Imam Ahmad : 24592

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ كَتَبَ إِلَيْهِ يَسْأَلُهُ عَنْ أَشْيَاءَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُرْوَةُ سَلَامٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اللَّهَ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ كَتَبْتَ إِلَيَّ تَسْأَلُنِي عَنْ أَشْيَاءَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ أَنَّهُمْ بَيْنَمَا هُمْ ظُهْرًا فِي بَيْتِهِمْ وَلَيْسَ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا ابْنَتَاهُ عَائِشَةُ وَأَسْمَاءُ إِذَا هُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَكَانَ لَا يُخْطِئُهُ يَوْمًا أَنْ يَأْتِيَ بَيْتَ أَبِي بَكْرٍ أَوَّلَ النَّهَارِ وَآخِرَهُ فَلَمَّا رَآهُ أَبُو بَكْرٍ جَاءَ ظُهْرًا فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِلَّا أَمْرٌ حَدَثَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِمْ الْبَيْتَ قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيْكَ عَيْنٌ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَايَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذِنَ لِي بِالْخُرُوجِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصَّحَابَةَ قَالَ الصَّحَابَةَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خُذْ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ وَهُمَا الرَّاحِلَتَانِ اللَّتَانِ كَانَ يَعْلِفُ أَبُو بَكْرٍ يُعِدُّهُمَا لِلْخُرُوجِ إِذَا أُذِنَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعْطَاهُ أَبُو بَكْرٍ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ فَقَالَ خُذْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَارْكَبْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَخَذْتُهَا بِالثَّمَنِ

Пире [Абдус Шамад бин Абдул Вариц] каласа пачӗ, вӑл ҫапла каларӗ; пире [Абан Аль Аттар] каласа пачӗ, вӑл терӗ; пире [Хисям бин Урва] [Урва] ҫинчен каласа пачӗ, Абдул Малик бин Марван ун патне темӗн ҫинчен ыйтса ҫыру ҫырнӑ, унтан Урва ун патне ҫыру ҫырнӑ; — Сывлӑх пултӑр сире, чӑнах та, эпӗ сирӗншӗн Аллаха мухтатӑп, сирӗн Унсӑр пуҫне урӑх турӑ ҫук, амма-баад. Мӗншӗн тесен эсир мана ҫыру ҫыртӑр, тем ҫинчен ыйтрӑр, унтан вӑл ҫав хадиса асӑнчӗ. Урва каланӑ; [Айша] вӗсем хӑйсен килӗнче кӑнтӑрлахи кӗлӗ туни ҫинчен пӗлтернӗ, Абу Бакрпа пӗрле унӑн хӗрӗсӗр пуҫне никам та пулман. Айся тата Асма'. Кӑнтӑрла тул ҫутӑлсан, вӗсем пророк хыҫҫӑн кайнӑ. Вӑл Абу Бакр патне кӑнтӑрла ирех тата ӗҫ вӗҫӗнче ҫӳремен. Абу Бакр ӑна курсан, вӑл кӑнтӑрла ҫитнӗ. Вӑл калать; — Эсӗ, Набияллах, мӗнле те пулин пысӑк япала пулмасан, килместӗн. Вӗсене килте тӗл пулсан, вӑл Абу Бакра каланӑ: «Хӑвӑрпа пӗрле ҫынсене кӑларса ярӑр». Вӑл калать; — Курмастӑн-и ку иккӗшӗ манӑн хӗрсем иккенне? вӑл каланӑ: «Чӑнах та, Аллах Аззаваджалла мана Мединӑна кайма ирӗк пачӗ». Абу Бакр каланӑ; — Эй, Аллахӑн Элчи, сана туссем кирлӗ-и? вӑл: «Кирлӗ», — терӗ. Абу Бакр каланӑ; — Манӑн тӗвесенчен пӗрне илӗр. Иккӗшӗ те алла вӗрентнӗ тӗвесем пулнӑ, вӗсене Абу Бакр Мединӑна кайма хатӗрленӗ, енчен те пророк саллаллаху алейхи ва саллам ирӗк панӑ пулсан. Вара Абу Бакр ӑна хӑйӗн пӗр тӗвене панӑ. Вӑл калать; — Ил, Аллахӑн Элчи! Тата унпа ярӑнӑр». Ҫапла вара пророк саллаллахуалейхи ва саллям ҫапла каланӑ: «Эпӗ чӑнах та тӗвене хакларӑм».