At Tawwib

Imam Ahmad : 25922

حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ قَالَ حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ عَنْ أَبِيهِ قَالَ لَمْ أَتَخَلَّفْ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزَاةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ إِلَّا بَدْرًا وَلَمْ يُعَاتِبْ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَحَدًا تَخَلَّفَ عَنْ بَدْرٍ إِنَّمَا خَرَجَ يُرِيدُ الْعِيرَ فَخَرَجَتْ قُرَيْشٌ مُغَوِّثِينَ لِعِيرِهِمْ فَالْتَقَوْا عَنْ غَيْرِ مَوْعِدٍ كَمَا قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ وَلَعَمْرِي إِنَّ أَشْرَفَ مَشَاهِدِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي النَّاسِ لَبَدْرٌ وَمَا أُحِبُّ أَنِّي كُنْتُ شَهِدْتُهَا مَكَانَ بَيْعَتِي لَيْلَةَ الْعَقَبَةِ حَيْثُ تَوَافَقْنَا عَلَى الْإِسْلَامِ وَلَمْ أَتَخَلَّفْ بَعْدُ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةٍ غَزَاهَا حَتَّى كَانَتْ غَزْوَةُ تَبُوكَ وَهِيَ آخِرُ غَزْوَةٍ غَزَاهَا فَأَذِنَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لِلنَّاسِ بِالرَّحِيلِ وَأَرَادَ أَنْ يَتَأَهَّبُوا أُهْبَةَ غَزْوِهِمْ وَذَلِكَ حِينَ طَابَ الظِّلَالُ وَطَابَتْ الثِّمَارُ فَكَانَ قَلَّمَا أَرَادَ غَزْوَةً إِلَّا وَرَّى غَيْرَهَا وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ إِلَّا وَرَّى بِغَيْرِهَا حَدَّثَنَاهُ سُفْيَانَ عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ وَقَالَ فِيهِ وَرَّى غَيْرَهَا ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَكَانَ يَقُولُ الْحَرْبُ خَدْعَةٌ فَأَرَادَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي غَزْوَةِ تَبُوكَ أَنْ يَتَأَهَّبَ النَّاسُ أُهْبَةً وَأَنَا أَيْسَرُ مَا كُنْتُ قَدْ جَمَعْتُ رَاحِلَتَيْنِ وَأَنَا أَقْدَرُ شَيْءٍ فِي نَفْسِي عَلَى الْجِهَادِ وَخِفَّةِ الْحَاذِ وَأَنَا فِي ذَلِكَ أَصْغُو إِلَى الظِّلَالِ وَطِيبِ الثِّمَارِ فَلَمْ أَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى قَامَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَادِيًا بِالْغَدَاةِ وَذَلِكَ يَوْمَ الْخَمِيسِ وَكَانَ يُحِبُّ أَنْ يَخْرُجَ يَوْمَ الْخَمِيسِ فَأَصْبَحَ غَادِيًا فَقُلْتُ أَنْطَلِقُ غَدًا إِلَى السُّوقِ فَأَشْتَرِي جَهَازِي ثُمَّ أَلْحَقُ بِهِمْ فَانْطَلَقْتُ إِلَى السُّوقِ مِنْ الْغَدِ فَعَسُرَ عَلَيَّ بَعْضُ شَأْنِي فَرَجَعْتُ فَقُلْتُ أَرْجِعُ غَدًا إِنْ شَاءَ اللَّهُ فَأَلْحَقُ بِهِمْ فَعَسُرَ عَلَيَّ بَعْضُ شَأْنِي فَلَمْ أَزَلْ كَذَلِكَ حَتَّى الْتَبَسَ بِي الذَّنْبُ وَتَخَلَّفْتُ عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَجَعَلْتُ أَمْشِي فِي الْأَسْوَاقِ وَأَطُوفُ بِالْمَدِينَةِ فَيُحْزِنُنِي أَنِّي لَا أَرَى أَحَدًا تَخَلَّفَ إِلَّا رَجُلًا مَغْمُوصًا عَلَيْهِ فِي النِّفَاقِ وَكَانَ لَيْسَ أَحَدٌ تَخَلَّفَ إِلَّا رَأَى أَنَّ ذَلِكَ سَيُخْفَى لَهُ وَكَانَ النَّاسُ كَثِيرًا لَا يَجْمَعُهُمْ دِيوَانٌ وَكَانَ جَمِيعُ مَنْ تَخَلَّفَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِضْعَةً وَثَمَانِينَ رَجُلًا وَلَمْ يَذْكُرْنِي النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى بَلَغَ تَبُوكًا فَلَمَّا بَلَغَ تَبُوكًا قَالَ مَا فَعَلَ كَعْبُ بْنُ مَالِكٍ فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ قَوْمِي خَلَّفَهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ بُرْدَيْهِ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ بُرْدَاهُ وَالنَّظَرُ فِي عِطْفَيْهِ فَقَالَ مُعَاذُ بْنُ جَبَلٍ بِئْسَمَا قُلْتَ وَاللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا نَعْلَمُ إِلَّا خَيْرًا فَبَيْنَا هُمْ كَذَلِكَ إِذَا هُمْ بِرَجُلٍ يَزُولُ بِهِ السَّرَابُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كُنْ أَبَا خَيْثَمَةَ فَإِذَا هُوَ أَبُو خَيْثَمَةَ فَلَمَّا قَضَى رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ غَزْوَةَ تَبُوكَ وَقَفَلَ وَدَنَا مِنْ الْمَدِينَةِ جَعَلْتُ أَتَذَكَّرُ بِمَاذَا أَخْرُجُ مِنْ سَخْطَةِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَسْتَعِينُ عَلَى ذَلِكَ كُلَّ ذِي رَأْيٍ مِنْ أَهْلِي حَتَّى إِذَا قِيلَ النَّبِيُّ هُوَ مُصْبِحُكُمْ بِالْغَدَاةِ زَاحَ عَنِّي الْبَاطِلُ وَعَرَفْتُ أَنِّي لَا أَنْجُو إِلَّا بِالصِّدْقِ وَدَخَلَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ضُحًى فَصَلَّى فِي الْمَسْجِدِ رَكْعَتَيْنِ وَكَانَ إِذَا جَاءَ مِنْ سَفَرٍ فَعَلَ ذَلِكَ وَدَخَلَ الْمَسْجِدَ فَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ جَلَسَ فَجَعَلَ يَأْتِيهِ مَنْ تَخَلَّفَ فَيَحْلِفُونَ لَهُ وَيَعْتَذِرُونَ إِلَيْهِ فَيَسْتَغْفِرُ لَهُمْ وَيَقْبَلُ عَلَانِيَتَهُمْ وَيَكِلُ سَرَائِرَهُمْ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَجَلَّ فَدَخَلْتُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا هُوَ جَالِسٌ فَلَمَّا رَآنِي تَبَسَّمَ تَبَسُّمَ الْمُغْضَبِ فَجِئْتُ فَجَلَسْتُ بَيْنَ يَدَيْهِ فَقَالَ أَلَمْ تَكُنْ ابْتَعْتَ ظَهْرَكَ قُلْتُ بَلَى يَا نَبِيَّ اللَّهِ قَالَ فَمَا خَلَّفَكَ قُلْتُ وَاللَّهِ لَوْ بَيْنَ يَدَيْ أَحَدٍ مِنْ النَّاسِ غَيْرَكَ جَلَسْتُ لَخَرَجْتُ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ لَقَدْ أُوتِيتُ جَدَلًا وَقَالَ يَعْقُوبُ عَنِ ابْنِ أَخِي ابْنِ شِهَابٍ لَرَأَيْتُ أَنْ أَخْرُجَ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ وَفِي حَدِيثِ عُقَيْلٍ أَخْرُجُ مِنْ سَخْطَتِهِ بِعُذْرٍ وَفِيهِ لَيُوشِكَنَّ أَنَّ اللَّهَ يُسْخِطُكَ عَلَيَّ وَلَئِنْ حَدَّثْتُكَ حَدِيثَ صِدْقٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ إِنِّي لَأَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ ثُمَّ رَجَعَ إِلَى حَدِيثِ عَبْدِ الرَّزَّاقِ وَلَكِنْ قَدْ عَلِمْتُ يَا نَبِيَّ اللَّهِ أَنِّي إِنْ أَخْبَرْتُكَ الْيَوْمَ بِقَوْلٍ تَجِدُ عَلَيَّ فِيهِ وَهُوَ حَقٌّ فَإِنِّي أَرْجُو فِيهِ عَفْوَ اللَّهِ وَإِنْ حَدَّثْتُكَ الْيَوْمَ حَدِيثًا تَرْضَى عَنِّي فِيهِ وَهُوَ كَذِبٌ أُوشِكُ أَنْ يُطْلِعَكَ اللَّهُ عَلَيَّ وَاللَّهِ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا كُنْتُ قَطُّ أَيْسَرَ وَلَا أَخَفَّ حَاذًا مِنِّي حِينَ تَخَلَّفْتُ عَنْكَ فَقَالَ أَمَّا هَذَا فَقَدْ صَدَقَكُمْ الْحَدِيثَ قُمْ حَتَّى يَقْضِيَ اللَّهُ فِيكَ فَقُمْتُ فَثَارَ عَلَى أَثَرِي نَاسٌ مِنْ قَوْمِي يُؤَنِّبُونَنِي فَقَالُوا وَاللَّهِ مَا نَعْلَمُكَ أَذْنَبْتَ ذَنْبًا قَطُّ قَبْلَ هَذَا فَهَلَّا اعْتَذَرْتَ إِلَى النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِعُذْرٍ يَرْضَى عَنْكَ فِيهِ فَكَانَ اسْتِغْفَارُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ سَيَأْتِي مِنْ وَرَاءِ ذَنْبِكَ وَلَمْ تُقِفْ نَفْسَكَ مَوْقِفًا لَا تَدْرِي مَاذَا يُقْضَى لَكَ فِيهِ فَلَمْ يَزَالُوا يُؤَنِّبُونَنِي حَتَّى هَمَمْتُ أَنْ أَرْجِعَ فَأُكَذِّبَ نَفْسِي فَقُلْتُ هَلْ قَالَ هَذَا الْقَوْلَ أَحَدٌ غَيْرِي قَالُوا نَعَمْ هِلَالُ بْنُ أُمَيَّةَ وَمَرَارَةُ يَعْنِي ابْنَ رَبِيعَةَ فَذَكَرُوا رَجُلَيْنِ صَالِحَيْنِ قَدْ شَهِدَا بَدْرًا لِي فِيهِمَا يَعْنِي أُسْوَةً فَقُلْتُ وَاللَّهِ لَا أَرْجِعُ إِلَيْهِ فِي هَذَا أَبَدًا وَلَا أُكَذِّبُ نَفْسِي وَنَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّاسَ عَنْ كَلَامِنَا أَيُّهَا الثَّلَاثَةُ قَالَ فَجَعَلْتُ أَخْرُجُ إِلَى السُّوقِ فَلَا يُكَلِّمُنِي أَحَدٌ وَتَنَكَّرَ لَنَا النَّاسُ حَتَّى مَا هُمْ بِالَّذِينَ نَعْرِفُ وَتَنَكَّرَتْ لَنَا الْحِيطَانُ الَّتِي نَعْرِفُ حَتَّى مَا هِيَ الْحِيطَانُ الَّتِي نَعْرِفُ وَتَنَكَّرَتْ لَنَا الْأَرْضُ حَتَّى مَا هِيَ الْأَرْضُ الَّتِي نَعْرِفُ وَكُنْتُ أَقْوَى أَصْحَابِي فَكُنْتُ أَخْرُجُ فَأَطُوفُ بِالْأَسْوَاقِ وَآتِي الْمَسْجِدَ فَأَدْخُلُ وَآتِي النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأُسَلِّمُ عَلَيْهِ فَأَقُولُ هَلْ حَرَّكَ شَفَتَيْهِ بِالسَّلَامِ فَإِذَا قُمْتُ أُصَلِّي إِلَى سَارِيَةٍ فَأَقْبَلْتُ قِبَلَ صَلَاتِي نَظَرَ إِلَيَّ بِمُؤَخَّرِ عَيْنَيْهِ وَإِذَا نَظَرْتُ إِلَيْهِ أَعْرَضَ عَنِّي وَاسْتَكَانَ صَاحِبَايَ فَجَعَلَا يَبْكِيَانِ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ لَا يُطْلِعَانِ رُءُوسَهُمَا فَبَيْنَا أَنَا أَطُوفُ السُّوقَ إِذَا رَجُلٌ نَصْرَانِيٌّ جَاءَ بِطَعَامٍ يَبِيعُهُ يَقُولُ مَنْ يَدُلُّ عَلَى كَعْبِ بْنِ مَالِكٍ فَطَفِقَ النَّاسُ يُشِيرُونَ لَهُ إِلَيَّ فَأَتَانِي وَأَتَانِي بِصَحِيفَةٍ مِنْ مَلِكِ غَسَّانَ فَإِذَا فِيهَا أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّهُ بَلَغَنِي أَنَّ صَاحِبَكَ قَدْ جَفَاكَ وَأَقْصَاكَ وَلَسْتَ بِدَارِ مَضْيَعَةٍ وَلَا هَوَانٍ فَالْحَقْ بِنَا نُوَاسِيكَ فَقُلْتُ هَذَا أَيْضًا مِنْ الْبَلَاءِ وَالشَّرِّ فَسَجَرْتُ لَهَا التَّنُّورَ وَأَحْرَقْتُهَا فِيهِ فَلَمَّا مَضَتْ أَرْبَعُونَ لَيْلَةً إِذَا رَسُولٌ مِنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَتَانِي فَقَالَ اعْتَزِلْ امْرَأَتَكَ فَقُلْتُ أُطَلِّقُهَا قَالَ لَا وَلَكِنْ لَا تَقْرَبَنَّهَا فَجَاءَتْ امْرَأَةُ هِلَالٍ فَقَالَتْ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هِلَالَ بْنَ أُمَيَّةَ شَيْخٌ ضَعِيفٌ فَهَلْ تَأْذَنُ لِي أَنْ أَخْدُمَهُ قَالَ نَعَمْ وَلَكِنْ لَا يَقْرَبَنَّكِ قَالَتْ يَا نَبِيَّ اللَّهِ مَا بِهِ حَرَكَةٌ لِشَيْءٍ مَا زَالَ مُكِبًّا يَبْكِي اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ مُنْذُ كَانَ مِنْ أَمْرِهِ مَا كَانَ قَالَ كَعْبٌ فَلَمَّا طَالَ عَلَيَّ الْبَلَاءُ اقْتَحَمْتُ عَلَى أَبِي قَتَادَةَ حَائِطَهُ وَهُوَ ابْنُ عَمِّي فَسَلَّمْتُ عَلَيْهِ فَلَمْ يَرُدَّ عَلَيَّ فَقُلْتُ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَتَعْلَمُ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَسَكَتَ ثُمَّ قُلْتُ أَنْشُدُكَ اللَّهَ يَا أَبَا قَتَادَةَ أَتَعْلَمُ أَنِّي أُحِبُّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ قَالَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ قَالَ فَلَمْ أَمْلِكْ نَفْسِي أَنْ بَكَيْتُ ثُمَّ اقْتَحَمْتُ الْحَائِطَ خَارِجًا حَتَّى إِذَا مَضَتْ خَمْسُونَ لَيْلَةً مِنْ حِينِ نَهَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ النَّاسَ عَنْ كَلَامِنَا صَلَّيْتُ عَلَى ظَهْرِ بَيْتٍ لَنَا صَلَاةَ الْفَجْرِ ثُمَّ جَلَسْتُ وَأَنَا فِي الْمَنْزِلَةِ الَّتِي قَالَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ ضَاقَتْ عَل

