ثُمَّ قَالَتْ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِذَا مَرَّ بِبَابِي مِمَّا يُلْقِي الْكَلِمَةَ يَنْفَعُ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ بِهَا فَمَرَّ ذَاتَ يَوْمٍ فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا ثُمَّ مَرَّ أَيْضًا فَلَمْ يَقُلْ شَيْئًا مَرَّتَيْنِ أَوْ ثَلَاثًا قُلْتُ يَا جَارِيَةُ ضَعِي لِي وِسَادَةً عَلَى الْبَابِ وَعَصَبْتُ رَأْسِي فَمَرَّ بِي فَقَالَ يَا عَائِشَةُ مَا شَأْنُكِ فَقُلْتُ أَشْتَكِي رَأْسِي فَقَالَ أَنَا وَا رَأْسَاهْ فَذَهَبَ فَلَمْ يَلْبَثْ إِلَّا يَسِيرًا حَتَّى جِيءَ بِهِ مَحْمُولًا فِي كِسَاءٍ فَدَخَلَ عَلَيَّ وَبَعَثَ إِلَى النِّسَاءِ فَقَالَ إِنِّي قَدْ اشْتَكَيْتُ وَإِنِّي لَا أَسْتَطِيعُ أَنْ أَدُورَ بَيْنَكُنَّ فَأْذَنَّ لِي فَلْأَكُنْ عِنْدَ عَائِشَةَ أَوْ صَفِيَّةَ وَلَمْ أُمَرِّضْ أَحَدًا قَبْلَهُ فَبَيْنَمَا رَأْسُهُ ذَاتَ يَوْمٍ عَلَى مَنْكِبَيَّ إِذْ مَالَ رَأْسُهُ نَحْوَ رَأْسِي فَظَنَنْتُ أَنَّهُ يُرِيدُ مِنْ رَأْسِي حَاجَةً فَخَرَجَتْ مِنْ فِيهِ نُطْفَةٌ بَارِدَةٌ فَوَقَعَتْ عَلَى ثُغْرَةِ نَحْرِي فَاقْشَعَرَّ لَهَا جِلْدِي فَظَنَنْتُ أَنَّهُ غُشِيَ عَلَيْهِ فَسَجَّيْتُهُ ثَوْبًا فَجَاءَ عُمَرُ وَالْمُغِيرَةُ بْنُ شُعْبَةَ فَاسْتَأْذَنَا فَأَذِنْتُ لَهُمَا وَجَذَبْتُ إِلَيَّ الْحِجَابَ فَنَظَرَ عُمَرُ إِلَيْهِ فَقَالَ وَا غَشْيَاهْ مَا أَشَدُّ غَشْيَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَامَا فَلَمَّا دَنَوَا مِنْ الْبَابِ قَالَ الْمُغِيرَةُ يَا عُمَرُ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ كَذَبْتَ بَلْ أَنْتَ رَجُلٌ تَحُوسُكَ فِتْنَةٌ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَمُوتُ حَتَّى يُفْنِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُنَافِقِينَ ثُمَّ جَاءَ أَبُو بَكْرٍ فَرَفَعْتُ الْحِجَابَ فَنَظَرَ إِلَيْهِ فَقَالَ إِنَّا لِلَّهِ وَإِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ أَتَاهُ مِنْ قِبَلِ رَأْسِهِ فَحَدَرَ فَاهُ وَقَبَّلَ جَبْهَتَهُ ثُمَّ قَالَ وَا نَبِيَّاهْ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ ثُمَّ حَدَرَ فَاهُ وَقَبَّلَ جَبْهَتَهُ ثُمَّ قَالَ وَا صَفِيَّاهْ ثُمَّ رَفَعَ رَأْسَهُ وَحَدَرَ فَاهُ وَقَبَّلَ جَبْهَتَهُ وَقَالَ وَا خَلِيلَاهْ مَاتَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَخَرَجَ إِلَى الْمَسْجِدِ وَعُمَرُ يَخْطُبُ النَّاسَ وَيَتَكَلَّمُ وَيَقُولُ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا يَمُوتُ حَتَّى يُفْنِيَ اللَّهُ عَزَّ وَجَلَّ الْمُنَافِقِينَ فَتَكَلَّمَ أَبُو بَكْرٍ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ يَقُولُ { إِنَّكَ مَيِّتٌ وَإِنَّهُمْ مَيِّتُونَ } حَتَّى فَرَغَ مِنْ الْآيَةِ { وَمَا مُحَمَّدٌ إِلَّا رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ } حَتَّى فَرَغَ مِنْ الْآيَةِ فَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ فَإِنَّ اللَّهَ حَيٌّ وَمَنْ كَانَ يَعْبُدُ مُحَمَّدًا فَإِنَّ مُحَمَّدًا قَدْ مَاتَ فَقَالَ عُمَرُ وَإِنَّهَا لَفِي كِتَابِ اللَّهِ مَا شَعَرْتُ أَنَّهَا فِي كِتَابِ اللَّهِ ثُمَّ قَالَ عُمَرُ يَا أَيُّهَا النَّاسُ هَذَا أَبُو بَكْرٍ وَهُوَ ذُو شَيْبَةِ الْمُسْلِمِينَ فَبَايِعُوهُ فَبَايَعُوهُ

