Imam Ahmad : 26083

قَالَ فَلَمَّا أَرَدْتُ أَنْ أَخْرُجَ قَالَتْ اجْلِسْ حَتَّى أُحَدِّثَكَ حَدِيثًا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ خَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا مِنْ الْأَيَّامِ فَصَلَّى صَلَاةَ الْهَاجِرَةِ ثُمَّ قَعَدَ فَفَزِعَ النَّاسُ فَقَالَ اجْلِسُوا أَيُّهَا النَّاسُ فَإِنِّي لَمْ أَقُمْ مَقَامِي هَذَا لِفَزَعٍ وَلَكِنَّ تَمِيمًا الدَّارِيَّ أَتَانِي فَأَخْبَرَنِي خَبَرًا مَنَعَنِي مِنْ الْقَيْلُولَةِ مِنْ الْفَرَحِ وَقُرَّةِ الْعَيْنِ فَأَحْبَبْتُ أَنْ أَنْشُرَ عَلَيْكُمْ فَرَحَ نَبِيِّكُمْ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَخْبَرَنِي أَنَّ رَهْطًا مِنْ بَنِي عَمِّهِ رَكِبُوا الْبَحْرَ فَأَصَابَتْهُمْ رِيحٌ عَاصِفٌ فَأَلْجَأَتْهُمْ الرِّيحُ إِلَى جَزِيرَةٍ لَا يَعْرِفُونَهَا فَقَعَدُوا فِي قُوَيْرِبِ سَفِينَةٍ حَتَّى خَرَجُوا إِلَى الْجَزِيرَةِ فَإِذَا هُمْ بِشَيْءٍ أَهْلَبَ كَثِيرِ الشَّعْرِ لَا يَدْرُونَ أَرَجُلٌ هُوَ أَوْ امْرَأَةٌ فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِمْ السَّلَامَ فَقَالُوا أَلَا تُخْبِرُنَا فَقَالَ مَا أَنَا بِمُخْبِرِكُمْ وَلَا مُسْتَخْبِرِكُمْ وَلَكِنَّ هَذَا الدَّيْرَ قَدْ رَهِقْتُمُوهُ فَفِيهِ مَنْ هُوَ إِلَى خَبَرِكُمْ بِالْأَشْوَاقِ أَنْ يُخْبِرَكُمْ وَيَسْتَخْبِرَكُمْ قَالُوا قُلْنَا مَا أَنْتَ قَالَتْ أَنَا الْجَسَّاسَةُ فَانْطَلَقُوا حَتَّى أَتَوْا الدَّيْرَ فَإِذَا هُمْ بِرَجُلٍ مُوثَقٍ شَدِيدِ الْوَثَاقِ مُظْهِرٍ الْحُزْنَ كَثِيرِ التَّشَكِّي فَسَلَّمُوا عَلَيْهِ فَرَدَّ عَلَيْهِمْ فَقَالَ مَنْ أَنْتُمْ قَالُوا مِنْ الْعَرَبِ قَالَ مَا فَعَلَتْ الْعَرَبُ أَخَرَجَ نَبِيُّهُمْ بَعْدُ قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ الْعَرَبُ قَالُوا خَيْرًا آمَنُوا بِهِ وَصَدَّقُوهُ قَالَ ذَلِكَ خَيْرٌ لَهُمْ وَكَانَ لَهُ عَدُوٌّ فَأَظْهَرَهُ اللَّهُ عَلَيْهِمْ قَالَ فالْعَرَبُ الْيَوْمَ إِلَهُهُمْ وَاحِدٌ وَدِينُهُمْ وَاحِدٌ وَكَلِمَتُهُمْ وَاحِدَةٌ قَالُوا نَعَمْ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ عَيْنُ زُغَرَ قَالَ قَالُوا صَالِحَةٌ يَشْرَبُ مِنْهَا أَهْلُهَا لِشَفَتِهِمْ وَيَسْقُونَ مِنْهَا زَرْعَهُمْ قَالَ فَمَا فَعَلَ نَخْلٌ بَيْنَ عَمَّانَ وَبَيْسَانَ قَالُوا صَالِحٌ يُطْعِمُ جَنَاهُ كُلَّ عَامٍ قَالَ فَمَا فَعَلَتْ بُحَيْرَةُ الطَّبَرِيَّةِ قَالُوا مَلْأَى قَالَ فَزَفَرَ ثُمَّ زَفَرَ ثُمَّ زَفَرَ ثُمَّ حَلَفَ لَوْ خَرَجْتُ مِنْ مَكَانِي هَذَا مَا تَرَكْتُ أَرْضًا مِنْ أَرْضِ اللَّهِ إِلَّا وَطِئْتُهَا غَيْرَ طَيْبَةَ لَيْسَ لِي عَلَيْهَا سُلْطَانٌ قَالَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى هَذَا انْتَهَى فَرَحِي ثَلَاثَ مَرَّاتٍ إِنَّ طَيْبَةَ الْمَدِينَةُ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ حَرَّمَ عَلَى الدَّجَّالِ أَنْ يَدْخُلَهَا ثُمَّ حَلَفَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَاللَّهِ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ مَا لَهَا طَرِيقٌ ضَيِّقٌ وَلَا وَاسِعٌ فِي سَهْلٍ وَلَا جَبَلٍ إِلَّا عَلَيْهِ مَلَكٌ شَاهِرٌ بِالسَّيْفِ إِلَى يَوْمِ الْقِيَامَةِ مَا يَسْتَطِيعُ الدَّجَّالُ أَنْ يَدْخُلَهَا عَلَى أَهْلِهَا قَالَ عَامِرٌ فَلَقِيتُ الْمُحْرَّرَ بْنَ أَبِي هُرَيْرَةَ فَحَدَّثْتُهُ بِحَدِيثِ فَاطِمَةَ بِنْتِ قَيْسٍ فَقَالَ أَشْهَدُ عَلَى أَبِي أَنَّهُ حَدَّثَنِي كَمَا حَدَّثَتْكَ فَاطِمَةُ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّهُ فِي نَحْوِ الْمَشْرِقِ قَالَ ثُمَّ لَقِيتُ الْقَاسِمَ بْنَ مُحَمَّدٍ فَذَكَرْتُ لَهُ حَدِيثَ فَاطِمَةَ فَقَالَ أَشْهَدُ عَلَى عَائِشَةَ أَنَّهَا حَدَّثَتْنِي كَمَا حَدَّثَتْكَ فَاطِمَةُ غَيْرَ أَنَّهَا قَالَتْ الْحَرَمَانِ عَلَيْهِ حَرَامٌ مَكَّةُ وَالْمَدِينَةُ

Al dîs; ‘Cuant che o jeri daûr a lâ fûr, al disè; “Sietâti fin che no ti dîs un hadith dal Rasulullah”. Po dopo al mi contà, che un dì il Messazîr di Allah sallallaahu alaihi wasallam al vignì fûr par fâ la preiere di Al Hajirah - cuant che al jere cjalt di dì -, po dopo al si sielzè in mût che i siei amîs a fossin maraveâts, al disè: 'Sietâti, o int, parcè che no mi soi levât dal mê puest par maraveâti, ma par dîmi che Taarim al veve dit- notis che a mi fasevin no rivâ a Qailulah - cjapâ un sieraç - parcè che al jere une vore plasevul e calmant. Par chest o vuei slargjâ a te la buine notizie dal to Profete. Tamim al mi veve contât che al jere un grup di personis dai dissendents di so oncul che a navigavin in mâr e daspò a jerin colpîts di un tifun cussì a jerin blocâts suntune isule che e jere foreste par lôr, daspò a si son sielzûts intune canoe fin che a no son rivâts fûr su la isule, a un colp a àn cjatât une creature cussì lungje che e no veve un om une femine. A lu saludarin cussì e lui al rispuindè ai lôr saluts, A domandarin: ‘Nus contarâs une storie? ’ al rispuindè, ‘No son jo che al conte storiis e nancje no ti domandi storiis, ma va in chest puest di adorazion - il munistîr - al è un om li che al spete pardabon une notizie di te, al contarà storiis e al ti domandarà storiis’. Alore a disèrin; ‘Duncje o vin domandât: ‘Cui che tu sês? ’ L’om al rispuindè: ‘O soi Jassasah’. Dopo a cjaminarin fin che a rivarin al puest di adorazion e a cjatarin