Al à contât [‘Abdurrazaq] al à dit, al à contât [Ma’mar] di [Az Zuhri] di [‘Abdurrahman bin Ka’b bin Malik] di [so pari] al à dit; 'No soi mai stât lassât indaûr par partecipâ simpri aes bataiis dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam fin ae bataie di Tabuk. Gjavant la bataie di Badr, e nol criticà nissun che la lassà. Dopo il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al comunicà ae int di lâ in vuere, e al voleve che i compagns a si preparassin e a fossin provisions pe lôr vuere. E al fo cuant che e rivà la stagjon des datis, e e jere la sô abitudin di tignîle simpri in segret cuant che al lave in vuere. [Yaqub] al menzonà [il nevôt di Ibn Shihab] cu la peraule ‘se nol lu ten in segret’. O lu vin contât a [Sufyan] di [Ma’mar] di [Az Zuhri] di [‘Abdurrahman bin Abdullah bin Ka’b bin Malik] che al à menzonât inte sô narazion, ‘Al lu à tignût in segret’. Po dopo al tornà al so hadith ‘Abdurrazaq, al disè ‘La vuere e je ingjan’. Duncje in timp de vuere di Tabuk, il Profete al voleve che la int e preparàs lis scortis. In chel timp, al jere une vore facil par me. No o ai mai cjapât sù doi veicui une volte prime. E o soi miôr bon di combati il ​​jihad e di preparâ lis scortis. In ogni câs, in chel timp o jeri plui inclinât a gjoldi de racuelte e de abondance di fruts, e o jeri ancjemò sburtât cussì fin che il Profete sallallaahu Alaihi Wasallam al è lât vie a buinore, e chest al è sucedût la Gjove. Al preferive lâ vie la Gjove, cussì al partì la matine - la Gjove -'. O ai dit; ‘O vadi al marcjât doman a comprâ provis e daspò o lis seguirò’. Duncje la dì dopo o jeri lât al marcjât, intant che il cûr al scomençave a sintimi pesant, daspò o tornavi e o disevi: ‘O tornarò doman se Diu al vûl e o cjaparò sù’. Ancjemò une volte la mê situazion e scomençà a sintisi dificile, o jeri ancjemò cussì cussì o sintivi che o vevi pecjât parcè che o vevi lassât il Profete sallallaahu alaihi wasallam. Dopo o ai cjaminât al marcjât e o ai circondât la citât di Medine, une robe che e mi à intristât pardabon, no viodivi pardabon nissun lassât indaûr fûr che l’om che al jere famôs pe sô ipocrisie. Nol jere nissun che al jere lassât indaûr ma si saveve che al jere alc che al scuindeve, e la plui part de int no scriveve inte liste des trupis, invezit chei che no partecipavin a jerin cirche otante personis, e il stes Profete Sallallahu Alaihi Wasallam no mi ricuardà fintant che nol rivà a Tabuk. Cuant che al rivà a Tabuk, al domandà: ‘Cje al à fat Ka’b bin Malik? Alore un om dal me popul al disè; “Il so cjapiel al fo lassât indaûr, o Messazîr di Allah, intant che lui al lu cjalave simpri - maraveât di chel-’. E