Imam Ahmad : 24449

حَدَّثَنَا إِبْرَاهِيمُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا رَبَاحٌ عَنْ مَعْمَرٍ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُرْوَةَ عَنْ عَائِشَةَ قَالَتْ أَعْتَمَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَتَّى نَادَاهُ عُمَرُ فَقَالَ الصَّلَاةَ نَامَ النِّسَاءُ وَالصِّبْيَانُ قَالَتْ فَخَرَجَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَقَالَ مَا يَنْتَظِرُهَا أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ الْأَدْيَانِ غَيْرُكُمْ

আমাক কৈছে [আব্দুৰাজাকে] আমাক [চুফিয়ান] [মনছুৰ বিন শ্বোফিয়াহ]ৰ পৰা [তেওঁৰ মাতৃ] [আইছিয়া]ৰ পৰা কৈছে ক’লে; 'যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামৰ মৃত্যু হৈছিল, তেতিয়া আমি সঁচাকৈয়ে মাত্ৰ দুটা কথাতে সন্তুষ্ট হৈছিলো: খেজুৰ আৰু পানী'।