Imam Ahmad : 19140
حَدَّثَنَا عَبْد اللَّهِ حَدَّثَنِي أَبِي حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَطَاءٍ أَخْبَرَنَا يُونُسُ عَنِ الْحَسَنِ عَنْ عِمْرَانَ بْنِ حُصَيْنٍ أَنَّ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ كَانَ فِي سَفَرٍ فَنَامَ عَنْ الصُّبْحِ حَتَّى طَلَعَتْ الشَّمْسُ فَاسْتَيْقَظَ فَأَمَرَ فَأُذِّنَ ثُمَّ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ ثُمَّ انْتَظَرَ حَتَّى اسْتَقَلَّتْ ثُمَّ أَمَرَ فَقَامَ فَصَلَّى
Abdulak esan digu, nire aitak esan dit, esan digu [Abdul Wahhab bin 'Atha], [Al Hasan]-eko ['Imran bin Hushain] ['Imran bin Hushain] [Yunus] [Al Hasan]-eko ['Imran bin Hushain]) profeta sallallaahu 'alaihi wasallam behin bidaia batean zegoela, orduan lo hartu zuen goizean eguzkiak otoitzean. Esnatu zenean, otoitzerako deia egiteko agindu zuen, bi rak'ah otoitz egin zituen une batez itxaron bitartean, gero otoitz egin zuen.