Yaqub al diseve che so nevôt, Ibn Shihab, al veve ‘la sô stofe di burdah e al cjalave simpri il so cjapiel par vie dal ta’jub’. Mu’adz bin Jabal al disè; — Che teribil ce che tu disès! Par Allah, o Messazîr di Allah, no cognossin nuie altri che il ben. Intant che a jerin cussì, di colp si viodè un om di lontan, come un miraç. Duncje il Profete al disè: ‘Che al sedi Abu Haitsamah’. E al è rivât a jessi vêr, l’om al jere Abu Haitsamah. Cuant che il Rasulullah al finì la bataie di Tabuk, al tornà gridant di Medine, o pensà subit a cemût che o varès di jessi fûr de rabie dal Profete. Duncje o domandarò jutori aes personis che a àn opinions precisis de mê famee. Cuant che e rivà la notizie che il Rasulullah Shallallahu Alaihi Wasallam al varès rivât doman matine, alore la falsitât e mi lassà, o savevi che no podevi sorevivile par simpri fûr che cun onestât. La matine, il Rasulullah Shallal Dopo al vignì Alaihi Wasallam, daspò al preà dôs raka’s. Se al vignive di un viaç, al faseve simpri cussì, al vignive ae moschee, al preave dôs rak’ahs daspò si sielzeve. Lis personis che no partecipavin daspò a vignivin daûr di lui par esprimi lis lôr resons par che al domandàs il pardon par lôr, cussì al acetà lis resons che a vevin presentât e al consegnà ce che a stavin scuindint a Allah 'azza wajalla. Dopo o jentrà inte moschee, in chel timp al jere sierât, cuant che al mi viodè, al mi soridè in mût sarcastic. Dopo o rivài fin che o mi soi sielzût di front a lui. Al mi domandà po dopo: ‘Nol è pront il to veicul? “O ai rispuindût: “Al è just, Nabiyullah.” Al disè: ‘Cje che al à fat no partecipâ? O ai rispuindût: ‘Se denant di me al è cualchidun onest come te, alore o varès di rivâ a jessi fûr de sô rabie par un motîf, parcè che mi è stade dade la capacitât di fâlu’. Intant che [Yaqub] al diseve di [Ibnu Akhi Ibn Shihab], 'In fat, o jeri bon di jessi fûr de sô rabie cu lis resons esistentis'. E inte sô narazion ‘Uqail, ‘O jessì de sô rabie cu lis resons che a esistin, di fat Allah al viodarà, e se o ti dîs in maniere sincere, alore tu lu cjaparâs di me, di fat o speri il pardon di Allah’. Po dopo tornant al hadith di 'Abdurrazaq, 'In ogni câs, o Nabiyullah, invezit se o ti dîs vuê cun peraulis, alore tu scuvierzarâs che al è vêr, invezit o speri il pardon di Allah, e se o ti dîs vuê cun peraulis che a puedin fâmi plasê cuntune busie, alore Allah al mi rivelarà in mût definitîf la busie. Par Allah, o Nabiyullah, in chel timp o jeri intune situazion une vore facile par me cuant che no jeri vignût cun te. Lui al disè po dopo: ‘Cheste e je onestât, disvilupade fin che Allah al no ti darà une decision’. O mi soi alçât, daspò diviers oms dal me popul a mi àn cjatât, e a mi àn dit: ‘Par Allah, no savevin che tu vevis pecjât prime, parcè no domandis il pardon dal Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam che al pues cjapâ la Sue aprovazion, parcè che il pardon dal Rasulullah Sallam Sallallahu Alaihi Wasallam al varâ di fermâ il to no sai cuale decision che tu âs