Imam Ahmad : 21131
حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ خَالِدٍ حَدَّثَنَا مُعَاوِيَةُ يَعْنِي ابْنَ صَالِحٍ عَنِ السَّفْرِ بْنِ نُسَيْرٍ عَنْ يَزِيدَ بْنِ شُرَيْحٍ عَنْ أَبِي أُمَامَةَ قَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَقُولُ لَا يَأْتِ أَحَدُكُمْ الصَّلَاةَ وَهُوَ حَاقِنٌ وَلَا يَدْخُلْ بَيْتًا إِلَّا بِإِذْنٍ وَلَا يَؤُمَّنَّ إِمَامٌ قَوْمًا فَيَخُصَّ نَفْسَهُ بِدَعْوَةٍ دُونَهُمْ
Esan digu [Hammad bin Kholid] [Mu'awiyah bin Shalih] [Safar bin Nusair] [Yazid bin Syuraih] [Abu Umamah]-tik [Abu Umamah]-tik esan digunez; Rasulullah Sallallahu'alaihi Wasallam esaten entzun nuen; «Zuetariko inork ez dezala otoitz egin erraietan hartuta, ez sartu etxean baimenarekin salbu eta ez eraman herri bat apaiz gisa, eta gero beregatik bakarrik egin otoitz haiengatik otoitz egin gabe.