Imam Ahmad : 22789

حَدَّثَنَا أَبُو قَطَنٍ قَالَ ذَكَرَ رَجُلٌ لِشُعْبَةَ الْحَكَمُ عَنْ ابْنِ أَبِي لَيْلَى عَنْ بِلَالٍ فَأَمَرَنِي أَنْ أُثَوِّبَ فِي الْفَجْرِ وَنَهَانِي عَنْ الْعِشَاءِ فَقَالَ شُعْبَةُ وَاللَّهِ مَا ذَكَرَ ابْنَ أَبِي لَيْلَى وَلَا ذَكَرَ إِلَّا إِسْنَادًا ضَعِيفًا قَالَ أَظُنُّ شُعْبَةَ قَالَ كُنْتُ أُرَاهُ رَوَاهُ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ مُسْلِمٍ

اسان کي [ابو قثان] ٻڌايو آهي ته؛ [ڪنهن] شُعْبَةُ [الحڪم] کي [ابن ابي ليليٰ] کان [بلال] تائين روايت ڪئي آهي ته رسول الله ﷺ مون کي حڪم ڏنو ته فجر جي نماز لاءِ اذان دوران اَشْشَلَاتُ خَيْرُم مِنَ النَّعُوم چوان ۽ عشاء جي نماز لاءِ اذان دوران ان کي چوڻ کان منع ڪيو. شُعْبَةُ چوڻ؛ خدا جو قسم، ابن ابي ليليٰ صرف سند دَلِف جو ذڪر ڪيو آهي. ابو قثان چيو ته؛ مون کي لڳي ٿو ته مون شُعْبَةُ کي عمران بن مسلم کان روايت ڪندي ڏٺو آهي.