Imam Ahmad : 19374

حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ حَدَّثَنَا يُونُسُ عَن الْحَسَنِ قَالَ قَالَ سَمُرَةُ حَفِظْتُ سَكْتَتَيْنِ فِي الصَّلَاةِ سَكْتَةٌ إِذَا كَبَّرَ الْإِمَامُ حَتَّى يَقْرَأَ وَسَكْتَةٌ إِذَا فَرَغَ مِنْ قِرَاءَةِ فَاتِحَةِ الْكِتَابِ وَسُورَةٍ عِنْدَ الرُّكُوعِ قَالَ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عَلَيْهِ عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ فَكَتَبُوا إِلَى أُبَيٍّ فِي ذَلِكَ إِلَى الْمَدِينَةِ قَالَ فَصَدَقَ سَمُرَةُ

Matapos niyang ikwento sa amin [Isma'il], at matapos niyang ikwento sa amin [Yunus] mula kay [Al Hasan] mula kay [Samurah bin Jundub], sinabi niya; "Naisaulo ko ang dalawang katahimikan sa panalangin, katulad ng; kapag ang imam ay nagsasagawa ng takbir hanggang sa magsimula siyang magbasa at kapag natapos niya ang pagbabasa ng Al Fatihah hanggang sa titik (Al Qur'an) hanggang sa pagyuko," "Lumabas na itinanggi ito ni 'Imran bin Hushain at sumulat ng liham kay [Ubay] tungkol dito, ngunit sumulat si Ubay sa kanila na nagpapatunay kay Samurah.