Imam Ahmad : 25032

حَدَّثَنَا يُونُسُ حَدَّثَنَا حَمَّادٌ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ دَخَلَ عَلَيَّ بَيْتِي فِي إِزَارٍ وَرِدَاءٍ فَاسْتَقْبَلَ الْقِبْلَةَ وَبَسَطَ يَدَهُ ثُمَّ قَالَ اللَّهُمَّ إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ فَأَيُّ عَبْدٍ مِنْ عِبَادِكَ شَتَمْتُ أَوْ آذَيْتُ فَلَا تُعَاقِبْنِي فِيهِ

Ibinalita niya sa amin [si Yunus] na ibinalita niya sa amin [si Hammad] mula kay [simak] mula kay [ikrimah] mula kay [aisha], na ang Sugo ng Allah (shallallahu 'alaihi wa sallam) ay minsang nakipagkita sa akin sa aking bahay na nakasuot ng tela at alampay. Pagkatapos ay humarap siya sa Qibla at iniunat ang kanyang mga kamay saka nanalangin: ALLHUMMA INNAMAA ANA BASYARUN FA AYUU ABDIN MIN IBADIKA SYATAMTU AU AADZAITU FALAA TU 'AAQIBNI FIHI (O Allah, katotohanang ako ay isang tao, sinuman sa Iyong mga lingkod ang aking sinisi o sinaktan, ay huwag Mo akong kasuhan).