Imam Ahmad : 21211
حَدَّثَنَا زَيْدُ بْنُ الْحُبَابِ حَدَّثَنِي مُعَاوِيَةُ بْنُ صَالِحٍ حَدَّثَنِي السَّفْرُ بْنُ نُسَيْرٍ الْأَزْدِيُّ عَنْ يَزِيدَ بْنِ شُرَيْحٍ الْحَضْرَمِيِّ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ أَنَّهُ قَالَ لَا يَأْتِي أَحَدُكُمْ الصَّلَاةَ وَهُوَ حَاقِنٌ وَلَا يَؤُمَّنَّ أَحَدُكُمْ فَيَخُصَّ نَفْسَهُ بِالدُّعَاءِ دُونَهُمْ فَمَنْ فَعَلَ فَقَدْ خَانَهُمْ
Esan digu [Zaid bin Al Hubab] esan zidan [Mu'awiyah bin Shalih] esan zidan [Safr bin Nusair Al Azdi bezala] [Yazid bin Syuraih Al Hadhrami] [Abu Umamah] Profeta sallallaahu'alaihiwasallam, esan zuen; «Ez etor zuetako inor otoitz egitera barrenak hartuta, eta ez utzi zuetako inor gidatzen eta gero otoitza eskaini bere buruari, haiek sartu gabe, hala egiten duenak saldu egin ditu».