Imam Ahmad : 24480

حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ أُسَامَةَ قَالَ أَخْبَرَنَا هِشَامٌ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ كُنْتُ أَدْخُلُ بَيْتِي الَّذِي دُفِنَ فِيهِ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَأَبِي فَأَضَعُ ثَوْبِي فَأَقُولُ إِنَّمَا هُوَ زَوْجِي وَأَبِي فَلَمَّا دُفِنَ عُمَرُ مَعَهُمْ فَوَاللَّهِ مَا دَخَلْتُ إِلَّا وَأَنَا مَشْدُودَةٌ عَلَيَّ ثِيَابِي حَيَاءً مِنْ عُمَرَ

Sinabi niya sa amin [Hammad bin Usamah] na sinabi niya; ipinaalam niya sa amin [Hisham] mula sa [kanyang ama] mula kay [Aisha] na sinabi niya; "Pumasok ako sa aking bahay kung saan inilibing ang Sugo ng Allah (sumakanya nawa ang kapayapaan at mga pagpapala ng Allah) kasama ng aking ama. Inilapag ko ang aking damit at sinabi ko: "Siya lamang ang aking asawa at aking ama. Nang si Umar ay inilibing kasama nila, sa pamamagitan ng Allah ay hindi ako pumasok doon ngunit pinakapal ko ang aking damit dahil nahihiya ako kay Umar."