Al Ahad

Imam Ahmad : 21874

حَدَّثَنَا عُثْمَانُ بْنُ عُمَرَ أَخْبَرَنَا مَالِكٌ عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ عَنْ أَبِيهِ قَالَ خَرَجَ بُرَيْدَةُ عِشَاءً فَلَقِيَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَأَدْخَلَهُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا صَوْتُ رَجُلٍ يَقْرَأُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تُرَاهُ مُرَائِيًا فَأَسْكَتَ بُرَيْدَةُ فَإِذَا رَجُلٌ يَدْعُو فَقَالَ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِأَنِّي أَشْهَدُ أَنَّكَ أَنْتَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا أَنْتَ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الَّذِي لَمْ يَلِدْ وَلَمْ يُولَدْ وَلَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُوًا أَحَدٌ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالَّذِي نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَقَدْ سَأَلَ اللَّهَ بِاسْمِهِ الْأَعْظَمِ الَّذِي إِذَا سُئِلَ بِهِ أَعْطَى وَإِذَا دُعِيَ بِهِ أَجَابَ قَالَ فَلَمَّا كَانَ مِنْ الْقَابِلَةِ خَرَجَ بُرَيْدَةُ عِشَاءً فَلَقِيَهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَخَذَ بِيَدِهِ فَأَدْخَلَهُ الْمَسْجِدَ فَإِذَا صَوْتُ الرَّجُلِ يَقْرَأُ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَتَقُولُهُ مُرَاءٍ فَقَالَ بُرَيْدَةُ أَتَقُولُهُ مُرَاءٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ فَقَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ لَا بَلْ مُؤْمِنٌ مُنِيبٌ لَا بَلْ مُؤْمِنٌ مُنِيبٌ فَإِذَا الْأَشْعَرِيُّ يَقْرَأُ بِصَوْتٍ لَهُ فِي جَانِبِ الْمَسْجِدِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ الْأَشْعَرِيَّ أَوْ إِنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ قَيْسٍ أُعْطِيَ مِزْمَارًا مِنْ مَزَامِيرِ دَاوُدَ فَقُلْتُ أَلَا أُخْبِرُهُ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ بَلَى فَأَخْبِرْهُ فَأَخْبَرْتُهُ فَقَالَ أَنْتَ لِي صَدِيقٌ أَخْبَرْتَنِي عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِحَدِيثٍ

আমাক কৈছে [আবু নুআইমে] আমাক কৈছে [বাছিৰ বিন মুহাজিৰে] মোক [আব্দুল্লাহ বিন বুৰাইদাহ] [তেওঁৰ পিতৃৰ পৰা] কৈছে: মই হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ ওচৰত বহি আছিলো তেতিয়া মই হজৰত ছল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামে কোৱা শুনিছিলো: ‘মোৰ উম্মাহৰ নেতৃত্বত আছিল বহল মুখ, সংকীৰ্ণ চকু, তেওঁলোকৰ মুখ ঢালৰ দৰে আছিল -তেওঁ এই কথা তিনিবাৰ কৈছিল- যেতিয়ালৈকে তেওঁলোকে মোৰ উম্মাহক আৰব উপদ্বীপলৈ লৈ নাহিছিল। তেওঁলোকৰ প্ৰথম গোট, পলাই যোৱাসকলে তেওঁলোকক নিৰাপদে এৰি থৈ গ’ল, দ্বিতীয় দলটোৱে কিছুমানৰ মৃত্যু হয় আৰু কিছুমান বাচিল আনহাতে তৃতীয়টো গোট, সকলোকে আক্ৰমণ কৰি নিঃশেষ হৈ গ’ল’। তেওঁলোকে সুধিলে: হে আল্লাহৰ নবী! তেওঁলোক কোন? ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘তেওঁলোক তুৰ্কী’। তেওঁ ক’লে, ‘মনত ৰাখিবা, যিজনৰ হাতত মোৰ আত্মা আছে, তেওঁৰ দ্বাৰাই তেওঁলোকে মুছলমানৰ মছজিদৰ চোতালত ঘোঁৰা বান্ধি ৰাখে’। ৰাবীজনে ক’লে: তাৰ পিছত বুৰাইদাই কেতিয়াও নিজৰ দুটা বা তিনিটা উট, তেওঁৰ ভ্ৰমণৰ খাদ্য আৰু পানী তেওঁৰ পৰা নিদিলে, যিটো তেওঁ তুৰ্কী নেতাসকলে জাপি দিব পৰা পৰীক্ষাৰ কথা শুনি পলায়নৰ প্ৰস্তুতিৰ বাবে আছিল যিটো তেওঁ হজৰত ছাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ পৰা শুনিছিল।