di cjapâ’. E a continuavin a convincimi fin che o voleve tornâ a minsonâ a me stes, cussì o disè; ‘E je cualchidun altri che di me che al dîs robis come me? A àn rispuindût: ‘Sì, al è Hilal bin Umayah e Murarah, ven a stâi Ibn Rabia’. Dopo a àn menzonât doi oms justs che a vevin cjapât part ae bataie di Badr che o varès doprât come esempli, cussì o ai dit; ‘Par Allah, no tornarò a lui par simpri, e no mi minsonarai mai’. Par prionte, il Profete al à proibît ai umans di fevelâ cun nô - ven a stâi trê personis -'. Ka’b al disè; ‘Dopo o jeri lât al marcjât, e nissune persone e nus fevelà, la int e si sburtà vie di nô, al pont che ancje lis personis che o cognossevin a si compuartavin cussì. Alore il zardin al deventà stret par me fin che no savevin plui cuâl zardin che o cognossevin, e la tiere e deventà strete par nô fin che no savevi plui cuale tiere che o cognossevi. O jeri une des personis plui fuartis tra i miei doi amîs, daspò o ai fat il zîr dal marcjât e o ai lât ae moschee par cjatâ il Profete sallallaahu alaihi wasallam. Alore o ai dit ciao, tal cûr o ai dit; — Al rispuindarà al salût cun lis sôs dôs bocjis o no? ‘O preavi alore di front al pilastri, cuant che o preavi al mi cjalave, se o mi voltavi viers di lui, al si voltave di me. Intant ked I miei doi miôrs amìs a restin simpri a cjase cjantant sedi di dì sedi di gnot. Ducj i doi a no volevevin comparî jenfri i umans. Cuant che o jeri daûr a cjaminâ tal marcjât, di colp al vignì un cristian cun mangjâ in vendite, al disè; ‘Cui al pues mostrâmi a Ka’b bin Malik? ’ Subit la int mi mostrà, daspò al vignì daûr di me cuntune cjarte dal re Ghassan, dulà che e jere scrite: ‘Amma Ba’du. Al è rivât a me che il to amì al ti à esilât, ancje se no tu sês su la tiere strete e basse, va daûr di nô, o ti judarìn di sigûr’. Cuant che o lu ai let, o ai dit; ‘Chest al fâs part des provis e provis’. Dopo o ai impiât un fûc tal for, po dopo o ai brusât la cjarte, fin che a jerin passâts cuarante dîs, un messazîr dal Profete sallallaahu alaihi wasallam al vignì daûr di me e al disè; — Lassâ la tô femine! ’ Duncje o ai domandât: ‘O varès di divorziâlu? ’ Al rispuindè: ‘No, ma lassâlu dome e no vignî dongje di lui’. Dopo e rivà la femine di Hilal bin Umayyah e e disè; ‘O Messazîr di Allah, in realtât Hilal al è une persone vecje che no à plui nissun par vê cure di lui, mi permetarès se o lu servi? ' Al disè: 'Sì, ma no lassâlu vignî dongje di te'. La femine e disè alore; ‘O Profete di Allah, di fat nol è plui bon di movisi. Par Allah, al cjante ancjemò dì e gnot di cuant che il paron al à ordenât di fâlu. Kab bin Malik al disè; “Cuant che o sintivi che la prove che o stavi passant e jere tardade, o voleve scjampâ sù sul mûr dal zardin di Abu Qatadah, al jere il fi di me oncul. Dopo o ai dit ciao, ma nol à rispuindût al me salût. Alore o ai dit; ‘Par Allah, o Abu Qatadah, no savês che o am Allah e il So Messazîr? ’ Cussì al tignì zit. Alore o ai dit; ‘Par Allah, o Abu Qatadah, no savês che o am une vore Allah e il So