Imam Ahmad : 24592

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ كَتَبَ إِلَيْهِ يَسْأَلُهُ عَنْ أَشْيَاءَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُرْوَةُ سَلَامٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اللَّهَ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ كَتَبْتَ إِلَيَّ تَسْأَلُنِي عَنْ أَشْيَاءَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ أَنَّهُمْ بَيْنَمَا هُمْ ظُهْرًا فِي بَيْتِهِمْ وَلَيْسَ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا ابْنَتَاهُ عَائِشَةُ وَأَسْمَاءُ إِذَا هُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَكَانَ لَا يُخْطِئُهُ يَوْمًا أَنْ يَأْتِيَ بَيْتَ أَبِي بَكْرٍ أَوَّلَ النَّهَارِ وَآخِرَهُ فَلَمَّا رَآهُ أَبُو بَكْرٍ جَاءَ ظُهْرًا فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِلَّا أَمْرٌ حَدَثَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِمْ الْبَيْتَ قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيْكَ عَيْنٌ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَايَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذِنَ لِي بِالْخُرُوجِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصَّحَابَةَ قَالَ الصَّحَابَةَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خُذْ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ وَهُمَا الرَّاحِلَتَانِ اللَّتَانِ كَانَ يَعْلِفُ أَبُو بَكْرٍ يُعِدُّهُمَا لِلْخُرُوجِ إِذَا أُذِنَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعْطَاهُ أَبُو بَكْرٍ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ فَقَالَ خُذْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَارْكَبْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَخَذْتُهَا بِالثَّمَنِ

Безгә [Абдус Шәмәд бин Габдел Вәритс] әйтте ул; безгә [Әбан Әл Әтсар] әйтте ул; безгә [Хисям бин Урва] әйтте ул [Урва]дан Габдул Мәлик бин Мәрван аңа берәр нәрсә турында сорап хат язганын, аннары Урва аңа хат язганын әйтте: "Сезгә тынычлык булсын, әлбәттә, мин сезнең өчен Аллаһка мактау әйтәм, Аллаһтан башка илаһы булмаган, әма бә'ад. Чөнки сез миңа берәр нәрсә турында сорап хат язгансыз, аннары ул шул хәдисне искә алган". Урва болай диде: "[Айша] аларның өйләрендә көндезге намаз укыйлар дип хәбәр иткән, Әбу Бәкер янында аның кызы Айшә һәм Әсмадан башка беркем дә юк иде. Төшке таң якынлашкач, алар Пәйгамбәрнең (саллаллаһу галәйһи вә сәлләм) артыннан бардылар. Ул гадәттә Әбу Бәкернең өенә көндез иртәсендә һәм ахырында килми иде. Әбу Бәкер аны күргәч, көндезге сәгатьләрдә килде. Ул: "Син килмисең, әй Нәбияллаһ, мөһим нәрсә булмаса", - диде. Өйдә очрашкач, ул Әбү Бәкергә: "Үзең белән булган кешеләрне чыгар", - диде. Ул: "Күрмисеңмени, бу икесе минем кызларым?" - диде. Ул: "Чыннан да, Аллаһ миңа Мәдинәгә барырга рөхсәт итте", - диде. Әбү Бәкер: "Әй Аллаһның Илчесе, дуслар кирәкме?" - диде. Ул: "Кирәк", - диде. Әбү Бәкер: "Дөяләремнең берсен ал", - диде. Икесе дә Әбү Бәкер, Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вә сәлләм рөхсәт итсә, Мәдинәгә барыр өчен әзерләгән тыйнак дөяләр иде. Аннары Әбү Бәкер аңа дөяләренең берсен бирде. Ул: "Ал, әй Аллаһның Илчесе! Һәм аңа утыр", - диде. Шуннан соң Пәйгамбәр саллаһу галәйһи вә сәлләм: "Чыннан да мин дөяне кадерләдем", - диде.