Imam Ahmad : 24592

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ كَتَبَ إِلَيْهِ يَسْأَلُهُ عَنْ أَشْيَاءَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُرْوَةُ سَلَامٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اللَّهَ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ كَتَبْتَ إِلَيَّ تَسْأَلُنِي عَنْ أَشْيَاءَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ أَنَّهُمْ بَيْنَمَا هُمْ ظُهْرًا فِي بَيْتِهِمْ وَلَيْسَ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا ابْنَتَاهُ عَائِشَةُ وَأَسْمَاءُ إِذَا هُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَكَانَ لَا يُخْطِئُهُ يَوْمًا أَنْ يَأْتِيَ بَيْتَ أَبِي بَكْرٍ أَوَّلَ النَّهَارِ وَآخِرَهُ فَلَمَّا رَآهُ أَبُو بَكْرٍ جَاءَ ظُهْرًا فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِلَّا أَمْرٌ حَدَثَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِمْ الْبَيْتَ قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيْكَ عَيْنٌ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَايَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذِنَ لِي بِالْخُرُوجِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصَّحَابَةَ قَالَ الصَّحَابَةَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خُذْ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ وَهُمَا الرَّاحِلَتَانِ اللَّتَانِ كَانَ يَعْلِفُ أَبُو بَكْرٍ يُعِدُّهُمَا لِلْخُرُوجِ إِذَا أُذِنَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعْطَاهُ أَبُو بَكْرٍ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ فَقَالَ خُذْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَارْكَبْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَخَذْتُهَا بِالثَّمَنِ

O n'à dito [Abdus Shamad bin Abdul Warits] o l'à dito; o n’à dito [Aban Al Atthar] ch’o l’à dito; o n’à dito [o Hisyam bin Urwah] da [Urwah] che o Abdul Malik bin Marwan o gh’à scrito unna lettia pe domandâghe quarcösa, dapeu o Urwah o gh’à scrito unna lettia; — Che a paxe a segge in sce ti, de fæto lodo Allah pe ti ch’o no l’à de dê che Lê, amma ba’ad. Pecöse ti m’æ scrito unna lettia, domandandome quarcösa, aloa o l’à mensunou quello hadith’. O Urwah o l'à dito; ' [Aishah] a l'aiva segnallou che favan e preghee de mezogiorno à casa seu, nisciun o l'ea con Abu Bakr feua che seu figgia. Aisyah e Asma'. Quande l'arba de mezogiorno a s'é avvexinâ, son anæti apreuvo a-o Profeta. Pe commun o no vegniva à cà do Abu Bakr a-o prinçipio do dòppomeizzogiorno e in sciâ fin. Quande o Abu Bakr o l'à visto, o l'é vegnuo à l'oa de mezogiorno. O dixe; «No ti vegni, o Nabiyallah, feua che no ghe segge quarcösa d'importante». Quande o î à incontræ à cà, o l'à dito a-o Abu Bakr: «Manda feua a gente ch'a l'é con ti». O dixe; — No vedde che ste doe son e mæ figge? o l'à dito: «De fæto Allah Azzawajalla o m'à permisso d'anâ à Mediña». O Abu Bakr o l'à dito; — O Messaggê de Allah, t'æ beseugno de amixi? o l'à dito: «L'é neçessäio». O Abu Bakr o l'à dito; «Piggiâ un di mæ cammelli». Tutti doî ean di cammelli domestici che o Abu Bakr o l'aiva inandiou pe anâ à Mediña, se o Profeta o l'aiva avuo o permisso. Dapeu Abu Bakr o gh'à dæto un di seu cammelli. O dixe; — Piggiâlo, o Messaggê de Allah! E montâlo'. Coscì o Profeta o l'à dito: «Pe in davei ò apprexou -o cammello-».