Messazîr? ' Al rispuindè po dopo, 'Allah e il So Messazîr a san miôr'. Kab bin Malik al disè; 'No rivave a controlâmi cussì lis gnovis lagrimis a colavin, daspò o scjampà sù sul mûr di fûr fin che a jerin passadis cincuante gnots di cuant che il Profete sallallaahu alaihi Wasallam al proibì ae int di fevelâ cun nô, daspò o preà la preiere dal albierc inte nestre cjase, daspò o mi sielzè intun puest dulà che Allah Azzath al veve dit une vore il me anime e jere une vore strete, di colp o sintivi la int che e gridave de cime de culine di Sal’, ‘Sii content, o Ka’b bin Malik! ' Dopo o mi sdraià prostrat e o savevi che Allah al veve proviodût une vie di fûr par me, daspò un om al vignì su un cjaval cu la mê buine notizie, al è vignût fûr che la sô vôs e jere plui veloç dal cjaval, daspò o mi gjavà i vistîts e o ju metè su di lui par vie de buine notizie, daspò o mi metè i altris doi vistîts. E il nestri pentiment al rivà al Profete inte tierce part de gnot, alore Umm Salamah e disè; ‘O varessin di dâ cheste buine notizie stasera a Ka’b bin Malik, o Messazîr di Allah? ' Al rispuindè: 'Dopo tu saran criticâts de int parcè che tu âs impedît lôr di durmî di gnot'. Umm Salamah e jere une persone zentile, e e si compuartave une vore ben viers di me, e jere une vore triste pe mê situazion, daspò o jeri lât al Profete Sallallahu Alaihi Wasallam, e in chel timp al jere sierât inte moschee, intant che i musulmans a jerin dongje di lui, la sô muse e luseve come la lûs de lune, e se al fos content, il. Dopo o vignì e o mi sielzè denant di lui, daspò al disè: ‘Stâ content, o Ka’b bin Malik, cu la dì plui feliç par te di cuant che to mari e ti à parturît’. O ai dit; ‘O Nabiyullah, ise cheste materie dal paron o in maniere direte di Allah? Al disè: “Ancje di Allah Azza Wa Jala”. Po dopo al leè lôr, '-Invezit Allah al à acetât il pentiment dal Profete, dai Muhajirin e dai Ansar...-' ae peraule di Allah '-...Invezit Allah al è il Plui Acetant dal Pentiment, il Plui Misericordiôs-' -Qs. A Taba: 17-18-. E su di nô al fo ancje rivelât il verset: '-O voi che o crodis, vê pôre di Allah, e jessi cun chei che a son justs-' -Qs. A Taba: 119-. Duncje o ai dit; “O Nabiyullah, invezit part dal me pentiment, pardabon no fevelarò fûr che cun onestât, e o molarò la mê ricjece come almose a Allah Ta’ala e al So Messazîr”. Il Rasulullah Sallallahu Alaihi Wasallam al disè duncje: 'Tignî sù un pôc de sô ricjece, che e je miôr par te'. O ai dit; “Dopo o ai mantignût la mê part a Khaibar”. Kab bin Malik al disè; “Duncje no je une benedizion plui grande che Allah al à dât a me daspò des benedizions dal Islam che la mê onestât denant dal Messazîr di Allah sallallaahu ‘alaihi wa salam, cuant che jo e i miei doi compagns o lu confermàrin, che o no varessin dit une busie che e varès fat peri come che a son perits lôr. Di fat, o speri che Allah Azza Wa Jalla nol darà a nissun tra i musulmans une prove di onestât come che al à provât a me. Pardabon, o speri che Allah al mi protezi pal rest de mê vite’.