Imam Ahmad : 18614

حَدَّثَنَا هُشَيْمٌ عَنْ يَعْلَى بْنِ عَطَاءٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سُفْيَانَ الثَّقَفِيِّ عَنْ أَبِيهِ أَنَّ رَجُلًا قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ وَقَدْ قَالَ هُشَيْمٌ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُرْنِي فِي الْإِسْلَامِ بِأَمْرٍ لَا أَسْأَلُ عَنْهُ أَحَدًا بَعْدَكَ قَالَ قُلْ آمَنْتُ بِاللَّهِ ثُمَّ اسْتَقِمْ قَالَ قُلْتُ فَمَا أَتَّقِي فَأَوْمَأَ إِلَى لِسَانِهِ

ንዓና [ሑስየም] ካብ [ያዕላ ቢን ኣታ`] ካብ [ዓብደላ ቢን ሱፍያን ኣጽስ ጻሳፊ] ካብ [ኣቡኡ] ከም ዝበለ ተነጊሩና ኣሎ፤ 'ኦ ረሱል ኣላህ።'. ሑስያም ድማ ከምዚ በለ፤ ኣነ ድማ 'ኦ ረሱል ኣላህ ኣብዚ እስልምና ሕጊ ኣዘዘኒ፡ ብድሕሬኻ ንዝኾነ ሰብ ዘይሓቶ' በልክዎ። ንሱ ድማ ከምዚ በለ: 'ኣብ ኣላህ እኣምን ኣለኹ በል ሽዑ -ኣብ ቃላትካ- ጽናዕ ኩን።' ደጊመ ‘እሞ እንታይ ክጥንቀቕ ኣለኒ፧’ ኢለ ሓተትክዎ። ስለዚ ናብ መልሓሱ ብምምልካት ምልክት ሃበ።