Imam Ahmad : 22512

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ عَنْ هِشَامٍ الدَّسْتُوَائِيِّ عَنْ يَحْيَى بْنِ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ يَعِيشَ بْنِ طِخْفَةَ الْغِفَارِيِّ قَالَ كَانَ أَبِي مِنْ أَصْحَابِ الصُّفَّةِ فَأَمَرَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِهِمْ فَجَعَلَ يَنْقَلِبُ الرَّجُلُ بِالرَّجُلِ وَالرَّجُلَيْنِ حَتَّى بَقِيتُ خَامِسَ خَمْسَةٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ انْطَلِقُوا فَانْطَلَقْنَا مَعَهُ إِلَى بَيْتِ عَائِشَةَ فَقَالَ يَا عَائِشَةُ أَطْعِمِينَا فَجَاءَتْ بِحَشِيشَةٍ فَأَكَلْنَا ثُمَّ جَاءَتْ بِحَيْسَةٍ مِثْلِ الْقَطَاةِ فَأَكَلْنَا ثُمَّ قَالَ يَا عَائِشَةُ اسْقِينَا فَجَاءَتْ بِعُسٍّ فَشَرِبْنَا ثُمَّ جَاءَتْ بِقَدَحٍ صَغِيرٍ فِيهِ لَبَنٌ فَشَرِبْنَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنْ شِئْتُمْ بِتُّمْ وَإِنْ شِئْتُمْ انْطَلَقْتُمْ إِلَى الْمَسْجِدِ فَقُلْنَا لَا بَلْ نَنْطَلِقُ إِلَى الْمَسْجِدِ قَالَ فَبَيْنَا أَنَا فِي الْمَسْجِدِ مُضْطَجِعًا عَلَى بَطْنِي إِذَا رَجُلٌ يُحَرِّكُنِي بِرِجْلِهِ فَقَالَ إِنَّ هَذِهِ ضِجْعَةٌ يَبْغَضُهَا اللَّهُ فَنَظَرْتُ فَإِذَا هُوَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حَدَّثَنَا هَاشِمٌ يَعْنِي ابْنَ الْقَاسِمِ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ يَعْنِي شَيْبَانَ عَنْ يَحْيَى يَعْنِي ابْنَ أَبِي كَثِيرٍ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ قَالَ أَخْبَرَنِي يَعِيشُ بْنُ قَيْسِ بْنِ طِخْفَةَ عَنْ أَبِيهِ وَكَانَ أَبُوهُ مِنْ أَهْلِ الصُّفَّةِ قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَا فُلَانُ انْطَلِقْ بِهَذَا مَعَكَ وَذَكَرَ مَعْنَاهُ

আমাক কৈছে [য়াজিদে] আমাক [ইবনে আবি জি`ব] [আল হাৰিথ বিন আব্দুৰ ৰহমান]ৰ পৰা কৈছে: যেতিয়া মই আবু চালামা বিন আব্দুৰ ৰহমানৰ লগত বহি আছিলো, তেতিয়া হঠাতে বানি গীফাৰৰ পৰা কোনোবা এজন [আব্দুল্লাহ বিন থিখফাহৰ এজন পুত্ৰ] আহিল আৰু আবু চালামাই ক’লে: আপুনি আমাক আপোনাৰ পিতৃৰ পৰা খবৰ ক’বনে? তেওঁ ক’লে: তেওঁ মোক [মোৰ পিতৃ আব্দুল্লাহ বিন থিখফাহ] ক’লে যে যেতিয়া নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ ঘৰত বহুত আলহী আছিল, তেতিয়া তেওঁ কৈছিল: ‘প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ অতিথিৰ ওচৰলৈ যাওক’। তাৰ পিছত এদিন ৰাতি তেওঁৰ বাসগৃহত দুটা বৃহৎ আলহীৰ দল গোট খাইছিল, ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: ‘প্ৰতিজন ব্যক্তিয়ে নিজৰ বন্ধুৰ ওচৰলৈ যাওক’। আৰু আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ লগত ঘূৰি অহাসকলৰ ভিতৰত মইও এজন আছিলোঁ। সোমাওঁতে ক'লে: 'হাই 'আ`ইছিয়াহ, কিবা আছে নেকি?' 'আ`ইছিয়াই উত্তৰ দিলে: হয়, মই ব্ৰেকফাষ্টত প্ৰস্তুত কৰা চূপটো ছাৰ। তাৰ পিছত আইছিয়াই নিজৰ চৌকাত লৈ গ’ল আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে অলপ লৈ খালে তাৰ পিছত ক’লে: লোৱা বিছমিল্লাহ। আমি দেখাৰ দৰে একো বাকী নোহোৱালৈকে খাইছিলো। ইয়াৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে: আপোনাৰ কিবা পান কৰিবলৈ আছে নেকি? 'আইছাহে ক'লে: হয়, মই তোমাৰ বাবে প্ৰস্তুত কৰা গাখীৰ।' তেওঁ ক’লে: ‘ইয়ালৈ আনিব’। 'আইছিয়াই লৈছিল তাৰ পিছত আল্লাহৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে লৈছিল, তেওঁ ইয়াক মুখলৈ তুলি লৈছিল, তেওঁ অলপ পান কৰিছিল তাৰ পিছত তেওঁ ক'লে: 'পান কৰক, বিছমিল্লাহ'। আমি যেতিয়ালৈকে পান কৰিলোঁ যেতিয়ালৈকে আল্লাহৰ দ্বাৰা আমি দেখাৰ দৰে একোৱেই নাথাকিল। ইয়াৰ পিছত আমি ওলাই আহি মছজিদলৈ গ’লোঁ, মই মোৰ মুখখন ঢাকি দিলোঁ আৰু ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লাম ওলাই আহিল, তেওঁ মানুহক জগাই দিলে: ‘নামাজ কৰক’। ওলাই আহি মানুহবোৰক প্ৰাৰ্থনাৰ বাবে জগাই দিলে, মোৰ মুখখন ঢাকি থোৱাৰ সময়ত মোৰ কাষেৰে পাৰ হৈ গ’ল, ক’লে: ‘এইজন কোন?’। মই উত্তৰ দিলোঁ: মই আব্দুল্লাহ বিন থিখফাহ। তেওঁ ক’লে, ‘এইটোৱেই হৈছে মুখ তললৈ যোৱা যিটো আল্লাহে ‘আজ্জা ৱাজাল্লা’ক ঘৃণা কৰে।