Kabarkan kepadaku suatu amal yang akan memasukkan aku kedalam surga

Imam Ahmad : 25902

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ عَمْرِو بْنِ حَسَّانَ يَعْنِي الْمَسْلِيَّ قَالَ حَدَّثَنِي الْمُغِيرَةُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ الْيَشْكُرِيُّ عَنْ أَبِيهِ قَالَ دَخَلْتُ مَسْجِدَ الْكُوفَةِ أَوَّلَ مَا بُنِيَ مَسْجِدُهَا وَهُوَ فِي أَصْحَابِ التَّمْرِ يَوْمَئِذٍ وَجُدُرُهُ مِنْ سِهْلَةٍ فَإِذَا رَجُلٌ يُحَدِّثُ النَّاسَ قَالَ بَلَغَنِي حَجَّةُ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَجَّةُ الْوَدَاعِ قَالَ فَاسْتَتْبَعْتُ رَاحِلَةً مِنْ إِبِلِي ثُمَّ خَرَجْتُ حَتَّى جَلَسْتُ لَهُ فِي طَرِيقِ عَرَفَةَ أَوْ وَقَفْتُ لَهُ فِي طَرِيقِ عَرَفَةَ قَالَ فَإِذَا رَكْبٌ عَرَفْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِيهِمْ بِالصِّفَةِ فَقَالَ رَجُلٌ أَمَامَهُ خَلِّ عَنْ طَرِيقِ الرِّكَابِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَيْحَهُ دَعْهُ فَأَرِبَ مَا لَهُ فَدَنَوْتُ مِنْهُ حَتَّى اخْتَلَفَتْ رَأْسُ النَّاقَتَيْنِ قَالَ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ دُلَّنِي عَلَى عَمَلٍ يُدْخِلُنِي الْجَنَّةَ وَيُنَجِّينِي مِنْ النَّارِ قَالَ بَخٍ بَخٍ لَئِنْ كُنْتَ قَصَّرْتَ فِي الْخُطْبَةِ لَقَدْ أَبْلَغْتَ فِي الْمَسْأَلَةِ اتَّقِ اللَّهَ لَا تُشْرِكْ بِاللَّهِ وَتُقِيمُ الصَّلَاةَ وَتُؤَدِّي الزَّكَاةَ وَتَحُجُّ الْبَيْتَ وَتَصُومُ رَمَضَانَ خَلِّ عَنْ طَرِيقِ الرِّكَابِ قَالَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ يُونُسَ يَعْنِي ابْنَ أَبِي إِسْحَاقَ قَالَ سَمِعْتُ هَذَا الْحَدِيثَ مِنْ الْمُغِيرَةِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَبِيهِ نَحْوَهُ

আমাক কৈছে [আফফানে] আমাক কৈছে [হাম্মামে] কৈছে, আমাক কৈছে [মুহাম্মাদ বিন জুহাদাহে] কৈছে, মোক [আল মুগিৰা বিন আব্দুল্লাহ আল ইয়াচিকুৰি] [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] কৈছে তেওঁ কৈছিল, ‘মই গাধ এটা আনিবলৈ কুফালৈ গৈছিলো’। আব্দুল্লাই ক’লে, তাৰ পিছত মই বজাৰলৈ গ’লোঁ, আৰু দেখা গ’ল যে বজাৰখন এতিয়াও আৰম্ভ হোৱা নাছিল। তেতিয়া মই মোৰ বন্ধুক ক’লোঁ, ‘মছজিদত সোমালে কি হ’ব, সেইদিনা খেজুৰ ব্যৱসায়ীৰ বজাৰ আছে’, দেখা গ’ল যে মছজিদত কাইছ বিন আল মুন্টাফিক নামৰ এজন মানুহ আছিল। মানুহজনে ক’লে, ‘মোক আল্লাহৰ ৰাছুল চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ স্বভাৱৰ বিষয়ে বুজাই দিয়া হৈছে, তাৰ পিছত মই তেওঁক মিনাত বিচাৰিলোঁ, তাৰ পিছত মোক কোৱা হ’ল যে তেওঁ আৰাফাতত আছে, অৱশেষত মই তেওঁক পাইছিলোঁ। তাৰ পিছত মই তেওঁক লগ কৰিবলৈ লৰালৰিকৈ গ’লোঁ, মোক কোৱা হ’ল, ‘ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ পথৰ পৰা আঁতৰি থাকক’, তাৰ পিছত তেওঁ ক’লে: ‘সেই ব্যক্তিজনক এৰি দিয়ক, তেওঁ যি বিচাৰে তাকে কৰক,’ [ইবনুল মুন্টাফিকে] তাৰ পিছত ক’লে, ‘তাৰ পিছত মই তেওঁক লগ কৰিবলৈ লৰালৰি কৰিলোঁ যেতিয়ালৈকে মই তেওঁৰ সন্মুখত নাথাকো। তাৰ পিছত মই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ঘোঁৰাৰ বাঘজৰী ল’লোঁ, বা তেওঁ ক’লে; ষ্ট্ৰেপবোৰ বান্ধি থোৱা আছিল - মহম্মদে বর্ণনা কৰা মতে - আমাৰ দুয়োটা মাউণ্টৰ ডিঙি একেলগে নোহোৱালৈকে'। ইবনুল মুন্টাফিকে ক’লে, ‘আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে মোৰ ওচৰত অভিযোগ কৰা নাছিল, বা তেওঁ কৈছিল, তেওঁ মোৰ প্ৰতি মুখৰ চাৱনি সলনি কৰা নাছিল - যিদৰে মহম্মদে বর্ণনা কৰিছে -। মই তেতিয়া ক’লোঁ, ‘মই দুটা কথা সুধিছো ছাৰ; কিহৰ বাবে মোক নৰকৰ পৰা মুক্ত কৰা হৈছে আৰু কিহৰ বাবে মোক স্বৰ্গত প্ৰৱেশ কৰা হৈছে? ' তেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে আকাশলৈ মূৰ তুলি পুনৰ নমাই দিলে, তাৰ পিছত মুখেৰে মোৰ ফালে চাই ক'লে: 'আপুনি যদি এই বিষয়টো লঘু কৰি পেলালে, তেন্তে আপুনি ইয়াক ডাঙৰ আৰু দীঘলীয়া বিষয় কৰি লৈছে, গৈ আল্লাহৰ ইবাদত কৰক আৰু ইয়াৰ লগত একো সংবাদ নকৰিব, ফৰজ নামাজ আদায় কৰক, জাকাত দিয়ক, আৰু ৰমজান মাহত ৰোজা কৰক।' যদি আপুনি মানুহে আপোনাৰ লগত কিবা এটা -ভাল- কৰাটো ভাল পায়, তেন্তে তেওঁলোকৰ লগত সেই ভাল কামটো কৰক, আৰু যদি আপুনি মানুহে আপোনাৰ লগত ইমান বেয়া কাম কৰাটো ঘৃণা কৰে, তেন্তে তেওঁলোকৰ লগত ইমান বেয়া কাম নকৰিব'। তাৰ পাছত তেওঁ ক’লে: ‘মোৰ বাবে বাট মুকলি কৰা’।