জীৱক লগ পালে যাতে সিহঁতে ধৰিব পৰা নাছিল সি পুৰুষ নে মহিলা কাৰণ তাৰ চুলিবোৰ ইমান ডাঠ। তেওঁলোকে সুধিলে, ‘আপুনি কোন? জীৱটোৱে উত্তৰ দিলে, ‘মই জছাছাহ’, তেওঁলোকে সুধিলে, ‘আপুনি আমাক এটা কাহিনী ক’বনে? ' জীৱটোৱে উত্তৰ দিলে, 'মই কাহিনী কোৱাজন নহয় আৰু তোমাৰ পৰা কাহিনীও নিবিচাৰো, কিন্তু এই পূজাস্থলীলৈ যাওক - মঠলৈ - তাত এজন মানুহ আছে যাক তোমাৰ পৰা কাহিনী এটা লাগে আৰু তেওঁ তোমাৰ বাবে এটা কাহিনী ক'ব'। তাৰ পাছত মঠত প্ৰৱেশ কৰিলে, হঠাতে এজন চকুত অন্ধ আৰু শিকলিৰে বান্ধি থোৱা মানুহ এজনক লগ পালে, তেওঁ সুধিলে, ‘আপুনি কোন? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'আমি আৰব'। তেওঁ পুনৰ সুধিলে, ‘তোমালোকৰ ওচৰলৈ কোনো নবী পঠোৱা হৈছে নেকি? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'হয়'। তেওঁ ক’লে, ‘আৰবসকলেও তেওঁৰ পিছে পিছে যায় নেকি? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'হয়'। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘তেওঁলোকৰ বাবে সেয়াই ভাল’। তাৰ পাছত তেওঁ সুধিলে, 'পেৰিছে - মণ্ডলীৰ নাম - কি কৰিলে? তেওঁ আয়ত্ত কৰিব পাৰিবনে? তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, ‘নাই’। তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে, ‘নিশ্চয় তেওঁলোকে ইয়াক আয়ত্ত কৰিব পাৰিব’। তাৰ পাছত আকৌ সুধিলে, ‘জুঘৰৰ বসন্তৰ কি হ’ল? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'তেওঁ প্ৰচুৰ পানী নিৰ্গত কৰে।' তাৰ পাছত আকৌ সুধিলে, ‘বৈছানত খেজুৰ গছজোপাৰ কি হ’ল, খাবলৈ যথেষ্ট যোগান ধৰে নেকি? ' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে, 'হয়, বাসিন্দাসকলৰ বাবে'। তাৰ পিছত ইমান খৰকৈ থিয় হ’ল, যে আমি ভাবিলোঁ যে তেওঁ ঢিলা হ’ব, গতিকে আমি ক’লোঁ, ‘আপুনি কোন? ' তেওঁ উত্তৰ দিলে, 'মই দজ্জাল, মক্কা আৰু টাইবাৰ বাহিৰে পৃথিৱীৰ সকলো কোণতে ভৰি ৰাখিম'। গতিকে ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে ক’লে, ‘হে মুছলমানসকল, মই তোমালোকক এই ভাল খবৰ কওঁ, - মদীনা চহৰ - এইখন টাইবাত য’ত দজ্জালে প্ৰৱেশ নকৰে’।