Imam Ahmad : 23672
حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا عَنْ عَامِرٍ عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْحَارِثِ بْنِ هِشَامٍ عَنْ عَائِشَةَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَأْتِيهِ بِلَالٌ فَيُؤْذِنُهُ لِلصَّلَاةِ وَهُوَ جُنُبٌ فَيَقُومُ فَيَغْتَسِلُ ثُمَّ يَأْتِي الْمَسْجِدَ فَيُصَلِّي وَأَنَا أَسْمَعُ قِرَاءَتَهُ وَرَأْسُهُ يَقْطُرُ ثُمَّ يَصُومُ ذَلِكَ الْيَوْمَ
A fen erenikem [Abu Nu’aim], a fen erenikem [Zakariya], seni [Amir], seni [Abdurrahman bin Harith bin Hisham], seni [Aisyah] pwe lupwen Rasulullah Shallallahu’alaihiwasallam a nom lon eu lapalap mi eriaffou, Bilal a feito me a ngeni ewe iotek fan iten ewe kokkotun iotek ngeni . me iotek, ua rongorong an anneani nupwen mokuran a chuen pupunu ren konik, mwirin a echikipin. lon ena ran’.