Imam Ahmad : 21453
حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ مَهْدِيٍّ عَنْ مُعَاوِيَةَ بْنِ صَالِحٍ عَنْ سُلَيْمَانَ أَبِي الرَّبِيعِ عَنِ الْقَاسِمِ مَوْلَى مُعَاوِيَةَ قَالَ دَخَلْتُ مَسْجِدَ دِمَشْقَ فَرَأَيْتُ نَاسًا مُجْتَمِعِينَ وَشَيْخٌ يُحَدِّثُهُمْ قُلْتُ مَنْ هَذَا قَالُوا هَذَا سَهْلُ ابْنُ الْحَنْظَلِيَّةِ فَسَمِعْتُهُ يَقُولُ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ مَنْ أَكَلَ لَحْمًا فَلْيَتَوَضَّأْ
A fen erenikich pwe [‘Abdur Rahman bin Mahdi] seni [Muawiyah bin Salih] seni [Sulaiman Abu Ar Robi’] seni [Al Qosim, noun Muawiyah we chon angang] a apasa; Ua tonong non ewe imwen fel non Damascus, ua kuna aramas ra chufengen nupwen emon sense a aporausa ngenir. Ua eisini; Ié ena? Ra ponueni; I [Sahl], ua rongorong an apasa; Ua rongorong ewe Soufos a apasa; ‘Emon mi mongo futuk epwe fori ablution’.