un om cuviert di cjadenis, che al someave trist e che si lamentave une vore, daspò a lu saludarin, e lui al rispuindeve ai lôr saluts. L’om al domandà alore: ‘Cui che tu sês? ’ a àn rispuindût: ‘O sin int di Arabie’. Il om al domandà di gnûf: ‘Cje a fan i araps, al è vignût fûr il lôr Profete? ’ a àn rispuindût, ‘Sì’. L’om al domandà di gnûf: ‘Duncje ce àn fat i araps? ' a àn rispuindût, 'A àn fat alc di bon, a lu àn crodût e a lu àn confermât'. L’om al disè; ‘Al jere miôr par lôr, e al veve nemîs ma Allah lu à vinçût di lôr’. Il om al domandà di gnûf: ‘Chest al vûl dî che i araps di vuê a àn un diu? Il lôr Deen -religjon- al è un e lis lôr frasis a son une? ’ a àn rispuindût, ‘Sì’. Il om al domandà di gnûf, ‘Duncje ce che al è sucedût a ‘Ainu Zughar - il non de sorzint -? ’ a àn rispuindût, ‘Al è sucedût alc di bon, la int lu à cjapât par bevi e bagnâ lis lôr plantis’. Alore l’om al domandà di gnûf: ‘Duncje ce che al è sucedût al palm di dat jenfri Aman e Baisan? ' a àn rispuindût, 'Al sucêt alc di bon, la racuelte di chel e pues dâ avonde mangjâ ogni an'. L’om al domandà: ‘Dopo ce che al è sucedût a Buhaira Tabariyah? ' a àn rispuindût, 'Plen'. Tamim al disè; “Dopo al respirà, daspò al respirà di gnûf intant che al jurave, ‘se o lassi chest puest no lassarò di sigûr nissune tiere des tieris di Allah ma o passarò traviers, gjavant Thaibah - il non de citât di Medine - no ai podê su di jê’’. Il Rasulullah al à dit: ‘Chest al è dulà che e finìs la mê zornade,’ trê voltis. In fat, la bontât de citât di Medine e je parcè che Allah 'azza wajalla al à proibît al Dajjal di jentrâ dentri', alore il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al à jurât: 'Par Allah, nol è un diu che al merete di jessi adorât fûr di Lui, no je strade intes planuris o lis culinis, sedi cence peraule di Anjel che e je strete o largje il Dì de Resurezion e Dajjal nol podarà jentrâ par cjatâ i siei abitants. [Amir] al disè; ‘O ai cussì cjatât [Al Muharrar bin Abu Hurairah], daspò o ai contât il hadith di Fatime bin Qais, al à dit; ‘O testimoni cuintri [me pari], che al à dit come che Fatimah e ti à dit, ma me pari al à dit; “Il Dajjal al comparirarà di Est”. Amir al disè; ‘Dopo o ai cjatât [Al Qasim bin Mohammed], daspò o ai contât il hadith di Fatime, al à dit; ‘O testimoni cuintri [‘Aishah], che e mi à dit come che e à dit Fatimah, ma ‘Aishah e à dit: ‘Doi tieris sacris a son proibidis a jê; La Meche e la Medine.