Oraindik [Aisyah]-en aurreko hadith-aren transmisio bide beretik igarotzen da; Orduan esan zuen; 'Rasulullah shallallahu'alaihi wa sallam bi ateetatik igaro zenean, hitz bat esan zuen Allah Azzawajalla-k mesede egingo zion. Egun batean pasa zen eta ez zuen ezer esan, gero berriro ere pasa zen eta ez zuen ezer esan, bizpahiru aldiz'. esan nuen; 'O neskamea! jarri burko bat atean, burua atearen kontra pausatu ahal izateko'. Orduan ezagutu ninduen eta esan zidan: 'O 'Aisyah! zer gertatzen zaizu?». esan nuen; 'Buruan min pixka bat egiten zait'. esan zuen: 'Nere burua ere horrela da', alde egin zuen, ez zen gelditu baina momentu batez bakarrik, oihal batekin etorri zen, gero nirekin topo egin zuen. Bere emazteak esan zien. Esan zuen: "Gaixo sentitzen naiz, eta ezin dut txandakatu zuen artean, beraz, utzi mesedez Aisyah edo Shafiyah-ren ondoan egotea", inoiz ez dudan gaixorik zaindu. Behin burua nire sorbaldan zegoen, bat-batean burua nire aldera okertu zen, zerbait nahi zuela pentsatu nuen. Bat-batean likidoa atera zitzaion ahotik, likidoa hain zegoen hotza, non lepotik tantaka jaisten zitzaidanean, nire azala dardar egin zidan horregatik. Pentsatu nuen horregatik esnatu zela. Gero oihal batez estali nuen. Orduan Umar eta Mughirah bin Syu'bah etorri ziren, baimena eskatu zuten eta sartu nituen. Hijaba ere hartu nuen. Orduan Umarrek ikusi zuen eta esan zuen: ene Jainkoa zein indartsua den Ala-ren Mezularia (bakea eta bedeinkazioak berekin) zorabiatu zen, biak zutitu eta ate aldera hurbildu ziren. esan zuen Mughirohek; 'O Umar, Rasulullah shallallahu'alaihi wa sallam hil da'. Umarrek esan zuen; 'Gezurra ari zara, kalumniak kontsumitu duen norbait besterik ez zara, hain zuzen, Allah-ren Mezularia shallallahu'alaihi wa sallam ez da hilko Allah Azzawajalla-k hipokritak suntsitu baino lehen.' Orduan Abu Bakr etorri zen eta hijaba kendu nion, begiratu zion eta irakurri zuen; INNALILLAHI WA INNAILAIHI ROJI'UN. Rasulullah shallallahu'alaihi wa sallam hil da. Orduan bere burura hurbildu zen, ahoa jaitsi eta bekokian musu eman zion. Esan zuen; 'O ene Profeta'. Orduan burua altxatu, ahoa hurbildu eta bekokian musu eman zion. esan zuen; 'O ene laguna!' Orduan burua altxatu, ahoa hurbildu eta bekokian musu eman zion. esan zuen; 'O ene maitea! Rasulullah shallallahu'alaihi wa sallam hil da. Gero meskitara irten zen Umar jende aurrean predikatzen ari zela. esan zuen; "Izan ere, Allah-ren Mezularia shallallahu'alaihi wa sallam ez da hilko Ala hipokritak suntsitzen dituen arte". Orduan Abu Bakrrek esan zuen; 'Tahmid egin eta Ala goraipatu ondoren, Ala esan zuen: Benetan hilko zara eta benetan hilko dira -ere-. bertsoa amaitu arte. Mahoma apostolu bat baino ez zen. Izan ere, hainbat apostolu igaro dira haren aurretik. Hil edo hilko balitz, atzera egingo zenuke -apostatua-? bertsoa amaitu arte, Ala Azza Wa Jalla gurtzen duenak, egiazki Ala Bizirik dago. Eta, Mahoma gurtzen duena, Mahoma hilda dago'. Umarrek esan zuen; 'Izan ere, bertso hori Ala-ren Liburuan dago, baina ez nintzen konturatu Ala-ren Liburuan zegoenik'. Umarrek esan zuen; 'O jendea! Hau da Abu Bakr, musulmanen zaharrena, egin zion leialtasuna, egin zion leialtasuna!».