Imam Ahmad : 19372

حَدَّثَنَا عَفَّانُ حَدَّثَنَا حَمَّادُ بْنُ سَلَمَةَ عَن حُمَيْدٍ عَن الْحَسَنِ عَن سَمُرَةَ بْنِ جُنْدُبٍ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ يَسْكُتُ سَكْتَتَيْنِ إِذَا دَخَلَ فِي الصَّلَاةِ وَإِذَا فَرَغَ مِنْ الْقِرَاءَةِ فَأَنْكَرَ ذَلِكَ عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ وَكَتَبُوا إِلَى أُبَيِّ بْنِ كَعْبٍ فَكَتَبَ إِلَيْهِمْ أَنْ صَدَقَ سَمُرَةُ

A fen erenikich [‘Affan], a fen erenikich [Hammad bin Salamah] seni [Humaid] seni [Al Hasan] seni [Samurah bin Jundub] pwe ewe chon kuno seni Kot a nonnom lon ruu leeni, lupwen a tolong lon an we iotek me mwirin an alleani ei taropwe me makkei ngeni ewe chon kuno, [Ubay], nge Ubay a pölüweniir ren an äiti ngeniir pwe Samura’.