Imam Ahmad : 24276
قَالَ قَرَأْتُ عَلَى عَبْدِ الرَّحْمَنِ : مَالِكٌ عَنْ هِشَامِ بْنِ عُرْوَةَ عَنْ أَبِيهِ عَنْ عَائِشَةَ زَوْجِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهَا أَخْبَرَتْهُ أَنَّهَا لَمْ تَرَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يُصَلِّي صَلَاةَ اللَّيْلِ قَاعِدًا حَتَّى أَسَنَّ فَكَانَ يَقْرَأُ قَاعِدًا حَتَّى إِذَا أَرَادَ أَنْ يَرْكَعَ قَامَ فَقَرَأَ نَحْوًا مِنْ ثَلَاثِينَ أَوْ أَرْبَعِينَ آيَةً ثُمَّ رَكَعَ
dio; Irakurri nion [Abdurrahman]; [Malik] [Hisyam bin Urwah] [bere aita]tik [Aisyah, sallallaahu'alaihi wa sallam Profetaren emaztea] jakinarazi ziola Aisyah-k ez zuela inoiz ikusi Allahren Mezularia sallallaahu'alaihi wa sallam arratsaldeko otoitzak eserita, zahartu ondoren izan ezik. Beraz, eserita irakurri zuen bertsoa. Makurtu nahi bazuen, zutitu eta hogeita hamar edo berrogei bat bertso errezitatu eta gero makurtu egiten zen.