Imam Ahmad : 22974

حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنِ الزُّهْرِيِّ عَنْ عُبَيْدِ اللَّهِ عَنْ عَائِشَةَ قَالَ سُفْيَانُ سَمِعْتُ مِنْهُ حَدِيثًا طَوِيلًا لَيْسَ أَحْفَظُهُ مِنْ أَوَّلِهِ إِلَّا قَلِيلًا دَخَلْنَا عَلَى عَائِشَةَ فَقُلْنَا يَا أُمَّ الْمُؤْمِنِينَ أَخْبِرِينَا عَنْ مَرَضِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَتْ اشْتَكَى فَجَعَلَ يَنْفُثُ فَجَعَلْنَا نُشَبِّهُ نَفْثَهُ نَفْثَ آكِلِ الزَّبِيبِ وَكَانَ يَدُورُ عَلَى نِسَائِهِ فَلَمَّا اشْتَكَى شَكْوَاهُ اسْتَأْذَنَهُنَّ أَنَّ يَكُونَ فِي بَيْتِ عَائِشَةَ وَيَدُرْنَ عَلَيْهِ فَأَذِنَّ لَهُ فَدَخَلَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَيْنَ رَجُلَيْنِ مُتَّكِئًا عَلَيْهِمَا أَحَدُهُمَا عَبَّاسٌ وَرِجْلَاهُ تَخُطَّانِ فِي الْأَرْضِ قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ أَفَمَا أَخْبَرَتْكَ مَنْ الْآخَرُ قَالَ لَا قَالَ هُوَ عَلِيٌّ

Безгә [Суфиян], [Әз-Зүһри], ['Убайдуллаһ], ['Айша] сөйләгәннән соң, Суфиян болай диде: Мин аннан озын хәдис ишеттем, аны баштан ук ятлап бетермәдем, бары тик аз гына гына. Без Айшаның йортына кердек һәм: "Әй, өммүл-мөэминин, безгә Аллаһ илчесенең (саллаллаһу галәйһи вә сәлләм) авыруы турында сөйлә", - дидек. Айша болай диде: "Аның кызышуы бар иде һәм ул өрде, без аның өрүен йөзем ашаган кешенең өрүенә охшаттык, ул хатыннары арасында чиратлашып йөри иде, кызыш сизгәч, алардан Айшаның йортында калырга рөхсәт сорады, ә алар чиратлашып аның янына киләләр иде, аңа рөхсәт бирделәр, аннары Аллаһ илчесе (саллаллаһу галәйһи вә сәлләм) ике кеше күтәреп керде, аларның берсе Аббас иде, аның аяклары җирдә аксап тора иде. Ибн Аббас сорады: "Айша сиңа икенче кешенең кем икәнен әйтмәдеме?" Суфиян: "Юк", - дип җавап бирде. Ибн Аббас: "Ул Али", - диде.